ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,409 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    386

    Overall
    254,409

ตอนที่ 130 : ไม่ซีกงัดไม้ซุง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    28 ก.ค. 60

“ท่านแม่ทัพวอริค ตัวท่านคนเดียวสามารถสู้กับทหารราบได้กี่คน” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นหลังเสียงอื้ออึงภายในห้องโถงเงียบลง

“100 คนข้าสู้ได้สบาย 150 คนอาจตึงมือ แต่คิดว่าไม่น่าจะเกิน 200 คน” แม่ทัพใหญ่พูดอย่างมั่นใจ ท่ามกลางเสียงชื่นชมจากบรรดาขุนนางทั้งหลาย

“ถ้าต้องสู้กับทหารเวทละ” ผู้เป็นองค์ชายถามต่อ

“คิดว่า 20-30 คน” วอริคตอบ เขาและเหล่าขุนนางต่างงงงวยกับคำถามของชายหนุ่มผู้เป็นองค์ชายเป็นอย่างยิ่ง คำถามเหล่านี้เกี่ยวอะไรกับแผนการการที่จะยกทัพไปตีโบเนีย

“ในตอนนี้ทหารของเรามีทั้งหมดกี่คน” วินยังคงตั้งคำถาม สีหน้าของเขาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“หากนับรวมทหารจากเวสมินและเซาท์มินแล้วตอนนี้เรามีกำลังทหารประมาณ 115,000 คน แบ่งเป็นทหารราบ 5 หมื่นคน พลธนู 4 หมื่น 5 พันคน ทหารม้า 1 หมื่น 5 พันคน ที่เหลือเป็นทหารเวทอีกประมาณ 1 หมื่นคนครับองค์ชาย” แม่ทัพใหญ่ตอบอย่างรวดเร็ว แสดงถึงความเอาใจใส่ในกองทัพของเขาที่สูงยิ่ง

“อืม..ถ้าเช่นนั้นข้าขอทหารม้า 8 พันคนและทหารเวทอีก 2 พันคนรวมทั้งตัวท่านแม่ทัพเพื่อไปกับข้า” วินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“องค์ชายจะใช้ทหาร 1 หมื่นคนเพื่อสู้กับกองทัพครึ่งล้าน ข้าเกรงว่าท่านจะพาทหารที่มีค่าของพวกเราไปตายซะมากกว่า” เสียงขุนนางระดับสูงคนหนึ่งแย้งขึ้น

“ข้ารู้ว่าองค์ชายมีฝีมือมากเกรงว่าท่านคงประมาทศัตรูมากเกินไปหน่อย” รองแม่ทัพคนหนึ่งเอ่ย

“นอกจากนั้นยังมีเรื่องการป้องกันเมืองหากศัตรูยกทัพมาโจมตีอีกครั้ง” ขุนนางอีกคนเอ่ยขึ้น

“สิ่งสำคัญที่สุดที่ไม่ควรลืมคือผู้รุกรานจะต้องใช้กำลังพลมากกว่าฝ่ายรับ 2-3 เท่า” รองแม่ทัพคนเดิมพูดเสริม

จากนั้นเริ่มมีเสียงคัดค้านจากขุนนางหลายคนที่ไม่เห็นด้วยกับวิน เรื่องต่างๆนานาที่เกี่ยวกับการทำศึกถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อในการประชุมในครั้งนี้ หน้าที่หลักของทหารม้าในสงครามคือการก่อกวนและเข้าทำลายทหารเวทที่มีร่างกายอ่อนแอ แม้ว่าพวกเขาจะมีความเร็วสูงแต่หากต้องเข้าปะทะกับกองทัพขนาดใหญ่แล้วไม่ต้องบอกก็รู้ว่าด้วยจำนวนอันน้อยนิดพวกเขาต้องพ่ายแพ้อย่างยับเยินเป็นแน่

สิ่งที่ขุนนางเหล่านั้นกังวลไม่ใช่เรื่องแปลก นอกจากทหารม้าเหล่านั้นแล้วยังมีทหารเวทซึ่งนับเป็นหัวใจของกองทัพหากสูญเสียทหารเหล่านี้ไปแม้จะมีทหารราบนับแสนก็ไม่สามารถต่อต้านศัตรูที่มีทหารเวทเพียงหนึ่งในสิบของทหารเหล่านั้นได้

วินชูมือทั้งสองขึ้นเหนือหัวเพื่อเป็นสัญญาณให้คนเหล่านี้เงียบลง เข้ารู้สึกรำคาญกับการปกครองโดยมีพวกที่ไม่รู้เรื่องจำนวนมากมาคอยคัดค้าน หากเป็นไปได้เขาอยากหารือกับเพียงองค์ราชา เสนาเฒ่า อูลานและวอริคเท่านั้น

“ข้าจะทำให้ทหารเหล่านี้เก่งกว่าท่านแม่ทัพในตอนนี้ ส่วนตัวท่านเองก็จะแข็งแกร่งกว่านี้อีกหลายเท่า และไม่ต้องกังวลเรื่องการป้องกันเมือง เพราะข้าได้เตรียมแผนสำรองไว้เรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก

 

15 วันต่อมาทหารทั้งหนึ่งหมื่นคนพร้อมรบอย่างเต็มที่ หลังจากการฝึกซ้อมเล็กน้อยและคำแนะนำบางอย่างจากองค์ชายทำให้พวกเขามีความมั่นใจเกินร้อยในการออกรบในครั้งนี้ สิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้ทหารทั้งหมดรวมทั้งแม่ทัพอูลานมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมคือผู้นำทัพผมสีฟ้าร่างสูงโปร่งในชุดเกราะอ่อนแบบเข้ารูปสีดำแซมด้วยลวดลายสีทองสวยงาม มันไม่ใช่ชุดเดิมที่วินเคยใส่เมื่อครั้งที่เขาปราบกองทัพของเจฟฟี่ แต่เป็นชุดที่แอลฟ่าทำขึ้นจากเกล็ดของแม่มังกรซึ่งมีคุณสมบัติทนทานต่ออาวุธทุกชนิดอีกททั้งยังต้านทานพลังเวทได้

ครั้งแรกที่วินได้ลองสวมชุดเกราะที่สร้างขึ้นโดยแอลฟ่า เขารู้สึกทึ่งในฝีมือของหญิงสาวคนนี้ไม่น้อยที่สามารถหาวิธีทำให้เกล็ดแข็งๆของมังกรสี่หัวกลายเป็นชุดเกราะอ่อนที่แนบกระชับและยืดหยุ่นได้ดีเช่นนี้  หลังจากสวมใส่มันให้ความรู้สึกเบาสบายต่างกับภาพลักษณ์ภายนอกที่มีลักษณะคล้ายหนังแข็งๆสีดำ วินลองดึงชุดที่เขาใส่อยู่เบาๆ ชุดเกราะของเขาสามารถยืดได้เหมือนกับมียางยืดแฝงอยู่ภายใน

แถวทหารเวทบนหลังม้าทั้งหมดกำลังเดินผ่านประตูเมืองบานใหญ่โดยมีชาวบ้านที่ออกมาส่งทหารเหล่านี้ไปสู่สมรภูมิรบ เสียงซุบซิบพูดคุยกันของชาวบ้านที่แสดงความเห็นต่อทหารเวทเหล่านี้ ชาวบ้านจำนวนมากรู้สึกแปลกใจเมื่อรู้ว่าทหารที่มีจำนวนเพียงหนึ่งหมื่นคนกำลังเดินทางไปทวงความเป็นธรรมให้กับชาวเมืองอีสมินต่อประเทศโบเนีย

 

“ข้าได้ยินว่าพวกโบเนียยังมีกองทัพอีกเป็นล้านคน แล้วทหารเหล่านี้จะไปทำอะไรพวกมันได้”

 

“นั่นสิ ทหารเวทจำนวนแค่นี้แถมยังไม่มีทหารราบคอยคุ้มกันก็เท่ากับว่าพวกนี้ถูกส่งไปตายในสนามรบแน่ๆ ข้าละสงสารครอบครัวทหารเหล่านี้จริงๆ”

 

“ข้าไม่คิดอย่างพวกเจ้า เพราะองค์ชายวินผู้เป็นบุตรบุญธรรมขององค์ราชาสามารถสังการกองทัพนับแสนของข้าศึกได้นะ”

 

“หลานของข้าที่เป็นทหารร่วมฝึกกับทหารเหล่านี้เล่าให้ข้าฟังว่าหลังจากได้รับการฝึกจากองค์ชายทหารเหล่านี้สามารถสู้กับทหารนับร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว ส่วนพวกทหารม้าก็เหมือนเป็นอมตะที่ฟันแทงไม่เข้า”

 

“เจ้าโม้หรือเปล่า”

 

“ญาติห่างๆของข้าเป็นทหารเวทในขบวนบอกว่าที่เป็นเช่นนั้นเพราะของวิเศษที่องค์ชายมอบให้กับทหารทุกคน”

 

“ของวิเศษอย่างงั้นรึ”

----------------------------------------------------

ภายในพระราชวังอันหรูหราขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมหานครซิลเวอร์เรียซึ่งเป็นเมืองหลวงของโบเนีย

“อะไรนะหนึ่งหมื่นคน” ราชาแกรนเวียร์แสดงสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้รับรายงานจากกองสอดแนม

“ใช่ครับ ที่น่าแปลกคือทหารเหล่านี้เดินทางมาโดยไม่มีกองเสบียงและอุปกรณ์พักแรมเลย” หัวหน้ากองสอดแนมรายงานด้วยความแปลกใจ

“วัตสันเจ้าพาทหารของเจ้าไปต้อนรับพวกมันหน่อย ห้ามประมาทเด็ดขาด!” แกรนเวียร์ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปสั่งแม่ทัพคนหนึ่งของตน โดยที่ไม่ลืมคำเตือนของผู้เป็นอาจารย์

“ครับองค์ราชา” แม่ทัพร่างสูงทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องประชุม

“การ่า ข้าอยากให้เจ้าแอบตามกองทัพวัตสันไปดูการรบของพวกมัน” ราชาหนุ่มหันไปสั่งหัวหน้ากองสอดแนมหลังจากแม่ทัพวัตสันเดินออกไปแล้ว

--------------------------------------------------

อากาศเริ่มจะเย็นลง ทั่วทั้งท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงบ่งบอกว่าเป็นเวลาใกล้ค้ำ กองทัพของวินเดินทางมาเป็นเวลา 8 วันแล้วพวกเขาเดินทางแบบไม่ได้เร่งรีบอะไร ในตอนนี้กองทัพของวินจึงผ่านชายแดนโบเนียมาเล็กน้อยเท่านั้น และพวกเขากำลังเข้าสู่เขตเมืองมิสทาวน์ซึ่งเป็นเมืองชายแดนของโบเนีย

“เราตั้งค่ายพักแรมแถวนี้ละกัน” ชายหนุ่มแหงนมองท้องฟ้าก่อนจะหันไปบอกกับแม่ทัพอูลาน

“ครับองค์ชาย” แม่ทัพใหญ่รับคำแล้วหันไปบอกกับทหาร

เต้นท์เวทมนต์ขนาดใหญ่ถูกนำออกมาจากแหวนมิติโดยรองแม่ทัพผู้มีหน้าที่ดูแลด้านนี้โดยเฉพาะ เต้นท์ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบด้วยความรวดเร็ว ทหารหลายคนยังคงประหลาดใจและรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นสิ่งของอำนวยความสะดวกเหล่านี้

เต้นท์เหล่านี้กางได้ง่ายเพียงวางไว้บริเวณที่ต้องการตัวเต้นท์จะดีดออกและพร้อมใช้งานในทันที สิ่งที่ทำให้พวกทหารรู้สึกทึ่งอีกครั้งคือดูภายนอกเต้นท์เหล่านี้เหมือนเต้นท์ทั่วไปที่นอนได้เพียง 4-5 คนแต่เมื่อเข้าไปด้านในแล้วกลับพบว่ามันมีความกว้างมากพอให้ทหาร 20 คนนอนได้สบาย

หากไม่ใช่องค์ชายวินนำเต้นเวทมนต์เหล่านี้มาใช้ทั้งชีวิตนี้พวกเขาคงไม่มีโอกาสเห็นของวิเศษเหล่านี้ นี่ยังไม่นับรวมแหวนบนนิ้วแม่ทัพและรองแม่ทัพทั้ง 10 คนที่สามารถเก็บสิ่งของได้เป็นจำนวนมาก ทั้งอาหาร เครื่องครัว และเครื่องใช้ที่จำเป็นต่างๆล้วนถูกเก็บไว้ในแหวนบนนิ้วมือ นั่นทำให้การเคลื่อนทัพเป็นไปได้อย่างง่ายดายและสะดวกสบายยิ่ง

แม้จะสงสัยที่มาของอุปกรณ์เวทมนต์เหล่านี้แต่กลับไม่มีใครกล้าถาม พวกเขาต่างคาดเดาว่าเป็นองค์ชายของเขาเป็นผู้สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ขึ้นมา คงไม่เป็นการยากหากนักเวทผู้ยิ่งใหญ่ระดับเทพราชันจอมเวทผู้นี้เป็นคนสร้างมันขึ้นมา

วินรู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้ว่าโลกของเขาซึ่งเต็มไปด้วยเวทมนต์แต่กลับไม่สามารถสร้างอุปกรณ์เวทมนต์เหล่านี้ได้ ผิดกับโลกอีกใบหนึ่งที่ซึ่งไม่มีเวทมนต์แต่กลับสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆราวกับมีเวทมนต์มันช่างกลับตาลปัตเสียจริง ที่เขารู้มาคือสิ่งของทั้งหมดนี้เป็นนวตกรรมและความรู้ที่สืบทอดกันต่อๆมาของพวกคนแคระในต่างโลกทั้งสิ้น

ทหารทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็น 10 หมวดๆละ 1 พันคน แต่ละหมวดจะมีรองแม่ทัพหนึ่งคนและนายกองอีก 2 คนเป็นผู้ดูแล ทหารที่ทำหน้าที่จัดเตรียมอาหารนำเสบียงและอุปกรณ์ทำอาหารที่รองแม่ทัพนำออกมาจากแหวนบนนิ้วมือไปปรุงอาหาร เสบียงเหล่านี้เป็นส่วนที่วินนำมาจากอีกโลกหนึ่งมันมีจำนวนมากพอให้พวกเขาใช้ได้หลายเดือน สิ่งที่ทหารเหล่านี้ไม่รู้คือองค์ชายของพวกเขามีเสบียงสำรองอยู่อีกเป็นจำนวนมาก

ทหารหลายสิบคนนำลูกแก้วธาตุไปวางไว้ตามจุดต่างๆที่วินกำหนดไว้ ลูกแก้วทั้งหมดเมื่อถูกกระตุ้นมันสร้างเกราะธาตุครอบค่ายของกองทัพให้ปลอดภัยจากการโจมตีจากภายนอก แม้ว่ามีเกราะธาตุแต่แม่ทัพใหญ่ไม่อยากประมาทเขาจึงจัดให้มีเวรยามตามปกติ

ทุกค่ำคืนตลอดการเดินทางทหารทั้งหมดภายในค่ายต่างได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่โดยที่ไม่มีอะไรมารบกวน ยกเว้นค่ำคืนนี้


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #893 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 13:01
    ขอบคุณ
    #893
    0
  2. #892 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 00:28
    โออออ จะรบยังไงน้า...
    #892
    0
  3. #891 Thank You (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 00:23
    ขอบคุณครับ
    #891
    0
  4. #890 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:28
    ไปคนเดียวไม่ดีกว่ารึ
    #890
    0
  5. #889 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    สนุกดีครับ
    #889
    0
  6. #888 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 22:19
    ขอบคุณครับ
    #888
    0
  7. #887 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:55
    ขอบคุณครับ วิน วางแผนตียังไงนะ
    #887
    0