ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,341 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    318

    Overall
    254,341

ตอนที่ 19 : อัจฉริยะนักตีดาบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    27 ก.ค. 59

ราฟวิ่งออกมาหน้าร้านของเธอทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มผมสีฟ้ามาหยุดอยู่หน้าร้านพร้อมกับหญิงสาว 2 คน หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวผมสีทองที่เธอคุ้นเคย นับตั้งแต่เรียนตีดาบมานี่เป็นครั้งแรกที่ราฟทิ้งงานที่ยังค้างคาของเขาไว้

“เจ้ายังไม่ตาย พวกเจ้าหายไปเดือนกว่า ข้าคิดว่าพวกเจ้า...” หญิงร่างแคระยืนจ้องหน้าแอลฟ่าอย่างตื่นตะลึง

“ท่านอาจารย์ข้าสบายดี” แอลฟ่าก้มหัวให้ผู้เป็นอาจารย์เล็กน้อยก่อนยิ้มกว้าง

“พวกเจ้าไปทำอะไรมา ทำไมระดับของพวกเจ้าถึง...” ราฟตกตะลึงอีกครั้งเมื่อตรวจสอบระดับของหนึ่งมนุษย์และกึ่งมนุษย์ทั้ง 2 ตรงหน้า วินอยู่ขั้นขุนพล ระดับ 1 ส่วนหญิงสาวทั้ง 2 อยู่ขั้นยอดฝีมือ ระดับปลาย

“ท่านอาจารย์ดาบบนเตานั่น” ลูกศิษย์สาวชี้ไปยังดาบบนเตาไฟที่ตอนนี้ถูกความร้อนนานจนเสียรูป

“ช่างมันเถอะไว้ข้าค่อยทำใหม่ ช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเจ้าไปทำอะไรมาบ้างรีบเล่าให้ข้าฟังเร็ว” ราฟส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะลากหญิงสาวผมสีทองไปยังโต๊ะเล็กๆแล้วหันกลับมาจ้องหน้าเธอเพื่อรอคำตอบ ตอนนี้เธอดีใจที่ศิษย์คนเก่งของเธอปลอดภัยกลับมาเสียจนไม่สนใจสิ่งอื่นใด

“ท่านวินพาพวกข้าไปทั่วเขากราร่า” ทั้งคู่ยังไม่ทันนั่งลงแอลฟ่ายิ้มก่อนจะลากราฟไปยังลานกว้างหลังร้าน เมื่อมาถึงแอลฟ่านำแร่ที่ขุดได้ออกมาวางแยกเป็นกองๆ จนบัดนี้ลานกว้างขนาดกว้างยาวด้านละ 20 เมตรเต็มไปด้วยแร่ชนิดต่างๆ ที่วางเบียดเสียดกันจนเต็มพื้นที่ แร่เหล่านี้ล้วนเป็นแร่คุณภาพดีที่แอลฟ่าเลือกมาแล้วทั้งสิ้น ราฟมองกองแร่คุณภาพสูงอย่างตื่นตะลึง

กองแรกเป็นแร่กองใหญ่ที่สุดมันมีขนาดเกินครึ่งของพื้นที่ทั้งหมดแร่กองสูงท่วมหัวถูกนำออกมาเรื่อยๆจนราฟต้องเอ่ยปากให้แอลฟ่าหยุดมันเป็นแร่เหล็กคุณภาพสูงที่สามารถใช้ตีดาบได้นับพันเล่มนอกจากแร่เหล็กคุณภาพดีแล้วยังมีแร่ชนิดอื่นอีกหลายชนิด

แร่สีเทาอย่างมิธริลถูกวางอยู่เป็นกองถัดไป

ถัดจากแร่มิธริลเป็นแร่สีเงินที่มีปริมาณพอๆกัน

กองสุดท้ายเป็นแร่ไวเบรเนียม สีเหลืองทองที่หายากยิ่ง แม้จะมีขนาดเล็กกว่าแร่โฮริฮารูกอนสีเงินกองข้างๆ ราฟประเมินว่าปริมาณเพียงเท่านี้เธอสามารถตีอาวุธคุณภาพสูงได้อย่างน้อย 5 ชิ้น

สาวร่างแคระยืนตาค้าง ร่างกายค้างแข็งอยู่นานก่อนที่แอลฟ่าจะเรียกเธอจนได้สติ สิ่งที่ราฟไม่รู้อีกอย่างคือแร่บนลานตรงหน้าเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของทั้งหมดในแหวนของหญิงสาวผมทอง

“จะ...เจ้าไปเอาแร่จำนวนมหาศาลมาได้อย่างไร” ราฟตกตะลึงในจำนวนและคุณภาพของแร่เหล่านั้น บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมระดับของคนทั้งสามถึงก้าวหน้าได้เร็วถึงเพียงนี้ เรื่องนี้ยิ่งทำให้ราฟสงสัยในฝีมือของชายหนุ่มผมสีฟ้ายิ่งขึ้น

“...” ไม่มีคำตอบจากหญิงสาวผมทอง เธอเพียงยืนยิ้มกว้างให้หญิงสาวร่างแคระ

“เจ้าจะให้ข้าตีดาบให้ทหารทั้งกองทัพเลยรึ” ราฟพูดขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนทั้งสี่

 

เสียงค้อนกระทบทั่งเหล็กดังเป็นจังหวะ สลับกับเสียงบ่นด่าของราฟ เธอเป็นอาจารย์ที่เข้มงวดกับศิษย์มากทุกๆวันแอลฟ่าจะได้ยินเสียงของเธอตั้งแต่เตาไฟยังไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าไฟเป็นหนึ่งในสิ่งสำคัญยิ่งในการหลอม เจ้าจะมีแร่ที่คุณภาพดีเพียงใดก็ตามหากความร้อนของเตาไฟไม่พออาวุธที่ได้ก็ไม่ต่างใช้เหล็กคุณภาพต่ำ” ราฟกำลังชี้นิ้วสั่งแอลฟ่าขณะเธอเขี่ยถ่านในเตาให้กระจายสม่ำเสมอ

“ขอโทษค่ะท่านอาจารย์”

“ก่อนหลอมหินธาตุต้องบดให้ละเอียดก่อน....”

“ต้องให้แร่เหล็กเหลวทั้งหมดก่อนจึงใส่หินธาตุ...”

“ยังตีไม่ได้ เหล็กยังไม่แดงเลย....”

ก่อนรู้จักแอลฟ่า ราฟเป็นคนพูดน้อย เธอดูมีชีวิตชีวามากขึ้นหลังจากหญิงสาวคนนี้มาอยู่ ถึงกระนั้นเวลาทำงานแม้กระทั่งเวลาสอนตีอาวุธเธอจะเป็นคนจริงจังจนแอลฟ่ารู้สึกกลัว ราฟมักจะเล่าเรื่องราวเมื่อครั้งที่เธอเรียนตีอาวุธกับโซล่าอาจารย์ของเธอ อาจารย์ของราฟเป็นหนึ่งในสิบของนักตีอาวุธที่เก่งที่สุดของทวีป เธอเคี่ยวกรำราฟอย่างหนักตลอด 1 ปี มันมากจนทำให้ราฟต้องพยายามเรียนรู้ทุกอย่างให้เร็วที่สุดเพื่อให้หลุดพ้นจากห้องเรียนสุดโหดดั่งนรกนั่น ด้วยความสามารถของเธอทำให้ราฟสามารถเรียนรู้ทุกอย่างด้วยระยะเวลาเพียง 1 ปี

หลังจากเรียนวิธีสร้างอาวุธเบื้องต้นแล้ว ราฟเริ่มสอนเทคนิคพิเศษที่คนอื่นไม่รู้ ความร้อนที่เหมาะสม สัดส่วนของโลหะแต่ละชนิด รวมถึงการทับซ้อนกันของโลหะหลายชนิด แอลฟ่าเป็นเด็กหัวดี ราฟรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้เรียนรู้ได้เร็วกว่าตัวเธอเองเสียอีก

 ----------------------------------------------------------------------------------

วินมองเมืองเล็กๆตรงหน้าที่เขาเคยอยู่อย่างคุ้นเคย ทุกตรอกซอกซอยชายหนุ่มจำเส้นทางได้อย่างขึ้นใจเขารีบพาออนก้าตรงไปยังเส้นทางที่เขาคุ้นเคย

ด้านหน้าของชายหนุ่มเป็นอาคารไม้เล็กๆหลังหนึ่ง ด้านหน้าติดป้ายเขียนว่า (ร้านตีอาวุธสมิท) ข้างฝายังคงมีมีอาวุธชนิดต่างๆแขวนอยู่เหมือนเดิม ภายในมีชายแคระผิวคล้ำ วัยเกือบ 50 ปีกำลังทำงานง่วนอยู่หน้าเตาหลอม

“สวัสดีครับท่านลุงสมิท”

สมิทเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผมสีฟ้าที่ยืนอยู่หน้าร้าน เขารู้สึกคุ้นเคยกับเสียงที่ทักทายเขา

“วิน เป็นเจ้าจริงๆ” สมิทวิ่งออกมากอดชายหนุ่มที่ยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าร้านราวกับพ่อที่ไม่ได้พบหน้าลูกมานาน

“เจ้าสูงขึ้นกว่าแต่ก่อนจนข้าเกือบจำไม่ได้ แล้วแม่สาวน้อยคนนี้เป็นใคร” สมิทตกใจระคนสงสัยเมื่อหันไปเห็นหญิงสาวกึ่งมนุษย์ยืนเกาะแขนชายหนุ่มร่างโปร่ง

“ออนก้า เมียข้าเอง ออนก้านี่ท่านลุงสมิท”

“ท่านวินเล่าเรื่องท่านสมิทให้ข้าฟังบ่อยๆ” ออนก้าโค้งกายทำความเคารพสมิท เข้าก้มหัวเล็กน้อยเป็นการทักทาย

“เจ้าจะกลับมาอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม” สมิทมองวินอย่างมีหวังเขาดีใจที่เห็นเด็กชายที่เหมือนดังลูกชายของเขากลับมาอีกครั้ง

“ข้าคิดว่าจะอยู่ในเมืองฟินทาวน์สัก 3-4 วันท่านลุงมีเวลาไปทานข้าวกับข้าไหม ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านมากมาย”

 --------------------------------------------------------------------------------------

หลังจากกลับจากเขากราร่าออนก้าอยากอยู่ในบ้านของพวกเขามากกว่าการพักอยู่ในโรงแรม พวกเขาได้สถานที่วางบ้านพักหลังนี้หลังจากสำรวจนอกเมืองอยู่ทั้งวัน มันเป็นเนินขนาดย่อมที่อยู่ข้างลำธารเล็กๆห่างจากเมืองเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ผ่านไป 5 เดือนวินและออนก้าพากันเที่ยวไปตามเกือบทุกซอกซอยของเมืองแซนติโกจนทั้งคู่รู้สึกเบื่อ สัตว์รอบๆเมืองล้วนอยู่ในขึ้นต่ำทำให้ตลอดหลายเดือนพวกเขาไม่ได้ออกล่าสัตว์

“ฝีมือทำอาหารของเจ้าดีขึ้นมากเลยออนก้า” วินชมหลังจากกลืนสตูวคำใหญ่ลงคอ

“ต้องขอบใจแอลฟ่าที่ทำให้ข้ามีเวลาฝึกทำอาหารเยอะขึ้น” ออนก้าแซวหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

“จะเป็นอะไรไหมแอลฟ่าถ้าข้าจะขอกลับไปเยี่ยมท่านลุงสมิท” วินถามออนก้าขณะทั้ง 3 คนกำลังกินข้าวเย็นร่วมกันในบ้านของเขา

“ท่านจะไปนานแค่ไหน” แอลฟ่ารู้สึกผิดที่ทำให้ทั้งสองต้องอยู่รอเธอเรียนตีอาวุธ

“ข้าจะเดินทางด้วยรถม้า คงใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ระหว่างนี้ข้าอยากให้เจ้าอยู่ที่บ้านท่านราฟ”

 

วันรุ่งขึ้น

“อย่าเป็นห่วงเลย เจ้าจะไปสัก 2-3 เดือนก็ได้ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุด” ราฟยิ้มกว้างเมื่อวินขออนุญาตให้แอลฟ่าอยู่กับเธอสักพัก

“ถ้าข้าอยู่กับท่านทั้งวันทั้งคืนนานขนาดนั้นข้าคงบ้าตาย” แอลฟ่าแลบลิ้นหยอกราฟ เธอพยายามปกปิดความรู้สึกในขณะที่สายตามองไปยังชายหนุ่มผมสีฟ้า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาอันแหลมคมของออนก้า

“เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ...” ราฟขยี้ผมหญิงสาวที่ตัวสูงกว่าเธอท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน

  --------------------------------------------------------------------------------------

“ถือว่าเป็นของขวัญจากข้าแทนคำของคุณที่ท่านดูแลข้าตลอดมา” วินหยิบแหวนมิติที่คล้ายกับวงที่สมิทเคยให้เขาเมื่อ 2 ปีที่แล้ว “ดูแลสุขภาพด้วย ข้าต้องไปแล้วท่านลุงสมิท ถ้ามีโอกาสข้าจะกลับมาเยี่ยมท่านอีก” วินโค้งหัวเล็กน้อยก่อนจะจูงออนก้าขึ้นรถม้าออกไป หลังจากยืนดูวินลับตาไปแล้วสมิทเหมือนนึกอะไรได้เขาหยิบแหวนที่วินส่งให้ขึ้นมาตรวจสอบภายในนั้น พบว่ามันมีแร่เหล็กคุณภาพดีอยู่จำนวนมาก และถุงเหรียญทองอยู่ 1,000 เหรียญ

“เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ...” สมิทยิ้มให้กับตัวเอง

 

ในขากลับวินตั้งใจจะใช้เส้นทางลัดตรงไปยังแซนติโกโดยไม่ต้องผ่านเมืองโรซาเน่ มันสามารถลดเวลาเดินทางได้หนึ่งวัน แต่เป็นเส้นทางที่กลุ่มการค้าไม่นิยมนัก เนื่องจากกลุ่มการค้าส่วนมากมักมุ่งสู่เมือง หลังทั้งคู่เดินทางมาได้ครึ่งหนึ่งของระยะทางทั้งหมด พวกเขารู้สึกว่าบริเวณนี้มีสิ่งผิดปกติ มันเป็นรอยเท้าจำนวนมากเดินตัดทางเกวียนสายเล็กๆที่เขาใช้เดินทาง รอยเท้าเหล่านั้นมุ่งตรงไปยังป่าอีกฝากหนึ่ง ทั้งคู่เดินตามรอยเท้าเหล่านี้ไปด้วยความสงสัย


แก้ไขย่อหน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #608 DEVILLORD7 (@DEVILLORD7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 21:54
    งงมากกกกจากนิยายตัดไปตัดมาเป็นอนิเมะเลยนึกภาพตามไม่ทันครับ5555
    #608
    0
  2. #471 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 18:40
    ย้อนกลับไปกลับมาทำไม
    #471
    0
  3. วันที่ 15 กันยายน 2559 / 00:29
    ช่วงปกติสบายๆ ใช้การบรรยายแบบปกติ ไม่ต้องตัดย้อนไปมา... จะดีกว่านะครับ

    คนอ่านจะได้ไม่งง
    #276
    0
  4. #183 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 08:28
    ขอบคุณครับ
    #183
    0
  5. #127 drjones32 (@drjones32) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 00:23
    สนุกมากครับ แต่ งงเรื่องเรียนไป๑ปี แล้วพระเองไปทำอะไรอยู่ตอนนั้น
    #127
    0
  6. #75 สายลม (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 11:58
    ขอบคุณครับ
    #75
    0
  7. #65 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:04
    #65
    0