ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,408 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    385

    Overall
    254,408

ตอนที่ 133 : ยึดเมืองมิสทาวน์ (ตอน 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    5 ส.ค. 60

ทหารที่นำโดยแม่ทัพวอริคมาถึงค่ายทหารขนาดใหญ่ พวกเขาแบ่งกันเป็นกลุ่มละ 10 คน จำนวน 20 กลุ่ม จากนั้นจึงพากันโอบล้อมค่ายทหารขนาดพื้นที่มากกว่า 1 ตารางกิโลเมตรแห่งนี้

ค่ายทหารที่ดูเหมือนใหญ่แต่เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสนามฝึก ดังนั้นเมื่อมีทหารนับแสนคนอยู่รวมกันมันกลับเป็นแออัดคับแคบเลยทีเดียว สนามฝึกถูกดัดแปลงเป็นที่พักทหารโดยมีเต้นท์วางเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก มีเพียงทหารระดับสูงและทหารเวทเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้นอนบนโรงนอน

ทหารคนหนึ่งในกลุ่มนั่งลงแล้วขุดหลุมขนาดเล็กที่ลึกประมาณหนึ่งฟุตอย่างเงียบเสียงที่สุด เขาหย่อนลูกแก้วธาตุแล้วกระตุ้นมันด้วยเวทมนต์ก่อนจะกลบดิน กำแพงโปร่งแสงสูง 3 เมตรพุ่งออกไปรอบๆแล้วเชื่อมต่อกับกำแพงที่สร้างจากลูกแก้วทั้ง 20 จุดหลังจากนั้นจึงเปลี่ยนรูปร่างเป็นโดมครอบค่ายทหารขนาดใหญ่นี้เอาไว้

ทหารทั้ง 20 กลุ่มยังคงประจำจุดของตนเพื่อปกป้องลูกแก้วเหล่านั้น โดมเวทมีจุดอ่อนคือหากมีใครที่อยู่นอกค่ายทหารมาทำลายลูกแก้วก็จะทำให้เวทมนต์ที่สร้างโดมไม่เสถียรและโดมเวทจะหายไปในที่สุด แม้วินจะมั่นใจว่าไม่มีใครในเมืองนี้รู้เรื่องนี้ก็ตาม เพื่อป้องกันความผิดพลาดแม่ทัพวอริคสั่งให้เพิ่มกำลังทหารประจำจุดต่างๆอีกจุดละ 5 คน

หลังจากขังทหารส่วนใหญ่ไว้ที่ค่ายได้สำเร็จ ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้นทหารยามที่เดินตรวจตราภายในเมืองรวมทั้งทหารยามที่เฝ้าประตูและกำแพงเมือง ถูกกำจัดและแทนที่ด้วยทหารของวินจนเกือบหมด

 

วินและทหารบางส่วนแยกไปยังคฤหาสน์ของเจ้าเมืองมิสทาวน์ทันทีที่เข้ามาในเมืองได้สำเร็จ ระยะทางไปคฤหาสน์ไกลกว่าไปค่ายทหารพอสมควรมิหนำซ้ำมันยังอยู่ใจกลางเมืองพวกเขาจึงต้องระมัดระวังตัวอย่างเต็มที่

หมอกจางๆลอยปกคลุมไปทั่วพื้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีเนื้อที่มากกว่า 20 ไร่ แม้จะรู้สึกแปลกใจกับหมอกที่เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆแต่ทหารที่เฝ้าคฤหาสน์ต่างไม่รู้ว่าหมอกเหล่านี้มาจากเวทมนต์ของใครคนหนึ่ง พวกเขาไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา

ทหารร่างใหญ่สองคนโผล่ขึ้นด้านหลังยามเฝ้าประตูสองคนที่ประจำอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ ทหารร่างใหญ่ปิดปากทหารยามก่อนจะใช้มือที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหักคอทหารยามทั้งคู่จนคอของพวกเขาหมุนได้รอบ จากนั้นจึงลากทั้งคู่ไปทิ้งไว้บริเวณพุ่มไม้ทหารยามถูกแทนที่ด้วยคนขององค์ชายในทันที

วินและทหารเข้าไปภายในคฤหาสน์แม้หมอกจะหนาทึบจนไม่สามารถมองเห็นได้ไกลเกินกว่า 2 เมตร แต่ด้วยเวทตรวจสอบทำให้วินรู้ว่าจุดใดมีทหารเฝ้าอยู่ ทหารยามที่เฝ้าทางเดินถูกจัดการอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานวินได้มายืนอยู่หน้าห้องรับรองแขกขนาดใหญ่ซึ่งคาดว่าเป็นห้องนอนของแม่ทัพวัตสัน

ประตูห้องถูกแง้มออกอย่างช้าๆ วินเดินเข้าไปภายในห้องหลังจัดการกับทหารยามสองคนหน้าห้องเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง เขาเดินไปหยุดยืนมองแม่ทัพร่างใหญ่ที่นอนหลับสนิทด้วยฤทธิ์ของสุรา ข้างกายแม่ทัพร่างใหญ่มีหญิงสาวหน้าตาดีนอนเปลือยกายอยู่

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่ามีคนจำนวนมากมายืนมองเธออยู่ เธอพยายามจะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทหารคนหนึ่งใช้สันมือฟันลงที่ท้ายทอยจนเธอสลบก่อนที่เธอจะได้ส่งเสียงร้องออกมา

วินใช้เวทหินพันธนาการแม่ทัพเอาไว้แล้วให้ทหารของตนยกร่างของเขาออกมา ในขณะที่ตนเองและทหารอีกส่วนหนึ่งตรงไปยังห้องพักของเจ้าเมือง

เสียงกรนดังสนั่นจนทหารหลายคนต้องปิดปากเพราะเกรงว่าเสียงหัวเราะของตนจะเล็ดลอดออกมา วินยืนมองผู้เป็นเจ้าเมืองที่นอนหลับสนิทโดยไม่รู้ถึงการมาของพวกตน เขาโบกมือเป็นคำสั่งให้ทหารนำชายร่างอ้วนออกไปรวมกับแม่ทัพที่ห้องประชุมใหญ่

 

รุ่งเช้าชายร่างอ้วนรู้สึกว่าเหมือนมีบางคนกำลังเขี่ยหน้าของเขาอยู่ เขางัวเงียตื่นขึ้นพบว่าร่างกายของเขาขยับไม่ได้เพราะถูกพันธนาการไว้ด้วยบางอย่าง เขาคุ้นเคยกับห้องขนาดใหญ่นี้ดีมันคือห้องประชุมที่อยู่ภายในคฤหาสน์ของเขาเอง

ชายอ้วนกวาดสายตาไปทั่วเขาตกใจจนหน้าซีดเมื่อเห็นทหารหลายสิบคนที่นอนอยู่บนพื้น หนึ่งในนั้นคือแม่ทัพ รองแม่ทัพและอีกหลายคนที่เขารู้จักดี ทั้งหมดถูกห่อด้วยหินสีดำจนดูเหมือนมีใครเอาปูนไปพอกตามร่างกายของพวกเขาไว้เหลือเพียงหัวเท่านั้นที่ไม่มีอะไรพอกอยู่

“พะ..พวกเจ้าคือใคร” ผู้เป็นเจ้าเมืองเอ่ยถามขึ้น เขาพยายามดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากสิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายของเขาอยู่

“ข้าองค์ชายวินแห่งโมเนแดต เมืองนี้ถูกข้ายึดเรียบร้อยแล้ว” วินแนะนำตัวท่ามกลางเสียงโหวกเหวกของเชลยที่ถูกเขาจับ

“ปะ..เป็นไปไม่ได้” วัตสันส่างเมาในทันทีเมื่อได้ยินชื่อของผู้บุกรุก เขารู้สึกเสียใจที่เมื่อคืนดื่มหนักในงานเลี้ยงที่คราวน์จัดขึ้นมิหนำซ้ำยังรับหญิงสาวแสนสวยเป็นของกำนัลจนทำให้ตนเองหลับไม่รู้เรื่อง มิเช่นนั้นแล้วเหตุการณ์อาจไม่เป็นอย่างปัจจุบัน

“อย่าพยายามดิ้นหรือใช้เวทมนต์เลยท่านแม่ทัพ เวทมนต์ระดับขุนพลจอมเวทนะทำลายเวทมนต์ของข้าไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ

“แน่จริงก็มาสู้กันซึ่งๆหน้าสิวะ อย่ามาลอบกัดแบบนี้” รองแม่ทัพคนหนึ่งตวาดลั่น เขาจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผมสีฟ้าที่ยืนทำหน้านิ่ง

“แสดงฝีมือการยิงธนูของเจ้าให้ทุกคนได้ดูหน่อย” วินหันไปบอกทหารคนหนึ่งของตน แล้วหันกลับมาสลายหินสีดำที่ห่อหุ้มตัวของรองแม่ทัพคนนั้นออกแล้วโยนคทาอันหนึ่งให้กับเขา

เชลยทั้งหมดต่างสงสัยว่าทำไมชายคนนี้ถึงสั่งให้ทหารคนหนึ่งที่ไม่มีเวทมนต์สู้กับรองแม่ทัพที่อยู่ถึงระดับจอมเวทนั่นไม่เท่ากับว่าเป็นการสั่งให้ทหารของตนไปตายอย่างงั้นหรือ

นักเวทคนนั้นหยิบคทาบนพื้นแล้วลุกขึ้นยืน แม้จะเป็นคทาคุณภาพต่ำของทหารเวททั่วไปแต่มันก็ทำให้เขาสามารถใช้เวทมนต์สังหารชั้นต่ำได้อย่างไม่ยากเย็น

เสียงพึมพำจากปากนักเวทคนนั้นปลายคทาส่องแสงประกายเจิดจ้าก่อนที่ลูกไฟขนาดลูกฟุตบอลพุ่งตรงไปยังทหารคู่ต่อสู้

แม้จะไม่สามารถใช้เวทมนต์ได้แต่สายตาของเขากลับไม่แสดงความหวาดกลัวต่อรองแม่ทัพคนนั้นแม้แต่น้อย คันธนูสีเงินขนาดเล็กกว่าปกติครึ่งหนึ่งถูกชูไปด้านหน้า สายตาที่มุ่งมั่นจับจ้องไปที่ปลายคทาที่เป็นอาวุธของฝ่ายตรงข้าม ทั้งคู่ยืนห่างกันเพียง 5 เมตรด้วยระยะเพียงเท่านี้เขามั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าสามารถยิงถูกได้โดยไม่ต้องเล็งเลยด้วยซ้ำ

ลูกธนูแหวกอากาศออกไปพร้อมๆกับลูกไฟที่พุ่งสวนออกมา ไอความเย็นแผ่กระจายไปทั่วทุกที่ที่มันพุ่งผ่าน ทันทีที่ลูกธนูพุ่งทะลุลูกบอลไฟไอความเย็นของมันส่งผลให้ลูกบอลไฟสลายไปในทันที ความแรงของลูกธนูยังไม่หมดมันยังคงพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและรุนแรง

หากเป็นลูกธนูทั่วไปมันคงลุกไหม้และหมดพลังตั้งแต่ยังไม่สัมผัสกับเวทไฟเลยด้วยซ้ำ แต่ลูกธนูที่ทหารทั้งหมดของวินใช้หัวธนูทั้งหมดถูกหลอมโดยแอลฟ่า เธอหลอมเหล็กกล้าเข้ากับลูกแก้วธาตุที่ถูกอัดแน่นไปดวยพลังเวทน้ำแข็ง วินตั้งใจจะใช้มันเพื่อทำลายเวทมนต์ของเหล่านักเวทที่เป็นศัตรู

“อ๊ากกก” เจ้าของเสียงล้มลงสิ้นใจในทันที

เชลยทั้งหมดจ้องไปยังร่างที่เพิ่งล้มลงเมื่อครู่อย่างตื่นตระหนก เหตุใดทหารธรรมดาๆคนหนึ่งจึงสามารถต่อกรกับนักเวทระดับรองแม่ทัพได้อย่างง่ายดาย บริเวณหน้าอกของรองแม่ทัพคนนั้นมีรูขนาดเล็กที่เกิดจากลูกธนูที่พุ่งทะลุอกออกไปปักคาอยู่ที่กำแพงปูน สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจคือร่างกายบางส่วนของเขากลายเป็นน้ำแข็งมันลามมาจากบาดแผลกลางอก

สิ่งที่วินทำในวันนี้ด้วยเหตุผลสามประการ ประการแรกเป็นการข่มขวัญคู่ต่อสู้เมื่อศัตรูรู้ว่าทหารธรรมดาคนหนึ่งสามารถเอาชนะทหารเวทระดับรองแม่ทัพได้จะทำให้ขวัญและกำลังใจของทหารทั้งหมดลดลง ประการที่สองเขาต้องการสร้างกำลังใจและความมั่นใจให้กับกองทั้พทั้งหมดของเขา สุดท้ายเมื่อข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองจะทำให้ทหารและชาวเมืองไม่กล้าต่อต้าน

เจ้าเมือง และแม่ทัพรวมถึงขุนนางคนสำคัญถูกขังไว้ในคุกใต้ดิน ที่ซึ่งพวกเขาจะไม่สามารถใช้เวทมนต์ได้ ส่วนขุนนางระดับล่างและทหารปลายแถวที่อยู่ในห้องโถงเมื่อครู่ถูกจับไปรวมไว้กับทหารส่วนใหญ่ภายในค่าย

 

ช่วงสายของวันนั้นวินได้เดินทางมาถึงค่ายทหาร เขาได้แบ่งกำลังทหารบางส่วนไว้เพื่อดูแลนักเชลยที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน ในตอนนี้ชาวบ้านภายในเมืองส่วนใหญ่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองของตน ผู้คนในเมืองต่างหวาดกลัวและไม่กล้าออกจากบ้านของตน ร้านค้าต่างปิดประตูเงียบจนดูเหมือนเมืองร้าง

เมื่อวินไปถึงค่ายทหารเขาเห็นว่ายังมีทหารเวทอยู่หลายคนรวมกลุ่มกันร่ายเวทเพื่อที่จะทำลายโดมใสที่กักขังพวกเขาไว้ หลายคนนั่งพักเพื่อฟื้นฟูมานาของตน ในขณะที่ทหารส่วนใหญ่ในค่ายจับกลุ่มพูดคุยกันเป็นกลุ่มๆ

ข่าวเรื่องการเอาชนะรองแม่ทัพของทหารไร้เวทจะเริ่มแพร่สะพัดแล้วภายในกองทัพแห่งนี้แต่ยังมีทหารเวทอีกหลายคนที่ยังไม่เชื่อเพราะคิดว่าเป็นเรื่องโกหกที่ศัตรูแต่งขึ้น พวกเขาพยายามต่อต้านเนื่องจากเห็นว่าพวกของตนมีกำลังมากกว่า

วินเริ่มเจรจาต่อรองกับทหารทั้งหมดโดยให้เงื่อนไขที่ว่าจะยอมปล่อยตัวทหารทุกคนที่ยอมวางอาวุธ เขารู้ดีว่าก่อนที่คนเหล่านี้จะถูกเกณฑ์มาเป็นทหารพวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ก่อนสงครามบางคนไม่เคยจับอาวุธเลยด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงการเจรจาล้มเหลวทหารเวทจำนวนมากยังคงคิดว่าพวกเขาสามารถเอาชนะศัตรูได้หากไม่ถูกลอบโจมตีด้วยแผนสกปรก

ในตอนนี้บริเวณลานฝึกภายในค่ายทหารมีทหารใต้บัญชาของวินหนึ่งคนกำลังยืนประจันหน้ากับทหารเวทฝั่งตรงข้าม 20 คน ท่ามกลางสายตานับแสนคู่ของทหารทั้งหมด รวมถึงผู้คนในเมืองที่แอบดูอยู่รอบๆอีกจำนวนมาก ถ้าสังเกตให้ดีที่คอของทหารคนนี้แขวนสร้อยที่มีลูกแก้วขนาดเล็กไว้ 2 ลูก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #923 Thank You (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 14:57
    ขอบคุณครับ
    #923
    0
  2. #922 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 12:10
    พวกนี้ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตา
    #922
    0
  3. #921 hitpoint (@hitpoint) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:20
    ใครขัดขืนฆ่าแม่มเลียจะเล่นละคอนทำไม
    #921
    0
  4. #920 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:05
    ขอบคุณ7รับ
    #920
    0
  5. #919 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 10:47
    สนุกดีครับ
    #919
    0
  6. #918 Krise_Kimz (@Krise_Kimz) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 10:26
    ถ้ามีอีกหลายๆตอนจะชอบมากก555
    #918
    0