ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 255,136 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,572 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    407

    Overall
    255,136

ตอนที่ 21 : ลูกแก้วอสูร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    29 ก.ค. 59

เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่วินเดินทางไปเยี่ยมสมิทที่เมืองกรีนทาวน์ แอลฟ่าเรียนวิชาตีดาบกับราฟจนกระทั่งราฟให้เธอทดลองตีดาบเองเป็นครั้งแรกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แอลฟ่าเป็นคนเก่งที่ราฟบอกว่าเด็กสาวคนนี้เรียนรู้ได้เร็วกว่าตัวเธอเสียอีก ลำดับชั้นของคุณภาพเหล็กนั้นแอลฟ่าจำได้อย่างขึ้นใจ

แร่เหล็กเป็นแร่พื้นฐานที่มีความแข็งเพียงพอที่จะสร้างอาวุธชั้นต่ำได้ หากหลอมเหล็กที่อุณหภูมิสูงพอแล้วผสมด้วยแร่อื่นอีก 2-3 อย่างจะทำให้มันกลายเป็นเหล็กกล้าที่มีความแข็งแรงมากกว่าเหล็กธรรมดา ช่างตีเหล็กระดับกลางขึ้นไปจึงสามารถหลอมเหล็กกล้าได้ถึงกระนั้นช่างตีเหล็กระดับสูงหลายคนยังสามารถใช้เทคนิคบางอย่างทำให้อาวุธที่ทำจากแร่เหล็กธรรมดามีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นจนใกล้เคียงมิธริลได้

มิธริลเป็นโลหะสีเทามันวาวมีความแข็งมากกว่าเหล็กกล้ามาก การหลอมมิธริลมีความยุ่งยากมากกว่าการหลอมเหล็กกล้าเพียงเล็กน้อย ช่างตีเหล็กที่สามารถหลอมเหล็กกล้าได้ย่อมสามารถสร้างใช้แร่มิธริลสร้างอาวุธได้ปัญหาเพียงอย่างเดียวที่ทำให้คนทั่วไปไม่ใช้แร่มิธริลเนื่องจากอาวุธที่สร้างด้วยมิธริลมีราคาแพงกว่าเหล็กกล้า 4-5 เท่าเพราะเป็นแร่ที่หายาก

โฮริฮารูกอนเป็นแร่สีเงินเป็นประกายนอกจากจะหายากแล้ว ช่างตีเหล็กที่สามารถหลอมโฮริฮารูกอนได้มีน้อยมาก ในเมืองแซนติโกที่มีช่างตีเหล็กหลายสิบคน ผู้ที่สามารถหลอมโฮริฮารูกอนได้มีเพียง 4-5 คนเท่านั้น แร่ชนิดนี้มีความแข็งแรงสูงกว่ามิธริลแต่มันกลับมีน้ำหนักเบากว่าเหล็กกล้ามาก อาวุธที่สร้างด้วยโฮริฮารูกอนสามารถตัดเหล็กกล้าได้อย่างง่าย

ไวเบรเนียมเป็นแร่สีทองหายากมาก เป็นแร่ที่มีความแข็งแรงสูงสุดที่สามารถหลอมได้ จะมีเพียงช่างตีเหล็กระดับสูงเท่านั้นที่สามารถหลอมมันได้ เนื่องจากหากอุณหภูมิในเตาหลอมไม่เหมาะสมอาวุธที่ได้จะมีคุณภาพเพียงเท่ากับอาวุธที่ผลิตด้วยมิธริล

อดามันเทียมแร่สีดำเงา หายากมาก มันมีความแข็งกว่าไวเบรเนียมมากแต่อย่างไรก็ตามขณะนี้ยังไม่มีใครที่สามารถหลอมมันได้

หลังจากตีดาบจากเหล็กกล้าสำเร็จแอลฟ่าจึงขอตีดาบด้วยแร่มิธริล ที่เป็นแร่ที่มีความแข็งสูงกว่าเหล็กกล้า แม้ขึ้นตอนการหลอมจะยุ่งยากกว่าเหล็กกล้าเล็กน้อยแต่เธอก็ทำได้ดี

 

แอลฟ่ายืนชะเง้ออยู่หน้าร้านตีเหล็กของราฟในตอนเช้า หลายวันที่ผ่านมาก่อนและหลังจากเรียนวิชาตีดาบ เธอจะมายืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอการกลับมาของวินและออนก้า แอลฟ่าเรียนรู้การตีดาบจากราฟจนหมดสิ้นวันนี้จึงมีเวลาว่างทั้งวัน หญิงสาวผมสีทองนั่งเหม่อมองไปยังทิศที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนคนทั้งสองเดินลับตาไป

“ถ้าเจ้าว่างมากก็ไปทบทวนวิชาหรือมาช่วยงานข้าดีเสียกว่านั่งซึมอยู่ที่นั่นทุกวัน” ราฟพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

“ท่านวินบอกว่าจะไปไม่เกินหนึ่งเดือน นี่ผ่านมา 35 วันแล้วพวกเขายังไม่กลับมา” แอลฟ่าเสียงเศร้า

“ข้าคิดว่าอีกไม่นานเจ้าหนุ่มนั้นคงกลับมา” หญิงร่างแคระเดินมาโอบเอวปลอบใจผู้เป็นศิษย์

----------------------------------------------------------------------------------

วินและออนก้าเดินทางกลับมาแซนติโกพร้อมกับกองทหารกลุ่มหนึ่ง

“ข้าต้องรายงานเรื่องนี้กับองค์ราชาก่อนถึงจะพาท่านเข้าเฝ้าได้ บ่ายวันพรุ่งนี้ขอให้ท่านไปรอข้าที่ประตูพระราชวัง” แม่ทัพมิชเชลบอกกับวินเมื่อเข้ามาในเมือง

“ข้าช่วยพวกท่านและชาวบ้านไม่ได้เพื่อหวังเข้าเฝ้าหรือรางวัลตอบแทน”

“มันเป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้รับ” มิชเชลก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป

------------------------------------------------------------------------------------

“สวัสดีครับท่านราฟ สวัสดีแอลฟ่า” วินและออนก้ากล่าวทักทายเมื่อกลับไปถึงร้านของราฟ

“ท่านกลับมาช้า” หญิงผมทองทำแก้มป่อง

“พวกข้าเข้าช่วยหมู่บ้านที่ถูกก็อบลินบุกระหว่างทางกลับมา” วินชี้แจง

“เจ้าไม่คิดถึงพวกข้ารึ ท่านวินบ่นถึงเจ้าทุกวันเลยละ” ออนก้าแซวหญิงสาวผมทอง

“คิดถึงสิ ข้าคิดถึงพวกท่านมากเลยนะ” แอลฟ่าเลิกทำแก้มป่องแล้ววิ่งมากอดชายหนุ่มผมสีฟ้ายืนอยู่หน้าร้านในขณะที่ชายหนุ่มผมสีฟ้างุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“คิดถึงพวกข้าแต่เจ้ากอดแต่ท่านวิน” ออนก้ากระเซ้า

หญิงสาวผมสีทองผละออกจากชายหนุ่มยืนบิดกายไปมา หญิงสาวร่างเล็กหน้าแดงก่ำท่ามกลางเสียงหัวเราะของออนก้าและราฟ

“ท่านวิน ท่านอาจารย์ราฟบอกว่าข้าได้เรียนรู้ทุกอย่ากจากนางหมดแล้ว” แอลฟ่ายื่นดาบที่เธอเพิ่งตีเสร็จให้วิน

“นี่มันมิธริล เจ้าเก่งมากแอลฟ่า” ชายหนุ่มลูบผมหญิงสาวผมทองที่กอดตนอยู่แน่น

“ท่านต้องมีรางวัลให้ข้า” แอลฟ่ายิ้มกว้าง

“นี่เป็นรางวัลของเจ้า” วินคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนยื่นลูกแก้วธาตุไฟ ขั้นขุนพล มันเป็นลูกแก้วธาตุที่ได้จากหัวหน้าฝูงก็อบลิน ลูกแก้วลูกนี้ต่างจากลูกแก้วธาตุที่เขาเคยเห็นคือมันมีผลึกสีทองอยู่ภายใน

“เป็นลูกแก้วธาตุที่สวยมาก” แอลฟ่ายกลูกแก้วขนาดเล็กขึ้นส่องกับแสงแดด

“ลูกแก้วอสูร” ราฟตรงเข้ามาหยิบลูกแก้วจากมือแอลฟ่าไปส่องดูอย่างพิจารณา

“มันสามารถปล่อยพลังธาตุได้มากกว่าลูกแก้วธาตุทั้วไป” เมื่อเธอดูจนแน่ใจแล้วจึงส่งมันคืนให้แอลฟ่า ลุกแก้วอสูรหาได้จากสัตว์อสูรขั้นสูงกว่าขั้นขุนพลขึ้นไปแต่กระนั่นไม่ใช่ว่าสัตว์อสูรขั้นสูงทุกตัวจะมีลูกแก้วอสูรในตัวมันจึงเป็นสิ่งที่หายากยิ่ง

 

“ข้าต้องขอบคุณท่านมาก อาจารย์ราฟ ท่านสอนในสิ่งที่ข้าไม่เคยคิดว่าจะทำได้” แอลฟ่ายืนขึ้นขณะพวกเขากำลังกินอาหารเย็นร่วมกันในบ้านเคลื่อนที่ของวินที่ขณะนี้มันกลับมาตั้งอยู่บริเวณเนินข้างลำธารขนาดเล็ก

“พวกเจ้าจะเดินทางเมื่อไร”

“บ่ายวันพรุ่งนีแม่ทัพมิชเชลจะนำข้าเข้าเฝ้าองค์ราชา หลังจากกลับจากพระราชวังพวกเราจะออกเดินทางวันรุ่งขึ้น” วินตอบราฟ

“ข้าคงคิดถึงพวกเจ้าแย่”

“ถ้ามีโอกาสข้าจะกลับมาเยี่ยมท่าน” แอลฟ่าน้ำตาคลอ ถึงแม้เป็นเวลาเพียง 8 เดือนที่เธอเรียนตีอาวุธกับราฟแต่เธอคิดเสมอว่าราฟเป็นเหมือนคนในครอบครัวเธอ

“ข้าต้องขอบคุณท่านราฟที่ช่วยดูแลแอลฟ่า” วินโค้งหัวเล็กน้อย

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อีกอย่างแร่ที่พวกเจ้าขุดมาให้ข้ามันเป็นค่าตอบแทนที่เกินคุ้ม”

“นี่สำหรับเจ้า” ราฟถอดแหวนวงหนึ่ง จากนั้นเธอจึงส่งมันให้กับแอลฟ่า

“มันคืออะไรค่ะท่านอาจารย์” หญิงสาวยกแหวนขึ้นดูมันมีรูปพระอาทิตย์ที่เหมือนบนโล่ของเธอภายในแหวนมีเงินเหรียญทองอยู่ 1,000 เหรียญ

“แหวนมิติที่ข้าสร้างขึ้นเอง ส่วนเงินนั่นคิดว่าเป็นค่าแร่ที่ข้ามอบให้เจ้า” ราฟยิ้ม

แอลฟ่าบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับเงิน

“ถ้าจะให้ข้าสบายใจเจ้าจงรับเงินนี่ไปซะ มิเช่นนั้นข้าจะคืนแร่ทั้งหมดให้แก่เจ้า เจ้ารู้หรือไม่หากนำแร่เหล่านั้นไปขายเจ้าจะได้เงินมากกว่านี้หลายเท่านัก” ราฟคะยั้นคะยอจนวินพยักหน้าให้กับหญิงสาว

“ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าไม่มีอะไรให้ท่านดูต่างหน้านอกจากสิ่งนี้” หญิงสาวผมทองหยิบดาบเหล็กกล้าด้ามดาบมีชื่อของเธอสลักไว้อยู่ มันเป็นดาบเล่มแรกที่เธอตีขึ้นสำเร็จ

 

ค่ำวันนั้นเมื่อชายหญิงทั้งสามกลับไปถึงบ้านไม้ของพวกเขาที่ตั้งอยู่จุดเดิมที่นอกเมือง ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านในมือกำลูกแก้วอสูรสีแดงขนาดเล็ก ไม่นานมีแสงสีแดงออกมาจากง่ามนิ้วของชายหนุ่มวูบหนึ่งแล้วหายไป คนทั่วไปในโลกแห่งนี้จะรู้ว่าลูกแก้วอสูรปลดปล่อยพลังธาตุได้มากกว่าลูกแก้วธาตุในระดับเดียวกันถึงเท่าตัวแต่สำหรับวินแล้วมันมีมากกว่านั้น เขาไม่สามารถเปลี่ยนธาตุในลูกแก้วอสูรได้เหมือนกับลูกแก้วธาตุทั่วไป ลูกแก้วอสูรทุกธาตุสามารถเพิ่มพลังมานาให้เขาได้นั่นทำให้เขาสามารถต่อสู้ได้อย่างต่อเนื่องและยาวนานยิ่งขึ้น นอกจากนั้นเมื่อเขาทดลองร่ายเวทมนต์ใส่ลูกแก้วอสูรมันสามารถกักเก็บเวทต่างๆไว้ในภายในและยังปลดปล่อยเวทบทนั้นๆได้อีกด้วย

 

“เจ้าลองทำตามวิธีที่ข้าสอน” วินส่งลูกแก้วอสูรขนาดเล็กให้กับแอลฟ่า

พรึบ!

หญิงสาวผมสีทองยื่นมือไปข้างหน้าหลังเธอออกแรงบีบลูกแก้วอสูรเบาๆ กำแพงไฟสูงท่วมหัวปรากฎขึ้นด้านหน้าห่างไป 5 เมตร ชายหนุ่มยิ้มอย่างภูมิใจท่ามกลางความตกใจของแอลฟ่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #473 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 18:59
    ขอบคุณครับ
    #473
    0
  2. #186 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 13:18
    ขอบคุณครับ
    #186
    0
  3. #82 รามิเรส (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 00:26
    ขอบคุนคับ
    #82
    0
  4. #81 สายลม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 21:31
    ขอบคุณครับ
    #81
    0
  5. #80 ปกเงิน& (@2000sakda) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    ขอบคุณคับ
    #80
    0