ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,373 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    350

    Overall
    254,373

ตอนที่ 37 : ทุ่งหญ้าโกรย่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    22 ส.ค. 59

       อากาศร้อนท่ามกลางบรรยากาศของทุ่งหญ้าใบบางสีเขียวอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา หญ้าใบบางความสูงแค่เอวกำลังพริ้วไหวไปตามสายลมแผ่วๆ ภาพดอกหญ้าสีขาวลอยไปตามกะแสลมมองแล้วสบายตาผิดกับความร้อนของอากาศในขณะนี้ เมฆก้อนน้อยสีขาวลอยกระจัดกระจายอยู่เกลื่อนท้องฟ้าไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนจากดวงอาทิตย์ลงแม้แต่น้อย

            คนกลุ่มเล็กๆเดินฝ่าท้องทุ่งสีเขียวอย่างไม่ใส่ใจความร้อนของอากาศในท้องทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่มากนัก หญิงสาวสามคนยกเว้นชายหนุ่มมีลูกแก้วอสูรสีเขียวขนาดเล็กเท่าปลายก้อยห้อยอยู่ที่คอ มันเป็นลูกแก้วอสูรธาตุลมที่วินบรรจุเกราะเวทลมไว้ภายใน หลังจากชายหนุ่มกระตุ้นลูกแก้วด้วยเวทมนต์แล้วมันจะปลดปล่อยเกราะเวทลมคลุมทั้งตัวของผู้สวมใส่ ผู้สวมใส่จี้สีเขียวจะรู้สึกเหมือนมีกระแสลมบางเบาลอยวนอยู่รอบตัว นอกจากจะได้รับความเย็นจากเกราะลมแล้วมันยังช่วยกรองความร้อนจากแสงแดดได้เป็นอย่างดี

            ออนก้ากับแอลฟ่าวิ่งเล่นไปบนทุ่งหญ้าสีเขียวอย่างสดใสราวกับทั้งคู่เป็นเจ้าของทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลผืนนี้

            “ท่านวินทางซ้ายมีฝูงสัตว์จำนวนมากตรงมาทางนี้” ออนก้าหยุดนิ่งก่อนหันไปทิศทางของต้นเสียง

            “กำลังคันไม้คันมืออยู่เลย” วินพูดก่อนหยิบคทาของตนขึ้นมาถือไว้ หญิงสาวทั้งสามนำอาวุธของเธอออกมาเตรียมพร้อม

            ตึง ตึง ตึง ตึง!

            เสียงวิ่งของกระทิงป่าสี่เขาสีแดงเพลิงขนาดใหญ่สูงเกือบ 2 เมตร จำนวนกว่า 50 ตัวกำลังตรงมายังกลุ่มของวิน

 

            กระทิงขนไฟ สัตว์ ธาตุไฟ

            ขั้นขุนพล ระดับ 2

 

            ตูม ตูม ตูม!

            หอกน้ำแข็งสีม่วงเข้มตกจากฟากฟ้าลงสู่พื้นดินห่างชายหนุ่มผมสีฟ้าราว 500 เมตร กระทิงขนไฟที่อยู่ภายในวงเวทรัศมี 10 เมตรล้วนถูกฝนน้ำแข็งแทงทะลุร่างล้มลงตายจำนวนมาก หลายตัวที่วิ่งตามมาข้างหลังล้มกลิ้งเพราะสะดุกซากศพพวกเดียวกัน

            วินยังคงชี้คทาในมือไปยังทิศทางที่พวกมันมาจากนั้นไม่นานฝนหอกน้ำแข็งได้ร่วงหล่นมาอีกครั้ง สัตว์สี่เขาร่างใหญ่กลุ่มหลังที่พยายามหยุดวิ่งเพื่อไม่ให้ชนเพื่อนที่ล้มกลิ้งอยู่ด้านหน้าล้มลง เลือดสีแดงนองพื้นหญ้าใบยาวที่ตอนนี้โล่งเตียนและเต็มไปด้วยร่างไร้วิญญาณของกระทิงร่างใหญ่จำนวนมาก

            หญิงสาวทั้งสามพุ่งตัวออกไปยังกระทิงขนไฟที่เหลืออยู่ไม่ถึง 10 ตัว ถึงมันจะมีขนาดใหญ่และมีระดับใกล้เคียงกับหญิงสาวทั้งสาม ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของกระทิงขนไฟคือการอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม เมื่อมันถูกแยกออกจากกลุ่มความแข็งแกร่งของมันจะถูกบั่นทอนลงอย่างมากทำให้หญิงสาวทั้งสามสามารถแยกกันสู้พวกมันได้อย่างง่ายดาย

 

            หลังกำจัดฝูงกระทิงขนไฟและพักทานอาหารกลางวันแล้วทั้งหมดเดินทางกันต่อในตอนบ่าย ตลอดหลายวันในทุ่งหญ้าแห่งนี้พวกเขาพบกระทิงขนไฟแล้วหลายฝูง ที่แห่งนี้นับเป็นทุ่งหญ้าที่อุดมสมบูรณ์มากจริงๆ

            “มิชเชลมาดูตรงนี้เร็ว มันสวยมากเลย” แอลฟ่าวิ่งย้อนกลับมายังหญิงสาวผมดำก่อนจะลากแขนเธอไปยังจุดที่ออนก้ายืนอยู่

            เมื่อทั้งสามออกจากทุ่งหญ้าสูงเกือบครึ่งตัวหญิงสาว ภาพด้านหน้าทำให้หญิงทั้งสามต้องตกตะลึง มันเป็นแปลงดอกไม้ขนาดใหญ่ ดอกไม้หลากสีลำต้นสูงไม่เกินหนึ่งฝามือจำนวนมาก กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ลอยไปทั่วบริเวณ แม่แต่วินที่เป็นชายยังอดชื่นชมความสวยงามของทุ่งดอกไม้นี้ไม่ได้

            “พวกเราเดินอ้อมทุ่งดอกไม้นี่เถอะ มันสวยเสียจนข้าไม่อยากเหยียบย่ำมันเลย” แอลฟ่าบอกกับทุกคน หญิงสาวสองคนพยักหน้าเห็นด้วย

            “พวกเจ้านี่เออออกันดีจริง” ชายหนุ่มมองหญิงสาวทั้งสามแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี การกระทำของหญิงสาวทั้งสามที่มักเห็นพ้องต้องกันไปซะทุกเรื่องเป็นสิ่งที่เรียกรอยยิ้มจากเขาได้ทุกครั้งไป

----------------------------------

กลุ่มของวินเดินอยู่บนพื้นดินแห้งแล้งขนาดใหญ่ พื้นที่โดยรอบล้วนมีเพียงความแห้งแล้งไร้ซึ่งชีวิต สีของทุ่งหญ้าเขียวขจีกลายเป็นทุ่งหญ้าสีน้ำตาลมาหลายวันแล้ว ตอหญ้าสีน้ำตาลไร้การเคลื่อนไหวราวกับจะบอกว่าพื้นที่บริเวณนี้มีเพียงความว่างเปล่า ต้นไม้ขนาดใหญ่ยืนต้นตายมีให้พบเห็นทั่วไป ผืนดินแห้งแล้งร้อนระอุราวกับมันจะมอดไหม้ ความร้อนของดวงอาทิตย์บริเวณนี้เป็นคนละดวงกับที่ผ่านมา

วินเปิดดูแผนที่ผืนใหญ่เขากำลังจ้องมองยังพื้นที่แห่งหนึ่งบนแผนที่ “ทุ่งหญ้าโกรย่า” ชายหนุ่มอ่านข้อความบนแผนที่เบาๆ

“ตามแผนที่บอกว่าทุ่งหญ้าบริเวณนี้เป็นบริเวณที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยสัตว์อสูรขั้นสูง” ชายหนุ่มพูดโดยไม่เงยหน้า

“หรือว่าเราจะหลงทาง” ออนก้าหน้าเครียด

            “ข้าไม่อยากคิดว่าถ้าไม่มีเกราะลมของท่านวินร่างกายของข้าจะทนความร้อนแบบนี้ได้ไหม” แอลฟ่าผู้ไม่ชอบอากาศร้อนบ่นออกมาลอยๆ ความสนุกสนานของสาวๆหมดลงเมื่อสภาพแวดล้อมที่พลิกผัน

            “ทุกคนระวังตัว” ออนก้าพูดขึ้นเบาๆ สองมือได้กระชับกงเล็บเสือดำขึ้นข้างกาย

            คนอื่นๆเห็นเช่นนั้นก็หยิบอาวุธของตัวเองขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม คนในกลุ่มทุกคนต่างรู้ดีว่าประสาทสัมผัสของออนก้าแม่นยำเพียงใด

            “ข้ารู้สึกเหมือนพวกเรากำลังถูกล้อม” ออนก้าพูดขณะทีตนเองหันซ้ายทีขวาทีเพื่อสำรวจไปทั่ว

            โฮกกกก!

            โครม!

            สิงโตสองหัวขนาดใหญ่ตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากที่ซ่อน มันพุ่งเข้าหาชายหนุ่มที่อยู่หน้าสุดของกลุ่มคนทั้งสี่ ก่อนที่จะถึงตัวชายหนุ่มสิงโตตัวใหญ่ได้ชนบางอย่างที่มันมองไม่เห็น วินยังคงยื่นนิ่งอยู่ภายเกราะลมของเขา สิงโตตัวนั้นกระเด็นออกไปเล็กน้อย เมื่อจ่าฝูงเริ่มโจมตี สิงโตสองหัวตัวอื่นอีก 5 ตัวก็ออกจากที่ซ่อนและพุ่งเข้าหากลุ่มคนทั้งสี่

            “โฮก โฮก!

           

            สิงโตทุ่งหญ้าสองหัว สัตว์อสูร ธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ

            ขั้นขุนพล ระดับ (6) (7) (8) (9)

 

            สิงโตตัวหนึ่งกระโจนเข้าหามิชเชลก่อนจะล้มคว่ำไปเพราะกระแทกเข้ากับเกราะลมของเธอ ก่อนที่มันจะลุกขึ้นมิชเชลฟันดาบคู่ของเธอบนลำตัวของสิงโต ดาบของเธอสร้างบาดแผลไม่ใหญ่นักบนตัวของมัน หัวด้านขวาของมันหันมาหมายจะตอบโต้หญิงสาว ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเธอสามารถพลิกตัวหลบคมเขี้ยวของมันได้ แอลฟ่าที่ยืนอยู่ใกล้ตัวเธอพุ่งเข้ามาช่วยหญิงสาวผมสีดำอีกแรง เธอกระแทกโล่ใหญ่เข้าที่หน้าของสิงโตตัวนั้น มันกระเด็นไปประมาณ 2 เมตร หญิงสาวผมสีทองไม่ปล่อยโอกาสเธอพุ่งเข้าหาสิงโตสองหัวอีกครั้งก่อนใช้ดาบคู่แทงเข้าที่ช่องท้องของมันอย่างแรง เลือดสีแดงพุ่งเป็นสายน้ำ แต่นั่นยิ่งทำให้มันโกรธจัด หัวทั้งสองส่งเสียงคำรามลั่นก่อนที่จะพลิกตัวยืนแล้วตะปบมิชเชลด้วยเท้าขนาดใหญ่ เธอยกดาบคู่ขึ้นไขว้กันเพื่อป้องกันแต่ด้วยแรงของมันทำให้ร่างของเธอทรุดลง แอลฟ่าตรงเข้ามาอีกครั้งเธอตวัดดาบสีเขียวขึ้นผ่านขาข้างนั้นของสิงโตเต็มแรง ด้วยความคมของดาบบวกกับพลังอันมหาศาลของหญิงสาวมันสามารถตัดผ่านขาขนาดใหญ่ของสิงโตได้อย่างง่ายดาย

            “โฮกกกกก”

            มันร้องคำรามอย่างเจ็บปวด เมื่อเสียขาหน้าไปหนึ่งข้างสมดุลของมันก็เริ่มเสีย ก่อนที่สิงโตตัวอื่นจะเข้ามาช่วย มันก็ถูกดาบคู่ของมิชเชลแทงเข้าที่ลำคอทั้งสองของมันเมื่อหญิงสาวดึงดาบออกเลือดสิงโตได้พุ่งตามคมดาบออกมา

            แอลฟ่าขว้างโล่เกล็ดมังกรดำของเธอใส่สิงโตอีกตัวที่กำลังพุ่งเข้าหามิชเชลด้วยความคมของโล่สร้างบาดแผลขนาดใหญ่บนหน้าของมัน สิงโตขนาดใหญ่ล้มลงเพราะแรงกระแทกของโล่ใหญ่ เธอรับโล่ที่หมุนย้อนกลับมาก่อนจะพุ่งตัวไปยังสัตว์ร่างใหญ่ตัวนั้น ดาบสีเขียวฟาดลงระหว่างหัวทั้งสองของมันจนร่างส่วนหน้าของสิงโตขาดครึ่ง

            หอกน้ำแข็งสีม่วงหลายอันพุ่งเข้าใส่สิงโตขนาดใหญ่ที่เป็นจ่าฝูง มันหลบหอกสามอันแรกได้แต่จำนวนหอกที่วินขว้างไปมีจำนวนมากจนมันหลบได้ไม่หมด หอกสีม่วงอันหนึ่งพุ่งเข้าใส่ขาของมันจนทะลุ หัวข้างหนึ่งของมันก้มลงดูบาดแผลที่ถูกแทงอย่างงุนงง แผลที่ถูกแทงทะลุแต่กลับไม่มีเลือดไหลออกมาเพียงไม่นานขาทั้งข้างที่ถูกหอกแทงกลับกลายเป็นน้ำแข็ง  มันล้มลงทันทีเมื่อขาที่เป็นน้ำแข็งไม่สามารถรักษาสมดุลของตัวมันได้หอกน้ำแข็งที่เหลือพุ่งเข้าหามันอย่างแม่นยำ วินใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถล้มสิงโตสองหัวร่างใหญ่ได้อย่างไม่ยากนัก

            ออนก้าใช้ความเร็วของเธอหลบเลี่ยงการโจมตีทางด้านหน้าของสิงโต เธอเข้าฟันขาหลังของมันก่อนจะฉากออกมาเมื่อมันกลับหลังหันมาสู้ ด้วยความเร็วของเธอเมื่อสัตว์ร่างใหญ่หันกลับมาเธอก็พุ่งตัวไปยังด้านหลังของมันเรียบร้อยแล้ว หลังจากพยายามอยู่หลายครั้งขาหลังสัตว์ร้ายเริ่มหมดแรง ขาหลังทั้งสองของมันเต็มไปด้วยบาดแผลจำนวนมาก เมื่อมันทรุดตัวลงหญิงสาวครึ่งเสือจึงพุ่งเข้าฟาดฟันด้านหน้า

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังฆ่าสิงโตตัวที่สาม ออนก้าแทงคอสิงโตสองหัวที่ร่างของมันเต็มไปด้วยบาดแผลจนล้มลง

ทุกการกระทำของพวกเขาในขณะนี้ล้วนอยู่ในสายตาของคนกลุ่มหนึ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1055 ConUniUni (@ConUniUni) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 08:05
    อ่านมาถึงตอนนี้เหมือนอ่านย้อนแค่เปลื่ยนจากสัตว์ต่ำมาสัตว์สูง 3สาวร่วมกันสู้และผู้ชายสู้คนเดียว ตอนต่อไปถ้าเจออสูรก็ต้องให้3สาวเกือบตายจนผู้ชายโกรธแล้วชะมันจะเป็นแบบนี้อีกกี่รอบ
    #1055
    0
  2. #418 กระรอกน้อย (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 05:01
    ยิ่งเขียนยิ่งราบรื่น การบรรยายดีขึ้นทุกวัน
    #418
    0
  3. #417 กระรอกน้อย (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 05:01
    ยิ่งเขียนยิ่งราบรื่น การบรรยายดีขึ้นทุกวัน
    #417
    0
  4. #201 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 18:58
    ขอบคุณครับ
    #201
    0