ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,341 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    318

    Overall
    254,341

ตอนที่ 26 : ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    3 ส.ค. 59

            ท้องฟ้าที่ไร้เมฆในช่วงบ่ายของวันในฤดูร้อน มองแล้วช่างสดใส สายตาคู่หนึ่งกำลังมองเหม่อออกไปไกลสีหน้าของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้กำลังชื่นชมกับธรรมชาติที่แสนสวยตรงหน้า มิชเชลกำลังคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมาเพียงไม่กี่วัน การเดินทางภายใต้การนำของชายหนุ่มผมสีฟ้าที่ดูธรรมดาแต่แข็งแกร่งยิ่งนัก เขาคนนี้ได้ทำให้ชีวิตอันแสนอึดอัดในการเป็นหนึ่งในแม่ทัพของเธอสิ้นสุดลง เพียงไม่กี่วันที่เธอและเขาร่วมกันฟันฝ่าอุปสรรคหลายอย่างมาด้วยกัน การปกป้องเธอและหญิงสาวอีก 2 คนจากอันตรายต่างๆที่ผ่านเข้ามา ทำให้เธอนึกถึงความฝันตลอดวัยเด็กที่ผ่านมา ความฝันที่ได้ร่วมเดินทางกับใครสักคนที่สามารถปกป้องเธอ ผู้ที่จะแบ่งปันความทุกข์และความสุขให้แก่กัน ความฝันที่จะมีครอบครัวอันอบอุ่นเหมือนครอบครัวที่เดินทางร่วมกับเธอตลอดหลายวันที่ผ่านมา เมื่อเธอเห็นทั้ง 3 พูดคุยหยอกล้อทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกนั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกอิจฉาแต่ตัวเธอเองยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

 

            ตลอด 10 วันหลังออกจากป่าแห่งการดับสูญ วินใช้เวลาทั้งหมดกับการซ้อมอาวุธในตอนกลางวัน ตอนกลางคืนเขาจะเรียนรู้และทบทวนเวทมนต์ที่มีอยู่ในหนังสือเล่มใหญ่ อย่างไรก็ตามเขายังไม่สามารถใช้เวทมนต์ระดับสูงได้เลย

            “ท่านวิน มีอะไรอยากคุยกับพวกเราไหม” ออนก้าถามขณะพวกเขากินอาหารเย็น

            “หลังจากออกจากถ้ำในวันนั้นท่านวินดูแปลกไป” แอลฟ่าเสริม

            “ถ้าไม่สะดวกข้าออกไปข้างนอกก่อนก็ได้” มิชเชลพูดขึ้นบ้าง

          “เฮ้อ...” วินถอนใจเขารู้สึกอึดอัดที่จะพูด

            “ต่อจากนี้ ข้า...เอ่อ” ชายหนุ่มทำท่าเหมือนจะพูดอะไรก่อนจะนั่งเงียบเขารู้สึกสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภาพต่างๆในอดีตกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง ภาพที่เด็กชายผมสีฟ้าคนหนึ่งถูกจับเพื่อขายเป็นทาส ภาพสายตาสีเหลืองของเด็กหญิงกึ่งเสือที่กำลังอ้อนวอนให้เขาช่วย ภาพการรอดตายแบบหวุดหวิดจากสัตว์ร้ายในหลายต่อหลายครั้ง

            เสียงอลันเชียร์ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา ภาระกิจอันแสนยิ่งใหญ่ที่เขาจะต้องแบกรับ เขาจะต้องกำจัดอสูรร้ายนับสิบตัวที่แม้แต่ผู้รับใช้เทพอย่างอลันเชียร์ยังต้องพ่ายแพ้เมื่อสู้กับมันแค่เพียงตัวเดียว เขาไม่ได้กลัวความตาย สิ่งที่ชายหนุ่มกังวลและกลัวมากที่สุดคือการต้องสูญเสียคนที่เขารัก

 

            “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้ามีอะไรที่ข้าช่วยแบ่งเบาท่านได้โปรดบอก” ออนก้าพูดอย่างรู้ใจ

            “ต่อจากนี้ ข้าต้องการเดินทางคนเดียว” วินพูดอ้ำอึ้ง

            “ทำไม” หญิงสาวทั้งสามถามขึ้นพร้อมกัน ออนก้าและแอลฟ่าหน้าซีด

            “ข้ารักพวกเจ้า” วินมองหญิงสาวผมทองสลับกับหญิงสาวผมสีน้ำตาล ตอนนี้หญิงสาวทั้งคู่เริ่มมีน้ำตาคลอ

“สิ่งที่ข้าเจอในถ้ำวันนั้นทำให้ข้ารู้สึกกลัว ในวันข้างหน้าข้าจะต้องพบกับอสูรที่ร้ายกาจ ข้ากลัวที่จะต้องสูญเสียพวกเจ้า” วินมีสีหน้าจริงจัง

“รวมทั้งเจ้าด้วยมิชเชล ถึงแม้ว่าเรารู้จักกันเพียงไม่นาน แต่ข้าก็รู้สึกว่าเจ้าเป็นเหมือนคนในครอบครัว”

            “ชีวิตของข้าเป็นของท่านตั้งแต่วันแรกที่ท่านช่วยออกมาจากกลุ่มพวกค้าทาส ถึงข้าต้องตายข้าก็จะอยู่กับท่าน” หญิงสาวผมสีน้ำตาลมีน้ำตานองหน้า

            “ข้าก็เช่นกัน ไม่ว่าอันตรายแค่ไหนข้าก็พร้อมจะเคียงข้างท่าน” หญิงสาวผมสีทองพูดทั้งน้ำตา

            “ข้าเห็นความรักที่มีให้กันของพวกท่านแล้วทำให้ข้าเชื่อว่านี่แหละคือครอบครัวที่ข้าฝันถึงมานาน ถึงข้าจะไม่ใช่ภรรยาของท่าน แต่ข้าก็รักออนก้าและแอลฟ่าเหมือนดั่งพี่น้อง แม้หนทางข้างหน้าจะอันตรายเพียงใดข้าขอร่วมไปกับพวกท่านทุกที่” มิชเชลพูดอย่างจริงจัง

            “แม้ว่าสิ่งที่พวกเจ้าจะพบเจอในอนาคตคือความมืดมน”

            “เราจะฝ่ามันไปด้วยกัน” หญิงสาวทั้งสามพูดพร้อมกัน

            “ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจแบบนี้ข้าจะไม่ขัด ข้าดีใจที่เป็นครอบครัวเดียวกับพวกเจ้า” วินกอดหญิงสาวกึ่งมนุษย์ทั้งสอง

            “ข้าตัดสินใจแล้ว 6 เดือนจากนี้ไปอีกข้าจะขึ้นเขาเพียงลำพังเพื่อฝึกฝนตนเอง มันเป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้ข้าแข็งแกร่งได้เร็วที่สุด” ชายหนุ่มพูดขึ้นหลังจากทุกคนต่างเงียบกันไปนาน

            “ข้าจะรอท่าน” ออนก้าและแอลฟ่าพูดขึ้นพร้อมกัน มิชเชลเพียงพยักหน้าเบาๆ

            “แต่ท่านต้องสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพวกเราไปไหน ท่านจะต้องกลับมา” ออนก้ากระซิบข้างหูชายหนุ่ม

            “ข้าสัญญา”

 

            ตูม ตูม!

            เสียงระเบิดของวงเวทขนาดกว่า 10 เมตรสายต่างๆ ดังขึ้นบนภูเขาสูงที่ไร้ผู้คน ซากสัตว์อสูรขั้นยอดฝีมือจำนวนมากตายเกลือนพื้นดินจนสุดลูกตา เป็นเวลากว่าเดือนแล้วที่ชายหนุ่มขึ้นไปกินนอนอยู่บนเขาเพียงลำพังโดยปล่อยให้หญิงสาวทั้ง 3 ฝึกการต่อสู้อยู่บริเวณตีนเขา ทุกวันวินจะไล่ล่าสัตว์และสัตว์อสูรขั้นสูงที่มีอยู่บนภูเขาเป็นจำนวนมากเพื่อเลื่อนขั้นของตนให้เร็วที่สุด

          บนเขาทางด้านเหนือของป่าแห่งการดับสูญ เป็นที่อยู่ของสัตว์และสัตว์อสูรขั้นสูงจำนวนมาก วินคิดว่ามันเป็นสถานที่เหมาะที่สุดสำหรับเขาที่จะล่าเพื่อความแข็งแกร่งของตน

            การล่าสัตว์ที่ระดับต่ำกว่าตนเองแม้จะทำได้ง่าย แต่วินต้องการฝึกฝนตนเองเขาจึงต้องการจะสู้กับสัตว์ที่มีระดับเท่ากันหรือสูงกว่าเขาเท่านั้น เหตุผลอีกประการหนึ่งก็คือหากต้องการเลื่อนระดับด้วยการล่าสัตว์ที่ระดับต่ำกว่าตนเองนั้นจะต้องเพิ่มจำนวนพวกมันขึ้นทุก 10 เปอร์เซ็นต์ในแต่ละระดับ หมายความว่าถ้าล่าสัตว์ที่ต่ำกว่าตนหนึ่งขั้นจะต้องฆ่าสัตว์มากขึ้นถึงหนึ่งเท่าตัวจึงจะสามารถเพิ่มระดับให้ตัวเองได้

 

“ผมของเจ้านุ่มมากเลยออนก้า” มิชเชลกำลังลูบผมสีน้ำตาลของหญิงสาวที่นอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่

“ออนก้าข้าหิวจะแย่อยู่แล้วเจ้าเลิกนอนให้มิชเชลเล่นผมแล้วไปทำอาหารเย็นได้แล้ว” แอลฟ่าทำแก้มป่อง ท่ามกลางเสียงหัวเราะของหญิงสาวอีกสองคน

นับวันหญิงสาวทั้งสามยิ่งมีความสนิทสนมกันมากขึ้น เสียงหัวเราะหยอกเย้าดังขึ้นเป็นช่วงๆ สลับกับเสียงโลหะกระทบกันเมื่อไม่มีสัตว์ร้ายผ่านเข้ามา

หญิงสาว 3 คนฝึกการต่อสู้ร่วมกันกับสัตว์ร้ายบริเวณตีนเขา แม้บริเวณนี้จะมีสัตว์ขั้นสูงจำนวนไม่มากแต่หลายครั้งที่พวกเธอต้องสู้กับสัตว์ที่มีระดับสูงกว่า หลายตัวอยู่ในขั้นขุนพลจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่พวกเธอจะเอาชนะมันได้

ปกติแล้วเมืองและหมู่บ้านจะสร้างขึ้นในบริเวณที่มีสัตว์ขั้นต่ำอยู่เท่านั้น พื้นที่ห่างไกลบนเขาที่มีสัตว์ขั้นสูงอยู่นั้นเป็นสถานที่อันตราย แม้แต่ตีนเขารัศมีหลายกิโลเมตรรอบภูเขาลูกนี้ยังไม่มีบ้านคน หลายเดือนที่ผ่านมานี้กลับมีบ้านไม้ชั้นเดียวขนาดใหญ่อยู่บนเนินดินบริเวณตีนเขา

 

-------------------------------------------------

หกเดือนต่อมา

            “สกิลขว้างโล่ของเจ้านี่สุดยอดจริงๆ แอลฟ่า” มิชเชลยิ้มกว้าง

            “ใช่ๆ นี่ทำให้การต่อสู้เป็นทีมของเรายิ่งแข็งแกร่ง ที่ผ่านมาหลังจากไม่มีท่านวินคอยสนับสนุนข้ารู้สึกว่าเราขาดการโจมตีระยะไกล” ออนก้าสนับสนุนจนหญิงสาวผมทองเขินอาย

            “นี่ก็ 6 เดือนแล้วไม่รู้ว่าท่านวินเป็นอย่างไรบ้าง” แอลฟ่าบ่นกับหญิงสาวอีก 2 คนในบ้านไม้ที่พวกเธออยู่จนคุ้นชิน

            “ข้าก็คิดถึงท่านวินเหมือนกัน” ออนก้าฝืนยิ้มเพื่อให้บรรยากาศไม่หดหู่เกินไป “หลายวันมานี่ข้าเริ่มได้ยินเสียงระเบิดของเวทท่านวินอีกครั้งหลังที่ไม่ได้ยินมาหลายเดือน คิดว่าอีกไม่นานคงกลับมา”

-----------------------------------------------------

            “มิชเชล เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงร้องอย่างตกใจของแอลฟ่าเมื่อเห็นมิชเชลพลาดท่าถูกกงเล็บของสิงโตขนาดใหญ่สูงกว่า 2 เมตร มันเป็นสิงโตตัวใหญ่ที่มีหางเป็นงู โชคดีที่ออนก้าตัดหางงูของมันก่อนที่มันจะใช้หางงูฉกเธอ ถึงหางงูของมันจะขาดแต่ไม่ได้ทำให้สิงโตยักษ์ลดความเกรี้ยวกราดลงแม้แต่น้อย

แอลฟ่าขว้างโล่ขนาดใหญ่ใส่มันก่อนจะวิ่งเข้าไปช่วยมิชเชลออกจากกงเล็บขนาดใหญ่ของมัน โล่ใหญ่หมุนควงเข้าใส่หัวของมันทำให้มันมึนงงไปชั่วคราวเวลาเพียงไม่นานนั้นเพียงพอให้ออนก้าเข้าถึงจุดตายที่ปกติเข้าถึงได้ยาก

ตอนนี้หญิงสาวผมสีน้ำตาลกำลังขี่หลังเสือขนาดใหญ่ที่สะบัดตัวไปมา เธอแทงกาต้าซ้ำๆลงบนคอของมัน ท่ามกลางเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของสิงโตร่างใหญ่ เมื่อไม่มีหางงูมันทำได้อย่างมากเพียงสะบัดตัวอย่างแรงเพื่อให้สาวร่างสูงที่ขี่อยู่บนตัวของมันตกลงมา แอลฟ่ามองหญิงสาวผมสีน้ำตาลอย่างเป็นห่วงออนก้ายังคงกระหน่ำแทงกาต้าลงบนคอของสัตว์ขนาดใหญ่ที่เธอเกาะอยู่เลือดจากคอสิงโตไหลลงจนเต็มรอยเท้าขนาดใหญ่ที่มันย่ำซ้ำแล้วซ้ำอีก ออนก้าฟุบตัวลงบนร่างใหญ่ของมันหลังจากมันล้มลงแน่นิ่งไปครู่ใหญ่

 

          “มิชเชลเป็นอย่างไรบ้าง” ออนก้าถามด้วยความเป็นห่วง

          “ยังไม่ได้สติ ถ้าท่านวินอยู่คงจะดี” แอลฟ่ากำลังทำความสะอาดแผลขนาดใหญ่บริเวณแขนและอกของมิชเชลที่หมดสติอยู่บนเตียง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #478 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:47
    ขอบคุณครับ
    #478
    0
  2. #191 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 17:56
    ขอบคุณครับ
    #191
    0
  3. #163 ขอทานสะท้านฟ้า (@prasart12) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 00:04
    ฝึกแค่หกเดือนจะไปสู้อะไรได้ น่าจะฝึกสักสิบปี  เอาแบบ ดีดนิ้วทีเดียว ภารกิจจบ
    #163
    0
  4. #110 Pokpakw (@Pokpakw) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 19:06
    ฟาร์มเสร็จ ก้อเดินทางต่อ ขอบคุณมากครับ
    #110
    0
  5. #109 wit000 (@wit000) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 15:57
    ขอบคุณครับ
    #109
    0
  6. #108 นาย"ตัวกลม" (@rookies_jr) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 04:11
    ^_____^    ขอบคุณๆ
    #108
    0
  7. #107 Kaineth (@Verdellen) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 21:56
    ขอบคุณครับ อยากได้อีกตอนอะ
    #107
    0
  8. #106 Revival (@benzza13749) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 21:51
    ขอบคุณครับ



    #106
    0