ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,376 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    353

    Overall
    254,376

ตอนที่ 30 : เมืองเวโลน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    10 ส.ค. 59

มิชเชลนั่งมองคนทั้งสามที่นอนเรียงอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ เวลาเพียงไม่นานที่เธออยู่กับคนทั้งสาม ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนเธอได้มีครอบครัวที่อบอุ่นกลับคืนมาอีกครั้ง ทุกครั้งที่มิชเชลแอบมองหญิงสาวทั้งสองหยอกล้อกับชายหนุ่มทำให้เธอคิดถึงภาพพี่น้องทั้งสี่ของเธอ ที่มักจะวิ่งวุ่นซุกซนไปทั่วบ้านหลังเล็กๆจนแม่ของเธอไล่ออกไปเล่นนอกบ้านเกือบทุกวัน มิชเชลเป็นลูกผู้หญิงเพียงคนเดียวเธอจึงมักช่วยแม่ดูแลน้องๆเมื่อพวกเขาป่วย

ชายหนุ่มตาสีฟ้าลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงใหญ่ในบ้านไม้ที่คุ้นเคย ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวสองคนยังคงนอนสลบอยู่บนเตียงข้างกายเขา ทั้งสามถูกเปลี่ยนชุดและทำความสะอาดร่างกายจนสะอาด ความรู้สึกปวดหัวอย่างมากทำให้เขาต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นบีบขมับตนเอง เขาล้มลงนอนอีกครั้งอย่างอ่อนแรงเวลาผ่านไปพักใหญ่อาการปวดหัวของเขาเริ่มดีขึ้น วินพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่สามารถนึกอะไรออก

“ท่านวินฟื้นแล้ว” มิชเชลเข้ามาในห้องเห็นชายหนุ่มจึงร้องทัก

“เกิดอะไรขึ้นอสูรยักษ์นั่นตายได้อย่างไร ข้าจำอะไรไม่ได้เลย” ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองหลังพยายามทบทวนความทรงจำของตน

“ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ หลังจากออนก้าช่วยท่านให้พ้นจากหอกดินของอสูรไซคอปแล้วนกไฟสีดำที่ท่านวินร่ายใช้ปีกตัดหัวของมันจนขาด จากนั้นท่านใช้เวทแสงรักษาออนก้าและแอลฟ่าแล้วท่านก็ล้มลง หลับไปสองวันเต็มๆ”

“ออนก้ากับมิชเชลเป็นอย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มผมสีฟ้าถามอย่างเป็นห่วงเขายังคงใช้นิ้วมือคลึงขมับของตนเอง

“แม้จะยังไม่ฟื้นแต่พวกเธอปลอดภัยแล้วคะ” หญิงสาวผมดำยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางส่งแก้วน้ำให้ชายหนุ่ม

วินมองสีหน้าอันราบเรียบของหญิงสาวบนเตียง โชคดีที่เขาใช้เวทแสงรักษาเธอทั้งสอง แม้ว่ามานาของเขาในขณะนั้นจะไม่เพียงพอที่ทำให้ทั้งคู่หาย แต่มันพอที่ทำให้อาการบาดเจ็บของทั้งคู่พ้นขีดอันตราย

“สองวันมานี่เจ้าคงเหนื่อยแย่ที่ต้องดูแลพวกข้า 3 คน ขอบใจเจ้ามาก”

“ข้าเต็มใจ ท่านคงหิวแล้ว ข้าจะไปเตรียมข้าวเย็นไว้ให้” มิชเชลมองชุดที่วินใส่แล้วรีบหันหลังกลับไปยังประตูที่เธอเข้ามาเพื่อหลบใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีจากสายตาของชายหนุ่ม

มิชเชลเป็นคนพูดน้อยเมื่อวินนั่งกินข้าวโดยไม่พูดอะไรทำให้มีเพียงความเงียบบนโต๊ะอาหาร หลังมื้ออาหารค่ำที่เงียบงันวินพยายามชวนเธอคุยถึงเรื่องต่างๆทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีขึ้น

“ท่านวินคะ” มิชเชลวางสิ่งของหลายอย่างที่เก็บจากศพของสัตว์ร้ายที่พวกเขาฆ่าตายเมื่อวันก่อน

“ส่วนที่เหลือข้าให้เจ้าเก็บไว้” ชายหนุ่มเก็บเพียงลูกแก้วหน้าตาแปลกๆที่มิชเชลบอกว่าได้มาจากไซคอป

วินช่วยมิชเชลเช็ดตัวหญิงสาวทั้งสองที่ยังหมดสติ ชายหนุ่มขอนอนในห้องเพื่อดูแลหญิงสาวทั้งสองอย่างใกล้ชิด มิชเชลหลับลงอย่างอ่อนเพลียเพราะเธอดูแลคนทั้ง 3 ตลอดเวลา 2 วัน 2 คืน

ออนก้ารู้สึกตัวในวันรุ่งขึ้นเธอมองไปรอบๆห้องใหญ่ที่เธอนอนอยู่ ข้างซ้ายเป็นแอลฟ่าและมิชเชลที่ยังคงหลับสนิท ทางขวาเป็นชายหนุ่มผมดำนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างๆกายเธอ สองมือของเขากำลังกุมมือของเธอไว้เหมือนไม่ยอมให้จากไปไหน

“อรุณสวัสดิ์ท่านวิน” ออนก้าทักทายเมื่อเห็นวินตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

“ออนก้า ข้าดีใจที่เจ้าฟื้นแล้ว” จากนั้นวินจึงเล่าเรื่องที่มิชเชลเป็นคนดูแลทั้งสาม

 

ทั้งหมดออกเดินทางในวันรุ่งขึ้นวินตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะกำจัดอสูร รวมทั้งค้นหาวิญญาณธาตุตามที่อลันเชียร์บอก ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ว่าจะตามหาวิญญาณธาตุเหล่านั้นได้จากที่ใด้ก็ตาม หลังจากชนะไซคอปแล้วชายหนุ่มรู้ดีว่าหากเขาจะเอาชนะอสูรเหล่านี้ได้ ได้เขาจะต้องเก่งกว่านี้ วิหคเพลิงสีดำที่ฆ่าไซคอปในวันนั้นตัวเขาเองไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเป็นคนยิงมันออกไป

-------------------------------------------

กลุ่มของวินมาหยุดอยู่หน้าเมืองขนาดใหญ่ นครเวโลน่าเมืองหลวงของประเทศซาโมนิค มันมีขนาดใหญ่กว่าเมืองแซนติโกมากกว่าสองเท่า เมืองนี้มีประชากรอาศัยอยู่นับล้านคน

“ห้ามทุกคนนำอาวุธที่ทำด้วยอดามันเทียมออกมาให้ผู้อื่นเห็นโดยเด็ดขาด” วินกำชับทุกคน

“ท่านวินเข้าเมืองมาทำไมคะ” มิชเชลถามขึ้น

“เรายังต้องเดินทางอีกไกลข้าคิดว่าจะซื้อของบางอย่าง”

“ข้าอยากได้เครื่องครัว กับเสื้อผ้า” ออนก้าพูด

“ข้าอยากได้บ้านที่สะดวกสบายกว่านี้ บ้านที่มีหลายห้องเพื่อมิชเชล” แอลฟ่าอ้อนวินสายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวผมสีดำอย่างรู้ใจ

ทั้งหมดอยู่ในแถวตรวจสอบเอกสารก่อนเข้าเมือง นครเวโลน่าเป็นเมืองที่มีความหลากหลายของชนเผ่ามากแม่จะมีการเหยียดเผ่าพันธุ์บ้างแต่น้อยกว่าแซนติโกมากกลุ่มของวินที่มีสายพันธุ์เลือดผสมอยู่ด้วยจึงไม่เป็นที่สนใจของคนมากนัก ยกเว้นกลุ่มทหารจำนวน 10 กว่าคนที่มีท่าทางแปลกๆกับคนกลุ่มนี้พอสมควร แม้ว่าหัวหน้าทหารยามเฝ้าประตูจะมีขั้นสูงถึงยอดฝีมือ แต่เขาไม่สามารถตรวจสอบระดับของคนทั้ง 4 ได้เลย ยิ่งเมื่อทุกคนแสดงผลึกประจำตัวให้ทหารตรวจพวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติ ทหารเหล่านั้นหันไปพูดคุยอะไรบางอย่างกับผู้ที่เป็นหัวหน้าก่อนจะปล่อยคนทั้งหมดเข้าเมือง

“ข้ารู้สึกว่าทหารเฝ้าประตูมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ” มิชเชลที่เคยเป็นทหารพูดขึ้นอย่างสงสัย

“อาจเป็นเพราะพวกเรามีระดับสูงกว่าทหารมากมั้ง” แอลฟ่ามองในแง่ดี

“ข้าคิดว่าเราควรรีบทำธุระให้เสร็จแล้วออกจากเมืองนี้ภายในวันนี้” ออนก้าแนะนำ

“ตกลง ถ้าเช่นนั้นเราแยกกันไปขายชิ้นส่วนและลูกแก้ว พวกเจ้าไปซื้อเครื่องครัว เสื้อผ้าและของใช้จำเป็น ก่อนเที่ยงเราจะมาเจอกันที่ลานน้ำพุตรงนี้” วินพูดแล้วเดินแยกทางออกไป

 

“สวัสดีครับนายท่าน จะรับอะไรดีครับ” ลูกจ้างร้านขายสินค้าขนาดใหญ่ทักทายเมื่อวินเข้าไปภายในร้าน

“ข้าอยากขายสินค้าพวกนี้” วินนำมิธริล โฮริฮารูกอน และลูกแก้วธาตุขั้นสูงจำนวนมากออกมาจากแหวนสายรัดข้อมือที่ได้มาจากออนก้า หลังจากพวกเขาอยู่ในสถานที่ที่มีแต่สัตว์ขั้นสูงและแร่ที่หายาก วินตัดสินใจจะเก็บเพียงสิ่งของหายากและมีราคาแพงเท่านั้น

“เอ่อ...นายท่าน กรุณา รอสักครู่ครับ” ชายคนนั้นตกใจจนตาค้างไปนานเมื่อเห็นแร่หายากและลูกแก้วขั้นสูงจำนวนมาก เขาหายเข้าไปภายในร้าน ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชายวัย 50 ปีคนหนึ่ง

“สวัสดีครับนายท่าน ท่านต้องการขายสินค้าพวกนี้ใช่ไหมครับ” ชายสูงวัยตาโตเมื่อเห็นสิ่งของที่ชายผมสีฟ้านำออกมา

“ทั้งหมด 18,540 เหรียญทองครับนายท่าน” หลังจากคิดคำนวณราคาสินค้าทั้งหมดอยู่พักใหญ่ ชายสูงวัยจึงแจ้งราคาพร้อมทั้งนำแหวนมิติมาเปิดให้วินตรวจสอบเหรียญทองภายใน

“นายท่านต้องการอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”

“ข้าต้องการบ้านขนาดใหญ่เพื่อการเดินทาง”

“เชิญนายท่านทางนี้ครับ” ชายหนุ่มลูกจ้างร้านค้าพาวินไปยังลานกว้างหลังร้าน เขานำบ้านแบบต่างๆออกมาจากแหวนมิติขนาดใหญ่

“มีเพียงเท่านี้รึ ข้าอยากได้บ้านหลังใหญ่กว่านี้มีบ้างไหม” วินเดินส่ายหน้าขณะดูบ้านไม้หลังใหญ่หลายแบบที่พนักงานหนุ่มนำออกมาให้ดู

“นายท่านรอสักครู่” ชายหนุ่มเดินเข้าไปในร้านก่อนจะออกมากับชายสูงวัยคนเดิม เขาวางสายรัดข้อมือเส้นหนึ่งบนพื้นแล้วทำอะไรบางอย่างกับมัน เมื่อเขาเดินถอยออกมามีบ้านสร้างด้วยหินสกัดผุดขึ้นจากสายรัดข้อมือ มันเป็นบ้าน 2 ชั้นที่สร้างจากหินสีเทาดูแข็งแรง ชั้นล่างเป็นห้องรับแขกโล่งๆ ห้องครัว ห้องอาหาร ห้องน้ำ และห้องนอนขนาดเล็กอีก 1 ห้อง ชั้นบนเป็นห้องขนาดใหญ่ที่สามารถนอนได้มากถึง 10 คน 1 ห้อง ห้องนอนขนาดเล็กอีก 1 ห้อง ยังมีห้องน้ำขนาดใหญ่ 1 ห้อง ภายนอกมีรั้วและลูกกรงเล็กกล้าครอบทั้งตัวบ้านป้องกันสัตว์ร้ายได้ระดับหนึ่ง ชายสูงวัยบอกวินว่ารอบเมืองแห่งนี้จะพบสัตว์ธาตุลมที่บินได้เสียเป็นส่วนใหญ่

“ข้าชอบหลังนี้”

“หลังนี้เป็นหลังที่ข้าเป็นคนสร้างเองเมื่อหลายปีก่อน ภายในมีอุปกรณ์อำนวนความสะดวกครบครัน ในทีแรกข้าตั้งใจจะเก็บไว้ใช้เองยามเดินทางท่องเที่ยวกับเมียของข้าแต่ข้าคงไม่มีโอกาสได้ใช้มัน ถ้าท่านชอบข้าขายให้ท่านในราคา 8,000 เหรียญทอง” วินสังเกตว่าชายสูงวัยมีน้ำเสียงเศร้าเมื่อพูดถึงภรรยาของตน ในภายหลังพนักงานหนุ่มกระซิบกับวินว่าภรรยาของเจ้านายเขาเสียชีวิตไปเมื่อ 5 ปีก่อน หลังจากเขาสร้างบ้านหลังนี้เสร็จได้เพียงไม่นาน

วินจ่ายเงินแล้วถามขึ้น “ข้าอยากรู้ว่านอกเมืองนี้มีสถานที่ใดที่มีสัตว์หรือสัตว์อสูรระดับสูงบ้างไหม”

“ข้ามีแผนที่ของประเทศซาโมนิคในนั้นจะบอกสถานที่ปลอดภัยและอันตรายไว้เกือบหมด ข้าขอมอบให้นายท่าน ถือเป็นคำขอบคุณสำหรับลูกค้ารายใหญ่ในวันนนี้” ชายสูงวัยหยิบแผนที่ฉบับใหญ่แล้วส่งให้วิน

“ขอบคุณท่านมาก” วินโค้งหัวเล็กน้อย เมื่อเขาได้บ้านหลังใหม่รวมทั้งข้อมูลที่ใช้ในการเดินทางแล้ววินจึงไปรอสามสาวที่จุดนัดพบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #855 Kiriwzaa (@Kiriwzaa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 17:14
    โดนต้มแล้วอายุน้อยก็เงี่ยใช้เงินไม่เป็น
    #855
    0
  2. #618 suck-it (@suck-it) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 16:33
    500 กับ 8000 โดนหลอกขายไม่คิดซักนิดเดียวใช้เงินได้แบบ ไม่สนใจอะไรเลย
    #618
    0
  3. #617 suck-it (@suck-it) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 16:30
    ราคาของโดดสูงมากๆครับ ไม่โอเคเลย บ้านหินธรรมดาไม่มีอะไรนอกจาก2ชั้น กับเพิ่มห้อง แล้วก็รั้วกากๆ
    #617
    0
  4. #124 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 14:04
    สนุกดีจ้า
    ขอบคุณค่ะ
    #124
    0
  5. #123 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 14:04
    สนุกดีจ้า
    ขอบคุณค่ะ
    #123
    0