ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,355 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    332

    Overall
    254,355

ตอนที่ 125 : ชัยชนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    5 ก.ค. 60

            แม่ทัพเจฟฟี่ยืนหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย เขาใช้คทาของตนประคองตัวไว้ไม่ให้ล้มแม่ทัพใหญ่คิดว่านอกจากฝึกหนักกับอาจารย์ ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาต้องใช้เวทจนหมดแรงเหมือนครั้งนี้ แม้จะเหน็ดเหนื่อยจนยืนแทบไม่ไหวแต่กลับมีรอยยิ้มยกจากมุมปากของแม่ทัพร่างเล็กคนนี้

            “มหาเวทของข้า สำเร็จสินะ” เสียงรำพึงเบาๆพอให้ทหารเวท 2-3 คนที่อยู่ข้างกายของเขาได้ยิน

“เฮ...เฮ...ไชโย” เสียงไชโยโห่ร้องดังกึกก้องจากกองทัพของเจฟฟี่ดังขึ้นทันทีเมื่อทุกคนเห็นว่าภายในวงเวทนั้นว่างเปล่าไม่มีคนรอดแม้แต่คนเดียว ซึ่งแปลว่าจอมเวทที่แข็งแกร่งผู้นั้นก็ไม่รอดจากสายฟ้าของพวกเขา

ผู้คนบนกำแพงเมืองที่อยู่อยู่ไกลออกไปเกือบกิโลเมตรต่างรู้สึกใจไม่ดี ระยะที่ไกลกว่าหนึ่งกิโลเมตรรวมทั้งฝุ่นดินที่คละคลุ้งภายในสนามรบทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าเมฆดำที่เกิดขึ้นกลางสนามรบนั้นจะทำอันตรายต่อวินมากน้อยเพียงใด

แม่ทัพเจฟฟี่จ้องมองไปกลางพื้นดินสีดำที่ถูกแผดเผาด้วยเวทสายฟ้าตรงจุดที่ชายหนุ่มชุดดำเคยยืนอยู่ เขาเห็นเพียงแท่งเหล็กสีดำปักอยู่โดยรอบระยะห่างของแท่งเหล็กทั่งสี่อันประมาณ 4 เมตรมันจึงดูเหมือนรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสโดยมีจุดศูนย์กลางเป็นคทาสีดำปักลึกอยู่บนพื้นดิน โผล่เพียงส่วนปลายพ้นผิวดินให้เห็นยาวเพียงครึ่งเมตร

สิ่งที่ทำให้แม่ทัพร่างเล็กแปลกใจคือคทามีดำเหล่านั้นเหมือนจะไม่ได้รับความเสียหายจากสายฟ้าที่รุนแรง ต่างจากอาวุธของทหารของเขาที่คดงอเพราะความร้อนจากสายฟ้า เจฟฟี่เดินตรงไปยังคทาสีดำ เขาคิดว่าคทาอันนี้อาจช่วยเสริมพลังเวทให้กับเขาได้หากได้ครอบครองจะทำให้เขาเป็นจอมเวทที่ไม่มีใครสามารถเอาชนะได้เหมือนกับเจ้าของคนเดิม

เจฟฟี่พยายามดึงคทาสีดำขึ้นจากพื้นดินแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถดึงมันออกจากพื้นดินได้ เขาจึงร่ายเวทดินแยกพื้นดินออกเพื่อให้ตนสามารถนำคทาที่ติดแน่นออกจากพื้นดิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจจนแข็งค้างคือร่างชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังลอยขึ้นมาจากหลุมดิน

“ขอบใจเจ้ามาก” เสียงอันราบเรียบหลุดออกจากปากของชายหนุ่มผมสีฟ้า เขากระชากคทาคืนจากมือแม่ทัพร่างเล็กที่ยืนแข็งค้างร่างสูงโปร่งลอยพ้นปากหลุม ตามร่างกายของเขาไม่มีบาดแผลใดๆ มีเพียงรอยไหม้จากฟ้าผ่าเล็กน้อยเท่านั้น

“ทะ ทำไม จะ เจ้า ยังไม่ตาย” แม่ทัพเจฟฟี่ตกตะลึงเท้าทั้งสองข้างก้าวถอยออกมาโดยอัตโนมัติ

“สายล่อฟ้ายังไงละ” หลังจากวินขึ้นมาจากใต้ดินเขาขยับคทาเพียงเล็กน้อย พื้นดินที่เคยเป็นโพรงกลับปิดสนิทในทันที

เสี้ยววินาทีก่อนที่สายฟ้าเส้นแรกจะผ่าลงมา วินรู้สึกได้ถึงความรุนแรงของเวทมนต์บทนี้ เขาใช้หอกอดามันเทียมที่เคยใช้สู้กับมังกรสองหัวปักไว้สี่มุมก่อนจะสร้างเกราะธาตุทรงกลมห่อหุ้มตัวแล้วฝังตัวเองไว้ใต้ดินเพื่อไม่ให้ตนตกเป็นเป้าของสายฟ้าที่โหมกระหน่ำ เมื่อพายุสายฟ้าสงบลงก่อนที่เขาจะขึ้นมาจากหลุมแม่ทัพเจฟฟี่ก็ได้มาเปิดปากหลุมให้เขาเสียก่อน

“หายสงสัยแล้วก็ตายได้แล้วสินะ” รอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมปรากฎบนใบหน้าของชายหนุ่ม

หอกไฟสีฟ้าพุ่งเข้าหาร่างแม่ทัพเจฟฟี่ แม้จะตกใจที่ศัตรูที่แข็งแกร่งยังไม่ตายแต่เขาสามารถเรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แม่ทัพร่างเล็กชี้อาวุธของตนไปด้านหน้าแล้ววาดเป็นวงกลม โล่น้ำสูงเท่าตัวปรากฎขึ้นป้องกันเวทตรงหน้า

เสียงน้ำเดือดจนเป็นไอก่อนที่หอกสีฟ้าจะสัมผัสกำแพงน้ำนั่นเสียด้วยซ้ำ มันพุ่งทะลุโล่น้ำที่หนามากกว่าหนึ่งเมตรอย่างง่ายดาย แม่ทัพร่างเล็กเบี้ยงตัวหลบมันไปได้อย่างเฉียดฉิว ถึงแม้จะหลบหอกไฟพ้นแต่ความร้อนของมันยังคงสร้างรอยไหม้เป็นทางยาวบนสีข้างของเขา

“ป้องกันท่านแม่ทัพ” เสียงขุนพลตะโกนก้องทหารเวทที่เหลือร่วมกันสร้างเกราะเวทขนาดใหญ่ครอบนักเวททั้งหมดรวมทั้งแม่ทัพเจฟฟี่ก่อนที่หอกไฟอีกเล่มจะพุ่งเข้าใส่ร่างของเจฟฟี่

“คิดว่าเกราะเวทนี้จะช่วยปกป้องพวกเจ้าได้งั้นรึ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มขึ้นเมื่อหอกไฟของเขาพุ่งเข้าชนเกราะเวทแล้วสลายไป

วินกระแทกคทาลงพื้นดินทันใดนั้นพื้นดินภายในเกราะเวทขนาดใหญ่ได้มีเวท 2 วงซ้อนทับกันอยู่บนพื้น วงเวทแรกคือกำแพงที่มองไม่เห็นมันล้อมรอบเกราะเวทของฝ่ายตรงข้าม กำแพงเวทมนต์นี้เป็นเหมือนคุกขนาดใหญ่ที่ขังคนด้านในไม่ให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชได้ ขณะเดียวกันพื้นดินใจกลางเกราะเวทกลายเป็นบ่อลาวาหลอมเหลวขนาดย่อม อากาศภายในเกราะเวทมีความร้อนสูงขึ้นเรื่อยๆ บ่อลาวาขยายออกอย่างรวดเร็วมันเริ่มกลืนกินร่างทหารเวทบริเวณนั้น

“อ๊ากกกก ช่วยข้าด้วย”

ความสับสนอลม่านเกิดขึ้นไปทั่ว ทหารเวทที่อยู่ภายในวิ่งหนีออกห่างจากบ่อลาวาที่ยังขยายออกอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“ปล่อยข้าออกไป”

แม้ทหารเวทจะหยุดร่ายเวทเพื่อสร้างเกราะเวทแต่พวกเขากลับพบว่าแม้เกราะเวทนั้นจะหายไปแล้ว แต่กลับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกักขังพวกตนไม่ให้ออกไปจากอาณาเขตนี้ได้ ทหารเวทจำนวนมากช่วยกันยิงเวทชนิดต่างๆด้วยหวังว่าจะทำลายกำแพงโปร่งใสนี้แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถทำลายมันลงได้

นรกหลอมเหลวยังคงขยายวงอย่างไม่รู้จบ เสียงร้องโหยหวนดังไปทั่ว ทุกร่างที่ตกลงไปพยายามตะเกียกตะกายให้พ้นจากเงื้อมมือของพญามัจจุราชแต่เพียงไม่นานร่างเหล่านั้นก็หยุดขัดขืนแล้วถูกลาวาที่ร้อนแรงเผาไหม้ร่างกายไปอย่างช้าๆ

แม่ทัพร่างเล็กที่กำลังจมลงไปในบ่อลาวาแต่สายตาของเขากลับจับจ้องมายังชายหนุ่มชุดดำอย่างเคียดแค้น บ่อลาวาขยายออกจนสุดเมื่อเสียงทหารคนสุดท้ายเงียบลง วินหันหลังแล้วเหาะกลับเมือง

 

“องค์ราชาและท่านวินกลับไปพักที่วังก่อนดีกว่า” เสนาบดีเฒ่าโค้งกายให้กับคนทั้งคู่

“ความดีความชอบของเจ้ามากมายนัก” องค์ราชาลุกขึ้นตบบ่าชายหนุ่มก่อนจะเดินจูงมือเขาไปยังรถม้าที่หรูหรา ทหารบนกำแพงเมืองส่งเสียงโห่ร้องดีใจให้กับชัยชนะในครั้งนี้

เสียงไชโยโห่ร้องดังก้องไปทั่ว เมื่อชาวบ้านรู้ว่าทหารฝ่ายตนได้รับชัยชนะ ผู้คนออกมาร้องรำทำเพลง คำสรรเสริญต่อองค์ราชาและเหล่าทหารที่คุ้มกันรถม้าคันหรูกลับไปยังพระราชวังเสียงดังกึกก้อง

แม่ทัพทั้งสองกลับมายังห้องโถงของพระราชวัง พวกเขาไปยืนอยู่ตรงหน้าองค์ราชาที่นั่งอยู่บนบัลลังค์ โดยมีชายหนุ่มผมสีฟ้านั่งอยู่ในตำแหน่งรองลงมา ทุกคนต่างรู้ว่าเก้าอี้ที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ถือเป็นตำแหน่งอันทรงเกียรติของที่นี่

สงครามในครั้งนี้ทำให้กองทัพของพวกเขาสูญเสียทหารไปประมาณครึ่งหนึ่ง ยังไม่รวมชาวบ้านที่อาสาออกรบอีก 4 หมื่นคน ทำให้ตอนนี้มีทหารเหลืออยู่ประมาณ 4 หมื่นคนเป็นพวกที่ได้รับบาดเจ็บทั้งมากและน้อยอีกหลายพันคน

แม้จะดูว่าการสูญเสียของพวกเขาจะมากแต่หากเทียบกับฝั่งตรงข้ามที่มีทหารล้มตายไปมากกว่า 2 แสนคน พวกที่หลบหนีไปได้ประมาณหมื่นกว่าคน ส่วนที่วางอาวุธยอมแพ้อีกเกือบหมื่นแล้วกลับกลายเป็นว่าการสูญเสียของพวกเขาเล็กน้อยไปทันที

นอกจากจะได้เชลยศึกนับหมื่นแล้วแม่ทัพทั้งสองยังได้อาวุธของข้าศึกรวมทั้งอาหารที่ถูกเก็บไว้ในค่ายอีกเป็นจำนวนมาก มันมากพอที่จะเลี้ยงทหาร 2 แสนคนให้อยู่ได้เป็นอาทิตย์

“พวกเจ้าทำได้ดีมาก โดยเฉพาะวิน” ราชาโยเซฟเอ่ยปากชม “ตอนนี้พวกเจ้าคงเหนื่อยมากแล้ว เราจะจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะในครั้งนี้ในอีก 3 วันข้างหน้า”

“ข้าได้ให้คนจัดห้องพักสำหรับท่านไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญท่านวินไปพักผ่อนได้ตามสบาย” เสนาบดีบอกกับชายหนุ่ม

“ข้าขอไปรับครอบครัวของข้าก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยปาก

“เจ้าจะไปเมื่อไรและกลับมาถึงเมื่อใด” ราชาเฒ่าถามกลับในทันที ในงานฉลองจะขาดตัวเอกเช่นเขาไม่ได้

“ไปตอนนี้เลยและจะกลับมาตอนเช้าวันงานเลี้ยง” วินตอบก่อนจะโค้งคำนับแล้วเดินออกไป

ชายหนุ่มลงจากม้าแล้วเหาะตรงไปยังชายป่าที่ห่างออกไปราว 3 กิโลเมตรทิ้งให้แม่ทัพทั้งสองที่กำลังโบกมือลาและทหารอีกหลายสิบคนที่มาส่งหน้าประตูเมือง เมื่อหายเข้าไปในป่าแล้วชายหนุ่มจึงหยุดยืนแล้วเปิดประตูมิติออกมา ที่ทำเช่นนี้เนื่องจากเขายังไม่ต้องการเผยความสามารถทั้งหมดของเขาให้ใครๆรู้ในตอนนี้

-------------------------------------------

“ท่านคิดเหมือนข้าหรือเปล่า” ราชาเฒ่าเอ่ยถามชายสูงวัยที่ยืนอยู่ด้านข้างเมื่อทุกคนกลับออกไปจากห้องโถงหมดแล้ว

เสนาบดีเฒ่าส่งยิ้มให้ก่อนจะพยักหน้า

“ดีถ้าเช่นนั้นฝากท่านจัดการด้วย ข้าอยากดำเนินการเรื่องนี้ในงานเลี้ยงครั้งนี้” ราชาเฒ่าพูดอย่างอารมณ์ดี

------------------------------------------

“ท่านวินกลับมาแล้ว” ออนก้าที่ประสาทรับเสียงดีที่สุดวิ่งออกมาหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าบ้าน แต่ยังช้ากว่าเจ้าหนึ่ง สอง สาม สี่ที่ล้อมหน้าล้อมหลังรุมกันเลียไปทั่วตัวผู้เป็นนาย

“เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก” เสียงแม่ของวินดังมาจากในบ้านเธอวางมือจากการทำอาหารแล้วตรงมายังประตูในทันที

ทุกคนในบ้านต่างพากันมารุมล้อมชายหนุ่ม คำถามต่างๆพรั่งพรูออกจากปากสมาชิกในครอบครัวด้วยความเป็นห่วง

“ข้าปลอดภัยดี นครเซฟก็เช่นกัน” ชายหนุ่มยิ้มแหย เขาลูบหัวสัตว์เลี้ยงทั้งสี่ก่อนจะผลักหมาร่างใหญ่ทั้งสี่ตัวให้ถอยออกจากตัวเขา ชายหนุ่มตรงไปหามิชเชลก่อนจะคว้าตัวอลันน้อยมาอุ้ม เจ้าตัวเล็กเล่นกับผู้เป็นพ่ออย่างอารมณ์ดี

“องค์ราชาจะจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะในคืนวันพรุ่งนี้ ข้ามารับทุกคนไปยังวัง” วินเอ่ยขึ้นขณะเดินนำทุกคนเข้ามานั่งล้อมวงที่โต๊ะใหญ่ภายในบ้าน

วินนั่งคุยกับทุกคนอยู่ครู่ใหญ่ออนก้าและแอลฟ่าจึงยกสำรับอาหารออกมาแล้วเรียกทุกคนไปกินข้าวเย็น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #846 Thank You (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 13:22
    ขอบคุณครับ
    #846
    0
  2. #842 kob7586 (@kob7586) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 20:43
    อ้าวๆ ราชาเฒ่าคิดไม่ซือสินะ
    #842
    0
  3. #839 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:37
    สนุกดีครับ
    #839
    0
  4. #838 tople55 (@tople55) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 18:17
    สงสัย ต้องมี เมียอีกคนแน่ๆๆ
    #838
    0
  5. #828 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 14:43
    งานรับราชบุตรเขย
    #828
    0
  6. #826 Mi Kp (@heami) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 14:33
    เออลืมตากะยายไปป่าวครับน่าจะไปหาตากะยายก่อนกลับไปหาพ่อแม่กะเมีย
    #826
    0
  7. #825 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 14:14
    ขอบคุณครับ
    #825
    0
  8. #824 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 13:56
    ชนะแบบสบายๆ
    #824
    0
  9. #823 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 13:47
    #823
    0
  10. #822 patiphanpinkham (@patiphanpinkham) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    จับแต่งงานกับองค์หญิงแน่นอน 555
    #822
    0
  11. #815 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 11:58
    อูวววว พระราชาจะทำไรน่ะ '-'
    #815
    0
  12. #814 แอบเนียน (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 11:46
    ขออีกๆๆจัดมาอีก
    #814
    0