ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,470 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    447

    Overall
    254,470

ตอนที่ 137 : โจมตีซิลเวอร์เรีย ตอน2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 ส.ค. 60

ทหารนับแสนคนเข้ารายล้อมหน้าผาทั้งสองฝั่งอย่างรวดเร็ว แม้ลูกธนูจำนวนมากจะถูกยิงลงมาราวกับสายฝนแต่มันน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนศัตรูที่อยู่ด้านล่าง

วินยังคงยืนมองทหารราบของเจ้าบ้านที่พยายามผลักดันเพื่อให้ทหารเวทได้เข้าใกล้หน้าผาที่พวกเขาอยู่ให้มากที่สุด แม้ว่าธนูจะไม่สามารถยิงขึ้นมาถึงด้านบนของหน้าผาสูงแห่งนี้ได้แต่ไม่ใช่กับเวทมนต์ ถึงเวทมนต์จะมีระยะโจมตีสั้นกว่าธนูอยู่หลายร้อยเมตร แต่มันสามารถพุ่งขึ้นในแนวดิ่งได้ดีกว่าลูกธนูเป็นอย่างมากยิ่งไปกว่านั้นความรุนแรงของเวทสามารถทำลายหน้าผาหินได้

หินผาที่แข็งแกร่งระเบิดขึ้นเป็นหย่อมๆหลังถูกระดมยิงด้วยเวทมนต์ชนิดต่างๆจากด้านล่าง ทหารด้านบนค่อยๆถอยห่างออกจากหน้าผาอย่างช้าๆ เนื่องด้วยเกรงว่าจะตกลงไปเมื่อหน้าผาตรงจุดที่ตนยืนอยู่ถูกยิงจนหินกระจาย

ทหารราบจำนวนมากพากันปีนขึ้นหน้าผามองไปเหมือนกับฝูงมดที่กำลังแตกรัง หน้าผาฝั่งที่ทหารเหล่านี้กำลังปีนป่ายเป็นส่วนที่ไม่ชันนักทำให้ทหารด้านล่างกรูกันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ราชาแกรนเวียร์มองผลงานทหารของตนอย่างพึงพอใจ เขาตัดสินใจส่งกองทัพกว่าครึ่งเข้าโจมตีหน้าผาอันเป็นที่มั่นของศัตรูของเขาในทันทีแม้ว่าฝั่งตรงข้ามจะเก่งเพียงใดหากแต่ด้วยจำนวนทหารที่มากกว่าราชาแกรนเวียร์คิดว่าอย่างไรเสียจำนวนที่ต่างกันถึง 15 เท่าย่อมชนะศึกได้อย่างไม่ยากเย็น

ราชาแกรนเวียร์เผยยิ้มขึ้นอีกครั้งในตอนนี้ทหารของเขาสามารถต้อนให้ทหารข้าศึกถอยออกจากหน้าผานั่นได้ อีกไม่นานเมื่อทหารราบขึ้นไปบนหน้าผาได้พวกมันจะถูกทหารราบของเขาบดขยี้จนไม่เหลือซาก

 

วินส่งสัญญาณมือสั่งให้ทหารทั้งหมดของเขาหยุดยิงธนูแล้วถอยห่างออกจากหน้าผาอย่างช้าๆ ทหารทั้งหมดถอยอย่างเป็นระเบียบทั้งหมดหยุดนิ่งหลังจากห่างออกจากหน้าผาราว 20 เมตร

แม่ทัพวอริคที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองไปยังทหารฝั่งตรงข้ามแล้วสั่งให้ทหารฝั่งเขาทำตามเช่นกัน ทหารทั้งหมดยืนนิ่งมองไปยังองค์ชายของตนสลับกับทหารข้าศึกที่กำลังปีนหน้าผาอย่างรีบเร่ง เมื่อไม่มีการต่อต้านจากด้านบนทำให้พวกเขาปีนหน้าผาที่สูงชันได้เร็วขึ้น

วินเหาะไปอยู่กลางอากาศเหนือแคนย่อนซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างหน้าผาทั้งสองฝั่ง สายตาของเขามองไปยังทหารที่ตั้งหน้าตั้งตาปีนอย่างเรียบเฉย จากนั้นจึงทอดสายตาไปยังกองทัพหลักของศัตรูซึ่งในตอนนี้พวกเขาได้เก็บเต้นท์และกระโจมจนหมดเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มคาดว่าชายผู้ที่สวมชุดเกราะสีทองที่ยืนม้าเด่นอยู่นั้นน่าจะเป็นราชาของโบเนียเป็นแน่

รอยยิ้มเหยียดปรากฎบนสีหน้าวูบหนึ่งด้วยระยะเช่นนี้ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าที่น่ากลัวของเขาในตอนนี้ วินยกมือที่ถือคทาสีดำขึ้นอย่างช้าๆเขาหยุดมือของเขาไว้เมื่อแขนของเขาตั้งฉากกับลำตัว ลำแสงสีส้มพุ่งออกไปบริเวณหน้าผาที่ทหารข้าศึกปีนขึ้นมาจนเกือบถึงโดยไม่มีการร่ายเวท

พรึบ! พรึบ!

อ๊าก! อ๊ากกกกกก!

หน้าผาทั้งสองฝั่งกลายเป็นธารลาวาที่ร้อนแรง ลาวาสีส้มที่กว้างประมาณ 20 เมตรค่อยๆไหลสู่เบื้องล่างอย่างช้าๆในตอนแรก ความเร็วของมันค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางของธารลาวามันแผดเผาร่างของทหารนับพันนับหมื่นที่กำลังปีนหน้าผาอย่างขมักเขม้น

ทหารที่กำลังปีนหน้าผาเห็นเพื่อนทหารด้านบนถูกลาวาเผาร่างรีบตะเกียกตะกายลงด้านล่างเพื่อให้ตนรอดพ้นจากลาวาสีส้มที่ร้อนแรง หลายคนชนกันจนตกลงมาจากหน้าผา ทหารจำนวนมากยอมทิ้งตัวจากหน้าผาที่สูงเกือบหนึ่งร้อยเมตรเพื่อให้พ้นเปลวเพลิงที่ร้อนแรง

ขณะที่ลำธารลาวาไหลลงสู่ด้านล่างมันค่อยๆขยายอาณาเขตออกอย่างช้า เมื่อถึงพื้นดินมันยังคงไหลเอื่อยออกไปอีกเกือบ 100 เมตร จากธารลาวาที่กว้างเพียง 20 เมตรบนยอดผากลางเป็นลำธารกว้างหลายร้อยเมตรบนพื้นดิน

ทหารเวทหลายคนร่ายเวทน้ำเพื่อที่จะดับความร้อนแรงของเพลิงลาวา เวทน้ำสายแล้วสายเล่าที่กระทบลงบนสายธารลาวาละเหยกลายเป็นไอโดยที่ไม่สามารถลดความร้อนของมันได้แม้แต่น้อย

ลาวาที่ร้อนแรงไหนเอื่อยเมื่อถึงพื้นดิน มันเผาศพทหารที่ตกลงมาตายกองทับกันอยู่บนพื้นจนไม่เหลือแม้เถ้า โชคดีที่ทหารเวทด้านล่างยังวิ่งหนีได้ทันจึงรอดพ้นความตายจากธารลาวาสายนี้

วินทอดสายตาไปยังสายลาวาทั้งสองเมื่อเห็นว่ามันสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินด้านล่างแล้วเขาเพียงโบกคทาสีดำไปมาธารลาวาที่เคยร้อนแรงกลับหายวับไปเหมือนที่ผ่านมามันเป็นเพียงภาพมายา

เมื่อธารลาวาหายไปสิ่งที่เหลือไว้เป็นเพียงทางลาดที่ทอดยาวจากหน้าผามาสู่พื้นดิน

 

ทหารในกองทัพของแกรนเวียร์ต่างจ้องมองไปยังทางเดินกว้างๆที่ทอดยาวไปยังยอดผา ในตอนนี้ไม่มีใครกล้าขึ้นไปบนหน้าผาแม้จะมีเส้นทางที่ราบเรียบปรากฎขึ้นก็ตาม ภาพของเพื่อนทหารที่ตกตายเพราะลาวาที่ร้อนแรงยังคงติดตาทหารทุกคน เสียงโหยหวนยังคงกึกก้องอยู่ในโสตประสาทเหมือนเสียงจากพวกเขาเหล่านั้นดังมาจากวิญญาณในนรก

ในขณะที่กองทัพโบเนียกำลังตื่นตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น นกไฟสีฟ้าขนาดใหญ่หลายตัวบินกรูกันออกจากคทาสีดำในมือองค์ชายหนุ่ม ดวงตาของแม่ทัพและขุนพลระดับสูงจ้องค้างมาที่ฝูงนกเวทเหล่านั้น ข่าวลือเรื่องนกไฟยักษ์ที่พวกเขารู้มานั้นเป็นความจริง

ก่อนหน้านี้มีทหารบางคนที่รอดจากการทำลายล้างเมื่อครั้งแม่ทัพเจฟฟี่ยกทัพไปตีนครเซฟได้ลากสังขารของตนกลับมายังเมืองซิลเวอร์เรีย ทหารเหล่านั้นดูไปคล้ายคนเสียสติพวกเขาเหมือนได้พบกับบางสิ่งที่ทำให้ทหารเหล่านั้นหวาดกลัวจนเสียสติ แม่ทัพรวมทั้งขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนพยายามไต่ถามกลับได้คำตอบที่พวกเขาพูดออกมาราวกับเพ้อว่า “นกไฟเผาทำลายทุกสิ่ง” เรื่องเหล่านี้ถูกราชาแกรนเวียร์สั่งให้ปิดเป็นความลับจะมีผู้ที่รู้เพียงเหล่าขุนนาง แม่ทัพและรองแม่ทัพเท่านั้น

“สร้างเกราะเวทมนต์” เสียงแม่ทัพใหญ่คนใหม่ตะโกนสั่งทหารเวทก่อนที่นกไฟเหล่านั้นจะเข้ามาใกล้กองทัพ

ทหารเวทแต่ละกลุ่มร่วมมือกันสร้างเกราะเวททรงโดมครอบพวกตนเอาไว้ เวลาผ่านไปไม่นานนกไฟทั้งหมดบินโฉบผ่านกองทัพโบเนีย ทหารนับหมื่นที่อยู่นอกโล่เวทมนต์ถูกความร้อนจากเพลิงสีฟ้าของนกเหล่านั้นเผาจนร่างกายดำไหม้

วินตั้งใจที่จะให้วิหคเพลิงเหล่านั้นเผาทำลายเพียงกองทัพทหารราบและทหารม้าเท่านั้น เขาต้องการแสดงศักยภาพของทหารม้าของเขาให้ทุกคนได้ประจักษ์ ส่วนศพที่ไหม้เกรียมสร้างความหวาดกลัวให้กับทหารเวทที่เหลือได้เป็นอย่างดี

วินโบกมือเป็นสัญญาณให้กองทัพของตนลงจากหน้าผาแล้วเข้าโจมตีทหารเวทที่เหลือ ในขณะที่ตัวของเขาเองค่อยๆเหาะลงมาที่พื้นดินอย่างไม่รีบร้อน

“ทหารเวทกองหน้าจับกลุ่มย่อยแล้วยันข้าศึกไว้” เสียงแม่ทัพใหญ่ตะโกนสั่งการ

เมื่อทหารเวทย์เห็นทหารม้าของข้าศึกวิ่งตรงเข้ามาพวกเขารีบจับกลุ่มเป็นกลุ่มย่อยกลุ่มละประมาณ 20 คน ในตอนนี้ไม่มีทหารราบและทหารม้าคอยคุ้มกันอย่างไรก็ตามทหารเวททุกคนต่างมั่นใจว่าเกราะเวทของพวกตนสามารถต้านทานข้าศึกได้

ในการรบแบบกลุ่มย่อยของทหารเวทจะใช้คนครึ่งหนึ่งเป็นผู้สร้างเกราะคุ้มกันให้กับทหารทั้งกลุ่ม ส่วนที่เหลือจะเป็นคนที่คอยโจมตี

ทหารม้ากระจายตัวเข้าโอบล้อมพวกเขาควบม้าตรงเข้ามาในลักษณะหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ในมือของทุกคนกระชับคันธนูขนาดเล็กที่พร้อมยิงได้ทุกเมื่อ เมื่อถึงระยะยิงหวังผลทหารทุกคนจึงหยุดม้าแล้วปล่อยลูกธนูออกไปพร้อมๆกัน ลูกธนูแหวกอากาศเข้ากระทบกับเกราะเวทตรงหน้า

เพล้ง! อ๊าก อ๊าก!

ลูกธนูพุ่งทะลุเกราะเวทความแรงของมันยังพุ่งทะลุร่างของทหารเวทหลายคนที่ยืนเรียงซ้อนกัน ทหารเวทหลายคนพยายามยิงเวทมนต์ของตนเข้าใส่ศัตรูแต่ด้วยระยะเวทที่สั้นกว่าธนูจึงทำให้เวทมนต์ของพวกเขาไม่สามารถสร้างความเสียหายต่อศัตรูตรงหน้าได้

ทหารม้ายังคงยิงธนูของตนเข้าใส่ข้าศึกฝั่งตรงข้ามเรื่อยๆ เมื่อเกราะเวทไม่สามารถป้องกันพวกเขาได้ มิหนำซ้ำเวทมนต์ของพวกเขาก็ยิงไม่ถึงทหารม้าเหล่านั้น ความโกลาหลในกองทัพทหารเวทก็เกิดขึ้น

“รวมตัวกันสร้างเกราะเวทมนต์ แล้วถอยทัพทันที” เสียงแม่ทัพใหญ่ตะโกนสั่งเมื่อเห็นว่าเหล่าขุนพลอารักขาราชาแกรนเวียร์กลับเข้าเมืองแล้ว

ราชาแกรนเวียร์ขบฟันของตนอย่างแรงด้วยความโกรธแค้น แม้ว่าตนอยากจะรบแตกหักกับศัตรูตรงหน้าแต่หลังจากเห็นศักยภาพของศัตรูแล้วทำให้เขาคิดถึงคำพูดของอาจารย์อันไซ ราชาร่างใหญ่จำยอมต้องสั่งถอยทัพกลับเข้าเมือง

 

วินเมื่อเห็นว่ากองทัพข้าศึกสั่งถอยทัพเขาไม่ได้สั่งให้ทหารของเขาติดตามไปแต่อย่างไร เขาหันมองดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำจากนั้นจึงสั่งให้ทหารทั้งหมดย้อนกลับขึ้นไปสร้างค่ายพักแรมบนหน้าผา แม้ว่าเขาจะมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าข้าศึกไม่สามารถทำลายเกราะธาตุที่ครอบคลุมค่ายของเขาได้แต่เพื่อความไม่ประมาทการสร้างค่ายอยู่ในที่ปลอดภัยเป็นสิ่งที่ควรทำเมื่ออยู่ต่อหน้ากองทัพที่มากกว่าพวกเขานับสิบเท่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #983 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 17:50
    สนุกมากค่ะ
    #983
    0
  2. #963 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 20:35
    สุดยอดดดด อยากอ่านต่อจะแย่แล้ววว แงงงง
    #963
    0
  3. #961 Thank You (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:14
    ขอบคุณครับ
    #961
    0
  4. #960 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 21:37
    เล่นกับใครไม่เล่น 
    #960
    0
  5. #959 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 21:30
    สนุกดีครับ
    #959
    0
  6. #956 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 17:06
    เข้าไปคนเดียวแบบพี่หยุน เผาปราสาทแม่มเลย
    #956
    0
  7. #955 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 16:54
    ขอบคุณครับ
    #955
    0