ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,343 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    320

    Overall
    254,343

ตอนที่ 25 : ผู้ถูกเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    2 ส.ค. 59

บรรยากาศภายในป่าแห่งการดับสูญไม่ต่างอะไรกับพื้นที่ภายนอก ออกจะสดชื่นกว่าด้วยซ้ำ เสียงนกน้อยใหญ่ร้องเจื้อยแจ้วแข่งกันทั้งที่ก่อนเข้ามาภายในนี้ไม่มีใครได้ยินเสียงอันไพเราะเหล่านี้ แม้ต้นไม้ใหญ่ภายในป่าจะมีจำนวนมากแต่มันไม่ได้หนาแน่นจนอึดอัด ยังมีพี้นที่โล่งหลายแห่งให้ไม้ดอกขึ้นอวดโฉมกระจายเป็นหย่อมๆ จากบรรยากาศตรงหน้าไม่น่าแปลกใจว่าทำไมคนที่เข้ามาภายในป่านี้แล้วไม่อยากกลับออกไป หญิงสาวทั้ง 3 ในกลุ่มต่างเดินชมความงดงามของธรรมชาติตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน กระทั่งวินเองยังชอบในบรรยากาศของป่าแห่งนี้ หลังเดินดูความงามของธรรมชาติจนลืมตัวอยู่พักใหญ่ บรรยากาศตรงหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป เสียงนกที่แข่งกันร้องเมื่อครู่กลับเงียบงัน สายตาหลายสิบคู่จับจ้องมายังกลุ่มคนทั้ง 4 จากทุกหลายซอกมุมของป่า

            “ท่านวิน เรากำลังถูกล้อม” ประสาทสัมผัสของออนก้าทำงานอย่างรวดเร็ว ทุกหยิบอาวุธของตนเตรียมพร้อม มิชเชลใช้ดาบดินที่แอลฟ่าหัดตีด้วยมิธริลคู่กับดาบเล่มเก่าของวิน มีเพียงวินเท่านั้นที่ไม่ได้ถืออาวุธใด สักครู่หนึ่งมีพวกกึ่งมนุษย์ครึ่งยักษ์หลายสิบคนพร้อมอาวุธในมือโผล่ออกมาจากที่ซ่อน แม้คนเหล่านี้จะเป็นพวกครึ่งยักษ์ร่างสูง แต่ทุกคนล้วนผอมแห้งไร้เรี่ยวแรงเหมือนเป็นโรคขาดสารอาหาร กึ่งยักษ์ร่างสูงคนหนึ่งเดินชูมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนหยุดก่อนจะเดินมาหน้าคนทั้งสี่

          “พวกเจ้าต้องการอะไร” วินถามขึ้น

            “ข้าชื่อวอริค ท่านผู้กล้าโปรดช่วยหมู่บ้านพวกเราด้วย” ยักษ์ร่างสูงคุกเข่าก้มหัวให้ชายหนุ่มตรงหน้าหลังพิจารณาระดับของเขาแล้วท่ามกลางความงวยงงของทั้งสี่คนตรงหน้า

            “ช่วยเล่ารายละเอียดให้ข้าฟังด้วย” วินยืนเกาหัวอย่างสงสัยกับเหตการณ์ตรงหน้า

            “เป็นแผนการของคนกลุ่มนี้หรือเปล่า” ออนก้ากระซิบข้างหูวิน

            “คนเหล่านี้ระดับสูงสุดเพียงขั้นชาวบ้าน คงไม่มีอะไรหรอก” แอลฟ่าที่เอียงคอมาฟังด้วยกระซิบตอบ

          “ข้าไม่รู้สึกถึงรังสีฆ่าฟันจากพวกเขาเลยแม้แต่น้อย” มิชเชลเสริม

 

            กึ่งยักษ์ร่างสูงทว่าผอมแห้งพาคนทั้งหมดไปยังหมู่บ้าน มันเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่อาจเรียกว่าเป็นเมืองย่อมๆได้เลย บ้านหลังใหญ่ที่ทำด้วยไม้ถูกสร้างอย่างเป็นระเบียบ ถ้าคะเนด้วยสายตาน่าจะมีถึง 100 หลัง ถึงจะเต็มไปด้วยบ้านเรือนจำนวนมากแต่กลับดูเหมือนเป็นเมืองร้าง ทั้งหมดหยุดอยู่หน้าบ้านใหญ่หลังหนึ่งดูเหมือนที่นี่จะเป็นบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน

            “เมื่อก่อนเผ่ากึ่งยักษ์ของเราเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยนักรบระดับสูง ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นกึ่งยักษ์แต่เผ่าของเรารักสันติ พวกเราดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์ที่มีเป็นจำนวนมากในป่าแถบนี้ แต่เหตุการณ์เมื่อ 4 ปีก่อนทำให้หมู่บ้านพวกเราเกือบจะเป็นหมู่บ้านร้าง กึ่งยักษ์ระดับสูงตายลงจากการต่อสู้เพียงไม่กี่ชั่วโมงกับยักษ์ 4 แขนเพียงตนเดียว พ่อของข้าที่เกือบจะเข้าสู่ขั้นจอมทัพยังพ่ายแพ้แก่มัน มันเป็นอสูรร้ายสูงกว่า 7 เมตรที่พวกข้าไม่เคยเห็นมาก่อน” สายตายักษ์ผอมแฝงด้วยความหวาดกลัวเมื่อกล่าวถึงอสูรตนนั้น

            “สัตว์อสูรรึ แล้วทำไมพวกเจ้าถึงออกจากป่าแห่งนี้ไม่ได้” วินถามขัดด้วยความสงสัย

            “สี่ปีที่แล้ว พ่อของข้าพบชายผู้หนึ่งอุ้มร่างเด็กหญิงคนหนึ่งหนีสัตว์อสูรตัวใหญ่มาทางหมู่บ้าน พ่อและคนในหมู่บ้านจึงช่วยเหลือเขาไว้ เมื่อมันตามมาถึงหมู่บ้านมันฆ่านักรบทั้งหมดรวมทั้งพวกเขาทั้งสอง จากนั้นมันได้ผนึกร่างของชายผู้นั้นไว้ในถ้ำ และสาปหมู่บ้านนี้ทำให้คนที่เข้ามาภายในอาณาเขตของหมู่บ้านไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ เมื่ออาหารหมดลงคนในหมู่บ้านเริ่มอดอยากล้มตายลงเรื่อยๆ” ความเงียบบังเกิดขึ้นอีกครั้งหลังกึ่งยักษ์ร่างผอมเล่าเรื่องทั้งหมดจบลง

            “พวกเจ้าจะให้ข้าช่วยอะไร” วินถอนหายใจยาวก่อนจะถามขึ้น

            “ผลึกต้องคำสาปอยู่ในถ้ำทางเหนือของหมู่บ้าน ตลอด 4 ปีที่ผ่านมานี้มีคนจำนวนไม่น้อยหลงเข้ามาภายในป่าแห่งนี้แต่ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปภายในถ้ำนั้นได้”

          หลังจากวินได้แจกจ่ายอาหารจำนวนมากที่เก็บไว้ในบ้านไม้ของเขาให้กึ่งยักษ์เหล่านี้แล้ว เขาตัดสินใจพักในบ้านไม้ของเขาห่างจากหมู่บ้านกึ่งยักษ์เหล่านี้เล็กน้อย

---------------------------------------------------

          เมื่ออยู่กันตามลำพังพวกเขาแอบออกไปดูบริเวณชายขอบของป่าแห่งนี้ บรรยากาศบริเวณนั้นมองไปแล้วก็ปกติดี แต่เมื่อทั้งหมดเดินไปอีกไม่ไกลพวกเขาเหมือนกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น

            “ท่านเชื่อพวกเขาไหม” มิชเชลถามขึ้น

            “เจ้าก็เห็นแล้วว่าพวกเราไม่สามารถออกจากป่าแห่งนี้ได้เช่นกัน” ออนก้าตอบแทนวินที่กำลังคิดบางอย่าง

            “เราจะออกจำที่นี่ได้ไหม” แอลฟ่าพูดขึ้น

            “ข้าคิดว่ามันต้องมีหนทางที่ทำให้พวกเราออกจากที่นี่ได้” ชายหนุ่มผมสีฟ้าสรุป

           

            วันรุ่งขึ้นหลังอาหารเช้าวอริคพากลุ่มของวินไปยังถ้ำทางเหนือที่เขาพูดถึง วินมองถ้ำขนาดใหญ่ตรงหน้าที่ลึกเพียง 2-3 เมตร มันดูเหมือนเป็นเพียงโพรงดินขนาดใหญ่เท่านั้น

“นี่คือถ้ำที่เจ้าพูดถึงรึ” วินถามอย่างสงสัย

            “เมื่อก่อนมันเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่มีความลึกประมาณ 300 เมตร หลังจากอสูรตัวนั้นผนึกสถานที่แห่งนี้ไว้ถ้ำนี้เหมือนมีกำแพงมาปิดกั้นภายในเอาไว้ พวกข้าเคยลองทำลายกำแพงดินนี้แล้วแต่ก็ยังไม่มีใครสามารถทำได้” วอริคชี้ไปยังกำแพงดินขนาดใหญ่

          วินเดินเข้าไปใช้มือทาบกำแพงดินจากนั้นจึงร่ายเวทเพื่อละลายมันเหมือนตอนที่เขาหลอมละลายกำแพงคุกเมื่อวันก่อน

            ชายหนุ่มถอยออกมายืนดูกำแพงดินอย่างสงสัย กำแพงตรงหน้าเป็นเพียงกองดินแต่เขาไม่สามารถใช้เวทดินทำอะไรมันได้

          “พวกเจ้าถอยออกไปห่างๆ” วินสั่งขึ้น หลังจากทั้งหมดถอยออกจากปากถ้ำแล้วชายหนุ่มจึงร่ายบอลไฟใส่มัน

            ตูม!

            ลูกบอลไฟขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับกำแพงดินเสียงดังสนั่น เมื่อฝุ่นควันจางลงชายหนุ่มเห็นรอยร้าวเล็กๆบริเวณที่เขายิงเวทไฟใส่

            ตูม ตูม ตูม!

            ชายหนุ่มผมสีฟ้ายิงเวทไฟใส่อีกหลายลูกใส่จนกระทั่งกำแพงดินที่แข็งกว่าหินพังทลายลง วินสั่งให้คนอื่นรออยู่ภายนอกขณะที่เขาเดินเข้าไปภายในถ้ำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนว่างเปล่า กระนั่นเขายังคงก้าวเดินด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด ดวงไฟบนมือเปรียบเสมือนคบไฟส่องทางให้ทั่วทั้งถ้ำสว่างขึ้น เมื่อเดินเข้าไปสุดทางเขาพบโครงกระดูก 2 ร่าง เป็นโครงกระดูกผู้ใหญ่นอนคู่กับโครงกระดูกเด็ก ข้างๆโครงกระดูดทั้งสองมีลูกแก้วสีเขียวขนาดลูกฟุตบอลวางอยู่ข้างๆลูกแก้วใสๆขนาดหัวแม่โป้งอีก 1 ลูก ลูกแก้วสีเขียวเรืองแสงขึ้นเล็กน้อยเหมือนขอให้เขาทำลายมันเสีย

            เพล้ง!

            ลูกแก้วขนาดใหญ่ค่อยๆร้าวก่อนจะแตกกระจายหลังเวทไฟในมือชายหนุ่มพุ่งตรงไปหามัน

            “ขอบคุณผู้ที่ถูกเลือก” แสงสีเขียวที่ออกมาจากลูกแก้วพูดขึ้น

            “ท่านเป็นใคร”

            “ข้าอลันเชียร์เป็นข้ารับใช้แห่งเทพฮีฟีทัส เรื่องมันเกิดเมื่อวันที่เจ้าเข้ามาสู่โลกใบนี้ ข้าได้รับหน้าที่ให้พาเจ้าและผู้ที่ถูกเลือกอีกคนหนึ่งมายังที่นี่เพื่อทำภาระกิจสำคัญสองประการ แต่เกิดความผิดพลาดขึ้นทำให้ข้าถูกผนึกวิญญาณไว้ในที่แห่งนี้ มันยังทำลายหมู่บ้านพวกกึ่งยักษ์ จากนั้นจึงสาปดินแดนแห่งนี้ไม่ให้คนในสถานที่นี้ออกไปภายนอกเพื่อหาคนช่วยได้” เสียงหนึ่งดังออกมาจากแสงสีเขียวนั่น

            “ข้าจะเชื่อท่านได้อย่างไร” วินเอียงคอมองอย่างสงสัย

“หนังสือเวทมนต์เล่มใหญทั้งสองเล่มนั้นเป็นของเทพฮีฟีทัสที่ข้านำไปวางไว้ในห้องสมุดในวันนั้น เจ้าจงศึกษาเวทมนต์ทั้งหมดในนั้นให้กระจ่างเพื่ออนาคตในภายภาคหน้า” แสงสีเขียวที่กระพริบอยู่มีสีอ่อนลง

“ในเมื่อท่านพาข้ามายังโลกแห่งนี้ แล้วข้าสามารถกลับไปยังโลกเดิมของข้าได้หรือไม่” วินจ้องแสงสีเขียวด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

“ถ้าเจ้าทำภาระกิจทั้งสองเสร็จสิ้นข้าจะหาวิธีนำเจ้ากลับโลกเดิมของเจ้า” จากนั้นไม่นานแสงสีเขียวที่ลอยอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มผมสีฟ้าค่อยๆจางหายไป คำสาปของป่าแห่งการดับสูญได้ถูกทำลายลงพร้อมกับลูกแก้วแล้ว

          “ท่านอลันเชียร์ ข้ายังมีคำถามอีกมากมายที่ยังไม่ได้ถามท่าน” ชายหนุ่มมองไปรอบๆถ้ำเพื่อหาแสงสีเขียวที่ตอนนี้เหลือเพียงความมืด

--------------------------------------------------

            “พวกข้าขอบคุณท่านผู้กล้าที่ช่วยเหลือหมู่บ้านของพวกเรา” วอริคและชาวเผ่ากึ่งยักษ์โค้งให้กับคนทั้งสี่หลังทุกคนกลับมายังหมู่บ้านแล้ว

            “พวกข้าดีใจที่ทุกคนสามารถออกจากที่นี้ได้” ออนก้าตอบแทนชายหนุ่มที่ดูเหม่อลอย

            “ท่านวิน...” แอลฟ่ากระซิบเบาๆพร้อมเขย่าตัวชายหนุ่มผมสีฟ้า

----------------------------------------------------

            “ข้า...ผู้ที่ถูกเลือก....กำจัดอสูร ....ผู้ที่ถูกเลือกอีกคนหนึ่ง...รวบรวมวิญญาณธาตุ” วินบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างสับสน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #477 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:39
    ขอบคุณครับ
    #477
    0
  2. #190 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 17:50
    ขอบคุณครับ
    #190
    0
  3. #133 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 00:43
    อย่าบอกนะว่าจะเป็นเธอ ...เธอจะกลับมาทวงต่ำแหน่งเมียหลวงก็เป็นได้
    #133
    0
  4. #130 Kashiwagi (@Kashiwagi) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 20:48
    ตอนอ่านชื่อเรื่องนึกว่าพระเอกมันจะมาผจญภัยแบบอิสระไม่มีภารกิจ อยู่อย่างอิสระทำตามใจตัวเอง โถ่เอ้ย ความอยากอ่านต่อของผมลดลงครึ่งนึงเลยอะT_T
    #130
    0
  5. #112 ปกเงิน& (@2000sakda) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 11:21
    ขอบคุณคับ
    #112
    0