ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,341 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    318

    Overall
    254,341

ตอนที่ 134 : สร้างความหวาดกลัวกับการบริหารเมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ส.ค. 60

ตูม ตูม ตูม! ฟุบ ฟุบ ฟุบ!

เสียงระเบิดของเวทหลายชนิดที่พุ่งตรงมายังทหารคนหนึ่งในชุดเกราะเบา แม้ว่าเขาจะเป็นทหารม้าแต่ในตอนนี้ม้าทั้งหมดยังคงอยู่ที่ค่ายทหารเขาจึงดูเหมือนเป็นทหารราบธรรมดาคนหนึ่ง มือข้างหนึ่งของเขากำลูกแก้วสองลูกที่ห้องคออยู่ในขณะที่อีกมือหนึ่งเป็นธนูสีเงินขนาดเล็ก โดยมีดาบสองคมยาวไม่ถึงหนึ่งเมตรห้อยอยู่ข้างเอว

นายทหารเคลื่อนที่หลบเวทมนต์เหล่านั้นด้วยความรวดเร็วจนทำให้ทุกคนที่มองการต่อสู้นี้อยู่รู้สึกทึ่ง ทหารทุกคนต่างรู้ดีว่าหากถูกเวทมนต์เหล่านั้นเพียงหนึ่งชนิดยิงใส่ก็อาจตายได้ในทันที เขาปล่อยมือที่กำลูกแก้วแล้วดึงลูกธนูจากซองด้านหลังขึ้นมาแล้วยิงออกไป

ลูกธนูแหวกอากาศรวมทั้งเวทมนต์หลายชนิดที่ยังคงพุ่งมาหาเขาอย่างต่อเนื่อง นอกจากมันจะรุนแรงจนมองไม่ทันแล้วมันยังทำให้เวทมนต์ที่มันพุ่งผ่านสลายลงในทันที

อ๊าก อ๊าก อ๊าก!

ลูกธนูพุ่งทะลุร่างทหารเวท 2 คนที่ยืนซ้อนกันอยู่เป็นแนวตรงแล้วไปปักคาอยู่ที่ต้นขาของทหารเวทคนที่สาม ทั้งสามล้มลงสิ้นใจในทันทีสองคนแรกมีร่องรอยของน้ำแข็งเกาะอยู่บริเวณบาดแผล ในขณะที่ร่างของนักเวทที่ถูกลูกธนูปักคากลายเป็นน้ำแข็งทั้งตัว

สายตาของทหารเวทที่เหลืออยู่จ้องมองเพื่อนที่ล้มตายอยู่ตรงหน้าอย่างหวาดกลัว ไม่มีใครคิดว่าลูกธนูเพียงหนึ่งดอกจะสามารถฆ่าคนได้ถึง 3 คนพร้อมกัน มิหนำซ้ำนักเวทคนสุดท้ายกลับถูกยิงที่ขาซึ่งไม่ใช่จุดตายหากถูกยิงด้วยธนูทั่วๆไป เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ชาวบ้านที่แอบดูอยู่ค่อยๆเดินออกจากบ้านของตนมาหยุดอยู่หน้าเกราะโดมอย่างลืมตัว

ทหารคนนั้นยังคงเคลื่อนตัวไปด้านข้างแล้วยิงธนูออกไปอย่างต่อเนื่อง ลูกธนูของเขาสังหารทหารเวทที่ยังตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นอีกหลายคน เพียงเวลาไม่นานทหารเวทเหล่านั้นเริ่มตั้งสติได้ พวกเขาตัดสินใจรวมตัวกันแล้วสร้างเกราะเวทเพื่อป้องกันลูกธนูที่น่ากลัว

ฉึก ฉึก เพล้ง!! อ๊าก อ๊าก อ๊าก!

อาจเพราะความแรงของลูกธนูหรือเพราะพลังเวทที่เหลือน้อยของนักเวทเหล่านั้นก็ตาม ลูกธนูดอกที่สามจึงสามารถทำลายเกราะเวทลงได้และยังสังหารนักเวทลงได้อีกหลายคน ในตอนนี้ทหารเวทถูกฆ่าตายไปแล้ว 15 คน อีก 5 คนที่เหลือกระจายตัวไปล้อมรอบทหารที่ถือธนูคนนั้น

เขาเก็บธนูกลับไปพาดบ่าดังเดิมแล้วชักดาบสองคมที่อยู่ข้างเองขึ้นมา ก่อนจะพุ่งตัวไปยังนักเวทที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดโดยไม่สนใจเวทมนต์ที่ถูกยิงด้วยศัตรูคนอื่นที่อยู่ด้านหลัง บอลไฟสองลูกพุ่งชนร่างเขาอย่างจังทันทีที่เขาฆ่านักเวทคนแรกล้มลง

 

            ทหารในค่ายที่เฝ้าดูการต่อสู้ครั้งนี้ส่งเสียงดีใจอย่างกึกก้องทันทีที่บอลไฟปะทะร่างของทหารฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าทหารเวททั้งสี่ถึงจะหนักหนาเอาการในการที่จะเอาชนะทหารธรรมดาคนหนึ่งแต่ในที่สุดพวกเขาก็เป็นฝ่ายชนะ ทั้งสี่เดินเข้ามาจับมือแสดงความยินดีต่อกันและกัน

            เสียงทุกเสียงเงียบลงในทันทีที่ควันไฟจากลูกบอลเวทจางหายไป ตามมาด้วยเสียงฮือฮาจนฟังไม่เป็นศัพท์จากกลุ่มชาวบ้านด้านนอก ผู้ที่ถูกบอลไฟยิงใส่อย่างจังถึงสองลูกยังคงยืนนิ่งอยู่กลางสนามฝึกทุกคนต่างเห็นกับตาตนเองว่าคนที่สมควรตายไปแล้วแต่เขากลับไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย

            นายทหารคนนั้นเดินตรงไปยังทหารเวททั้งสี่อย่างช้าๆ ทหารเวทเหล่านั้นจ้องมองไปยังทหารตรงหน้าราวกับเขาไม่ใช่มนุษย์

“ปะ..ปีศาจ มันต้องเป็นปีศาจแน่ๆ” ทหารเวทหนึ่งในสี่ตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก เวทมนต์ชนิดต่างๆถูกยิงออกไปยังชายผู้ที่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ตูม ตูม ตูม ตูม!

เขายังคงเดินตรงไปยังคนทั้งสี่โดยที่ไม่หลบเวทเหล่านั้นอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร เมื่อมานาของพวกเขาหมดทหารเวทสี่ทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อนพวกเขากำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ข้ายอมแพ้แล้ว ขอร้องละอย่าฆ่าข้าเลย” ทหารเวทคนหนึ่งโยนคทาในมือทิ้งแล้วก้มกราบชายตรงหน้า ขณะที่อีก 3 คนที่เหลือรีบทำตามอย่างรวดเร็ว

“พอแค่นั้นแหละ” เสียงชายชุดเกราะเบาสีดำดังขึ้น

“ครับ องค์ชาย” ทหารคนนั้นเดินกลับมาแล้วทำความเคารพเจ้าของเสียง

“เจ้าทำได้ดีมาก” วินตบบ่าเขาเบาๆ

“ที่ข้าและทหารทุกคนแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เป็นเพราะองค์ชาย” ทหารคนนั้นทำความเคารพพร้อมพูดกับวินเบาๆ

ทหารคนนั้นเดินกลับแถวอย่างภูมิใจ ที่เขาและทหารม้าทั้งหมดมีฝีมือเพิ่มขึ้นนอกจากอาวุธใหม่ที่ได้จากวินแล้วพวกเข่าทุกคนยังได้รับลูกแก้วธาตุอีกคนละ 2 ลูก ลูกแรกเป็นลูกแก้วที่สร้างเกราะธาตุซึ่งสามารถป้องกันได้ทั้งอาวุธและเวทมนต์ ลูกที่สองเป็นลูกแก้วที่ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งและความเร็วให้กับเจ้าของ

“ขอบคุณองค์ชาย ที่ไว้ชีวิต” ทหารเวททั้งสามถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขารีบกล่าวขอบคุณชายชุดเกราะเบาสีดำที่ยืนอยู่ห่างออกไปราว 20 เมตร

ในตอนนี้ความหวาดกลัวได้เกาะกุมจิตใจทหารทั้งค่ายพวกเขารู้แล้วว่าทหารของข้าศึกแข็งแกร่งเพียงใด แค่ธรรมดาๆคนหนึ่งของข้าศึกสามารถเอาชนะทหารเวทอันเก่งกาจได้ถึง 20 คนโดยที่ตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย คงไม่เป็นการยากหากพวกเขาทั้งหมดจะสังหารทหารทั้งหมดในค่าย ทหารทั้งหมดในค่ายจึงยอมวางอาวุธ

ทุกบ้านภายในเมืองต่างปิดประตูกันเงียบตามคำสั่งของวินเพื่อป้องกันความวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้น แม่ทัพวอริคให้ทหารไปส่งข่าวแจ้งทหารที่เหลือทั้งหมดที่ค่ายให้เคลื่อนพลเข้ามาภายในเมือง เขาจัดกำลังทหารบางส่วนให้ลาดตระเวณตามถนนต่างๆรวมทั้งวางกำลังเฝ้าระวังบริเวณประตูและกำแพงเมืองทุกด้าน

 

ภายในห้องประชุมในคฤหาสเจ้าเมืองมิสทาวน์

“ข้าคิดว่าจะปล่อยทหารที่ไม่ใช่ชาวเมืองแห่งนี้กลับไป” วินเปิดประเด็น

“ทำไมองค์ชายถึงไม่สังหารพวกมันทั้งหมด” รองแม่ทัพคนหนึ่งถามขึ้น

“ใช่ข้าอยากแก้แค้นให้กับชาวเมืองเพียสัน” รองแม่ทัพอีกคนหนึ่งเสริม

“พวกเจ้าก็รู้ว่านอกจากทหารเวทแล้วทหารส่วนใหญ่ล้วนเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ฝึกอาวุธได้ไม่นาน นอกจากนี้หากเรายึดครองโบเนียได้สิ่งที่สำคัญคือแรงงานที่มาจากพวกเขาเหล่านี้” วินตอบ

“ข้าเห็นด้วยกับองค์ชาย พวกทหารฝีมือดีล้วนถูกสังหารไปเกือบหมดแล้ว ที่เหลือก็คาดว่าคงประจำอยู่ที่เมืองหลวง” วอริคพยักหน้าเห็นด้วย

“องค์ชายแน่ใจหรือว่าชาวบ้านจะไม่ต่อต้าน” รองแม่ทัพคนแรกถามต่อ

“แน่นอน ข้าคิดว่าอีกไม่นานข่าวเรื่องทหารม้าเอาชนะทหารเวทเหล่านั้นคงแพร่กระจายไปจนทั่ว นั่นจะทำให้ชาวบ้านและทหารเกรงกลัวทหารของเรา นอกจากนั้นข้าคิดจะนำเสบียงอาหารส่วนหนึ่งที่ยึดได้จากคลังของเมืองนี้ออกขายในราคาถูกกว่าปัจจุบันครึ่งหนึ่ง” วินยิ้มในขณะที่มือของเขาลูบแหวนมิติในมือเบาๆ

“นับเป็นบุญของพวกมันแค่ไหนแล้วกับการที่เรายึดเมืองโดยไม่ทำร้ายใคร ทำไมองค์ชายต้องนำเสบียงเหล่านี้ออกขายให้พวกมันในราคาถูกๆ” รองแม่ทัพคนเดิมยังคงตั้งคำถาม

“เจ้าชื่ออะไร” วินยิ้มแล้วเดินตรงไปยังผู้ตั้งคำถาม

“ข้าแรค รองแม่ทัพสังกัดกองพันที่สี่ครับองค์ชาย” เขาลุกขึ้นตอบในใจคิดว่าตนอาจถามในสิ่งที่ไม่ควรมากเกินไปจนทำให้องค์ชายโกรธ

“ดีมากแรค ข้าชอบเจ้า ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นแม่ทัพประจำเมืองมิสทาวน์” วินตบบ่าเขาเบาๆ “การที่ข้านำอาหารออกขายนั้นมีแต่ได้กับได้ ข้อแรกอาหารเหล่านี้เป็นเสบียงของที่นี่ที่ข้ายึดได้เมื่อคืน การที่ข้านำออกขายทำให้เราได้เงินเข้าคลัง ที่สำคัญเพื่อป้องกันความวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้นเพราะราคาอาหารที่แพงขึ้นหลายเท่าตัวในภาวะสงครามเช่นนี้” วินอธิบายคนทั้งหมดในห้องประชุมเข้าใจและเห็นด้วย

ก่อนรุ่งสางหลังวินจัดการเรื่องเชลยเสร็จเรียบร้อยทหารได้มารายงานว่าค้นพบเสบียงและห้องลับที่เต็มไปด้วยหีบสมบัติของเมืองแห่งนี้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นภายในห้องนอนของคราวน์ยังพบห้องลับขนาดเล็กที่เขาใช้เก็บสมบัติส่วนตัวซึ่งมีมากกว่าเงินในคลังของเมืองมิสทาวน์เสียอีก

+++++++++++++++++++++++++++++

เย็นวันนั้นวินกลับไปยังนครเซฟด้วยประตูมิติ เขาคิดว่าในตอนนี้ไม่มีเหตผลอะไรที่จะต้องปกปิดความลับในพลังของตนอีกต่อไป

“ข้าต้องการทหาร 500 คน และขุนนางเพื่อบริหารเมืองหนึ่งทีม” วินบอกกับเสนาเฒ่าทันทีที่กลับมาถึง

“เกิดอะไรขึ้นองค์ชาย” ฟาสิรานถามอย่างเป็นห่วง

“ข้ายึดเมืองมิสทาวน์ได้แล้ว ในตอนนี้ต้องการคนบริหารเมืองและทหารเพื่อดูแลความสงบ” ชายหนุ่มนั่งลงจิบชาที่ฟาสิรานรินให้

“โอว...นับเป็นเรื่องดียิ่ง องค์ชายเก่งจริงๆ ว่าแต่ท่านต้องการคนเมื่อใด” เสนาเฒ่าน้อมตัวแสดงความเคาระ

“ก่อนรุ่งสาง ตอนนี้ข้าขอไปพบองค์ราชาและครอบครัวของข้าสักหน่อย” ชายหนุ่มวางถ้วยชาแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

เช้ามืดวันต่อมาวินและทหารทั้ง 500 คนเดินผ่านประตูมิติไปยังคฤหาสเจ้าเมืองเพียสัน ทหารทั้งหมดรวมทั้งทหารที่เฝ้ายามอยู่ที่คฤหาสต่างตกใจในเวทมนต์ขององค์ชายของพวกเขาอีกครั้ง แม้แต่แม่ทัพวอริคยังยอมรับว่าตนเองจำไม่ได้ว่าชายหนุ่มคนนี้ทำให้ตนประหลาดใจมาแล้วกี่ครั้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #931 Thank You (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 09:45
    ขอบคุณครับ
    #931
    0
  2. #930 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 16:53
    สนุกมาก ชอบๆ *-*
    #930
    0
  3. #929 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 16:33
    ตกลงเมืองมิสทาว หรือแพสัน
    #929
    1
  4. #928 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 15:13
    ขอบคุณครับ
    #928
    0
  5. #926 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 15:02
    กลายเป็นเทพในอาณาจักรไปแล้ว
    #926
    0
  6. #925 TheoneSeeza (@sinbo-zura1199) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 15:01
    ขออีกตอนได้ป่ะ ^^
    #925
    0
  7. #924 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 14:51
    สนุกดีครับ
    #924
    0