ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,489 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    466

    Overall
    254,489

ตอนที่ 136 : โจมตีซิลเวอร์เรีย ตอน1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    20 ส.ค. 60

ตูม ตูม ตูม!

เสียงหินถล่มภายในแคนย่อนได้ยินไปไกลหลายกิโลเมตร

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดพวกมันก็ถูกฝังอยู่ใต้ก้อนหินภายในแคนย่อนมรณะ” เสียงหัวเราะดังกึกก้องของราชาแกรนเวียร์ตามติดด้วยเสียงไชโยโห่ร้องของเหล่าทหารของเขา

“ส่งคนเข้าไปดูและสังหารพวกที่รอดตายให้หมดอย่าให้เหลือ” แกรนเวียร์สั่งการเฉียบขาด

“ครับองค์ราชา” แม่ทัพในชุดเกราะสีเงินยวงคนหนึ่งรับคำ เขานำทหารม้าหนึ่งพันคนมุ่งเข้าสู่แคนย่อนมรณะในทันที

ทหารม้าทั้งหนึ่งพันคนมุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของแคนย่อน แม่ทัพรู้สึกแปลกใจที่พวกที่อยู่ด้านบนไม่ส่งสัญญาณให้ตนรับรู้ ยิ่งเข้าใกล้บริเวณที่หินถล่มเขายิ่งสงสัยหากหินเหล่านี้ถล่มทัพกองทัพที่มีคนนับหมื่นจริงเหตุใดเขาถึงไม่ได้ยินเสียงร้องของผู้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

สัญชาติญาณบอกให้รู้ว่าพวกตนกำลังมีภัย มีหลายอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้นชายในชุดเกราะสีเงินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุดก่อนที่จะมองไปยังพื้นที่โดยรอบ ผู้เป็นแม่ทัพยกมือขึ้นป้องแสงแดดยามบ่ายเพื่อมองขึ้นไปยังหน้าผาอีกครั้งแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าเช่นเดิม

บริเวณที่ถูกหินถล่มยังคงปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนาทึบ หน้าผาด้านบนไม่มีทหารฝ่ายเดียวกันโผล่ออกมาให้เห็น

“เราถูกหลอกแล้ว รีบถอยทัพเร็วเข้า” แม่ทัพรีบตะโกนสั่งทหารทันทีที่ฝุนจางลง แม้ว่าจะไม่รู้ว่าด้านบนเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม แต่การที่ไม่เห็นศพใต้ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ตกลงมานั่นแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่เขาคิดทั้งหมดน่าจะเป็นความจริง

ตูม ตูม ตูม! อ๊าก อ๊ากกกกกก!

ก่อนที่ทหารม้าทั้งหมดจะกลับตัว ก้อนหินขนาดใหญ่จำนวนมากได้ตกลงมาปิดกั้นเส้นทางกลับของพวกเขาจนหมด หินเหล่านั้นยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องตรงบริเวณที่ทหารทั้งหมดอยู่

หลังจากเสียงหินก้อนสุดท้ายที่ตกลงมา ยังคงมีเสียงคนเจ็บร้องระงมไปทั่วทั้งบริเวณ ร่างของแม่ทัพใต้ซากม้าที่ตนขี่ซึ่งมันถูกหินขนาดตัวคนกระแทกใส่จนขาแหลก แม้ว่าเขาโชคดีไม่ถูกก้อนหินตกใส่เหมือนทหารเกือบทั้งหมดของเขา แต่ภาพที่เขาเห็นกลับทำให้เขาอยากที่จะตายมากกว่าอยู่เห็นทหารของตนตายอยู่ตรงหน้าโดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้

สภาพศพของทหารจำนวนมากที่ถูกหินขนาดใหญ่ทับจนร่างแหลก หลายคนถูกทับหัวเละจนไม่สามารถจำหน้าได้ บางคนยังมีชีวิตแต่นอนร้องครวญครางด้วยสภาพแขนหรือขาที่แหลกละเอียด ทำให้แม่ทัพผู้เจนศึกต้องอาเจียนออกมา

            “เกิดอะไรขึ้นภายในแคนย่อนมรณะ เกิดอะไรขึ้นกับพวกทหารบนหน้าผา” ราชาแกรนเวียร์ตะโกนถามอย่างเกรี้ยวกราด เขารู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินเสียงหินถล่มหลังจากทหารของเขาเข้าไปสำรวจภายในแคนย่อนได้ครึ่งชั่วโมง

+++++++++++++++++++++++++

ช่วงเช้ามืดของวันนี้

วินเหาะไปยังหน้าผาที่สูงชันเขาทาบมือของตนไว้กับหน้าผาหิน หน้าผาหินที่แข็งแกร่งค่อยๆเปลี่ยนเป็นทางเดินกว้างๆ มุ่งตรงไปยังด้านบนโดยไร้เสียงใดๆ

ทหารทุกคนตื่นตะลึงอีกครั้งกับการกระทำขององค์ชายของพวกตน แม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้มาหลายต่อหลายครั้งก็ตาม จะต้องมีพลังเวทมากมายมหาศาลแค่ไหนจึงจะสามารถเปลี่ยนให้หน้าผาหินเหล่านี้เป็นทางเดินได้

สาเหตุที่วินไม่ใช้เรือเหาะเพราะมันบรรทุกทหารม้าได้เพียงครั้งละไม่ถึงหนึ่งร้อยคน และด้วยขนาดที่ใหญ่ของเรือเหาะอาจทำให้ทหารที่อยู่ด้านบนหน้าผาไหวตัวทันก็เป็นได้

เมื่อทางเดินสำหรับหน้าผาฝั่งซ้ายเสร็จสิ้นทหารทุกคนมองตามองค์ชายของพวกเขาที่กำลังเหาะไปยังหน้าผาฝั่งขวา

“ท่านแม่ทัพแบ่งกำลังไปครึ่งหนึ่งแล้วขึ้นไปยังหน้าผาฝั่งขวา ทุกคนระวังด้วยด้านบนมีค่ายทหารอยู่เป็นระยะๆ” วินย้อนกลับมาที่แถวทหารเมื่อสร้างทางเดินสำหรับหน้าผาทั้งสองฝั่งเรียบร้อยแล้ว

เวลาผ่านไปไม่นานทหารทั้งสองกลุ่มต่างขึ้นไปบนหน้าผาจนหมด ด้านหน้าของพวกเขาห่างไปประมาณหนึ่งร้อยเมตรเป็นค่ายทหารที่มีเต้นท์ที่พักอยู่ไม่กี่หลัง ทหารที่เฝ้าด้านบนตรงปากทางเข้าแคนย่อนล้วนตายด้วยฝีมือของวินทั้งสิ้น เขาไม่อยากให้ทหารเหล่านี้รู้ว่ากองทัพของเขาสามารถขึ้นมาเดินอยู่ด้านบนของหน้าผาได้จึงกำจัดทหารเหล่านั้นตอนที่ออกมาสำรวจเส้นทางเมื่อคืนนี้

ทหารทั้งหมดควบม้าอย่างรวดเร็วไปยังค่ายทหารข้าศึกที่อยู่ถัดไปในทันที ทหารในแต่ละค่ายมีจำนวนประมาณ 100 คนพวกเขามีหน้าที่เพียงรอให้ข้าศึกเดินเข้ามาในแคนย่อนมรณะด้านล่างจากนั้นจึงผลักหินที่จัดเตรียมไว้ริมหน้าผาให้ลงไปทับทหารด้านล่าง

เนื่องจากไม่มีใครคาดคิดว่าวินและทหารจะสามารถขึ้นมาบนหน้าผาได้ พวกเขาจึงขาดการระวังตัว ทหารทุกค่ายบนหน้าผาถูกกำจัดด้วยเวลาไม่กี่ชั่วโมง

วินยืนมองผลงานของทหารของตนอยู่ส่วนหนึ่งของหน้าผา ในสนามรบเขาไม่ลังเลที่จะสังหารศัตรูทั้งหมดของเขา แม้ว่าสิ่งที่เขาทำไปในครั้งนี้จะกำจัดทหารของฝั่งตรงข้ามได้เพียงน้อยนิด แต่มันจะทำให้คนในกองทัพที่เหลือจะรู้สึกเกรงกลัวในสิ่งที่เขาทำเหมือนเป็นการข่มขวัญคู่ต่อสู้

กองทัพของวินเดินไปยังปลายสุดของหน้าผาซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของแคนย่อนมรณะแห่งนี้ ด้านหน้าของพวกเขาห่างออกไปเพียง 500 เมตรคือค่ายทหารขนาดใหญ่ของศัตรูที่ออกมาตั้งค่ายเพื่อรอการมาของพวกเขา

+++++++++++++++++++++++++++

ทหารภายในค่ายต่างชี้นิ้วไปบนหน้าผาที่สูงชัน พวกเขาต่างมั่นใจว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่ฝ่ายของตนเองอย่างแน่นอน ทุกคนต่างงุนงงกับภาพที่ปรากฎขึ้นตรงหน้า เสียงคำถามมากมายดังขึ้นเซงแซ่ว่าเหตุใดข้าศึกเหล่านั้นจึงขึ้นไปอยู่บนยอดผาได้

“อะไรนะ เจ้าบอกว่าทหารที่เข้าไปในแคนย่อนมรณะตายหมดเลยอย่างงั้นหรือ” ราชาแกรนเวียร์ถามกลับไปยังผู้ที่มารายงานอย่างสงสัย

“ไม่เพียงแค่นั้น ทหารฝั่งตรงข้ามยังสามารถขึ้นไปบนหน้าผาที่เราวางกำลังทหารดักซุ่มไว้อีกด้วย” รองแม่ทัพคนหนึ่งกล่าวรายงาน

“เป็นไปได้อย่างไร พวกมันจะขึ้นไปยังหน้าผาที่มีทางขึ้นเพียงด้านเดียวโดยไม่มีใครรู้ได้อย่างไร” แกรนเวียร์ตบโต๊ะเสียงดังจากนั้นจึงลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินออกไปนอกกระโจมเพื่อดูในสิ่งที่ทหารของเขารายงานให้เห็นกับตา

“ส่งกองทัพออกไปลากพวกมันลงมา” ราชาแกรนเวียร์หันไปสั่งแม่ทัพสองคนสุดท้ายของเขา

“ข้ามีความเห็นว่าควรรอให้มันลงมาเองจะดีกว่านะครับ” แม่ทัพร่างเล็กเสนอ แม้ว่าทางขึ้นหน้าผาจะอยู่ตรงหน้าแต่มันไม่ใช่ทางเดินเรียบๆเหมือนที่วินสร้างขึ้นที่ฝั่งตรงข้าม ทางขึ้นของฝั่งนี้มีหลายจุดเป็นทางเดินลาดชันที่ต้องปีนขึ้นไปจึงไม่ง่ายที่จะปีนขึ้นไปด้านบน

“ข้าไม่ยอมให้มันยืนหยามเกียรติอยู่บนนั้นหรอก ถ้าปีนขึ้นไปไม่ได้ก็ใช้ทหารเวทระเบิดมันลงมา” ราชาแกรนเวียร์ตะคอกใส่หน้าแม่ทัพคนนั้น

ทหารเวทถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มๆละ 500 คน พวกเขาเดินแยกออกไปยังหน้าผาทั้งสองฝั่งโดยมีทหารราบราว 2 พันคนที่มีโล่ใหญ่ในมือเป็นแถวหน้า เป้าหมายไม่ใช่การขึ้นไปด้านบนแต่เป็นการระเบิดหน้าผาให้คนด้านบนตกลงมา

++++++++++++++++++++++

“ธนูไฟ” วินออกคำสั่งในขณะที่สายตามองไปยังทหารทั้งสองกลุ่มมุมปากองค์ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย วินชูมือขึ้นเหนือหัว ทหารด้านหลังทั้งหมดหยิบธนูของตนมาขึ้นลูก

เมื่อทหารด้านล่างเข้ามาถึงระยะธนูชายหนุ่มสับมือลงมาตรงๆ ลูกธนูหัวสีแดงพุ่งตรงไปยังกลุ่มทหารด้านล่าง หากเป็นลูกธนูทั่วไปคงไม่สามารถทะลวงผ่านโล่เหล็กกึ่งไม้เหล่านี้ได้ แต่ลูกธนูเหล่านี้กลับสามารถเผาไหม้โล่ขนาดใหญ่ได้อย่างไม่ยากนัก ยิ่งไปกว่านั้นโล่ที่ไหม้ไฟยังสร้างปัญหาให้กับทหารราบรวมทั้งกลุ่มทหารเวทที่อยู่ด้านหลัง

ทหารหลายคนถูกไฟคลอกทั่วทั้งตัว ทหารจำนวนมากถูกลูกธนูที่พุ่งตามหลังมาเสียบทะลุร่าง ร่างของทหารที่ถูกยิงด้วยลูกธนูหัวสีแดงเพลิงจะถูกเผาจนไหม้เกรียม แถวทหารที่เคยเป็นระเบียบเริ่มแตกตื่นอลม่าน

แม่ทัพวอริคเห็นองค์ชายของตนสั่งยิงธนูหัวเพลิงไปยังกลุ่มทหารด้านล่าง เขารีบสั่งให้ทหารที่อยู่บนหน้าผาฝั่งของตนจัดแถวเพื่อเตรียมยิงธนูไปยังกองทัพที่มุ่งมายังพวกตนในทันที

 

ราชาแกรนเวียร์และแม่ทัพต่างจ้องมองไปยังกองทัพของตนที่กำลังแตกตื่น แม้จะได้รับรายงานมาตลอดว่าทหารกลุ่มนี้เก่งกาจไม่ธรรมดาแต่พวกเขาไม่คิดว่าข้าศึกเหล่านี้จะมีความสามารถมากเพียงนี้ เสียงฮือฮาดังไปทั่วทั้งกองทัพพวกเขาต่างพูดถึงลูกธนูไฟที่ร้ายกาจที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ธนูไฟที่สามารถเผาโล่ขนาดใหญ่ให้ไหม้เป็นเถ้าถ่านโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน ลูกธนูเพียงดอกเดียวที่พุ่งทะลุร่างของทหารหลายคน ลูกธนูที่สามารถสังหารพวกเขาได้แม้ว่าจะถูกยิงในจุดที่ไม่น่าจะเป็นอันตรายร้ายแรงอย่างเช่น แขนและขา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #982 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 17:46
    ขอบคุณมากค่ะ
    #982
    0
  2. #954 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 01:16
    ขอบคุณครับ
    #954
    0
  3. #953 Thank You (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:59
    ขอบคุณครับ
    #953
    0
  4. #952 สนุกมาก (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 16:12
    สนุกมาก
    #952
    0
  5. #951 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 11:02
    ขอบคุณครับ
    #951
    0
  6. #950 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 09:45
    สนุกดีครับ
    #950
    0