ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,539 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    516

    Overall
    254,539

ตอนที่ 14 : เมืองแซนติโก (ตอน 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    21 ก.ค. 59

“เมือง นั่นเมืองจริงๆด้วย ข้าไม่เคยเห็นเมืองที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน” เสียงสดใสของแอลฟ่าพูดกับหญิงสาวผมสีน้ำตาลที่เดินจูงมือกันมาพร้อมชี้ไปยังเมืองขนาดใหญ่ตรงหน้า

“นี่เราต้องเดินลงหุบเขา แล้วยังต้องเดินขึ้นอีก” ออนก้าบ่น ทั้งสามกำลังอยู่บนยอดเขาสูง 700 เมตรซึ่งห่างจากเมืองแซนติโก เมืองหลวงของประเทศเมนโดซ่าประมาณ 10 กิโลเมตร

“เราต้องถึงที่นั่นก่อนค่ำแน่” วินใช้มือบังแสงแดดยามบ่ายเพื่อมองไปยังเมืองที่อยู่ข้างหน้า

 

ฟุบ ฟุบ ปัง!

เสียงโล่ไม้อัดกับหมูป่าตัวหนึ่งจนกระเด็นไปนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

“ข้าคิดว่าจะไปถึงเมืองเร็วกว่านี้ เจ้าพวกนี้เกะกะชมัด” แอลฟ่าบ่นหลังใช้โล่ฟาดหมูป่าที่มีจำนวนมากในหุบเขาก่อนถึงเมืองแซนติโก

“เอาน่าถือซะว่าเป็นการฝึกฝน” วินยิ้ม

“ฝึกกับหมูขั้นฝึกหัดนี่นะ” หญิงสาวผมทองทำแก้มป่อง

เป็นเวลากว่า 1 เดือนแล้วหลังทั้งสามคนออกจากหมู่บ้านเอลฟ์ของแอลฟ่า

 

ทั้งสามคนมาถึงเมืองแซนติโก เมืองที่สร้างอยู่บนภูเขาสูง 100 เมตรด้านบนเป็นพื้นเรียบที่มีอาณาเขตประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร มีกำแพงสูง 7 เมตรสร้างอยู่โดยรอบ ประตูเมืองขนาดใหญ่มีเพียง 2 ประตูทางทิศตะวันออกและตะวันตกซึ่งเป็นทางลาดเพียง 2 ทาง ส่วนอื่นของภูเขาล้วนเป็นหน้าผา สิ่งก่อสร้างภายในเมืองส่วนมากทำจากอิฐสีขาวอมชมพู ทำให้ทั้งเมืองดูเป็นสีชมพู

“มันเป็นเมืองที่มีความปลอดภัยสูงมาก” วินมองไปรอบๆเมืองขนาดใหญ่

“ข้าอยากเห็นหน้าผู้สร้างเมืองนี้จัง” ออนก้าพูดขึ้น

ย่านการค้าขนาดใหญ่มีคนพลุกพล่านมากกว่าโรซาเน่ ทั้ง 3 คนดูตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก คนที่ดูจะตื่นเต้นที่สุดหนีไม่พ้นแอลฟ่าเพราะตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยเข้าเมืองเลยสักครั้ง เธอจึงดึงออนก้าไปดูของร้านนู้นทีร้านนี้ทีอย่างร่าเริง

“ข้าคิดว่าจะเอาของในแหวนไปขายก่อน จากนั้นเราจะหาที่พักและอาหารเย็น” วินเสนอ

“ท่านได้ของเหล่านี้มาจากที่ไหน” เจ้าของร้านยาตกใจเมื่อวินเทผึ้งและขี้ผึ้งที่ได้มาจากผึ้งทหารและผึ้งราชาออกมาใส่อ่างไม้ขนาดใหญ่ 4 ใบในโกดังร้านยาใหญ่แห่งหนึ่งในเมือง น้ำผึ้งและขี้ผึ้งจากผึ้งราชาถือเป็นหนึ่งในส่วนผสมยาคุณภาพสูงและหายาก ปกติแล้วจะไม่มีใครเข้าถึงรังของพวกมันได้ง่าย การที่ได้น้ำผึ้งหรือขี้ผึ้งมานั้นมักได้มาจากการสังหารผึ้งเพียง 1-2 ตัวเท่านั้นแต่กระนั้นก็ยังทำได้ยากมากเพราะพวกมันมักอยู่รวมกันเป็นฝูง

“น้ำผึ้งจากผึ้งทหารลิตรละ 20 เหรียญเงิน น้ำผึ้งจากผึ้งราชาลิตรละ 50 เหรียญเงิน ท่านมีอย่างละ 3,000 ลิตร ส่วนขี้ผึ้งจากผึ้งทหารลิตรละ 1 เหรียญทอง ขี้ผึ้งจากผึ้งราชาลิตรละ 3 เหรียญทอง ท่านมีอย่างละ 500 ลิตร เป็นเงินทั้งหมด 4,100 เหรียญทอง” ทั้งสามตกใจจนตัวแข็งเมื่อเจ้าของร้านยาบอกถึงราคาน้ำผึ้งและขี้ผึ้งที่เขานำมาขาย

“ท่านบอกว่าเท่าไรนะ” วินถามอย่างไม่แน่ใจ

“4,100 เหรียญทอง” เจ้าของร้านหยิบเหรียญทองหลายถุงใหญ่ส่งให้เขา

จากนั้นพวกเขาได้ไปยังร้านค้าที่รับซื้อชิ้นส่วนของสัตว์ วินขายชิ้นส่วนสัตว์และลูกแก้วธาตุได้รวม 400 กว่าเหรียญทอง

“ข้าว่าเราคงจะนอนโรงแรมเล็กๆไม่ได้แล้วละ ฮ่า ฮ่า” วินหัวเราะกับสองสาวอย่างอารมณ์ดีเมื่อออกจากร้านขายยาแห่งนั้น

ก่อนถึงโรงแรมพวกเขาเดินผ่านร้านเสื้อผ้าวินจึงพาหญิงสาวทั้งสองเข้าไปเลือกซื้อเสื้อผ้าใหม่

“สวัสดีค่ะ ข้าเมริซ่า ยินดีต้อนรับ” เอลฟ์สาวสวยเจ้าของร้านยิ้มให้ทั้ง 3

“พวกเจ้าเลือกชุดกันตามสบายเลย”

“ค่ะท่านวิน/ค่ะนายท่าน”

หลังจากทั้งคู่เลือกชุดอยู่พักใหญ่ออนก้าจูงมือแอลฟ่ามาตรงหน้าวิน เขามองเอลฟ์สาวตรงหน้าตาค้าง ภาพในตาเขาที่เห็นฮาฟเอลฟ์หูสีแดงเพลิง ผิวขาวอมชมพู ใส่บิกีนี่สีชมพู คลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวประมาณ 1 คืบแขนยาวผ่าอก และไมโครสเกิตสีชมพูตัวจิ๋ว แม้เขาจะคิดว่าเอลฟ์สาวคนนี้จะมีหน้าตาน่ารักแต่เขาไม่คิดว่าเอลฟ์สาวที่เดินทางด้วยกันร่วมเดือนจะงดงามถึงเพียงนี้ ส่วนออนก้าได้ชุดคลุมใส่นอนมาหลายตัว เมื่อจ่ายค่าชุดทั้งหมดกว่า 2 เหรียญทองแล้วทั้งหมดจึงตรงไปยังโรงแรม 3 ชั้นขนาดใหญ่

“สวัสดีค่ะ ข้าลิซ่า ยินดีต้อนรับ ต้องการทานอาหารหรือห้องพักคะ” พนักงานต้อนรับครึ่งกระต่ายสาวสวยผายมือ

“สวัสดีครับ ข้าวิน ข้าอยากได้ห้องขนาดใหญ่ 1 ห้องพร้อมอาหาร 3 คน จะพักอยู่ 5 วัน” วินพาสองสาวเดินมายังเคาน์เตอร์

“ห้องพักขนาดใหญ่ที่มีเป็นแบบ 2 เตียงใหญ่ ราคารวมอาหาร 3 มื้อวันละ 20 เหรียญเงิน ทั้งหมด 1 เหรียญทองค่ะ ห้องอยู่ชั้น 2 ด้านในสุดค่ะ” กระต่ายน้อยสาธยาย

“พวกข้าขอทานอาหารก่อนขึ้นห้อง” วินส่งเงินให้พร้อมรับกุญแจห้องจากนั้นทั้ง 3 จึงไปนั่งยังโต๊ะอาหารที่ว่างท่ามกลางสายตาของลูกค้าชายที่จ้องมองหญิงสาวทั้ง 2

หลังมื้ออาหารเสร็จทั้งหมดขึ้นไปยังห้องพักเมื่อเข้าไปในห้องนอนภายในเป็นห้องรับแขกที่มีโซฟาขนาดใหญ่ 1 ชุด หลังห้องรับแขกเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีเตียงเดี่ยว 2 เตียงวางห่างกันเล็กน้อย ในห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำที่สามารถลงพร้อมกันได้หลายคน

ในคืนนั้นวินกับออนก้านอนอยู่ด้วยกันขณะที่แอลฟ่านอนเตียงข้างๆ เมื่อทั้งคู่มีโอกาสอยู่ด้วยกันหลังจากกว่า 1 เดือนที่ผ่านมาต้องนอนร่วมกัน 3 คนจึงไม่มีโอกาสทำภาระกิจของคู่รัก กลางดึกคืนนั้นทั้งคู่กอดก่ายกันอย่างนุ่มนวลท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์โดยหารู้ไม่ว่าหญิงสาวอีกคนหนึ่งมองเห็นทุกการกระทำ

เช้าวันรุ่งขึ้นวินตื่นแต่เช้าเมื่อเห็นหญิงสาวสองคนยังหลับอยู่จึงออกเดินสำรวจเมือง เขาไปหยุดอยู่หน้าร้านขายอุปกรณ์เดินทางขนาดใหญ่ที่มีชายหญิงคู่หนึ่งช่วยกันจัดร้าน

“สวัสดีครับ ข้าจอห์นสัน ยินดีรับใช้ครับ” ชายหนุ่มเมื่อเห็นวินยืนมองภายในร้านจึงเดินออกมาต้อนรับ

“สวัสดี ข้าอยากได้เต็นท์ขนาดใหญ่ที่สะดวกสบายและแหวนมิติขนาดใหญ่” เนื่องจากการเดินทางที่ผ่านมาแหวนมิติทั้งหมด 5 วงที่เขาและหญิงสาวทั้งสองใส่ล้วนเต็มไปด้วยชิ้นส่วนของสัตว์ที่พวกเขาล่าตลอดการเดินทางวินจึงอยากได้แหวนที่มีความจุเพิ่มขึ้น

“เชิญทางนี้ครับคุณลูกค้า” จอห์นสันพาวินไปยังลานโล่งหลังร้านในมือมีแหวนขนาดใหญ่หลายอัน จอห์นสันดึงเต็นท์หลายแบบออกมาจากแหวนมิติในมือ มันเป็นเต็นท์ขนาดใหญ่ที่ไม่ต้องกางขนาดเล็กสุดสามารถจุคนได้ประมาณ 10 คน บางหลังน่าจะเรียกว่าบ้านมากกว่าเต็นท์ วินสนใจบ้านชั้นเดียวหลังใหญ่ที่พนักงานเพิ่งนำมันออกมาจากแหวนมิติขนาดใหญ่

 “ข้าชอบหลังนี้” วินพูดทั้งที่สายตายังสอดส่องภายในตัวบ้าน

“หลังนี้เป็นหลังที่นักเดินทางขั้นสูงนิยมกัน ราคา 500 เหรียญทองครับ” หลังจากจอห์นสันเก็บเต็นท์หลังอื่นแล้วเขาได้พาวินมายังตู้โชวภายในนอกจากมีแหวนมิติหลายขนาดแล้วยังมีสายหนังที่มีพลอยหลายเม็ดประดับอยู่อีกหลายเส้น

“แหวนมิติราคาคิวละ 4 เหรียญเงินขนาดใหญ่สุดมีความจุ 100 คิว ส่วนด้านข้างเป็นสายหนังรัดข้อมือราคาคิวละ 6 เหรียญเงิน มีความจุตั้งแต่ 500 คิวจนถึง 10,000 คิวครับ” จอห์นสันอธิบาย

“ข้าต้องการ 5,000 คิว 2 อัน 10,000 คิว 1 อัน” วินหยิบเหรียญทองจำนวน 1,700 เหรียญส่งให้จอห์นสัน

“ข้าจะสอนการใช้งานสายรัดข้อมือเก็บของให้ครับ” อุปกรณ์เก็บของขนาดใหญ่จะต้องผ่านการยืนยันตัวตนของเจ้าของก่อนการเปิดใช้ จะมีเพียงผู้ที่ยืนยันตัวตนกับอุปกรณ์เหล่านี้เท่านั้นที่สามารถเปิดหรือเปลี่ยนแปลงเจ้าของได้ หลังจากวินเข้าใจการใช้งานของสายรัดข้อมือแล้วเขาจึงเดินกลับที่พัก เมื่อเขากลับมาถึงโรงแรมพบว่าหญิงสาวทั้งสองนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะชั้นล่างแล้ว

“พวกเจ้ากินอะไรหรือยัง” วินมองไปยังโต๊ะเปล่า

“สวัสดีค่ะ นายท่าน/ท่านวิน พวกเรารอทานพร้อมท่านค่ะ” หญิงสาวทั้งสองยิ้มแล้วมองหน้ากัน

“สัตว์ระดับสูงที่เราเจอมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาก พวกเรายังต้องเจอสัตว์ที่มีระดับสูงกว่าที่เคยเจอมา ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่พวกเราควรหาอาวุธและเครื่องป้องกันที่ดีมาใช้” วินพูดกับสองสาวขณะนั่งทานอาหาร จากนั้นทั้งสามออกหาร้านตีอาวุธที่ดีที่สุดในเมือง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #934 deknoomza (@deknoomza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:46
    ใช่เงินเปลื้องจริง
    #934
    0
  2. #547 Luke3139 (@fang3139) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:07
    ตกลงอ่านมาเนี่ยยังไม่รู้ทักษะที่มีกันเลย มีพระเอกที่ตอนแรกๆรู้แค่ฟื้นฟูอย่างเดียว
    #547
    0
  3. #467 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 17:56
    ขอบคุณครับ
    #467
    0
  4. วันที่ 15 กันยายน 2559 / 00:00
    เมืองใหญ่... ได้ของคุณภาพสูง
    #272
    0
  5. #70 สายลม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 09:41
    ขอบคุณครับ
    #70
    0
  6. #35 Pokpakw (@Pokpakw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 21:43
    รวยเลยทีเดียว สู้ต่อไป หาผู้ติดตามเพิ่ม
    #35
    0
  7. #34 Freeing (@Freeing) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 17:48
    ติดตามค่าาา
    #34
    0