ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,376 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    353

    Overall
    254,376

ตอนที่ 131 : ผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    28 ก.ค. 60

       หลังจัดการเรื่องกบฎกาเซฟเสร็จเรียบร้อยแล้ว วินมีโอกาสได้อยู่กับครอบครัวของเขา ชายหนุ่มตัดสินใจเล่าเรื่องราวในช่วงเวลาที่ตนหายไปให้ตากับยายฟัง เนื่องจากเขามีเรื่องที่สำคัญที่จะต้องปรึกษาผู้ใหญ่เหล่านี้

ก่อนการประชุมขุนนางวินคิดอยู่ในใจว่าเขาจะต้องทวงคืนความแค้นและเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับชาวเมืองอีสมิน แม้ชายหนุ่มจะมั่นใจว่าเขาสามารถต่อกรกับกองทัพนับแสนของแกรนเวียร์ได้ แต่เขายังมีอีกหลายเรื่องที่คาใจ ไม่ว่าเรื่องการปกครองและการจัดการสิ่งต่างๆภายในเมืองหากเอาชนะข้าศึกสำเร็จ การบริหารเมืองต่างๆที่อยู่ภายใต้การปกครองของประเทศโบเนีย

สิ่งสำคัญที่สุดคือการแต่งตั้งขุนนางขึ้นบริหารบ้านเมืองเพื่อให้การใช้ชีวิตของผู้คนสามารถดำเนินไปตามปกติได้ เขาไม่อยากทำลายทุกอย่างแล้วสร้างมันขึ้นมาใหม่เหมือนกับแกรนเวียร์แม้ว่าพลังของเขาจะสามารถทำเช่นนั้นได้ก็ตาม แม้ว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาของชายหนุ่มจะสอนให้เขาได้รู้ว่าผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้ชนะ แต่เขาอยากเป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถปกป้องคนที่ตนรักมากกว่าการเอาชนะระรานผู้อื่น

“ตาไม่คิดเลยว่าตลอดเวลาที่หลายหายตัวไป หลานจะพบเจอเรื่องราวมากมายเช่นนี้” ชายชราลูบหัวชายหนุ่มเบาๆ แม้ว่าตลอดชีวิตของเขาจะพบเจอเรื่องราวมากมายแต่มันกลับกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อเขาได้ยินเรื่องราวการเดินทางของผู้เป็นหลาน

แม่และยายมีน้ำตาซึมออกมาเมื่อได้ฟังวินเล่าถึงประสบการณ์และการพบเจอเรื่องอันแปลกประหลาดที่แม้ใครได้ฟังก็จะบอกได้คำเดียวว่าผู้เล่านั้นแต่งเรื่องขึ้นมาทั้งสิ้น แต่พวกเธอเชื่อและสงสารในความเหนื่อยยากของสายเลือดคนนนี้ของพวกเธอแม้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันจะผ่านไปแล้วก็ตาม

“แล้วไอ้ลูกแก้วพวกนี้ใช้ทำอะไรได้บ้าง” ผู้เป็นพ่อให้ความสนใจกับลูกแก้วขนาดเล็กในมือของตน

--------------------------------

“องค์ราชา องค์ชายวินและครอบครัวขอเข้าพบครับ” องค์รักษ์เข้ามารายงานราชาเฒ่าที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะสีทองตัวใหญ่

“ให้พวกเขาเข้ามาได้” ราชาโยเซฟปิดหนังสือในมือแล้วเงยหน้ามองคนทั้งหมดที่ทยอยเดินเข้าห้องทำงานของตนอย่างแปลกใจ

“ข้ามีเรื่องราวบางอย่างอยากจะเล่าให้ท่านฟัง” วินกล่าวหลังจากทำความเคารพชายชราตรงหน้าแล้ว

“นั่งก่อนสิ” ชายชราผายมือไปยังชุดรับแขกขนาดใหญ่

หลังจากนั้นไม่นานหญิงสาวสองคนได้ยกน้ำเข้ามาเสริฟให้กับแขกทั้ง 8 คน

“ข้าอยากให้ท่านฟาสิรานได้ฟังด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

ราชาเฒ่าพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันไปสั่งองครักษ์ให้ไปตามเสนาฟาสิรานมาพบตน

เสียงพูดคุยเงียบลงเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังแทรกขึ้น

“เข้ามาได้” เสียงแหบพร่าของเจ้าของห้องเอ่ยขึ้น

วินเล่าเรื่องราวของทั้งหมดเขาอีกครั้ง หลังจากปรึกษากับผู้ใหญ่ในครอบครัวของเขาแล้วทุกคนต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวว่าองค์ราชาและฟาสิรานเป็นคนดี โดยเฉพาะไลก้าผู้เป็นตาพูดย้ำอยู่หลายหนถึงขนาดเอาชีวิตของตนเองเป็นสิ่งค้ำประกัน คนทั้งสี่เห็นด้วยกับการที่วินจะบอกเรื่องราวรวมทั้งนำสิ่งของที่ตนได้มาจากโลกอีกใบหนึ่งมาใช้ให้เป็นประโยชน์กับบ้านเมืองของตนให้มากที่สุด

“สิ่งนี้เรียกว่าลูกแก้วธาตุ และลูกแก้วอสูร” วินยื่นลูกแก้วขนาดเล็กสองลูกที่มีลักษณะคล้ายกันให้องค์ราชาและเสนาเฒ่าดู “มันสามารถเก็บพลังเวทและปลดปล่อยบทเวทมนต์บทสุดท้ายที่ร่ายบรรจุใส่ได้”

“มันทำงานอย่างไร” เสนาเฒ่าถามด้วยความอยากรู้

“ข้าจะแสดงให้พวกท่านดู” วินหยิบลูกแก้วธาตุอีกหลายลูกขึ้นมากำไว้ในมือ เพียงครู่หนึ่งมีแสงสีฟ้าปรากฎรอบๆมือทั้งสองของเขา ชายหนุ่มแบมือออกแล้วส่งลูกแก้วในมือให้กับทุกคนในห้องยกเว้นหญิงสาวทั้งสามที่เคยใช้เป็นประจำอยู่แล้ว

“พวกท่านเพียงออกแรงบีบมันแล้วคิดในใจว่า <จงปลดปล่อยพลังเวท> เท่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมแสดงวิธีให้ทุกคนเห็น

เมื่อทุกคนลองทำตามชายหนุ่มพวกเขาเห็นว่ารอบๆตัวของตนเหมือนกับมีออร่าบางๆสีฟ้าครอบคลุมอยู่

“ออนก้า” ชายหนุ่มยืนขึ้นก่อนจะพยักหน้าเรียกชื่อหญิงสาวเบาๆ

หญิงสาวโค้งกายทำความเคารพผู้ใหญ่แล้วตรงมาหาวินอย่างรู้งานเธอหยิบดาบเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนมิติแล้วฟันใส่ร่างชายหนุ่มอย่างแรง แม้ว่าบนโลกใบนี้จะสามารถสร้างเกราะเวทได้แต่การกระทำเมื่อครู่ยังสร้างความตกใจให้กับคนในห้อง คนทั้งหกถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าบนร่างกายของชายหนุ่มไม่ปรากฎบาดแผลแม้แต่น้อย

“กำแพงสีดำที่กักขังทหารกบฎในค่ายทหารก็เกิดจากลูกแก้วธาตุนี่อย่างนั้นหรือ” องค์ราชาถามขึ้น

“ใช่ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้า “นอกจากนี้แล้วหากนำมาใช้สร้างอาวุธมันยังช่วยเพิ่มพลังให้แก่เวทมนต์ได้อีกด้วย”

สิ่งที่วินบอกสร้างความแตกตื่นให้กับทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ หากมีสิ่งใดที่สามารถทำให้ความรุนแรงของเวทมนต์เพิ่มขึ้นได้มันจะต้องสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับกองทัพของผู้ที่ได้ครอบครองสิ่งนั้นเป็นแน่

“เจ้ามีลูกแก้วเหล่านี้จำนวนเท่าใด” เสนาเฒ่าถามอย่างใคร่รู้

“มากพอให้ทหารทั้งหมดของเมืองนี้ แต่ปัญหาอยู่ที่การหลอมรวมกับโลหะที่ใช้ทำอาวุธไม่ใช่เรื่องง่ายมีเพียงแอลฟ่าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำมันได้” วินชี้นิ้วไปยังหญิงสาวผมสีทอง

------------------------------------------------

ค่ำคืนที่มืดมิดภายในค่ายพักแรมของทหาร ทหารยามหลายคนยืนประจำตำแหน่งของพวกตน ทหารยามเหล่านี้มีทั้งทหารม้าและทหารเวทปะกันกัน พวกทหารม้าจ้องมองเหล่าทหารเวทที่ยืนลูบคลำอาวุธของตนเองอย่างแปลกใจ

“ท่านนายกองข้าเห็นพวกทหารเวทยืนชื่นชมคทาของตนตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้มันมีอะไรอย่างงั้นหรือ” ทหารหนุ่มอดสงสัยไม่ได้

“นี่เป็นคทาชนิดใหม่ที่องค์ชายวินมอบให้พวกเราทหารเวท” นายกองทหารเวทยื่นคทาโลหะที่ทำจากเหล็กกล้าผสมลูกแก้วอสูร

“ที่แท้ก็เป็นของรับมอบจากองค์ชายวิน” ทหารหนุ่มรจ้องมองคทาทรงกลมเรียว มันมีความยาวประมาณครึ่งเมตรท่อนบนของคทามีลวดลายบิดเป็นเกลียวเพื่อให้ถือกระชับ

คทาเหล่านี้เป็นอาวุธส่วนหนึ่งที่วิน ฟาสิรา ออนก้า ร่วมกันออกแบบเพื่อให้ผู้ใช้สามารถใช้งานได้ง่ายและง่ายต่อการผลิตในปริมาณที่มากและใช้เวลาน้อยที่สุด โชคดีที่นครเซฟมีช่างตีอาวุธฝีมือดีหลายคนทำให้การผลิตอาวุธหลายชนิดที่วินวางแผนสร้างเพื่อกองทัพของเขาเสร็จภายในระยะเวลาที่ต้องการ

“เจ้าไม่รู้อะไรคทาอันนี้ทำให้เวทมนต์ของข้าแรงขึ้นเกือบเท่าตัว” นายกองยิ้มอย่างภูมิใจที่ได้เป็นเจ้าของอาวุธที่วิเศษเช่นนี้

“ทหารอย่างพวกเราก็ได้อาวุธใหม่จากองค์ชายเหมือนกัน” ทหารอีกคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับลูบคล่ำอาวุธในมือของตน

“องค์ชายวินของเรานี่สุดยอดไปเลย” ทหารหนุ่มเอ่ยชมองค์ชายของพวกเขา เขายกมือกำลูกแก้วสองลูกที่ถูกทำเป็นสร้อยคอ ลูกแก้วที่พวกเขาได้รับมอบจากองค์ชายของพวกเขาเช่นกัน ทหารหนุ่มเหม่อคิดถึงตอนที่องค์ชายสาธิตวิธีการใช้ลูกแก้ว เสียงฮือฮาจากทหารในกองทัพเมื่อได้เห็นศักยภาพของลูกแก้วเล็กๆเหล่านี้

 

“พวกมันกำลังเผลอ จังหวะนี้แหละพลธนูยิง” ชายชุดดำหลายคนปล่อยลูกศรออกจากคันธนูเป้าหมายคือทหารยามที่จับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ที่ค่าย

สาเหตุที่พวกเขาไม่ใช้เวทมนต์ในการซุ่มโจมตีเพราะระยะของเวทมนต์นั้นใกล้กว่าระยะธนูอยู่มาก  สิ่งสำคัญคือทุกครั้งที่การร่ายเวทจะทำให้คทาของผู้ร่ายเปล่งแสงออกมา ซึ่งจะทำให้ถูกตรวจจับได้เมื่อใช้ในตอนกลางคืน

ปึก ปึก ปึก!

ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนจะถูกหยุดด้วยเกราะเวทขนาดใหญ่ที่คลุมทั้งค่ายทหาร ทหารยาม 3 คนที่ยืนคุยกันอยู่ใจหายวาบเมื่อรู้ว่าพวกตนถูกลอบโจมตี หากไม่ได้เกราะเวทขององค์ชายวินชีวิตของพวกเขาคงจะจบสิ้นอยู่ตรงนี้เป็นแน่

“ข้าศึกลอบโจมตี ข้าศึกลอบโจมตี!” เสียงตะโกนของทหารยามดังขึ้น

ทหารที่นอนหลับอยู่วิ่งออกจากเต้นท์ของตนอย่างรวดเร็ว พวกเขาพร้อมอาวุธในมือออกไปประจำในแต่ละจุดของค่ายตามที่ได้ซ้อมไว้ก่อนออกรบ พวกเขายืนซ้อนกันเป็น 3 แถว ทหารแถวหน้านั่งลงก่อนจะยกสิ่งของบางอย่างที่หน้าตาคล้ายโคมไฟสปอตไลท์ไปยังพื้นที่ที่คาดว่าศัตรูดักซุ่มอยู่ แสงจ้าจากลูกแก้วธาตุที่อยู่ภายในโคมส่องสว่างทำให้มองเห็นศัตรูที่อยู่ห่างออกไปราวหนึ่งร้อยเมตร

แสงจ้าที่เกิดขึ้นทำให้ทหารชุดดำตกใจและสายตาพร่ามัวในทันที ลูกธนูและเวทมนต์ชนิดต่างๆพุ่งจากทหารแถวที่สองและสามเข้าหาศัตรูที่กำลังตื่นตกใจ ก่อนที่พวกชุดดำจะตั้งสติได้ศัตรูจำนวนมากยืนเป็นเป้านิ่งให้พวกเขาสังหารได้อย่างไม่ยากเย็น

 

“พวกเราถอย....อัก!!” เสียงตะโกนสั่งการของหัวหน้าผู้ลอบโจมตีขาดช่วงลงเนื่องจากเขาถูกลูกธนูหลายดอกพุ่งทะลุอก

ทหารชุดดำหลายคนตั้งสติได้พวกเขาถอยหนีอย่างไม่เป็นขบวนพวกเขารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากที่ระยะยิงของธนูข้าศึกไกลกว่าปกติ แต่เมื่อหนีออกมาพ้นระยะยิงของธนูข้าศึกไม่นานทหารเหล่านั้นกลับพบเจอกับแถวทหารม้าที่ยืนขวางเส้นทางการหลบหนีของตน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #903 วิโรจน์ ศรเพชร (@virost) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:47
    พวกไหนอีกละนี่ ชอบหาเรื่องเดือดร้อนจริงๆเลย
    #903
    0
  2. #902 Thank You (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 20:41
    ขอบคุณครับ
    #902
    0
  3. #900 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 13:14
    โอ้โหววว มันส์ๆ ลุยเลยยย
    #900
    0
  4. #899 NΦi® (@kob7586) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 11:15
    อ่าๆ ขอบคุณมาก
    #899
    0
  5. #898 MozartTx (@MozartTx) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 11:01
    ปิดประตูตีแมวซินะ รอดยาก 
    #898
    0
  6. #897 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 10:24
    สนุกดีครับ
    #897
    0
  7. #896 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 09:38
    ขอบคุณครับ
    #896
    0
  8. #895 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 131)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 09:16
    ขอบคุณครับ ที่จริงวินน่าจะลอบเข้าไปจับราชาหรือคนสำคัญจะได้ไม่ต้องสญเสียมากเกินไป
    #895
    0