ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 255,135 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,572 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    406

    Overall
    255,135

ตอนที่ 122 : ตอบโต้ (ตอน 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60

บนกำแพงเมืองขนาดใหญ่ราชาเฒ่ามองหน้าชายหนุ่มผมสีฟ้าผู้มีสายตามุ่งมั่นสลับกับแม่ทัพร่างใหญ่ หลังจากวินขอบัญชาการรบองค์ราชาได้เรียกแม่ทัพเข้าพบในทันที

“ข้าจะให้ท่านวินเป็นผู้บัญชาการรบในวันนี้” ราชาเฒ่ามีคำสั่งออกไปท่ามกลางขุนนางขั้นสูงราว 10 คนและแม่ทัพใหญ่ที่แสดงสีหน้าประหลาดใจ

แม้ว่าราชาโยเซฟจะไม่มั่นใจเต็มร้อยแต่เมื่อวานเขาได้เห็นกับตาตัวเองแล้วว่าชายหนุ่มในระดับเทพราชันจอมเวทผู้นี้มีพลังเวทมหาศาลเพียงใด นั่นเพียงพอสำหรับความไว้เนื้อเชื่อใจที่จะฝากฝังกองทัพและประเทศชาติของเขาได้ในระดับหนึ่ง ราชาเฒ่ารู้ถึงความต่างกันของกองทัพตนและศัตรูว่าหากยังรบในรูปแบบเดิมๆ โอกาสที่กองทัพของเขาจะได้รับชัยชนะนั้นริบหรี่เพียงใด

“แต่ว่า...องค์ราชา...” เสนาบดีและเหล่าขุนนางพยายยามที่จะทักท้วง

“ข้าตัดสินใจดีแล้ว” ราชาโยเซฟพูดขึ้นก่อนที่คนเหล่านี้จะได้พูดอะไรทำให้ขุนนางทุกคนจนในคำพูด

“ข้าน้อมรับคำสั่งองค์ราชา” แม่ทัพใหญ่ทำความเคารพองค์ราชา แม้ว่าเขาจะเป็นนักเวทในระดับจอมเวทขั้นกลาง แต่เขากลับไม่มีความหยิ่งผยองในพลังของตน ยิ่งได้เห็นพลังของวินในตอนที่ซ่อมกำแพงซึ่งเขามองออกว่าชายหนุ่มผมสีฟ้าใช้พลังไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อูลานยิ่งรู้สึกให้ความเคารพชายหนุ่มอายุน้อยกว่าคนนี้มากขึ้น ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้แม้ว่าตัวเขาจะพร้อมรบและไม่กลัวความตายแต่ในใจลึกๆของอูลานแล้วเขาตระหนักว่าตัวเขาเองอาจพอมีหวังที่จะนำพากองทัพให้ได้รับชัยชนะต่อกองทัพของไซฟ่อนได้แต่คงไม่สามารถชนะศึกในครั้งนี้ได้เนื่องจากฝั่งตรงข้ามยังมีกองหนุนอีกนับแสน ยิ่งไปกว่านั้นเขาเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าชายคนนี้จะเป็นผู้ที่มาคลายวิกฤติในครั้งนี้ให้กับประเทศของตน

“ในการรบครั้งนี้ข้าขอให้ท่านแม่ทัพอูลานและท่านแม่ทัพวอริคมาเป็นผู้ช่วยข้าจะได้ไหม” ชายหนุ่มผมสีฟ้าเอ่ยปากอย่างนอบน้อมกับแม่ทัพทั้งสอง

“หากทำให้ประเทศโมเนแดตปลอดภัยได้ข้าก็ยินดี” แม่ทัพใหญ่อูลานตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง” แม่ทัพวอริคโค้งตัวทำความเคารพชายหนุ่มผมสีฟ้า เขาเป็นคนเดียวในที่นี้ที่รู้ว่ากองทัพนับแสนของรองแม่ทัพโคเซฟแตกพ่ายด้วยฝีมือของชายคนนี้เพียงคนเดียว

วินจัดการกองทัพใหม่โดยให้ทหารราบ พลธนูและนักเวทแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเท่าๆกัน ชายหนุ่มให้กองทัพครึ่งหนึ่งซึ่งนำโดยแม่ทัพอูลานขยับไปทางซ้ายของกำแพงเมือง อีกครึ่งหนึ่งนำโดยแม่ทัพวอริคไปอยู่ทางขวา โดยเว้นกำแพงเมืองตรงกลางที่เคยถูกทำลายไว้

“พวกท่านคอยจัดการทหารข้าศึกที่หลุดเข้าไปในเขตรัศมี 1 กิโลเมตรของตนเท่านั้น นอกจากนั้นช่วยกำชับทหารไม่ให้ออกนอกแนวเขตของตัวเอง” วินสั่งการแม่ทัพทั้งสอง

แม้ว่าแม่ทัพอูลานและวอริคจะสงสัยในแผนการณ์ของชายหนุ่มแต่ทั้งคู่ต่างไม่กล้าซักถามเนื่องจากกองทัพของข้าศึกเริ่มมีการเคลื่อนไหว ทั้งคู่รีบสั่งทหารภายใต้การควบคุมของตนให้เคลื่อนที่ไปยังจุดที่ชายหนุ่มกำหนด

 

แม่ทัพไซฟ่อนแปลกใจกับการจัดแถวรบของศัตรู จากการกะโดยสายตาคร่าวๆแล้วเขาประเมินว่าศัตรูมีกำลังเหลืออยู่ประมาณ 7 หมื่นคน แม้ต้องปะทะกันโดยตรงเหมือนเมื่อวานเขามั่นใจเต็มร้อยว่าจะได้ชัยชนะอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้ฝั่งตรงข้ามกลับปล่อยให้จุดยุทธศาสตร์สำคัญคือประตูเมืองขาดการป้องกันจากทหาร นอกจากนั้นกำแพงในส่วนที่ถูกทำลายเมื่อวานกลับถูกซ่อมกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่ด้วยส่วนที่ถูกซ่อมแซมนั้นเป็นสีดำและมีทหารยืนอยู่ด้านบนเพียงไม่กี่คน ทำให้เขาคิดว่ามันคงเป็นการซ่อมแบบรวกๆซึ่งไม่อาจต้านทานการโจมตีของทหารเวทของพวกเขาอีกครั้ง

“ท่านไซฟ่อนคิดว่ามันจะมาไม้ไหนหรือครับ” ทหารเวทหนุ่มวัยกลางคนข้างกายแม่ทัพใหญ่เอ่ยถาม เขาเป็นคนหนึ่งที่ผ่านสนามรบมาแล้วนับไม่ถ้วนแต่กลับไม่เคยเห็นการตั้งขบวนรบแบบนี้มาก่อน

“มันคงใช้วิธีเสี่ยงจะโอบล้อมทหารของเราแต่ถ้าเราบุกโจมตีแบบสายฟ้าแลบแผนของพวกมันก็จะล้มเหลว สั่งให้ทหารม้าเกราะหนักเข้าไปก่อน ตามด้วยหน่วยคุ้มกันทหารเวทและทหารเวทเคลื่อนที่เร็ว ทำลายกำแพงเมืองของมันให้ราบ ส่วนพวกทหารราบและพลธนูแบ่งกำลังเป็นสองส่วนไปถ่วงเวลากองทัพทั้งสองฝั่งของพวกมันเอาไว้” ไซฟ่อนยิ้มหยันในแผนตื้นๆของฝั่งตรงข้าม

แม้จะเป็นทหารม้าเกราะหนักแต่การเคลื่อนที่ของพวกเขามีความเร็วใกล้เคียงกับทหารม้าทั่วไป สาเหตุเพราะทหารม้าเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนัก และม้าที่หน่วยนี้ใช้ล้วนเป็นม้าพันธุ์ผสมที่แข็งแรงกว่าม้าทั่วไป

“เฮๆๆๆๆ...!!!

กองทัพของไซฟ่อนจัดขบวนเหมือนหัวลูกศร พวกเขาเคลื่อนที่เข้าหากำแพงเมืองอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากคันศร ทหารทุกคนล้วนมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่ากองทัพของตนจะได้รับชัยชนะอย่างรวดเร็ว

บนกำแพงเมืองบริเวณที่ถูกทำลายไปเมื่อวานมีเพียงชายหนุ่มผมสีฟ้ายืนอยู่อย่างองอาจในชุดสีดำเป็นมันเงา ในมือของเขาถือคทาสีดำสูงกว่าเจ้าของอยู่เล็กน้อย

วินโบกคทาในมือเพียงครั้งเดียว นกยักษ์สีน้ำเงินจำนวน 10 ตัวปรากฎตัวห่างจากกำแพงเมืองออกไปประมาณ 100 เมตร ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทหารของทั้งสองฝ่าย พวกมันแต่ละตัวมีความกว้างระหว่างปลายปีกทั้งสองเกือบ 50 เมตร

องค์ราชาและเหล่าขุนนางจ้องมองชายหนุ่มชุดดำอย่างตกตะลึง นกเพลิงเหล่านี้ล้วนเป็นเวทไฟขั้นสูงที่พวกเขาไม่เคยเห็น หากเป็นนักเวทสายอัญเชิญการที่จะอัญเชิญสัตว์เวทขนาดใหญ่สักตัวจำเป็นต้องใช้นักเวทระดับจอมเวทที่มีความชำนาญนับสิบคนร่วมมือกันในการสร้าง ซึ่งนักเวทสายนี้ได้สาบสูญไปจากโลกใบนี้มานานหลายร้อยปีแล้ว หากเป็นเวทชั้นสูงบทร่ายนั้นยาวจนต้องใช้เวลาร่ายเวทหลายนาที แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับสามารถสร้างนกไฟขึ้นมาพร้อมกันได้ถึง 10 ตัวโดยที่ทุกคนล้วนเห็นว่าเขาไม่ได้ร่ายเวทเลย ยิ่งไปกว่านั้นเปลวเพลิงบนตัวนกไฟเหล่านี้กลับเป็นไฟสีฟ้าที่ร้อนแรงกว่าเวทไฟปกติหลายเท่า แม้พวกเขาจะอยู่ห่างจากนกไฟเหล่านั้นถึงหนึ่งร้อยเมตรแต่ทุกคนกลับรับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกมัน

 

ทหารบนหลังม้าทุกคนกระชากบังเหียนด้วยความตกใจสายตาทุกคู่จับจ้องไปยังนกไฟสีน้ำเงินเข้มที่บินอยู่เหนือพื้นดินขึ้นไปเพียง 20 เมตรอย่างหวาดกลัว จิตใจที่เคยห้าวหาญกลับหวาดหวั่นเมื่อเห็นสัตว์เวทขนาดใหญ่ปรากฎตัวพร้อมกันจำนวนมาก

ขณะที่กองทัพของศัตรูกำลังแตกตื่น ชายหนุ่มโบกมือครั้งหนึ่งนกไฟเหล่านั้นพุ่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เพียงมันกระพือปีกทหารทุกคนล้วนสัมผัสได้ถือความร้อนจากไฟสีน้ำเงิน

นกไฟลดระดับลงจนเหลือความสูงกว่าพื้นดินเพียง 5 เมตร แม้ว่าความสูงกว่าพื้นดินพอสมควรแต่ด้วยความร้อนของเพลิงสีน้ำเงินสามารถทำให้ต้นหญ้าบริเวณที่มันบินผ่านลุกติดไฟ ไม่เพียงแค่ต้นหญ้าที่ติดไฟพื้นดินในบริเวณใกล้เคียงเริ่มดำไหม้

นกไฟเข้าใกล้ทหารม้าเกราะหนักด้านหน้าเข้าไปทุกทีเพียงแค่บินผ่าน ความร้อนจากเปลวไฟของพวกมันทำให้ร่างของทหารที่อยู่ใกล้พวกมันที่สุดลุกเป็นไฟ ทั้งทหารและม้าที่อยู่แถวหน้าล้มลงคนแล้วคนเล่า เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วทั้งสนามรบ

แม้พวกเขาจะถูกฝึกมาให้ไม่กลัวความตาย แต่ภาพตรงหน้าไม่ใช่ทหารที่ตายเพราะคมหอกคมดาบของศัตรู ทหารจำนวนมากถูกเปลวไฟจากนกยักษ์สีน้ำเงินคลอกเหมือนโดยที่พวกเขาไม่สามารถต่อต้านได้ ภาพเหล่านั้นทำให้จิตใจที่แข็งแกร่งของทหารหาญพังทลายลง

ทหารม้าที่เห็นพลังทำลายของนกสีน้ำเงินเริ่มลนลาน พวกเขาดึงม้ากลับเพื่อจะหนีให้พ้นจากเงื้อมมือมัจุราชเหล่านั้น ม้าหลายตัววิ่งชนกันจนทำให้ทหารหลายคนตกลงไปบนพื้น พวกที่เหลือไม่สนใจพวกพ้องทุกคนคิดแต่เพียงว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากไฟนรกเหล่านี้

ทหารเวทเป็นพวกที่มีสติมากที่สุดพวกเขารีบรวมตัวกันสร้างเกราะเวทตามที่เคยฝึกมาเพื่อปกป้องพวกตนจากความร้อนของเปลวไฟ แต่ไม่ใช่ทหารเวททุกคนจะสามารถสร้างเกาะป้องกันตัวเองได้ หากการรวมตัวของพวกเขามีจำนวนน้อยความต้านทานเวทของเกราะเหล่านั้นจะไม่เพียงพอที่จะป้องกันความร้อนอันมหาศาลได้

นกไฟบินผ่านไปจนสุดแถวทหารของไซฟ่อนก่อนจะสลายตัวไป เวลาเพียงไม่กี่นาทีกับการโจมตีเพียงครั้งเดียวทำให้กองทัพของเขาสูญเสียกำลังพลไปมากกว่าสองในสาม แม่ทัพไซฟ่อนในการคุ้มครองของเกราะเวทจ้องมองซากศพทหารที่ไหม้เกรียมของตนที่ตายลงด้วยความประหวั่น ร่างกายที่สั่นสะท้านบ่งบอกว่ารองแม่ทัพร่างใหญ่ผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งใดในตอนนี้กำลังหวาดกลัว

ทหารที่อยู่ริมขอบของกองทัพพากันบังคับม้าหนีกันอย่างอลหม่าน ม้าจำนวนมากแตกกระเจิงจนไปเหยียบย่ำทหารราบพวกเดียวกันเอง ทหารหลายสิบคนตายเพราะถูกม้าเหยียบ แม้กระทั่งกองทัพที่ถูกแบ่งไปโจมทีศัตรูทั้งปีกซ้ายและขวาแตกฮือและวิ่งหนีโดยไม่คิดชีวิต

 

ราชาเฒ่าและผู้ที่อยู่บนกำแพงเมืองต่างเห็นความน่าสะพรึงกลัวของนกเวททั้ง 10 ตัวด้วยตาของตนเอง องค์ราชายอมรับกับตัวเองว่าตั้งแต่เขาเกิดมาจนแก่เฒ่เขาไม่เคยเห็นพลังทำลายของเวทชนิดใดที่รุนแรงเท่านี้มาก่อน สิ่งนี้ยิ่งทำให้ความเคารพที่มีต่อชายหนุ่มผมสีฟ้าของทุกคนเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

แม้จะอยู่ฝ่ายเดียวกันแต่แม่ทัพอูลานและวอริคจ้องมองการทำลายล้างของนกไฟสีน้ำเงินด้วยใจหวาดหวั่น ทั้งคู่คิดในใจตรงกันว่าพวกเขาโชคดีที่ได้ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินมาอยู่ฝั่งตน เมื่อนกไฟบินไปได้ครึ่งทางพวกเขาเห็นกองทัพที่สับสนอลหม่านของศัตรูแล้ว ทั้งคู่ที่มีประสบการณ์มากมายพวกเขาไม่ปล่อยให้โอกาสดีเช่นนี้ผ่านพ้นไปโดยไม่ทำอะไร

ทหารที่ประจำอยู่ทั้งฝั่งซ้ายและขวาเริ่มเข้าเก็บกวาดกองทัพที่หนีตายอย่างไม่เป็นขบวนของศัตรู เมื่อเห็นเพื่อนทหารนับหมื่นตายลงพร้อมๆกันในเปลวไฟนรก ในตอนนี้พวกเขาไม่มีใจที่จะสู้รบอีกต่อไป ขบวนทัพที่แตกพ่ายถูกทำลายล้างอย่างง่ายดาย

วินยังคงยืนนิ่งด้วยสายตาเรียบเฉย ภาพที่เขาเห็นชาวเมืองจำนวนมากที่ล้มตายเพราะการกระทำอันเหี้ยมโหดของศัตรูตรงหน้าทำให้เขาโกรธแค้นและชิงชังจนไม่คิดที่จะอภัยให้กับพวกที่ทำในสิ่งเหล่านั้น

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอบคุณรีดทุกท่านที่ติดตามนิยายครับ

ต้องขออภัยจริงๆที่ต้องทำให้รอหลายวัน ยอมรับเลยว่าการแต่งนิยายนั้นไม่ง่ายเลย แม้ว่าพล๊อตมีอยู่แล้วก็ตาม แต่หากวันไหนไม่มีสมาธิผมแทบแต่งไม่ได้เลย 

อย่างไรก็ตามจะพยายามลงให้ถี่ที่สุดครับ เอาเป็นว่าผมจะพยายามแต่งให้ได้อย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ตอน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #885 Chayathat Pruksacheva (@leao) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:14
    ขอบคุณครับ กำลังหนุกเลย
    #885
    0
  2. #781 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:07
    เย้ มาช่วยได้แล้ว ถึงจะช้าไปหน่อย
    #781
    0
  3. #780 Krise_Kimz (@Krise_Kimz) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 17:52
    ขอบคุณมากทีแต่งนิยายดีๆให้อ่านกัน เนื้อหาผมค่อนข้างชอบมากเลย ถึงจะมีช่วงที่รู้สึกเบื่ิอบ้างช่วงหลังๆ แต่พอตั้งแต่กลับมาโลกนี้รู้ทำให้น่าติดตามกว่าเดิมอีกครับ 55 จะรอตอนใหม่นะคับ^^
    #780
    0
  4. #779 Thank You (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 12:45
    ขอบคุณครับ

    ขอแค่ไม่ทิ้งกันก็ดีใจแล้วครับ
    #779
    0
  5. #778 แอบเนียน (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 12:28
    สนุกมากครับขออีกๆๆๆๆๆ
    #778
    0
  6. #777 RealRD (@RealRD) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 12:27
    ไรต์อย่าคาดหวังเวลาแต่งนิยายครับ   ทำเท่าที่ทำได้   ต่อให้แต่งเพอร์เฟ็คยังไงกะยังมีคนติ   อย่ากดดันตัวเองทำด้วยใจรัก  มีความสุขไปกับมัน   งานจะออกมาดีเองครับ  เวลาขาดกำลังใจหรือตันแต่งต่อยากก็มาอ่านเม็นต์หรือขอความเห็นจากรีดบ้าง  เดวกะดีเองครับ
    #777
    0
  7. #776 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 12:23
    วินเค้าสวมวิญญาณหยุนเช่อ เผาสดคนเป็นหมื่นเบย
    #776
    0
  8. #775 kob7586 (@kob7586) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 11:53
    อ่าๆ ขอบคุณมาก
    #775
    0
  9. #774 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 11:28
    สนุกดีครับ
    #774
    0
  10. #772 Amedamaru28 (@Amedamaru28) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 10:19
    กว่าจะเอาคืนได้ ทนมาหลายวัน ขอจัดหนักอีกซัก2ดอก
    #772
    0
  11. #771 สนุกมาก (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 09:57
    สนุกมาก
    #771
    0
  12. #770 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 09:35
    ขอบคุณ คับ
    #770
    0
  13. #769 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 09:29
    ขอบคุณมาก
    #769
    0
  14. #768 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 09:29
    ขอบคุณครับ แค่ไม่ทิ้ง กะโอละครับ
    #768
    0
  15. #767 satan (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 09:15
    ไม่เป็นไรครับ ขอแค่ไม่ลอยแพก็พอแล้วครับ อยากบอกว่าสนุกมาก ติดตามอยู่ตลอดนะครับ ขอบคุณนะครับ
    #767
    0