ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,359 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    336

    Overall
    254,359

ตอนที่ 141 : จุดจบจอมปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

วินเปรียบเทียบความแข็งแกร่งระหว่างจอมปีศาจบาโฟเมตกับมังกร 4 หัวที่เขาเคยต่อกรด้วยในอดีต แม้ว่าผิวหนังของจอมปีศาจจะดูเหมือนมันมีความทนทานต่ออาวุธที่โจมตีทางกายภาพรวมถึงเวทมนต์ได้น้อยกว่าแม่มังกรมากมายนัก แต่ในความเป็นจริงความต้านทานต่อเวทมนต์และอาวุธต่างๆของบาโฟเมตสูงกว่าแม่มังกรมากมายนัก

เกล็ดที่เหมือนจะแข็งแกร่งของแม่มังกรยังไม่สามารถทนทานต่อเปลวไฟสีทองของชายหนุ่มได้ ผิดกับจอมปีศาจที่นอกจากเปลวไฟสีทองจะสามารถทำอันตรายมันได้เพียงผิวหนังแล้วมันยังมีเวทรักษาระดับสูงมากอีกด้วย มิหนำซ้ำยังดูเหมือนมันจะมีมานามากมายจนเหมือนจะนำมาใช้ได้ไม่หมดสิ้น

ต่างกับเขาที่มีมานาจำนวนมากก็จริงแต่การใช้เวทขั้นสูงสุด(สีทอง) นั้นเป็นการสิ้นเปลืองมานาอย่างมหาศาล ชายหนุ่มสามารถต่อสู้โดยการใช้เวทสีดำได้ทั้งวันโดยที่มานาของเขายังเหลือมากกว่าครึ่ง แต่หากใช้เวทสีทองเขาสามารถใช้มันต่อเนื่องได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น นี่เป็นสาเหตุที่เขาไม่นิยมใช้เวทระดับสูงสุดหากไม่จำเป็น

 

ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาร่ายเวทแสงเข้าใส่จอมปีศาจในทันที บาโฟเมตแสดงอาการตกใจสุดขีดแต่เมื่อแสงสีขาวนวลที่ปกคลุมร่างของมันจางหายไป ร่างกายของมันกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

จอมปีศาจแสยะยิ้มมันพุ่งเข้าโจมตีชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรง ท่ามกลางความงุนงงของเจ้าของเวทแสงเมื่อครู่ เขาเห็นชัดๆว่ามันแสดงอาการหวาดกลัวต่อเวทชนิดนี้แต่ทำไมกลับไม่สามารถสร้างความเสียหายใดต่อจอมปีศาจได้

วินตั้งรับการโจมตีพลางขบคิดปัญหาข้อนี้อย่างเคร่งเครียดและงงงวย “หรือว่ามีเวทอะไรที่คล้ายกับเวทแสง” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลังจากวินเลื่อนระดับของตนขึ้นเขาจะได้รับทักษะชนิดต่างๆ ทักษะหลายอย่างที่ชายหนุ่มได้รับเป็นการประสานเวทมนต์หลายสายเข้าด้วยกัน เขามักทดลองใช้เวทประชนิดใหม่ที่ได้รับอยู่เสมอๆ กระนั้นวินรู้สึกว่าการใช้เวทมนต์พื้นฐานอย่างเช่น ดิน น้ำ ลม ไฟ หรือเวทประสาน 2 สายเป็นสิ่งที่สะดวกมากที่สุด

เนื่องจากเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยและสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระหากต้องการให้เวทเหล่านี้รุนแรงขึ้นเขาเพียงเพิ่มพลังมานาเพื่อให้เวทพื้นฐานเหล่านี้ยกระดับความรุนแรงของมันขึ้นไปซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมามันใช้ได้ผลอยู่เสมอ

สิ่งเหล่านี้ทำให้ชายหนุ่มเกือบจะลืมเลือนเวทประสานชนิดหนึ่งที่เขามีและไม่เคยใช้มาก่อน แท้ที่จริงแล้วเขาไม่เคยทดลองใช้มันเลยด้วยซ้ำ มันคือเวทมนต์ที่ได้จากการประสานเวทมนต์ 4 สายเข้าด้วยกันคือ ดิน น้ำ ลม ไฟ เมื่อเวททั้งสี่ถูกประสานเข้าด้วยกันจะเกิดเวทใหม่ที่คล้ายเวทแสงในนามของเวทศักดิ์สิทธิ์ แต่มันไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้

 

ชายหนุ่มยืนประจันหน้ากับจอมปีศาจร่างใหญ่ <วิหคศักดิ์สิทธิ์> เขาโบกคทาสีดำในมือพร้อมกับเอ่ยคำพูดอย่างแผ่วเบาทั้งที่ไม่จำเป็นต้องร่ายเวท นกยักษ์สีทองปรากฎกายอยู่เหนือหัวของเขาสูงขึ้นไปหลายเมตร

สายตาของจอมปีศาจสั่นไหวร่างกายของมันสั่นเทิ้มอย่างหวาดกลัว นกยักษ์สีทองด้านหน้าของมันไม่เพียงแต่เป็นเวมทนต์ธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่มันแพ้ทางซึ่งเป็นเวทมนต์ที่หาได้ยากยิ่ง จอมปีศาจยังสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลจากนกสีทองอย่างกระจ่างชัด

จอมปีศาจร่ายเวทมนต์บางอย่างในทันที วงเวทสีดำขนาด 3 เมตรหมุนวนอยู่ด้านหน้าของมัน ไม่นานนักประตูบานใหญ่ปรากฎขึ้นด้านหน้าจอมปีศาจแทนที่วงเวทนั้น

ตูมมม!

ก่อนที่บานประตูเวทจะเปิดออกขนนกขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่จนประตูบานใหญ่พังทลายลง ท่ามกลางความตกใจของเจ้าของเวท ในครั้งแรกบาโฟเมตตั้งใจจะหลบหนีวินด้วยประตูมิติของมัน เพื่อหาโอกาสกลับมาแก้แค้นอีกครั้ง ในตอนนี้มันไม่สามารถทำอย่างที่ตั้งใจไว้ได้หนทางสุดท้ายของจอมปีศาจคือต้องเอาชนะจอมเวทตัวจ้อยให้ได้เท่านั้น

เพลิงสีส้มที่ใหญ่กว่าปกติเท่าตัวถูกพ่นออกจากปากขนาดใหญ่ เปลวไฟดวงใหญ่พุ่งตรงไปยังนกสีทองที่บินในท่วงท่าที่งามสง่า ในขณะที่ร่างของจอมปีศาจพุ่งตรงไปยังเจ้าของนกศักดิ์สิทธิ์ มันฟาดเคียวขนาดใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงเพลิงด้วยพละกำลังที่มีทั้งหมดของมัน

ตึง! โครม!

วินตั้งใจจบงานนี้ให้เร็วที่สุดเขาจึงทุ่มสุดตัวเช่นเดียวกันกับจอมมาร แท่งเสาศักดิ์สิทธิ์สีทองสูงกว่า 20 เมตรจำนวน 3 ต้นเคลื่อนตัวขึ้นมาจากผิวดินขวางร่างขนาดใหญ่ของบาโฟเมตไว้หลังจากมันพุ่งออกจากจุดที่ยืนอยู่เพียงไม่กี่สิบเมตร ร่างขนาดใหญ่ชนเข้ากับเสาสีทองอย่างแรง

เสาสีทองอีกหลายแท่งโผล่ขึ้นมาล้อมรอบตัวของจอมปีศาจ บาโฟเมตหันมองรอบๆตัวมันพบว่าตัวมันถูกแท่งเสาเหล่านี้กักขังเอาไว้จนไม่สามารถหนีไปไหนได้ เมื่อจอมปีศาจหันกลับมาประจันหน้ากับชายหนุ่มตาของมันเบิกโพลงขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องราวกับรับไม่ได้กับการถูกมนุษย์ร่างจ้อยกักขังมัน

วินสัมผัสได้ถึงความรู้สึกต่างๆที่พรั่งพรูออกจากอาการต่างๆของจอมปีศาจ ความโกรธแค้น ชิงชัง  รวมทั้งหวาดกลัว

ชายหนุ่มโบกคทาในมือเบาๆ นกยักษ์สีทองบินเข้าใส่จอมปีศาจที่ถูกกักขังอยู่ในกรงเสาศักดิ์สิทธิ์ แสงเจิดจ้าของนกศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวยิ่งกว่าแสงจากดวงอาทิตย์ในตอนนี้

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากในกรงขนาดยักษ์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและยาวนาน จอมปีศาจทรุดตัวลงกับพื้นดิน ร่ายกายของมันในตอนนี้เหมือนกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง มือที่กำเคียวคายออกอย่างช้าๆ เคียวยักษ์ล้มกระแทกพื้นดินเสียงดังสนั่น ผิวหนังของบาโฟเมตหลุดร่วงเป็นชิ้นๆราวกับขี้ผึ้งที่หยดลงพื้นเพราะถูกไฟรน กล้ามเนื้อที่เคยเห็นเป็นมัดกล้ามร่วงหล่นตามผิวหนังลงไปกองเละอยู่บนพื้น เพียงไม่นานหลังจากเนื้อเหล่านั้นหลุดจากร่างกายมันเริ่มละลายจนดูเหมือนแอ่งน้ำสีแดงดำแล้วค่อยๆระเหยขึ้นไปบนฟ้า

จอมปีศาจยังคงร้องอย่างเจ็บปวดกระทั่งชิ้นเนื้อและอวัยวะทั้งหมดของมันหลุดร่วงจากร่างกายไปจนหมดสิ้น เวลาผ่านไปอีกหลายนาทีเสาศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดจางหายไปอย่างช้าๆ ในตอนนี้เหลือเพียงโครงกระดูกสีหม่นขนาดใหญ่อยู่ในท่าหมอบราบโดยปราศจากเสียร้องใดๆ

วินยืนมองโครงกระดูกของจอมปีศาจเขาเหลือบไปเห็นลูกแก้วสีดำขนาดกำปั้นตกอยู่ข้างๆกองกระดูกนั้น วินจ้องไปยังลูกแก้วที่เหมือนกำลังเรียกร้องให้เขาได้ครอบครองมัน เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับไอสีดำที่ชั่วร้ายจากลูกแก้วสีดำลูกนั้น

ชายหนุ่มถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะใช้เวทไฟสีทองเผาโครงลูกแก้วสีดำไปพร้อมกับกระดูกของบาโฟเมต เสียงโหยหวนดังขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันกลับดังมาจากลูกแก้วสีดำจากนั้นมันจึงถูกเผาไหม้แล้วสลายหายไปอย่างช้าๆพร้อมโครงกระดูกจอมปีศาจที่ไม่เหลือแม้เถ้าถ่าน

 

หลังจากกลับขึ้นไปบนหน้าผาสูงและจัดการกับคนเจ็บแล้ว แม่ทัพวอริคและทหารจำนวนมากต่างจ้องมองไปยังจุดที่องค์ชายของเขาสู้กับจอมปีศาจซึ่งอยู่ไกลออกไปหลายกิโลเมตร พวกเขาไม่สามารถมองเห็นร่างของทั้งคู่ได้คนทั้งหมดรับรู้ได้เพียงเสียงระเบิดและแสงจากเวทมนต์ชนิดต่างๆที่เกิดขึ้นอยู่บริเวณนั้น

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแม่ทัพคนสนิทยิ่งรู้สึกเป็นห่วงองค์ชายของตน เขาเองไม่ใช่คนกลัวความตายและอยากจะเข้าไปช่วยรบแม้จะรู้ตัวดีว่าตนเองไม่ใช่คู่ปรับของจอมปีศาจ แต่คำสั่งก็คือคำสั่งวอริครู้ว่ายังมีทหารอีกนับพันที่เขาต้องรับผิดชอบดูแล

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์กำลังใกล้จะลับขอบฟ้า ทหารคนหนึ่งชี้ไปยังจุดสีดำบนท้องฟ้า วอริคและทหารคนอื่นๆมองไปตามนิ้วมือของทหารคนนั้นจุดสีดำบนท้องฟ้าเหมือนจะลอยเข้าใกล้พวกเขามาเรื่อยๆ เมื่อเข้ามาในระยะสายตาทุกคนเริ่มมองเห็นว่าจุดดำนั้นที่แท้เป็นร่างของมนุษย์

“องค์ชายวิน” วอริคถอนหายใจยาวก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆแต่เสียงนั้นดังพอให้ทหารหลายคนที่ยืนอยู่ข้างๆได้ยิน

“องค์ชายจริงๆด้วย” พวกทหารจ้องมองจนแน่ใจ พวกเขาตะโกนขึ้นอย่างดีใจเมื่อรู้ว่าองค์ชายที่พวกเขาเคารพรักกลับมาอย่างปลอดภัย

“กองทัพของเราเสียหายแค่ไหน” วินเอ่ยถามทันทีที่เท้าแตะพื้น

“เสียชีวิต 826 คน บาดเจ็บ 387 คนครับองค์ชาย” วอริครายงาน

ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้เขารู้สึกเสียใจที่ตนเองมีส่วนทำให้ทหารของเขาบาดเจ็บล้มตาย หากเขาทำลายพิธีอัญเชิญจอมปีศาจของอันไซทหารของเขาคงจะไม่ตาย

“ท่านแม่ทัพพาข้าไปเต้นท์คนเจ็บหน่อย” วินเอ่ยขึ้น

“ข้าคิดว่าองค์ชายควรพักผ่อนก่อน” แม่ทัพวอริคแนะนำ ทหารทุกคนต่างเห็นด้วยกับเขาเพราะวินในตอนนี้ดูอ่อนแรงเป็นอย่างมาก

“ไม่เป็นไรข้าอยากช่วยรักษาพวกเขาก่อน” วินเดินเข้าไปตบบ่าแสดงความขอบใจกับวอริค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #1012 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 19:15
    บทเรียนนี้โคจรแพง ความมั่นใจในตัวเองเกินไป คิดว่าอยู่จุดสูงสุดแล้วไม่มีเหนือกว่า พอมารู้ตัวอีกทีลูกน้องตายแบบไร้ค่า จบศึกแต่แรกก็จบ หวังว่าจะคิดทบทวงหลายๆรอบ รักษาชีวิตพวกตนไว้ก่อน อยากให้ลูกน้องมีประสบการณ์ค่อยพาไปหาในอนาคต
    #1012
    0
  2. #1009 chartres1747 (@chartres1747) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 21:24
    ปทเรียนราครแสนแพง
    #1009
    0
  3. #1008 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 09:53
    บทเรียนราคาแพง ยืนเฉยให้อันไซอัญเชิญ
    #1008
    0
  4. #1007 Thank You (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 09:12
    ขอบคุณครับ
    #1007
    0
  5. #1006 สนุกมาก (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:50
    สนุกมาก
    #1006
    0
  6. #1005 c.nice (@cwarakarn) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:59
    อ่านยันเช้า ค้างงงง~
    #1005
    0
  7. #1004 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 23:25
    เก็บไว้เป็นบทเรียนเนาะวิน
    #1004
    0
  8. #1002 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 22:36
    ลุ้นจนตัวโก่ง
    #1002
    0
  9. #1001 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 22:34
    ขอบคุณครับ
    #1001
    0
  10. #1000 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 22:19
    สนุกดีครับ
    #1000
    0
  11. #999 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 22:10
    กว่าจะจบได้ เหนื่อยแทนเลย ขอบคุณครับ
    #999
    0