ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,341 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    318

    Overall
    254,341

ตอนที่ 127 : เหตการณ์ไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    11 ก.ค. 60

วินก้าวขึ้นเวทีอย่างช้าๆโดยเลิกสนใจความรู้สึกเมื่อครู่ เขาไปยืนนิ่งอยู่ข้างเสนาฟาสิราน เสนาเฒ่าสัมภาษณ์ชายหนุ่มเพื่อให้ทุกคนรวมทั้งตนเองได้รู้จักเขามากขึ้น วินตอบเพียงบางเรื่องส่วนเรื่องที่ไปยังต่างโลกและเรื่องสำคัญอีกหลายเรื่องชายหนุ่มยังคงปกปิดเอาไว้

สาวน้อยสาวใหญ่ภายในงานต่างจับจ้องไปยังชายหนุ่มบนเวที แม้จะรู้ว่าเขามีลูกเมียแล้วก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นขุนนางหลายคนที่มีลูกสาวต่างอยากให้ลูกของตนทำความรู้จักกับชายคนนี้ พวกเขาต่างรู้ดีว่าด้วยความดีความชอบชายหนุ่มจะต้องได้รับตำแหน่งสูงเป็นแน่ หากผู้ใดมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขาก็ย่อมได้รับผลประโยชน์มหาศาลด้วยเช่นกัน

หลังจากฟาสิรานสัมภาษณ์วินเสร็จ องค์ราชาค่อยๆลุกจากที่นั่งแล้วเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมด้วยเอกสารม้วนหนึ่งซึ่งขุนนางทุกคนรู้จักมันดี มันคือเอกสารแต่งตั้งจากองค์ราชาที่ขุนนางตำแหน่งสูงทุกคนที่ได้รับการแต่งตั้งจะได้รับมันจากพระองค์

ทุกคนต่างจับจ้องไปยังเอกสารม้วนนั้นอย่างตื่นเต้นพร้อมกับลุ้นอยู่ในใจว่าชายหนุ่มผู้สร้างความชอบอันยิ่งใหญ่จะได้รับตำแหน่งใด เสียงซุบซิบคาดเดาตำแหน่งต่างๆมีให้ได้ยินอยู่บ้าง เมื่อราชาโยเซฟเดินไปถึงกลางเวทีเสนาเฒ่าถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อให้พระองค์ได้ยืนเคียงคู่กับชายหนุ่มผมสีฟ้า

“ด้วยโองการแห่งข้า ข้าขอประกาศแต่งตั้งให้ วิน มัลฟอร์ด ผู้สร้างความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ ผู้ที่ช่วยให้อาณาจักรโมเนแดตพ้นจากการถูกยึดครองโดยอริราชศัตรู ให้เป็นบุตรบุญธรรมแห่งข้า โยเซฟ กรา[SS1] เมน โมเนแดต มียศศักดิ์เทียบเท่าองค์ชายแห่งราชวงศ์กราเมนทุกประการ” องค์ราชาอ่านจบจึงม้วนเอกสารแต่งตั้งและหันไปหาชายหนุ่มที่กำลังตกตะลึงอยู่ด้านข้าง

เสนาเฒ่าเห็นชายหนุ่มยืนแข็งค้างจึงเดินเข้าไปกระซิบบางอย่างที่ข้างหู หลังจากวินรู้สึกตัวเขาหันไปมองหน้าพ่อและแม่ครู่หนึ่ง ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกันยิ้มอย่างปราบปลื้มอย่างที่สุด ชายหนุ่มจึงจำต้องรับตำแหน่งนี้อย่างช่วยไม่ได้ เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วยื่นมือออกไปรับม้วนเอกสารจากมือขององค์ราชา

เมื่อส่งม้วนเอกสารแล้วองค์ราชาล้วงหยิบกล่องสีแดงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ภายในกล่องมีแหวนสีทองหัวแหวนเป็นรูปมงกุฎประดับด้วยพลอยทั้ง 9 สี

“จงรับไว้นี่คือสัญลักษณ์แห่งราชวงศ์กราเมน” ราชาเฒ่าบอกพร้อมกับยื่นแหวนให้ชายหนุ่ม

ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าขุนนางและแขกเหรื่อ เสียงปรบมือแรกดังขึ้นจากเสนาเฒ่ารอยยิ้มเผยขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้งเมื่อแผนการแต่งตั้งบุตรบุญธรรมขององค์ราชาสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เมื่อทุกคนได้สติดต่างลุกขึ้นปรบมือกันกึกก้อง

แม้จะยืนปรบมือเหมือนแสดงความยินดีแต่สีหน้าของชายคนหนึ่งบ่งบอกว่าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขารู้สึกหนาชาเหมือนถูกตบหน้าท่ามกลางเหล่าผู้คนที่มาร่วมงานฉลอง มือทั้งสองกำหมัดแน่นจนมือสั่น เสียงขบกรามดังขึ้นแต่กลับไม่มีผู้ใดได้ยินเนื่องจากถูกกลบด้วยเสียงปรบมือที่ยาวนาน ชายร่างใหญ่รีบเก็บอาการเหล่านี้ไว้ด้วยรอยยิ้มที่พยายามกล้ำกลืนฝืนทำ

เสนาเฒ่าเดินลงมาแสดงความยินดีกับไลก้าชายชราที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าสุด แท้ที่จริงแล้วฟาซิรานกับไลก้าผู้เป็นตาของวินรู้จักกันมาอย่างยาวนาน แม้ว่าไลก้าจะเป็นเพียงขุนนางระดับล่างแต่ทุกคนที่เคยทำงานร่วมกับเขาต่างรู้ดีกว่าเขาเป็นคนขยันขันแข็งและซื่อสัตย์เป็นอย่างยิ่ง แต่ด้วยปัญหาด้านสุขภาพและความเศร้าเสียใจที่หลานของตนหายสาบสูญไปเมื่อ 8 ปีก่อนเขาจึงขอเกษียณตัวเองออกมาใช้ชีวิตเยี่ยงชาวบ้านทั่วไป นี่จึงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ฟาซิรานเห็นด้วยกับองค์ราชาที่จะแต่งตั้งวินเป็นบุตรบุญธรรม

การวางแผนแต่งตั้งบุตรบุญธรรมขององค์ราชานั้นเป็นความคิดที่มีมานานแล้ว เดิมทีราชาโยเซฟมีบุตรชายอยู่คนหนึ่งแต่เขาเสียชีวิตลงเมื่อ 4 ปีที่แล้วด้วยวัยเพียง 22 ปี ขณะที่ออกไปร่วมภารกิจขับไล่สัตว์ร้ายที่เข้าโจมตีหมู่บ้านหนึ่งของเมืองเซาท์มินที่องค์ชายเป็นเจ้าเมืองในขณะนั้น องค์ราชาและเสนาฟาซิรานสงสัยกาเซฟผู้ที่อยู่ในตำแหน่งแม่ทัพเมืองเซาท์มิน แต่เนื่องจากขาดหลักฐานเอาผิดกาเซฟจึงรอดพ้นความผิดในครั้งนี้ กาเซฟคิดว่าหากองค์ชายเสียชีวิตลงผู้ที่จะได้รับสืบทอดตำแหน่งราชาแห่งโมเนแดตคือตัวเขาผู้ที่เป็นสายเลือดแห่งราชวงศ์กราเมนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

กาเซฟเป็นนักเวทที่เก่งกาจแต่ด้วยมีนิสัยทะเยอทะยานและมักใหญ่ไฝ่สูง องค์ราชาจึงส่งให้ไปรับตำแหน่งเล็กๆในเมืองที่ห่างไกล แต่ด้วยความสนิทสนมกันแต่เด็กของเขาและองค์ชาย กาเซฟจึงทำทุกวิธีให้องค์ชายแต่งตั้งเขาให้เป็นแม่ทัพประจำเมืองเซาท์มิน และนั่นเป็นบันไดขั้นแรกในการวางแผนช่วงชิงบัลลังก์ของกาเซฟ

---------------------------------

โครม!

เสียงข้าวของแตกกระจายสลับกับคำสบถด่าของแม่ทัพร่างใหญ่ เขาตรงกลับค่ายทหารในทันทีที่งานเลี้ยงเลิกแล้วพังทุกอย่างที่ขวางหน้าด้วยอารมณ์โกรธเป็นที่สุด

“พวกเจ้าสืบข่าวได้ความมาว่าอย่างไร” กาเซฟนั่งประจำที่นั่งของตนเองเขาพยายามข่มอารมณ์โกรธ แม่ทัพหนุ่มผู้นี้รู้ดีว่ามันจะทำให้เขาเสียงานใหญ่

“แม้ว่าเวรยามหน้าประตูเมืองจะหนาแน่นแต่ทหารส่วนใหญ่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านทำให้ในกองทัพมีทหารประจำการอยู่เพียงหนึ่งหมื่นคน” ทหารหน่วยข่าวคนหนึ่งรายงาน

“ส่วนทหารรอบวังมีจำนวน 300 คนเหมือนเดิม ที่น่ากังวลคือองค์รักฝีมือดีประมาณ 10 คนและอะ...เอ่อ” ทหารอีกคนกล่าวอย่างระล่ำระลัก

“และอะไร” แม่ทัพหนุ่มตะคอก

“และองค์ชายวินครับ” ทหารผู้ตอบคำถามยืนก้มหน้า

“มันไม่ใช่องค์ชาย!” กาเซฟเสียงดัง เวทไฟในมือของเขาปรากฎขึ้น

“ใจเย็นๆท่านแม่ทัพกาเซฟ” มารอนแม่ทัพประจำเมืองเวสมินเพื่อนสนิทของกาเซฟยกมือขวางก่อนที่เขาจะทำร้ายทหาร “เรามาวางแผนดีกว่าว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

“ข้าจะบุกเข้าไปสังหารเจ้าแก่นั่นคืนนี้เลย” กาเซฟกำหมัดแน่นอย่างคับแค้นใจ

“แล้วเจ้านักเวทที่ชื่อวินละ ได้ข่าวว่ามันสามารถทำลายกองทัพนับแสนได้ด้วยตัวคนเดียว” มารอนพูดเตือนสติ

“ข้ามีแผนที่จะรับมือเจ้านั่น” แม่ทัพหนุ่มยิ้มเหี้ยม

 

กองทัพของกาเซฟเคลื่อนที่เข้าใกล้กำแพงเมืองทิศใต้อย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความมืดมิดทหารยามบนกำแพงเมืองขาดความระมัดระวังจึงมองไม่เห็นกองทัพนับแสนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ที่เป็นเช่นนี้เพราะพวกเขาต่างวางใจว่าหากมีกองทัพของข้าศึกบุกมาจริง ทิศใต้จะเป็นทิศที่ปลอดภัยที่สุดเนื่องจากทหารนับแสนจากเซาท์มินตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร

“เปิดประตูให้ข้าด้วย” เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพร่างใหญ่ตะโกนบอกทหารเฝ้าประตู

“พวกข้าไม่สามารถเปิดประตูได้ในตอนนี้ ท่านกาเซฟก็รู้กฎว่าเวลา 5 ทุ่มถึงตี 5 จะต้องประตูเมืองทุกบาน หากท่านกาเซฟมีธุระอะไรกรุณารอเวลาเปิดประตูค่อยกลับมาอีกครั้ง” หัวหนาทหารยามตะโกนกลับไป

“ข้าต้องไปเอาของสำคัญบางอย่างที่ลืมไว้ที่พระราชวัง มีคำสั่งจากองค์ราชาให้นำกองทัพกลับเมืองก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น เจ้าคงไม่อยากให้ข้ารายงานเรื่องการเดินทัพกลับช้าเพียงเพราะเจ้าไม่ยอมให้ข้าเข้าไปเอาของสิ่งนั้น” กาเซฟข่มขู่

“ได้แต่ท่านแม่ทัพจะต้องเข้าไปเพียงคนเดียว ผู้ติดตามที่เหลือจะต้องรออยู่นอกเมืองเท่านั้น” หัวหน้าทหารยามบอก เมื่อเห็นแม่ทัพร่างใหญ่พยักหน้าจึงบอกให้ลูกน้องเปิดประตูเมือง

กาเซฟลงจากม้าแล้วเดินผ่านช่องประตูที่เปิดอ้าเพียงเล็กน้อย ก่อนที่ทหารสองคนจะปิดประตูบานใหญ่ร่างอันไร้วิญญาณของทั้งคู่ก็ล้มลงบนพื้น

เวทลมเหมือนดังคมเคียวหลายสายพุ่งเข้าหาร่างทหารยาม 20 คนบนกำแพง โดยไม่ทันระวังตัวทหารเหล่านั้นตายในทันทีด้วยเวทลมของทหารเวทระดับสูงของกาเซฟ ศพของทหารเหล่านี้ถูกกำจัดตำแหน่งยามถูกแทนที่ด้วยคนของกลุ่มกบฏ

มารอนนำทหารกบฏจำนวน 3 หมื่นคนมุ่งตรงไปยังที่ตั้งของกองทัพเพื่อควบคุมทหารที่ประจำการอยู่ภายใน อีกหลายพันคนแยกกันไปที่ประตูเมืองอีก 3 ด้าน ส่วนกาเซฟมุ่งหน้าไปยังพระราชวังพร้อมกับทหารอีก 4 พันคน

ทหารรอบพระราชวังถูกสังหารอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ทหารฝีมือดีสองพันคนประจำตำแหน่งของตนอย่างรู้งาน ที่เหลือยังคงติดตามกาเซฟหัวหน้ากลุ่มกบฏเข้าไปด้านใน คมเคียวธาตุลมแหวกอากาศไปยังเป้าหมายที่ยืนยามอยู่หน้าประตูขั้นบนสุดของบันไดทางเข้าปราสาทหลังใหญ่

กาเซฟพร้อมทหาร 50 คนเดินขึ้นบันไดเพื่อตรงไปยังห้องนอนขององค์ราชา เขาเดินตามทางเดินชั้นสองไปเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางปราศจากทหารเฝ้าประจำตำแหน่ง หัวหน้ากบฏก้มมองรอยเลือดหน้าประตูห้องหนึ่งแล้วยิ้มเยาะ ก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านในสุดโดยไม่ในใจเจ้าของห้องที่อยู่ภายใน กาเซฟยกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนหยุดก่อนจะถึงหัวเลี้ยว

กาเซฟโผล่หน้าไปมองหน้าประตูขนาดใหญ่ รอยยิ้มเหี้ยมบนใบหน้าปรากฎขึ้นเมื่อเห็นว่าองครักษ์หน้าประตูทั้ง 4 คนยืนยามนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่โดยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับห้องที่เขาเดินผ่านมาเมื่อครู่ทั้งที่มันอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น “เจ้าพวกนี้ทำงานได้ดีเกินคาด” แม่ทัพร่างใหญ่รำพึง

 


 [SS1]โยเซฟ กราเมน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #867 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 12:11
    ขอบคุณครับ
    #867
    0
  2. #866 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:45
    อ่านเรื่องนี้ละค้างแทบทุกตอนเลย แย่ๆ 5555 ฮือออ
    #866
    0
  3. #865 disunaltv (@disunaltv) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:47
    ถ้าผมเป็นบักวิน  อ่านตอนนี้แล้วผมมีความรู้สึกว่า แม่มกูไม่น่าช่วยให้เปลืองแรงเลย ปล่อยให้มันล่มสลายตายกันหมดน่ะดีแล้ว....
    #865
    0
  4. #864 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:28
    ขอบคุณครับ กำลังรอเลย
    #864
    0
  5. #863 สนุกมาก (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:23
    สนุกมาก
    #863
    0
  6. #862 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:21
    สนุกดีครัย
    #862
    0
  7. #861 Thank You (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:18
    ขอบคุณครับ
    #861
    0