ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,468 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    445

    Overall
    254,468

ตอนที่ 116 : ผิดคาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    1 มิ.ย. 60

“แอลฟ่าพรุ่งนี้เราจะเดินทางกันแล้วเจ้าจัดการร้านตีอาวุธเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เสียงชายหนุ่มดังออกมาจากด้านหลังบ้านซึ่งเป็นที่อยู่ของเจ้าหนึ่ง สอง สาม สี่ พวกมันกำลังคลอเคลียผู้เป็นนายอย่างชุลมุน ในตอนนี้หากใครมองหาตัวเขาอยู่คงจะไม่พบเพราะถูกหมาป่าสีเทาร่างใหญ่ทั้งสี่ตัวรายร้อมจนมองไม่เห็นตัว

“ข้าจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยตั้งแต่อลันน้อยเกิดแล้ว” แอลฟ่าตะโกนตอบมาจากหน้าบ้าน เธอตั้งใจว่าจะหยุดตีอาวุธชั่วคราวประมาณ 1-2 เดือนโดยติดประกาศไว้ที่หน้าร้าน และเธอได้จ่ายค่าจ้างล่วงหน้าให้เจนและแจนนี่โดยให้ทั้งสองเข้ามาทำความสะอาดบ้านและร้านตีอาวุธวันเว้นวัน

หลังจากพูดคุยกับพ่อแม่อยู่หลายวันทำให้วินรู้ว่าเงินเหรียญที่เขาใช้ในโลกนี้ไม่สามารถใช้ได้ในโลกเดิมของเขา

โลกเดิมของวินนั้นมีค่าเงินเดียวคือ ลอยด์ โดยที่เหรียญลอยด์นั้นจะทำเป็นขนาดต่างๆ และมีตัวเลขกำกับมูลค่าที่เหรียญส่วนอีกด้านจะเป็นตราสัญลักษณ์ของแต่ละประเทศ

เหรียญ 1 ลอยด์มีขนาดเล็กสุด 10 ลอยด์ใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อย นอกจากนั้นยังมีเหรีญ 50 100 500 และเหรียญใหญ่ที่สุดมีขนาด 4 ซม.ซึ่งมีมูลค่า 1,000 ลอยด์ แต่กระนั้นเขาสามารถนำโลหะมีค่าที่ใช้ทำเหรียญเงินและเหรียญทองรวมถึงเพชรไปขายในโลกเดิมได้ ซึ่งเมื่อเทียบมูลค่าของมันแล้วพบว่าเงินของทั้งสองโลกนั้นมีมูลค่าไม่ต่างกันมากนัก

“บ้านของพ่อกับแม่ค่อนข้างคับแคบ ถ้าไปกันหมดนี่คงจะต้องอยู่กันอย่างแออัดหน่อยนะ” ผู้เป็นแม่พูดอย่างเป็นห่วง

“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงไปค่ะ ภายในแหวนมิติของท่านวินมีบ้านสองชั้นที่มีขนาดใกล้เคียงกับหลังนี้” แอลฟ่าเป็นผู้ตอบคำถามพร้อมกับชี้นิ้วไปยังนิ้วมือของชายหนุ่มที่มีแหวนสวมอยู่หลายวง

“แหวนมิติที่ใส่ได้แม้กระทั่งบ้านงั้นหรือ โลกใบนี้ทำให้ข้าประหลาดใจได้ตลอดเวลาเลยนะ” ผู้เป็นพ่อทำตาโตเนื่องจากในโลกเดิมของวินไม่มีแหวนมิติเก็บของเหมือนเช่นโลกนี้

เช้าวันครบกำหนด 7 วันหลังจากชายหนุ่มใช้เวทประตูมิติได้มาถึง ทุกคนรวมทั้งหมาป่าสีเทาทั้งสี่ตัวได้มารวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงภายในบ้าน ชายหนุ่ม แสงสีทองจากประตูมิติส่องสว่างจ้าขึ้นเบื้องหน้าของทุกคน

“เราจะกลับมาที่นี่อีกใช่ไหมคะ” เสียงออนก้าถามขึ้น

“แน่นอน” ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยน

พ่อและแม่ของวินเดินเข้าไปยังประตูมิติสีทองบานนั้น ตามด้วยออนก้า แอลฟ่า และมิชเชลที่อุ้มเด็กน้อยที่กำลังหลับสนิท จากนั้นชายหนุ่มพยักหน้าให้กับหมาป่าสีเทามันทั้งสี่เดินเรียงแถวเข้าไปในประตูมิติอย่างว่าง่าย วินเดินตามเข้าไปเป็นคนสุดท้าย

เมื่อชายหนุ่มปรากฎตัวขึ้น แสงสีทองได้สลายหายไป เขารู้สึกว่าการเปิดประตูมิติเพื่อให้คนจำนวนมากผ่านเข้าไปนั้นกินพลังเวทของเขาไปมากกว่าเมื่อครั้งตอนที่มามากมายนัก เขาลองตรวจสอบมานาชองตนพบว่ามันหายไปถึงครึ่งเลยทีเดียว

หลังจากใช้สมาธิกับการตรวจสอบมานาของตนอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าทุกคนตรงหน้าหญิงสาวทั้งสามมีสีหน้าแปลกใจในขณะที่พ่อและแม่เริ่มหน้าซีดเผือด เขาหันซ้ายขวาเพื่อมองไปโดยรอบในทันที

“ประตูมิติอาจส่งเรามาผิดที่เหมือนตอนที่ข้ากลับโลกนี้มาครั้งแรก” ชายหนุ่มให้เหตุผลเมื่อเขาพบว่าพวกเขาทั้งหมดยืนอยู่ด้านหน้าหมู่บ้านที่ตอนนี้เหลือเพียงซากของหมู่บ้านเหมือนเมื่อครั้งที่เขาเดินทางกลับมาโลกนี้เป็นครั้งแรก

“ไม่ใช่ ไม่ผิด ที่นี่คืออีสมิน” ผู้เป็นพ่อกล่าวอย่างระล่ำระลักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

วินหันกลับไปมองกำแพงเมืองสีน้ำตาลที่ตอนนี้พังทลายลงไปทั้งแถบ ชายหนุ่มขบฟันของเขาจนเสียงดัง มือทั้งสองของเขากำแน่นด้วยความโกรธ

“ท่านแม่” ออนก้ารีบพุ่งตัวไปรับหญิงสาวผมสีฟ้าที่เป็นลมเพราะเห็นสภาพอันย่อยยับของเมืองที่ตนเคยอยู่

สภาพของเมืองอีสมินในตอนนี้ไม่ต่างกับเพียสันเลยแม้แต่น้อย บ้านเรือนทั้งในและนอกเมืองถูกทำลายจนราบ ศพทหารและชาวบ้านแม้กระทั่งเด็กมีให้เห็นไปทั่ว ดูจากสภาพศพส่วนมากเสียหายจนไม่สามารถระบุได้ว่าใครเป็นใคร

“วินลูกต้องช่วยเหลือคนในเมืองหลวงให้ได้นะ ตาและยายของลูกยังคงอาศัยอยู่ที่นั่น” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาหลังจากได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

ชายหนุ่มรีบพาทุกคนออกจากบริเวณเมืองอีสมินในทันที โดยที่เขา ออนก้า และแอลฟ่าขึ้นขี่เจ้า หนึ่งถึงสาม โดยมีพ่อ แม่ และมิชเชลซ้อน เจ้าสี่ที่ไม่มีคนขี่คอยวิ่งประกบเพื่ออารักขามิชเชลและอลันน้อยที่อยู่บนหลังเจ้าสาม

เขาไม่ได้กลัวว่าจะมีทหารของข้าศึกหลงเหลืออยู่ภายในเมือง แต่เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในครอบครัว เขาจะต้องพาทุกคนไปหาที่ปลอดภัยอยู่ให้เร็วที่สุด

ตลอดการเดินทางแม้จะมีสัตว์ร้ายที่คนบนโลกนี้ต่างหวาดกลัวอย่างหมีสีน้ำตาลตัวโต เสือโคร่ง และฝูงกอลิล่า แต่เพราะมีเกราะธาตุทให้พวกมันไม่สามารถทำอันตรายพวกเขาได้

ผ่านมาสองชั่วโมงทุกคนได้มาถึงภูเขาสูงลูกหนึ่ง วินไม่อยากจะเสียเวลากับสัตว์เหล่านี้สิ่งสำคัญสำหรับเขาในตอนนี้คือหาที่ปลอดภัยให้ครอบครัวและหาข่าวเกี่ยวกับการสงครามให้เร็วที่สุด เขารู้สึกได้ว่าในตอนนี้แม่ดูจะวิตกกังวลเกี่ยวกับตาและยายของเขาเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มสร้างถ้ำจำลองขนาดใหญ่บนที่ราบแห่งหนึ่งบนภูเขาสูง หินสีดำถูกสร้างเป็นเสมือนกำแพงขนาดใหญ่ล้อมรอบพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ ด้านบนถูกปิดกั้นด้วยเวทลมที่สร้างขึ้นจากพลังเวทที่อัดแน่นอยู่ในลูกแก้วธาตุ ทางเข้าออกถูกพรางไว้และมีเกราะธาตุป้องกันอีกชั้นหนึ่ง เขาควบคุมพืชให้มาพรางถ้ำจำลองแห่งนี้

บ้านสองชั้นถูกนำมาตั้งไว้ที่มุมด้านในสุดของถ้ำจำลองแห่งนี้ ถึงจะเรียกว่าถ้ำจำลองแต่แท้ที่จริงแล้วมันดูเหมือนบ้านสองชั้นที่มีกำแพงต้นไม้สูงล้อมรอบอยู่ เพียงแต่ผู้คนภายนอกจะเห็นพื้นที่แห่งนี้เป็นเหมือนกับส่วนหนึ่งของภูเขาลูกนี้เท่านั้น

ถึงแม้จะรู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่ลูกชายของพวกเขาได้สร้างขึ้นแต่ผู้เป็นพ่อกลับไม่มีคำพูดใดที่จะเอ่ยออกมา ทุกคำพูดที่เขาอยางจะเอ่ยออกมานั้นเหมือนกับมีอะไรบางอย่างทำให้มันจุกอยู่ในลำคอ

วินปล่อยให้สัตว์เลี้ยงทั้งสี่ของเขาวิ่งเล่นอยู่บริเวณพื้นที่กว้างด้านนอก เขาเดินนำทุกคนเข้าไปภายในบ้าน โดยมีหญิงสาวสามคนเดินตามมาอย่างเงียบๆ ชายร่างใหญ่กุมมือภรรยาอันเป็นที่รักแล้วค่อยๆเดินตามคนทั้งสี่เข้าไปในบ้านหลังใหญ่

“พ่อกับแม่อยู่ที่นี่ก่อน ข้ามั่นใจว่าจะไม่มีใครพบที่นี่อย่างแน่นอน หรือแม้จะมีคนพบพื้นที่ภายในก็เป็นที่ที่ปลอดภัยเพราะไม่มีใครสามารถทำลายเกราะธาตุที่แข็งแกร่งนี่ได้อย่างแน่นอน”

“ข้าฝากพวกเจ้าดูแลพวกท่านด้วยนะ” ชายหนุ่มสวมกอดพ่อกับแม่อย่างอ่อนโยนก่อนจะหันมาบอกกับหญิงสาวทั้งสาม

“ท่านวินวางใจได้ พ่อแม่ของท่านวินก็เหมือนพ่อแม่ของพวกเรา” ออนก้าพูดน้ำเสียงหนักแน่น

“ท่านวินไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลพวกท่านเป็นอย่างดี” แอลฟ่ารับคำ

ชายหนุ่มหยิบบางอย่างออกจากแหวนมิติก่อนจะหันไปยังแอลฟ่า

“นี่มันอะไรหรือคะ” แอลฟ่าจ้องมองสิ่งที่คล้ายเกล็ดสัตว์แต่ต่างกันที่มันมีขนาดใหญ่กว่าปกติมาก

“เกล็ดมังกร ข้าอยากจะให้เจ้าลองหาวิธีสร้างชุดเกราะจากสิ่งนี้ดู” วินตอบก่อนจะนำมันใส่กลับไปในแหวนของเขาจากนั้นจึงถอดแหวนส่งให้กับแอลฟ่า

“ในแหวนนี้มีลูกแก้วธาตุที่ข้าบรรจุเวทไฟสีทองเอาไว้ มันสามารถหลอมละลายเกล็ดมังกรเหล่านี้ได้”

 

“วิน เจ้าจะออกเดินทางตอนนี้เลยหรือ” หญิงสาวผมสีฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“ใช่ครับ ข้าต้องการออกไปหาข่าวเกี่ยวกับสงครามให้ได้เร็วที่สุด และจะไปช่วยเหลือนครเซฟและท่านตาและท่านยายให้ทัน”

“เจ้าต้องดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าประมาทศัตร์เป็นอันขาด” เป็นคำเตือนของผู้เป็นพ่อ

“ครับพ่อ” วินรับคำ

“ว่าแต่เจ้าจะขี่เจ้าหมาสีเทานั่นไปงั้นหรือ” พ่อเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ข้าบินไปเองจะเร็วกว่าเยอะ” ชายหนุ่มตอบ

“บิน...”

ท่ามกลางความสงสัยของผู้เป็นพ่อ วินเดินเข้าไปกอดพ่อ แม่ และเมียทั้งสามคนก่อนจะพุ่งตัวออกจากบ้านหลังใหญ่ไปด้วยความรวดเร็ว

-------------------

ท่ามกลางซากของเมืองอีสมินที่เป็นผลมาจากสงคราม ชายหนุ่มบินวนอยู่หลายรอบเพื่อมองหาผู้รอดชีวิต วินถอนหายใจอย่างอ่อนล้า เขาบินวนหามาสามรอบแล้วทั้งภายในและรอบๆเมืองแต่กลับไม่พบสัญญาณของสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่น้อย แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะพุ่งตัวไปยังทิศใต้ซึ่งเป็นเส้นทางที่จะมุ่งสู่นครเซฟนั้นเวทตรวจสอบเขาได้พบกับสัญญาณของสิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่ง แม้จะเป็นสัญญาณชีพที่แผ่วเบาแต่ชายหนุ่มมั่นใจว่านั่นจะต้องเป็นผู้รอดชีวิตหนึ่งเดียวของเมืองนี้เป็นแน่

เขาพุ่งตัวไปยังกำแพงเมืองที่พังถล่มลงมา สถานที่แห่งนี้วินมั่นใจว่าบินผ่านไปแล้วสองถึงสามรอบแต่ในตอนแรกกลับไม่ได้รับสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใดๆ

ชายหนุ่มใช้เวทลมค่อยๆยกปูนชิ้นใหญ่ที่เคยเป็นชิ้นส่วนของกำแพงออกอย่างช้าๆ ภายใต้เศษซากกำแพงนั้นเขาพบชายร่างเล็กผิวสีเข้มในชุดเกราะนักรบสีเงินที่คาดด้วยสีทองที่เต็มไปด้วยเลือด เขารู้สึกได้ว่าชายคนนี้จะต้องไม่ใช่ทหารธรรมดาอย่างแน่นอน

วินสำรวจร่างกายที่แน่นิ่งหากไม่สังเกตุดีๆใครที่เห็นร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดนี้คงคิดว่าเขาคงตายไปแล้ว วินรักษาชายคนนี้ด้วยเวทแสง เพียงไม่นานชายหนุ่มที่หายใจรวยรินเริ่มรู้สึกตัวเพียงเวลาไม่นานเขาค่อยๆดีขึ้นและดีขึ้น ชายร่างเล็กสำรวจตัวเองอย่างช้าๆก่อนจะจ้องมองไปยังชายหนุ่มผมสีฟ้าร่างสูงโปร่งที่กำลังประคองร่างของเขาอยู่

“ท่านเป็นใคร” วินถอนมือที่รักษาออกจากลำตัวของชายผิวเข้มก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #912 honeybee (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 09:46
    ตรงประโยค "อย่าประมาทศัตร์เป็นอันขาด" น่าจะเป็น "อย่าประมาทศัตรูเป็นอันขาด" หรือเปล่าคะ
    #912
    0
  2. #802 ErictiesE (@ErictiesE) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 07:46
    ในแหวน ยังมีลูกมังกรที่ยัง ไม่ได้ทำอะไรใช่ใหม.........  จำได้ว่าตอนแม่มังกรมาพระเอกรีบจับยัดเข้าไปทั้งตัว(ศพ)  ..
    #802
    0
  3. #717 Thank You (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 20:04
    ขอบคุณครับ
    #717
    0
  4. #716 RealRD (@RealRD) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 06:46
    รู้อยู่ว่าอยู่ในช่วงสงคราม  ยังจะพาครอบครัวย้ายมาโลกนี้อีก  น่าจะปล่อยให้อยู่โลกโน้นไปก่อน  เสร็จเรื่องค่อยวาปมาอยู่ด้วยกัน
    #716
    0
  5. #715 rvhjk (@rvhjk) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:15
    ฆ่า ฆ่า ฆ่า
    #715
    0
  6. #714 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:09
    ขอบคุณครับ
    #714
    0
  7. #713 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 19:43
    สนุกดีครับ
    #713
    0
  8. #712 MozartTx (@MozartTx) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 19:29
    ใจอ่อนเกินไป คราวที่แล้ว ถ้าถล่มทัพใหญ่ 
    เมืองคงไม่ล่มสลาย แต่พูดยากเพิ่งกลับมาถึง 
    คงไม่คิดว่า ศัตรูจะเลวถึงเพียงนี้ แต่รู้แล้วจะเอายังไง
    หลังจากนี้คงได้เห็น โหดสัสรัสเซียหรือเปล่า
    #712
    0
  9. #711 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 19:24
    ได้เวลาล้างบางศัตรู *-*
    #711
    0
  10. #710 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 19:15
    คราวนี้วินออกศึกอีกแล้ว
    #710
    0
  11. #709 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 18:56
    ขอบคุณมาก
    #709
    0
  12. #708 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 18:49
    ขอบคุณคร้าบบบบ
    #708
    0
  13. #707 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 18:30
    ขอบคุณ อ่านจบละมานค้างขออีก2ตอน
    #707
    0