ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,343 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    320

    Overall
    254,343

ตอนที่ 126 : งานฉลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    7 ก.ค. 60

เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนภายในพระราชวังอันใหญ่โตต่างวิ่งกันให้วุ่น ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมสิ่งของและอาหารเพื่อให้ทันงานเลี้ยงใหญ่ที่จะมีขึ้นในอีก 2 วัน ทหารหลายร้อยคนช่วยกันจัดพื้นที่กว้างด้านหน้าพระราชวังที่ๆถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง แม้ว่าองค์ราชาจะให้เวลาจัดเตรียมงาน 3 วันแต่เวลาเพียงเท่านี้แทบจะไม่พอสำหรับการจัดเตรียมงานเลี้ยงใหญ่ที่มีผู้แขกผู้ทรงเกียรติร่วมงานนับพันคนเช่นนี้

ไม่เพียงภายในพระราชวังที่วุ่นวาย ชาวนครเซฟทุกคนต่างให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงในครั้งนี้ ริ้วธงและโคมไฟถูกประดับประดาไว้ตามสองข้างทางของถนนสายใหญ่ ต้นไม้ขนาดใหญ่ทุกต้นถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม ทุกคนทำราวกับว่าพวกเขากำลังจัดงานเทศกาลประจำปี

 

“องค์ราชาให้คนไปตามข้ามาพบไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไร” เสนาเฒ่าเอ่ยถามหลังเขาปิดประตูห้องทำงานขนาดใหญ่ของราชาเฒ่า

“ข้าเพียงอยากจะแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี และไม่อยากให้มีใครรู้โดยเฉพาะเขาคนนั้น” ราชาเฒ่าพูดเสียงค่อยราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน

“ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้ารับรองว่าจะไม่มีผู้ใดรู้ก่อนเรื่องนี้จะสำเร็จ”

“อย่าลืมส่งคนไปรับหลานของข้าให้มางานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วย” ราชาเฒ่าย้ำก่อนจะโบกบอกว่าให้ออกไปปฎิบัติงานตามคำสั่ง

“เรื่องนี้ข้าได้จัดการเรียบร้อยแล้ว” เสนาเฒ่าทำความเคารพก่อนจะเดินออกไป

            ---------------------------------------

“อะไรนะเจ้าบอกว่าทหารของนครเซฟชนะสงครามแล้วงั้นหรือ” ชายผิวเข้มร่างใหญ่ลุกขึ้นตบโต๊ะเสียงดัง

“ใจเย็นๆก่อนท่าน ทหารของมันเหลืออยู่เท่าไร” ชายร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ด้านข้างดึงมือให้ชายคนแรกนั่งลงก่อนจะกันไปถามผู้ที่มารายงาน

“ราว 5-6 หมื่นคนครับท่าน” คู่สนทนาก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาผู้เป็นนาย

“เป็นไปได้อย่างไรในเมื่ออีกฝ่ายมีทหารมากกว่าถึงเท่าตัว” ชายผิวเข้มเดือดดาลอีกครั้ง

“ได้ข่าวมาว่ามีจอมเวทที่เก่งกาจช่วยเหลือพวกมันครับ”

“จอมเวทอย่างงั้นหรือ” ชายร่างสูงโปร่งทำท่าครุ่นคิดก่อนจะไล่ผู้มารายงานออกไป “งานของเราคงไม่ง่ายแล้วสิ” เขาบ่นกับคู่สนทนาถอนหายใจเฮือกใหญ่

---------------------------------------

เรือเหาะลำใหญ่ปรากฎโฉมให้ชาวเมืองได้เห็นอีกครั้ง ทหารรวมทั้งชาวเมืองที่เคยเห็นล้วนจดจำมันได้เป็นอย่างดี พวกเขาได้ชนะสงครามในครั้งนี้หลังจากชายหนุ่มเจ้าของเรือเหาะได้ปรากฎตัวเมื่อหลายวันก่อน ส่วนพวกที่ไม่เคยเห็นต่างแสดงอาการหวาดกลัวและตกใจ

เรือเหาะลงจอดห่างจากประตูเมืองเล็กน้อย เมื่อคนในเรือลงมาหมดแล้วชายหนุ่มจึงเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติ วินสังเกตว่าวันนี้มีคนมาเข้าแถวเพื่อรอเข้าเมืองมากผิดปกติ คนส่วนใหญ่มาพร้อมกับข้าวของเครื่องใช้จำนวนมากรถม้าจอดเข้าคิวรอการตรวจสอบอยู่อีกหลายสิบคัน

“สวัสดีท่านวิน สวัสดีทุกท่าน” แม่ทัพอูลานที่มายืนรอต้อนรับ เขาแหวกทางผู้คนที่เนืองแน่นหน้าประตูเมืองขนาดใหญ่ออกมาหาวินและครอบครัวก่อนจะกล่าวทักทาย เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวสองคนในชุดคลุมแบบนักเวทแล้วใส่ฮูดสีหม่นราวกับต้องการจะปกปิดตัวตน

“สวัสดีท่านแม่ทัพ นี่คือครอบครัวของข้า” วินทักตอบก่อนจะแนะนำทุกคนให้รู้จักกับแม่ทัพใหญ่ ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าอูลานให้ความสนใจกับหญิงสาวในชุดคลุมทั้งตัวจึงให้เหตุผลว่าพวกเธอเป็นชนเผ่าเล็กๆที่ห่างไกลและนี่เป็นชุดประจำเผ่าของเธอ ทำให้แม่ทัพใหญ่คลายความสงสัยลง

“คนพวกนี้มาทำอะไรกันหรือท่านแม่ทัพ” ชายหนุ่มหันมองผู้คนจำนวนมากที่รอเข้าเมือง

“คนเหล่านี้เป็นพวกที่อพยบไปก่อนที่จะมีสงคราม เมื่อพวกเขารู้ว่าฝ่ายเราได้ชัยชนะและสงครามยุติจึงพากันกลับมาให้ทันงานเฉลิมฉลอง” แม่ทัพใหญ่ตอบก่อนจะเชิญให้คนทั้งหมดขึ้นรถม้าคันใหญ่ที่จอดรออยู่

เจ้าหนึ่งถึงสี่เห่ากระโชคเสียงดังพวกมันไม่คุ้นเคยกับการที่ต้องอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าเช่นนี้ ขนาดของพวกมันในตอนนี้ที่สูงใหญ่กว่าม้าศึกทำให้ชาวเมืองทุกคนต่างจ้องมองพวกมันด้วยความหวาดกลัว ทหารทุกคนรวมทั้งแม่ทัพอูลานต่างประหลาดใจเมื่อได้เห็นหมาป่าตัวโตเหล่านี้ จริงๆแล้วสิ่งที่แม่ทัพให้ความสนใจมากกว่าหญิงสาวทั้งสองคือหมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆพวกเธอต่างหากแต่เพราะความเกรงใจในตัวชายหนุ่มเขาจึงไม่กล้าถามอะไรออกไป

ก่อนที่พวกมันจะสร้างความปั่นป่วนวินให้ทุกคนขึ้นรถม้าส่วนตัวเองนั้นขึ้นเดินไปลูบหัวพวกมันเล็กน้อยก่อนจะขึ้นขี่เจ้าหนึ่ง ทำให้หมาป่าสีเทาตัวใหญ่สงบลงได้ จากนั้นพวกเขาจึงตรงไปยังพระราชวังเพื่อร่วมงานฉลอง

พ่อและแม่ของวินขอลงที่บ้านตายายซึ่งเป็นทางผ่านที่จะไปยังพระราชวัง หญิงชราเปิดประตูบ้านหลังจากเสียงเคาะประตูตังอยู่ครู่หนึ่งเธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังลงมาจากรถม้าคันใหญ่ที่มีทหารม้านับสิบรายล้อมอยู่ ชายแก่ผมสีฟ้าที่มีสีขาวแซมไปทั่วรู้สึกว่าภรรยาของตนเงียบผิดปกติจึงเดินออกมาดูแล้วก็ต้องตกตะลึงไปอีกคน

“นั่นมันวินสันกับไรวินไม่ใช่หรือ” เสียงชายชราที่ยืนอยู่เคียงข้างภรรยาของตนเอ่ยขึ้น

“ไรวินจริงๆด้วย” หญิงชราโอบกอดลูกสาวของเธอและร้องไห้ออกมา พวกเขาไม่คิดว่าจะได้พบกับครอบครัวของลูกสาวอีกครั้ง

ไรวินแนะนำทุกคนรวมทั้งวินให้รู้จักกับตายายอีกครั้ง แล้วทั้งคู่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อได้รู้ว่าหลานชายที่สาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อนกลับมาพร้อมกับความสามารถที่ยิ่งใหญ่ หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่พ่อแม่ของชายหนุ่มขออยู่กับตายายที่บ้านหลังนี้

แม่ทัพอูลานทำความเคาระชายแก่พร้อมบอกกับเขาว่า จะส่งคนมารับคนทั้งสี่ไปงานเลี้ยงที่จัดขึ้นในพระราชวัง

 

ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับของฟ้า แสงสุดท้ายวันค่อยๆเลือนหายไปลานกว้างขนาดใหญ่ด้านหน้าพระราชวัง ทั่วทั้งพระราชวังในตอนนี้สว่างไสวไปด้วยโคมไฟเวทมนต์ที่ติดอยู่ทั่ว บนโต๊ะอาหารนับร้อยเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด

ผู้ได้รับเชิญนับพันคนตำแหน่งตั้งแต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ไปจนถึงทหารระดับนายกอง รวมถึงครอบครัวของพวกเขาเหล่านั้นถูกจัดให้นั่งในตำแหน่งที่ต่างกัน ขุนนางระดับสูงจะอยู่ด้านหน้าบริเวณใกล้ทางเข้าปราสาทหลังใหญ่ซึ่งเป็นจุดที่มีโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวใหญ่วางอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าปกติเล็กน้อย

โต๊ะอาหารที่หรูหราขนาดใหญ่ถูกประดับประดาด้วยดอกไม้จำนวนมาก จานชามชุดอาหารราคาแพงสีมุกวางคู่กับแก้วไวน์ใสทรงสูง

โต๊ะอาหารขนาดใหญ่แต่กลับมีคนนั้งอยู่เพียง 8 คนทั้งหมดนั่งอยู่ด้านเดียวกันโดยหันหน้าออกไปยังผู้ร่วมงานนับพัน องค์ราชานั่งอยู่ตรงกลางด้านซ้ายเป็นวิน พ่อ และแม่เขาในตำแหน่งถัดไป ขวามือเป็นเสนาบดีเฒ่าแม่ทัพผู้นำทัพเสริมนั่งอยู่ในตำแหน่งถัดไปตามด้วยแม่ทัพอูลานและแม่ทัพวอริค

แม้กระทั่งตาและยายของชายหนุ่มยังได้รับเกียรติให้นั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าสุดติดกับโต๊ะใหญ่ขององค์ราชา ส่วนหญิงสาวทั้งสามคนขอไม่มาร่วมงานเลี้ยงเพราะออนก้าและแอลฟ่าไม่อยากเปิดเผยตัวตนให้ผู้คนได้รู้ ทั้งสองจึงอ้างว่าพวกตนป่วยส่วนมิชเชลจะต้องเลี้ยงอลันที่ยังเล็ก  ซึ่งเรื่องนี้วินก็เห็นด้วย พวกเธอทั้งสามจึงอยู่ในห้องพักที่ถูกจัดไว้รับรองชายหนุ่ม

“ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จักกัน ท่านผู้นี้คือ “วิน” จอมเวทผู้ปราบกองทัพนับแสนของประเทศโบเนีย ส่วนนี่คือกาเซฟหลานของข้าเอง” องค์ราชาแนะนำให้ชายหนุ่มรู้จักกับแม่ทัพประจำเมืองเซาท์มิน กาเซฟเป็นหลานแท้ๆขององค์ราชา เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพเสริมที่มาถึงนครเซฟเมื่อ 2 วันก่อน ในตอนนี้กองทัพหนึ่งแสนของกาเซฟตั้งค่ายรออยู่นอกเมือง

งานเลี้ยงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นผู้คนต่างดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน เสียพูดคุยสลับกับเสียงหัวเราะดังไปทั่วหัวข้อที่สนทนาไม่พ้นเรื่องสงครามที่ผ่านมา แต่เรื่องที่พวกเขาให้ความสนใจกันมากที่สุดคือชายหนุ่มผมสีฟ้าและคนข้างๆอีก 2 คน ทุกคนอยากรู้ว่าเขาเป็นใครทำไมถึงได้รับเกียรติให้นั่งเคียงข้างองค์ราชา

ผู้ที่เคยเห็นวินมาก่อนล้วนเป็นทหารและนายกองที่อยู่ในแนวหน้าของสงคราม ยังมีนายกองอีกจำนวนมากที่ประจำการอยู่ที่กำแพงเมืองด้านอื่นๆ อีกทั้งครอบครัวของขุนนางที่พากันหลบอยู่ในกำแพงเมืองหรือบางคนเพิ่งกลับจากการอบยพลี้ภัยสงคราม พวกเขาเหล่านั้นไม่เคยเห็นหน้าชายหนุ่มมาก่อนเรื่องราวของวินจึงเป็นที่สนใจของทุกคนในงาน

เรื่องเล่าจากปากขุนนางและทหารผู้ที่เคยเห็นพลังเวทของวินได้ถูกเล่าต่อๆกันไป สายตาของผู้เล่าบ่งบอกถึงความเคารพยำเกรงในตัวของชายหนุ่ม

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ราชาโยเซฟหันไปสบตากับเสนาบดีเฒ่าก่อนจะพยักหน้าให้ครั้งหนึ่ง เสนาบดีพยักหน้าตอบกลับอย่างรู้ใจเขาขยับเก้าอี้ของตนเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปยังเวทีด้านข้างโต๊ะใหญ่ที่ถูกสร้างให้สูงกว่าพื้นดินราว 1 เมตร

“สวัสดีทุกท่าน วันนี้ถือเป็นวันที่ดียิ่งที่เราชนะสงครามในครั้งนี้แม้เราจะชนะสงครามแต่ก็สูญเสียทหารไปไม่ใช่น้อย ข้าในฐานะตัวแทนของขุนนางแห่งโมเนแดตข้าขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อครอบครัวของทหารหาญที่สละชีวิตเพื่อพวกเรา สงครามในครั้งนี้เราจะไม่มีวันชนะถ้าปราศจากบุคคลท่านนี้ ข้าขอแนะนำให้พวกท่านรู้จัก....ท่านวิน” ชายแก่ผมขาวผายมือไปทางชายหนุ่มที่นั่งข้างองค์ราชา

วินลุกขึ้นยืนเขาโค้งคำนับให้องค์ราชาและแขกเหรื่อก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวที ก่อนจะขึ้นเวทีชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตและจิตสังหารของใครบางคนที่ส่งมายังตน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #858 ดิสตี้โนวา (@pipawat) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:54
    เลือดจะสาดกระเซ็นไปทั่วแผ่นดินอีกครา
    #858
    0
  2. #857 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:06
    สนุกดีครับ
    #857
    0
  3. #856 Thank You (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 20:41
    ขอบคุณครับ
    #856
    0
  4. #854 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 13:06
    มีคนจะหาเรื่องอีกหรอ ไม่เจียมตัวจริงๆ
    #854
    0
  5. #853 ErictiesE (@ErictiesE) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:40
    ปล่อยมาปล่อยกลับไม่โกง. . .  . อย่าไปยอมมัน เอาให้ผวา สดุ้งโหยงกันทั้งแผ่นดินไปเลย ให้มันรู้มั่งกว่าจะตามอ่านมาขนาดนี้ กว่าจะได้ขนาดนี้หมดไปกี่ตอน ให้มันรู้ว่าตัวประกอบ. อย่า..สะ..เออะ
    .
    .

    #853
    0
  6. #850 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    เข้ามาอ่านแล้วก็ค้างต่อ 5555
    #850
    0
  7. #849 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    ฆ่ามานนนน ขอบคุณครับ
    #849
    0
  8. #848 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:41
    ขอบคุณมาก
    #848
    0
  9. #847 winaibms (@winaibms) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:22
    มาต่อเร็วๆนะครับ
    #847
    0