ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,539 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    516

    Overall
    254,539

ตอนที่ 115 : พร้อมหน้าพร้อมตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 พ.ค. 60

“อุแว้ อุแว้ อุแว้”

เสียงของทารกร้องปลุกทุกคนในบ้านให้ตื่นขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ มิชเชลลุกขึ้นงัวเงียก่อนจะหันไปอุ้มทารกน้อยเข้าอกแล้วเลิกเสื้อขึ้นอย่างเคยชิน ทารกน้อยหยุดร้องแล้วหันมาดูดนมอุ่นๆอย่างหิวกระหาย

เป็นเวลาอาทิตย์เศษแล้วหลังจากมิชเชลให้กำเนิดลูกของเธอกับวิน ถึงจะมีออนก้าและแอลฟ่าคอยช่วยเหลือแต่เธอก็ยังไม่ชินกับการที่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึกทุก 2 ชั่วโมง หลังจากอิ่มกับน้ำนมในมื้อเช้ารับอรุณแล้วเด็กน้อยก็ผลอยหลับไปอีกครั้ง

มิเชลวางลูกชายลงอย่างทนุถนอมก่อนจะเอนตัวลงนอนหลับอย่างเหนื่อยอ่อนอีกครั้ง

ออนก้ายังคงตื่นมาทำอาหารแต่เช้าในขณะที่แอลฟ่านั่งจ้องมองความน่ารักของเด็กชายวัยแบเบาะที่มีผมสีฟ้าเหมือนกับผู้เป็นพ่อ เมื่อเห็นว่าสองแม่ลูกหลับสนิทแล้วเธอจึงค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆ

“ออนก้าเมื่อไรท่านวินจะกลับมา” แอลฟ่าส่งเสียงถามในขณะที่หญิงสาวผมสีน้ำตาลยังคงง่วนกับการทำอาหารเช้าให้สมาชิกในบ้าน

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านวินเพิ่งไปเมื่อ 10 วันก่อนเจ้าคิดถึงเขาแล้วหรือ” ออนก้าตอบกลับโดยไม่หันหลังกลับมามองเจ้าของคำถาม

“ข้าแค่อยากรู้ชื่อหลานเร็วๆ มิชเชลไม่ยอมตั้งชื่อลูก บอกแต่จะรอให้ท่านวินเป็นผู้ตั้ง” หญิงสาวผมสีทองแหงนมองชั้นสองเหมือนอยากจะให้ผู้ที่ถูกเอ่ยถึงได้ยินเสียงของตน

“แอลฟ่ามีคนมา” ออนก้าที่ประสาทสัมผัสรับรู้ได้ไวบอกกับคู่สนทนา เธอวางมือจากการทำอาหารและหันมามองที่หน้าประตูตรงจุดที่มีผู้ชายร่างสูงปรากฎตัวให้เห็น

“ท่านเป็นใครกัน” แอลฟ่าถืออาวุธของตนในท่าเตรียมพร้อม เธอทั้งสองต่างแปลกใจที่แขกที่เข้ามานั้นปรากฎตัวให้เห็นในทันทีราวกับหายตัวได้

อีกครู่หนึ่งได้มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฎตัวอยู่ด้านข้างชายร่างสูงทั้งคู่มองเข้ามาในบ้านอย่างใคร่รู้ และรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นกึ่งมนุษย์ตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้า

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาก่อนที่จะเกิดเรื่องใดๆขึ้น ด้านหน้าของชายหญิงทั้งสองได้มีชายหนุ่มผมสีฟ้าปรากฎตัวขึ้น

“ออนก้า แอลฟ่าพวกเจ้าจะทำอะไร” วินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทั้งสองพร้อมอาวุธในมือจ้องมองแขกแปลกหน้าอย่างเอาเรื่อง

“ท่านวิน อยู่ดีๆสองคนนั้นโผล่เข้ามาพวกข้าเลยคิดว่าเป็นพวกไม่หวังดี” ออนก้าตอบชายหนุ่มพร้อมกับเก็บอาวุธของตน

“สองคนนี้เป็นพ่อและแม่ของข้าเอง” ชายหนุ่มแนะนำให้คนทั้งสี่รู้จักกัน

“ต้องขออภัยท่านพ่อและท่านแม่ด้วยค่ะ พวกข้าไม่รู้จริงๆว่าท่านทั้งสองเป็นพ่อและแม่ของท่านวิน” ออนก้าและแอลฟ่าโค้งตัวแสดงความขอโทษ

“ท่านแม่ของท่านวินยังสาวอยู่เลยนะคะ” แอลฟ่าชมหญิงสาวผมสีฟ้าตรงหน้า

“พวกเจ้าทั้งคู่ก็หน้าตาน่ารักดีนะ ถึงจะรู้สึกแปลกตาไปบ้างก็เถอะ” คนถูกชมเอ่ยชมกลับทำเอาหญิงสาวทั้งสองคนรู้สึกเขินอายจนหน้าขึ้นสี

“เจ้าวินนี่ตาถึงจริงๆ” ผู้เป็นพ่อสำรวจหญิงสาวกึ่งมนุษย์ทั้งคู่ด้วยสายตา

โป๊ก!

“โอ้ย” ที่รักเจ้าเขกหัวข้าทำไม

“เจ้าก็หยุดใช้สายตาแบบนั้นมองพวกเธอได้แล้ว นี่ลูกสะไภ้เรานะ” สายตาอำมหิตจากหญิงสาวผมสีฟ้าจ้องมองมายังชายร่างใหญ่

“ข้าแค่สงสัยว่าที่โลกแห่งนี้มีพวกครึ่งคนครึ่งสัตว์แบบนี้ด้วยรึ” ผู้เป็นสามีเปลี่ยนเรื่อง

“ที่นี่เค้าเรียกกึ่งมนุษย์พ่อ มีให้เห็นทั่วไปเลยละ” ชายหนุ่มตอบ

“หมายความว่าท่านวินบรรลุภาระกิจของท่านอลันเชียร์และกลับไปยังโลกเดิมของท่านได้แล้วใช่ไหม” แอลฟ่าถามขึ้นอย่างดีใจ

“ดีใจด้วยค่ะ ท่านวิน” หญิงสาวทั้งคู่แสดงความดีใจและโผเข้ากอดชายหนุ่มซึ่งเป็นที่รัก

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เชิญนั่งก่อนค่ะ” ออนก้าผละออกจากชายร่างสูงอย่างนึกขึ้นได้ก่อนจะเชื้อเชิญให้ชายหญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างมีมารยาท

 “ท่านวินข้ามีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่ง” แอลฟ่าหันไปยิ้มกว้างเหมือนรอให้ชายหนุ่มถามกลับ

“ข่าวดีอะไร” วินถามขึ้น

“มิชเชลคลอดเจ้าตัวเล็กแล้ว เป็นผู้ชายหน้าตาเหมือนท่านไม่มีผิด” ออนก้าพูดแทรกขึ้นทำให้หญิงสาวผมสีทองหุบยิ้มและค้อนใส่เธอชุดใหญ่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนที่เห็น

ประตูห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา วินไม่ต้องการส่งเสียงดังให้สองแม่ลูกที่หลับสนิทต้องตกใจตื่น เขายืนอมยิ้มพลางจ้องมองไปยังทารกน้อยผมสีเดียวกับตน พ่อและแม่เดินเข้ามาโอบไหล่เขาและจ้องมองไปยังเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงหลังใหญ่

“หน้าตาเหมือนวินตอนเล็กๆไม่มีผิด” ผู้เป็นแม่กระซิบเบาๆที่ข้างหูเขา

“เจ้าตัวเล็กนี่ชื่ออะไร” หนุ่มใหญ่ผู้เป็นปู่ของเด็กน้อยเอ่ยถามขึ้น

“นั่นสิ ข้าลืมไปเลย มิชเชลตั้งชื่อลูกของข้าว่าอะไร” วินหันไปถามหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“มิชเชลบอกว่ารอให้ท่านวินเป็นคนตั้งชื่อ” เป็นออนก้าที่ชิงตอบก่อน

ชายหนุ่มยิ้มแก้มปริเขาเผลอตัวลูบหัวหญิงสาวผมสีดำเบาๆอย่างรักใคร่

“ท่านวิน” มิชเชลงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมาเธอเห็นชายอันเป็นที่รักยืนอยู่ด้านข้างพร้อมกับคนแปลกหน้าอีกสองคนในขณะแอลฟ่าและออนก้ากำลังแลกหยิกกันอยู่ด้านข้าง

“เจ้าคงเหนื่อยมากสินะ” ผู้พูดยังคงลูบหัวคนรักอย่างทนุถนอม

“ไม่เลย” หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ เธอยังคงจ้องมองคนแปลกหน้าที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับชายหนุ่มคนรัก

“นี่พ่อกับแม่ของข้าเอง” วินแนะนำ

“สวัสดีค่ะท่านพ่อ ท่านแม่” มิชเชลขยับตัวลุกขึ้นทำความเคารพ

“ไหนข้าขอดูหน้าหลานของข้าให้ชัดๆหน่อยสิ” ผู้หญิงผมสีฟ้าเอ่ย

“วินเจ้าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร” ปู่ของเด็กน้อยเอ่ยถาม

“ข้ามีเพื่อนซึ่งเป็นผู้ชี้นำหนทางจนได้กลับไปพบพ่อและแม่อยู่คนหนึ่งชื่ออลันเชียร์ เพื่อเป็นการระลึกถึงเขาข้าจะตั้งชื่อลูกคนนี้ว่า อลัน” ชายหนุ่มลูบหัวเด็กน้อยที่กำลังหลับอย่างมีความสุข

“อลัน” ปู่และย่าเรียกขึ้นพร้อมกัน

“ข้าเห็นด้วยค่ะ” มิชเชลพูดขึ้น

“อลันน้อยของข้า” แอลฟ่าส่งยิ้มน้อยๆขณะที่จ้องมองไปยังเด็กน้อย

“มิชเชลเจ้าไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวข้าจะคอยดูแลอลันเอง” ออนก้าดันตัวหญิงสาวที่เพิ่งตื่นไปยังห้องน้ำ

“อืม ขอบใจนะออนก้า”

“วินแม่ขออุ้มหลานหน่อยสิ” ย่าหมาดๆเอ่ยปากขออย่างตื่นเต้น

“เชิญค่ะท่านแม่” ออนก้าอุ้มเจ้าตัวน้อยก่อนจะส่งต่อไปยังผู้เป็นย่าโดยไม่ต้องรอคำตอบจากชายหนุ่ม คุณย่ายังสาวรับเด็กน้อยมาอุ้มอย่างทะนุถนอม

หลังจากชื่นชมอยู่ครู่ใหญ่อลันได้ลืมตามขึ้นมาก่อนจะทำปากมุบมิบราวกับจะบอกว่าตนหิว ผู้เป็นย่าจำใจต้องส่งเด็กน้อยคืนให้มิชเชลที่เพิ่งเดินออกจากห้องอางน้ำเพื่อให้กินนมแม่ ก่อนที่ออนก้าจะเอ่ยชวนให้ทุกคนลงไปกินข้าวเช้า

“อลันหลับแล้วรึมิชเชล” ออนก้าถามหญิงสาวผมสีดำที่เดินลงมาเพียงลำพังหลังจากเวลาผ่านไปประมาณ 15 นาที

“อืม” มิชเชลพยักหน้าตอบ

“ช่างเป็นเด็กเลี้ยงง่ายเหมือนวินตอนเล็กๆเลย” หญิงสาวผมสีฟ้าเอ่ยขึ้น

“สถานการณ์ที่โลกเดิมเป็นอย่างไรบ้างคะท่านวิน” มิชเชลเอ่ยถามขึ้นขณะที่ทุกคนกินอาหารเช้าเสร็จ

“ตอนที่ข้ากลับไปในเมืองอีสมินที่พ่อและแม่อยู่กำลังจะมีสงคราม”

“ตอนนี้สงครามสงบแล้วหรือคะ” มิชเชลซัก

“น่าจะเป็นอย่างงั้นนะ ข้าได้ทำลายกองทัพข้าศึกพร้อมข่มขู่พวกมันไปพวกมันคงไม่กล้ารุกรานใครอีกแล้วละ” ชายหนุ่มตอบแล้วเขาก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ทุกคนได้ฟัง

“เจ้าแน่ใจเช่นนั้นรึ” ผู้เป็นพ่อถามขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

“ทำไมพ่อถึงถามอย่างนั้นละครับ” ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย

“กองทัพหนึ่งแสนที่ปะทะกับเจ้าเป็นเพียงกองหน้าของข้าศึกที่นำโดยรองแม่ทัพคนหนึ่งที่ไม่ได้มีฝีมือในการรบสักเท่าไร และตามที่ข้ารู้มาราชาแกรนเวียร์มันโหดเหี้ยมและมีฝีมือไม่ธรรมดา ข้าคิดว่ามันคงไม่เลิกราง่ายๆ” ชายร่างใหญ่บอก

“แล้วทำไมพ่อไม่บอกข้าก่อนเดินทางมาโลกนี้” ชายหนุ่มทำหน้าตกใจเขาดีใจที่ได้เจอหน้าพ่อแม่จนลืมเรื่องเหล่านี้ไปซะสนิท

“ก็เจ้าไม่ถามข้านิ”

“งั้นพรุ่งนี้เราเดินทางกลับไปยังโลกเดิมของท่านวินก็น่าจะทัน” มิชเชลเสนอ

“เฮ้อ...ไม่ได้หรอก การจะใช้เวทประตูมิติอีกครั้งได้ต้องรอให้ครบ 7 วันเสียก่อน” ชายหนุ่มถอนใจเขาส่ายหน้าช้าๆก่อนจะบอกเงื่อนไขการใช้ประตูมิติเพื่อย้ายไปยังต่างโลก

“หวังว่าโมเนแดตและเมืองอีสมินจะปลอดภัย” หญิงสาวผมสีฟ้ามีสีหน้าเคร่งเครียดเนื่องจากเธอยังมีญาติพี่น้องอยู่ในเมืองหลวงของโมเนแดต

“พ่อและแม่คิดมากเกินไปหรือเปล่า มันอาจไม่เป็นอย่างที่พ่อพูดก็ได้” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เขายังค่อนข้างมั่นใจในพลังที่เขาตั้งใจแสดงให้เหล่าทหารที่รอดชีวิตได้เห็น รวมถึงคำขู่ที่ฝากไปกับคนเหล่านั้น


++++++++++++++++++++++++++++

ช่วงนี้ขอลาป่วยพักนึงนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #884 Chayathat Pruksacheva (@leao) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 09:04
    ขอบคุณครับ :) รออ่านต่อเรื่อยๆ
    #884
    0
  2. #702 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 00:51
    ขอบคุณครับ
    #702
    0
  3. #701 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 12:48
    ขอบคุณมาก
    #701
    0
  4. #699 rvhjk (@rvhjk) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:17
    รออยู่ครับ หายไวๆ
    #699
    0
  5. #696 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:31
    ขอบคุณ
    #696
    0
  6. #695 Thank You (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 19:50
    ขอบคุณครับ
    #695
    0
  7. #694 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 13:37
    สนุกดีครับ
    #694
    0
  8. #693 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 11:17
    ดีใจ พ่อแม่มาอยู่ฝั่งนี้ ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็น!
    #693
    0
  9. #692 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 09:14
    วินคิดน้อยไปนะนิ
    #692
    0
  10. #691 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 08:29
    ขอบคุณครับ ลบเมืองมานนน
    #691
    0