ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,416 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    393

    Overall
    254,416

ตอนที่ 23 : ตอบแทนความดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    29 ส.ค. 59

            “ฝ่าบาท ข้าคิดว่าเจ้าหมอนั่นรวมหัวกับแม่ทัพมิชเชลเพื่อหลอกลวงพระองค์” แม่ทัพใหญ่แสดงความเห็นหลังจากมิชเชลเดินออกไปหลังจากเข้ามารายงานภาระกิจปราบก็อบลินที่บุกทำลายหมู่บ้าน

            “ข้าเห็นด้วย แต่ไหนแต่ไรเราไม่เคยพบสัตว์อสูรรวมกลุ่มมากกว่า 200 ตัวบุกทำลายหมู่บ้าน แม่ทัพหญิงกลับกล้าหลอกลวงว่ามันมีจำนวนหลายพันตัว” แม่ทัพอีกคนสนับสนุน

            “ข้าก็เห็นด้วยกับท่านแม่ทัพใหญ่เป็นไปไม่ได้ว่าทหารเพียง 500 คน จะรับมือสัตว์อสูรกว่า 3,000 ตัวได้ อย่าว่าแต่ 3,000 ตัวเลยแค่ก็อบลินเพียงครึ่งหนึ่งของที่มันกล่าวอ้าง ก็สามารถทำลายกองทัพทั้ง 500 คนได้ไม่ยาก” ขุนนางร่างเล็กอีกคนพูดเสริม

            “ท่านอำมาตมีความเห็นอย่างไร” ราชาเฒ่าหันไปทางชายสูงวัยร่างเล็ก

            “ข้าเห็นด้วยกับท่านแม่ทัพบราวน์ เป็นไปไม่ได้ว่าคนเพียงคนเดียวจะสังหารก็อบลินหลายพันตัวได้ เรื่องนี้น่าจะเป็นการสร้างเรื่องเพื่อขอรับความดีความชอบเป็นแน่” อำมาตเฒ่าเสริม

          “อืมเช่นนั้นให้ท่านอำมาตจัดการตามสมควร” ราชาหนุ่มสรุป

---------------------------------------------------------------

            “ไหนเจ้าบอกว่านางจะมีทางไม่ได้กลับมาจากภาระกิจครั้งนี้” บราวน์แม่ทัพใหญ่ขั้นขุนพลแห่งแซนติโกทุบโต๊ะไม้ตรงหน้าอย่างฉุนเฉียว เขาหลงไหลในรูปโฉมของมิชเชลจึงเอ่ยปากขอรับเธอเป็นอนุภรรยาในวันที่เธอมาสมัครเป็นทหาร เธอกลับไม่ให้ความสำคัญในน้ำใจของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ การกระทำดังกล่าวถือเป็นการหมิ่นศักดิ์ศรีแม่ทัพใหญ่อย่างเขา เขาจึงทำทุกวิธีเพื่อกลั่นแกล้งและกดดันให้เธอยอมรับเงื่อนไขของเขาให้ได้ กระนั้นตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่ว่าจะใช้วิธีใดเธอก็ผ่านมันมาได้เสมอ นั่นยิ่งทำให้เขาคับแค้นใจถึงขั้นอยากให้เธอตาย

            “ทะ..ท่านแม่ทัพโปรดอภัย จากการข่าวที่ได้รับก็อบลินเหล่านี้มีจำนวนไม่ต่ำกว่า 3,000 ตัวล้วนเป็นความจริง” ทหารหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ในห้องทำงานหรูหราของแม่ทัพใหญ่ตอบติดขัด

          “เจ้าจะบอกว่า เจ้าหนุ่มที่มิชเชลกล่าวอ้างนั่นสามารถฆ่าก็อบลินจำนวนหลายพันตัวด้วยตัวคนเดียวอย่างงั้นรึ”

            “เอ่อ...เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริงๆครับท่านแม่ทัพใหญ่”

“ออกไปได้แล้ว เจ้านี่ไม่ได้เรื่อง”

 

            “เอาแหวนทั้งหมดของพวกมันออกมา” แม่ทัพใหญ่สั่งลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าห้อง

            “นี่ครับท่านแหวนขนาดกลาง 2 วงเป็นของแม่ทัพมิชเชลที่เหลืออีกหนึ่งวงเป็นของชายหนุ่มคนนั้น” ชายร่างใหญ่วางแหวนมิติ 3 วงไว้บนโต๊ะหน้าแม่ทัพใหญ่

            “เจ้าหนุ่มนี่ไม่เห็นมีอะไรภายในแหวนของมันมีเงินอยู่เพียงไม่กี่เหรียญทอง และลูกแก้วธาตุขั้นต่ำอีกเพียงไม่กี่ลูก นี่หรือคนที่มิชเชลบอกว่าช่วยเธอกำจัดก็อบลินทั้งฝูง” แม่ทัพใหญ่รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นของภายในแหวนของวิน

-----------------------------------------------------------------

          ภายในคุกอันมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากคบไฟหน้าประตูที่ให้แสงสว่างเท่านั้น แม้วินจะสามารถหนีออกจากคุกอันแน่นหนานี่ออกไปได้อย่างไม่ยาก กระทั่งขัดขืนในขณะทหารองครักษ์จับกุมมาเขาก็สามารถทำได้แต่ชายหนุ่มเลือกที่จะอยู่เฉยๆ เพราะเขาอยากรู้ความเป็นไปทั้งหมดของเรื่องนี้

เสียงประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออกทำลายความเงียบงันภายในคุกขนาดใหญ่ที่มีผู้ถูกขังอยู่เพียงสองคนผู้ที่เข้ามาคือชายร่างใหญ่ในชุดอัศวินหรูหรา

            “พวกเจ้าออกไปรออยู่ด้านนอก” เสียงชายร่างใหญ่สั่งทหารยามหน้าประตูเหล็ก

“ครับท่านแม่ทัพใหญ่” ทั้งคู่โค้งเล็กน้อยแล้วเดินออกไป

            “ปีที่แล้วเจ้าควรยอมรับเงื่อนไขของข้าสาวน้อย” แม่ทัพร่างใหญ่ยืนมองไปยังหญิงสาวที่นั่งกอดเข่าในกรงไม้ขนาดใหญ่ “เจ้าน่าจะรู้ดีการหลอกลวงองค์ราชานั้นรับโทษหนักเพียงใด”

            “ท่านรู้ดีที่สุดว่าทั้งหมดที่ข้าทูลองค์ราชาล้วนเป็นเรื่องจริง” หญิงสาวเสียงดังอย่างโกรธเกรี้ยว “อย่าคิดว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาข้าจะไม่รู้ว่าทุกสิ่งที่ท่านทำนั้นด้วยวัตถุประสงค์ใด”

            “เจ้ารู้แต่เจ้ายังดื้อดึง ข้าเสียดายในตัวเจ้านักแต่เจ้ามันอวดดีเกินไป” ชายร่างใหญ่หน้าลูกกรงไม้พูดเสียงต่ำ

            “...” ไม่มีคำตอบจากปากหญิงสาว

            “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ารอดมาจากก็อบลินฝูงนั้นมาได้อย่างไรแต่อย่างไรเสียพรุ่งนี้เจ้าทั้งคู่ต้องตาย หึ หึ” แม่ทัพบราวน์หัวเราะต่ำก่อนเดินออกจากประตูเหล็ก

 

            “ข้าทำให้ท่านเดือดร้อน” มิชเชลที่นั่งหันหลังให้วินมีเพียงลูกกรงไม้ใหญ่เท่าแขนกั้นระหว่างคนทั้งสอง พูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่นหลังจากแม่ทัพร่างใหญ่กลับออกไปแล้ว

            “ข้าไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มในห้องขังถัดไปพูดขณะนั่งหันหลังให้หญิงสาวผมสีดำ

 

            “ข้าคิดว่าทั้งหมดเป็นแผนการของเหล่าขุนนางที่ไม่ชอบในตัวข้า” มิชเชลนั่งเงียบอยู่นานเริ่มพูดขึ้น

            “ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี”

            “อย่างที่ท่านรู้ว่าขุนนางจำนวนมากที่แบ่งชนชั้น และรังเกียจเหล่ากึ่งมนุษย์” หญิงสาวผมสีดำยังคงก้มหน้าซุกกับเข่าตัวเอง

            “ใช่เรื่องนั้นข้าพอรู้”

            “นอกจากจะแบ่งชนชั้นแล้วพวกมันยังกีดกันที่ผู้หญิงอย่างข้าจะมียศศักดิ์ กว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาข้าพยายามแสดงให้พวกมันเห็นว่าข้าสามารถทำในสิ่งที่ผู้ชายทำได้ กลับเป็นว่าพวกมันยิ่งไม่พอใจที่ข้าทำเช่นนั้น พวกมันยิ่งกลั่นแกล้งข้าด้วยวิธีการต่างๆ ครั้งนี้พวกมันรู้อยู่แล้วว่าสัตว์อสูรฝูงนั้นมีมากกว่าครั้งไหนๆ แต่ก็ยังให้ข้านำทหารไปเพียง 500 คน ลูกน้องของข้าจำนวนไม่น้อยต้องตายลงเพราะพวกมัน” มิชเชลพูดเสียงเศร้าก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเคียดแค้นในภายหลัง

        “ราชาเฒ่าละ พระองค์ไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยรึ”

            “องค์ราชาทรงอายุมากแล้ว นอกจากนั้นพระองค์ยังทรงประชวร ส่วนองค์ชายเพียงองค์เดียวก็ยังอายุน้อย งานส่วนใหญ่จึงทรงไว้ใจให้ท่านอำมาตเป็นผู้ตัดสินใจ” มิชเชลตอบชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความเศร้า

            “ในเมื่อท่านรู้ว่าคนเหล่านั้นทำกับท่านเช่นนี้แล้วทำไมท่านถึงยังดื้อดึง” วินถามต่ออย่างสงสัย

            “ความฝันประการแรกของข้าคือต้องการกำจัดสัตว์ร้ายที่เข้าโจมตีหมู่บ้าน ข้าไม่อยากเห็นหมู่บ้านแห่งใดเป็นเหมือนหมู่บ้านของข้าในอดีต” มิชเชลพูดเสียงเศร้า

            “ท่านจะทำอะไรต่อไปถ้าท่านหนีออกจากที่นี่ได้”

          “ออกจากที่นี่นะหรือ ท่านพูดตลกอะไร โทษของการหลอกลวงเบื้องสูงมีเพียงประการเดียวคือต้องถูกประหาร สิ่งที่ข้าเสียใจคือข้านั้นทำให้ท่านต้องติดร่างแหไปด้วย”

            “ท่านยังไม่ตอบคำถามของข้าเลย” วินคาดคั้น

            “ข้าไม่มีญาติพี่น้องอีกแล้ว ที่ข้าทนอยู่ที่นี่เพื่อให้บรรลุความฝันในวัยเด็กคือกำจัดสัตว์อสูรเหล่านั้น ถ้าเป็นไปได้ข้าอยากเดินทางไปทั่วโลกใบนี้ ข้าอยากเดินทางไปดูความงดงามของสถานที่ต่างๆ สิ่งสุดท้ายที่ข้าไฝ่ฝันคือข้าอยากมีครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น แต่มันคงเป็นได้เพียงความฝัน” หญิงสาวเงยหน้ามองไปยังเปลวไฟดวงเดียวภายในคุกขนาดใหญ่

“ถ้าท่านออกไปได้จะเดินทางร่วมกันกับข้าไหม ข้า ออนก้า และแอลฟ่า กำลังทำในสิ่งที่ท่านไฝ่ฝันเช่นกัน” วินมองหญิงสาวอย่างสายตาเป็นประกาย

“ท่านเป็นคนที่แปลกมาก ข้าสร้างความเดือดร้อนให้กับท่านมากมายท่านกลับไม่ด่าว่าสักคำ ตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว อาวุธ ชุดเกราะ ทรัพย์สินทั้งหมดในแหวนล้วนถูกยึดไปหมดแล้วรวมทั้งของท่านด้วย”

“ข้าไม่สนใจในทรัพย์สินในแหวนของข้าเท่าไรนัก สิ่งที่ข้ากังวลในตอนนี้คือหญิงสาวทั้งสองที่อยู่ข้างนอก” ชายหนุ่มยืนอยู่ในเงาสลัวของไฟจากคบเพลิง โชคดีที่เขาฝากของส่วนใหญ่ไว้กับออนก้าก่อนที่จะเข้าพบองค์ราชา

หญิงสาวหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังอย่างสงสัย เธอไม่เห็นสีหน้าของชายหนุ่มเนื่องจากความมืดภายในคุกแห่งนี้ จากน้ำเสียงของเขาเธอรู้สึกว่าเขากังวลไม่น้อยเมื่อพูดถึงออนก้าและแอลฟ่า

-----------------------------------------------------

            วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ทั้งหมดจะพักอยู่ในเมืองแซนติโก หลังจากวินออกไปเข้าเฝ้าองค์ราชาแอลฟ่าจึงชวนออนก้าไปในเมือง ในตอนแรกพวกเธอตั้งใจจะไปซื้อของเพื่อเตรียมพร้อมในการเดินทางวันรุ่งขึ้น แต่เจ้าของร้านค้าหลายแห่งรังเกียจเลือดผสมทั้งคู่จึงไปให้ราฟช่วย เมื่อซื้อของจำเป็นหลายอย่างแล้วหญิงสาวทั้งคู่จึงพาราฟไปทานอาหารเย็น

ออนก้าและแอลฟ่าผลัดกันมองไปยังประตูบ้านไม้ที่ตั้งอยู่ริมลำธาร พวกเธอรอคอยการกลับมาของชายผู้เป็นที่รัก เขาออกไปเข้าเฝ้าองค์ราชาตั้งแต่ตอนบ่ายจนกระทั่งตอนนี้เลยเวลาเที่ยงคืนมานานแล้วยังไม่กลับมา

            “จะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับท่านวินหรือเปล่า” ออนก้าแสดงสีหน้ากังวลอย่างชัดเจน

            “ด้วยฝีมือของท่านวินคงไม่มีใครทำอะไรเขาได้ เขาอาจร่วมงานเลี้ยงอยู่ก็เป็นได้” แอลฟ่าปลอบใจแต่สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าเป็นกังวลไม่แพ้ออนก้า


29/8/59 แก้ไขคำพูด และรายละเอียดอื่นๆเล็กน้อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #1064 AngeKisSz (@0941053989) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 15:51
    อ่านละขัดใจจริงๆพระเอกชอบให้ถูกจับก่อนเหลือเกิน
    #1064
    0
  2. #668 Fias1234 (@Fias1234) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 19:39
    พระเอกน่าจะโดนประหารไปเลย จะได้หาพระเอกใหม่ที่ เข้าท่ากว่านี้ -_-
    #668
    1
  3. #586 kimkup (@kimkup) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:39
    ไม่ชอบให้ถูกจับอ่ะ????
    #586
    0
  4. #475 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:19
    ดีเเล้วที่เพิ่งมาอ่านถ้าอ่านตอนลงใหม่ๆคงอารมณ์เสียเหมือนเม้นก่อนๆ
    #475
    0
  5. #250 Thestoryofme (@Thestoryof01) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 12:11
    ตกลงราชาหนุ่มหรือเฒ่าครับ
    #250
    0
  6. #188 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 17:39
    ขอบคุณครับ
    #188
    0
  7. #158 BomS_Za (@dautoloot) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:16
    คือ. ไรครับ. พระเอกมันไม่โกรษเลยหรอของมากขนาดนั้น. ลงทุนขุดตั้งหลายเดือนแต่ยอมเบือๆๆๆๆๆ. ไปตายซะ. หงุดหงิดซิบ
    #158
    0
  8. #131 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 00:31
    เอาจริงๆ ผมว่านะการไม่โชว์ความสามารถเป็นเรื่องที่ถูกแล้วนะ ผมว่า
    ถ้าพวกขุนนางรู้อย่าหวังจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบเลย 
    #131
    0
  9. #97 สายลม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 19:10
    ขอบคุณครับ
    #97
    0
  10. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 10:10
    อ่านแล้วรมเสียแนวคิดพระเอก......ยอมเสียของโดยไม่มีเหตุผล......ยอมถูกจับ ไม่ว่า (อันนี้รับได้ และเข้าใจ ) แต่เสียของที่เก็บโดยเสียเปล่า.....แปลก(งง มาก....)
    #96
    0
  11. #95 ... (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 07:23
    อ่านเรื่องนี้แล้วอารมณ์เสียกะพระเอกอ่ะคับ คือไม่ใช่ว่าไรเตอร์เขียนไม่ดีนะจิงๆเรื่องนี้เขียนดีมากอ่ะ แต่คือแบบเขียนวนไปวนมาตอนที่แล้วพวกพระเอกถูกจับตอนนี้นั่งคุยเรื่องการถูกจับกะสิ่งที่อยากทำเหมือนในตอนที่แล้ว คือถ้าผมเป็นพระเอกนะคับถ้าเมื่อตอนที่แล้วถูกจับ ตอนนี้ผมถล่มพวกขุนนางจบไปละ คือตอนนี้เอายืดมากคับแล้วมันทำให้เรื่องไม่เดิน
    #95
    0
  12. #93 JokerVampire (@jocker797) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 21:19
    ฝีมือมีแต่จะปล่อยคนที่จะฆ่าตัวเองแถมให้เงินกับของอีกเพียบ เซ็งเลยดิงี้
    #93
    0
  13. #92 yamatano (@mitaino) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 17:00
    อยากเห็นวินถล่มวังจัง
    #92
    0
  14. #91 booytt (@booytt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:05
    เขียนวนๆแบบนี้ไม่สนุกเลยนะไร ถูกจับแล้วก็. ...เรื่องไม่เดินอะ
    #91
    0
  15. #90 DemonSaga (@DemonSaga) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 15:28
    ค้างอีกแล้ว
    #90
    0