ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,526 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    503

    Overall
    254,526

ตอนที่ 38 : ชนเผ่ากราโกรย่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    23 ส.ค. 59

แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าทั่วทั้งทุ่งหญ้าถูกฉาบเป็นสีแดง ถึงความร้อนของดวงอาทิตย์จะลดลงแล้ว ในทางกลับกันผืนดินแห่งนี้ไม่มีทีท่าจะคลายความร้อนลงแม้แต่น้อย

            คนทั้งสี่ที่อยู่ในบ้านไม้ชั้นเดียวขนาดใหญ่ดูเหมือนจะไม่ยี่หระกับความร้อนภายนอกแม้แต่น้อย บ้านไม้ภายใต้เกราะลมจากพลังของลูกแก้วอสูรที่หัวมุมทั้งสี่ของบ้านไม่เพียงช่วยป้องกันภัยจากสัตว์ร้าย มันยังช่วยให้อากาศภายในโดมที่มองไม่เห็นเย็นกว่าภายนอกอย่างไม่น่าเชื่อ

            “อาหารเสร็จแล้วค่ะ” เสียงใสๆของออนก้าเรียกให้ทุกคนในบ้านออกมารวมกันอยู่หน้าบ้าน

            เมนูวันนี้ออนก้าทำเนื้อกระทิงขนไฟหมักเครื่องเทศเสียบไม้ย่างคู่กับผักหน้าตาแปลกๆหลายอย่าง ทันทีที่ทุกคนออกมานอกบ้านก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยมาเข้าจมูก

            “เจ้าทำอาหารอร่อยมากเลยออนก้า” มิชเชลชมหลังชิมบาบีคิวเนื้อไม้ใหญ่ไปหนึ่งคำ

            “ข้าไม่คิดว่าเนื้อกระทิงนี่จะนุ่มมากขนาดนี้” วินเอ่ยปากชมหลังกินหมดไปแล้ว 2 ไม้

            “ผักเปรี้ยวๆนี่ก็เข้ากันกับเนื้อนุ่มๆมากเลย” แอลฟ่าสมทบ

            “พวกเจ้าเล่นชมแบบนี้ข้าก็อิ่มก่อนกินนะสิ”

แล้วคนทั้งสี่หัวเราะขึ้นพร้อมๆกัน เป็นอีกวันหนึ่งที่คนในครอบครัวของวินเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

 

            กลุ่มของวินออกเดินทางตอนสายของวันรุ่งขึ้น ตลอดทั้งวันพวกเขาไม่พบสัตว์เลยสักตัว สิ่งที่เห็นตลอดหลายวันที่อยู่ในพื้นที่แห่งนี้นอกจากดินที่แตกระแหงกับซากพืชแห้งๆ ตลอดทางยังมีซากสัตว์และโครงกระดูกสัตว์ทั้งเล็กและใหญ่เป็นจำนวนมาก

            “ท่านวินคะ ข้ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างตรงเข้ามาหาพวกเรา” ออนก้าพูดขึ้น

            “มันมาจากทางไหน จำนวนเท่าไร”

            “มาจากทุกทิศทาง จำนวนมากกว่าหนึ่งร้อยตัว”

            ทั้งหมดมองไปรอบตัวเห็นเพียงตอหญ้า และต้นไม้ที่ยืนต้นตาย ทุกคนเชื่อในประสาทสัมผัสของหญิงสาวผมสีน้ำตาล ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมักมีการรับรู้ที่ว่องไวและแม่นยำเสมอ

            วินและหญิงสาวทั้งสามหยิบอาวุธของตนขึ้นมาในทางเตรียมพร้อม ทั้งหมดเข้ามายืนชิดกันเกราะลมทรงโดมที่มองไม่เห็นตอนนี้เปลียนเป็นสีฟ้าอ่อนๆ

            ก่อนที่วินจะร่ายเวทใดหอกไม้ปลายแหลมจำนวนมากได้พุ่งมายังพวกเขา ก่อนที่หอกเหล่านั้นจะถึงตัวพวกเขาเพียงไม่กี่เมตรมันเหมือนชนถูกอะไรบางอย่างแล้วหอกทั้งหมดก็ตกลงพื้นดิน

            วินจ้องไปยังกลุ่มคนรอบตัวพวกเขาที่ปรากฎตัวออกมา คนเหล่านั้นหัวหยิกผิวดำ รูปร่างผอมสูงเกือบ 2 เมตร ทั้งหมดอยู่ในอาการตกใจและหวาดกลัวอย่างสุดขีด อาวุธจำนวนมากที่พุ่งใส่คนทั้งสี่ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้แม้แต่น้อย ชายหนุ่มผมสีฟ้าเดินเข้าไปหาพวกมันอย่างช้าๆ

            “พวกเจ้าต้องการอะไร” วินตะคอกถามเสียงดัง

            แทนคำตอบคน 4-5 คนในกลุ่มพุ่งเข้าหากลุ่มของวินที่ตอนนี้อยู่ห่างกันไม่ถึง 10 เมตร

            โครมมม!!

            ก่อนจะถึงตัวคนทั้งสี่ชายเหล่านั้นกระเด็นหงายหลังเหมือนวิ่งชนกำแพง กลุ่มคนหัวหยิกที่เหลือร้อยกว่าคนต่างยืนอ้าปากค้างเมื่อเห็นลูกไฟขนาดใหญ่บนมือวินที่ร่ายเตรียมพร้อมไว้ หลังพวกมันตกใจอยู่พักใหญ่ จากนั้นพวกมันทั้งหมดคุกเข้าและหมอบลง

            “ทะ...เทพแห่งฤดูกาล เทพแห่งฤดูกาล” เสียงจากชายหัวหยิกร่างใหญ่คนหนึ่งดังขึ้น จากนั้นทั้งหมดพูดขึ้นพร้อมๆกันขณะที่พวกมันยังคงหมอบอยู่อย่างนั้น

            ตูม!

            วินยิงบอลไฟลูกหนึ่งไปตรงหน้าของพวกมันที่ตอนนี้ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น

            “ข้าถามว่าพวกเจ้าต้องการอะไร” วินตะคอกอีกครั้ง

“อะ..อาหาร พวกข้าต้องการอาหาร” ชายร่างใหญ่คนเดิมกล่าว

 

            “ขออภัยท่านเทพแฟ่งฤดูกาล ได้โปรดอย่าได้โกรธกับการกระทำอันโง่เขลาของพวกข้าเลย” ลูก้าชายสูงวัยที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านอยู่แถวหน้าสุดของคนนับพันพูดขึ้น วินมองไปยังร่างผอมๆนับพันที่กำลังกราบกรานพวกเขา พวกเขาทั้งหมดกำลังคุกเข่าอยู่หน้าคนทั้งสี่ แม้ว่าเป็นเวลาเย็นแล้วแต่วินยังคงใช้เวทลมคลุมร่างของคนทั้งสี่

            วินมองไปรอบๆหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่อยู่กลางทุ่งอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ บ้านหลายร้อยหลังปลูกอยู่บนเนินเตี้ยๆชายหนุ่มมองออกไปไกลสุดสายตาล้วนเป็นท้องทุ่งแห้งๆที่มีเพียงความว่างเปล่า บ้านแต่ละหลังสร้างขึ้นอย่างง่ายๆมันถูกคลุมด้วยหญ้าใบยาวคล้ายกับที่เขาเห็นเมื่อหลายวันก่อน ผู้คนที่อยู่ใกล้พวกเขารู้สึกได้ถึงสายลมบางเบาพัดอยู่รอบคนทั้งสี่

            “มันจะดีหรือคะที่ตามพวกมันมาที่หมู่บ้าน” ออนก้ากระซิบถามวินเบาๆ

            “พวกมันคงไม่กล้าทำอันตรายเราหรอก” ชายหนุ่มกระซิบตอบ

 

            “ท่านผู้เฒ่าช่วยเล่าให้ข้าฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านนี้” วินสลายเกราะลมก่อนจะเดินเข้าไปประคองชายชราและเอ่ยถามขึ้น

            “ข้าแต่ท่านเทพแห่งฤดูกาลเดิมทีทั่วทั้งบริเวณที่แห้งแล้งนี้เป็นท้องทุ่งที่อุดมสมบูรณ์ มันเป็นที่อาศัยของสัตว์ป่าและสัตว์อสูรจำนวนมาก คนในหมู่บ้านของข้าล่าสัตว์เพื่อการดำรงชีวิต มันเป็นอย่างนั้นมานานแสนนาน ท้องทุ่งแห่งนี้จะมีฝนตกเพียงปีละไม่กี่ครั้ง มันเพียงพอให้ความชุ่มชื่นกับพืชและให้ชีวิตกับพวกข้า แต่ 2 ปีที่ผ่านมานี้กลับไม่มีฝนตกลงบนพื้นหญ้าแม้สักวันเดียว ลำธารสายใหญ่รวมทั้งบึงน้ำขนาดใหญ่ล้วนแห้งแล้ง สัตว์ป่าส่วนมากอพยพย้ายถิ่นไปสู่ยังสถานที่แห่งอื่น จำนวนมากที่ไม่สามารถไปได้ล้มตายเนื่องจากขาดอาหาร” ผู้เฒ่าลูก้าพูดอย่างเหน็ดเหนื่อย

            “ทำไมพวกเจ้าไม่อพยพ” วินเอียงคอถามอย่างสงสัย

            “ท้องทุ่งทุกแห่งล้วนมีเจ้าของ การจะอพยพไปยังถิ่นอื่นสามารถทำได้แต่นั่นคือสงครามระหว่างเผ่าจะเกิดขึ้น เดิมทีเผ่าของข้าเป็นเผ่านักรบอันแข็งแกร่งจึงสามารถครอบครองทุ่งหญ้าที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดที่อยู่ใกล้แหล่งน้ำขนาดใหญ่ เมื่อมันอุดมสมบูรณ์มันจึงเต็มไปด้วยนักล่าขั้นสูง หลังจากเกิดปัญหาภัยแล้งนักรบเผ่าข้าหาอาหารได้ยากลำบากขึ้นหลายครั้งที่ต้องปะทะกับกลุ่มนักล่าขั้นสูงอย่างเช่น อัลล่าเบิร์ด สิงโตทุ่งหญ้าสองหัว กระทั่งเสือโคร่ง นอเดียวสัตว์ที่น่ากลัวที่สุดในท้องทุ่ง ทำให้นักรบในเผ่าล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ดังนั้นหากต้องทำสงครามกับเผ่าข้างเคียง แม้เป็นเผ่าที่เล็กที่สุดอย่างเผ่าโคกาโคก้า พวกข้ายังไม่สามารถทำได้ ตอนนี้สะเบียงที่สะสมไว้ได้หมดสิ้นลง กระทั่งสัตว์ที่ฝึกไว้พวกข้ายังต้องนำมาเป็นอาหาร” โจก้าชายหนุ่มร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างลูก้าเล่าเรื่องให้คนทั้งสี่ฟัง

            “ทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพแห่งฤดูกาล”

            “ข้าเห็นท่านควบคุมน้ำ ลม และไฟ ได้ขณะต่อสู้กับสิงโตทุ่งหญ้าสองหัวเหล่านั้น” โจก้าพูดหวาดๆ

            “แล้วทำไมต้องโจมตีพวกข้า” ออนก้าตวาดอย่างโมโห

            “นะ...นั่น เพราะ...เอ่อ” ชายร่างใหญ่พูดไม่ออกเมื่อดวงตาสีเหลืองของออนก้ากำลังจ้องมายังเขาด้วยความโกรธ

            “ปะ..เป็น คะ..ความ ผิด ของ ข้า อ...เอง” ชายหนุ่มผอมสูงหนึ่งในกลุ่มที่วิ่งเข้าชนเกราะลมของวินเมื่อบ่ายละล่ำละลักขึ้น “พ...พวก ข้าไม่เชื่อในสิ่งที่โจก้าบอกเมื่อวันวานว่าท่านสามารถควบคุมฤดูกาลได้ โปรดยกโทษให้พวกข้าด้วย” ชายร่างใหญ่จำนวนมากคุกเข่าก้มหน้าไม่กล้ามองชายผมสีฟ้าตรงหน้า ทั่วทั้งร้างของคนเหล่านั้นสั่นด้วยความกลัว

            “ท่านวินช่วยพวกเขาเถอะ” แอลฟ่ามองชาวบ้านที่ผอมแห้งก่อนกระซิบข้างหูชายหนุ่ม

            เจ้าของดวงตาสีฟ้าที่จ้องไปยังหญิงสาวผมทอง พร้อมรอยยิ้มบางๆบนหน้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #218 1Bishop1 (@vbfip6db2010) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 23:38
    อ่านตอนนี้แล้วหงุดหงิดมากก โดนโจมตีใส่แท้ๆ ฆ่าก็ไม่ฆ่า ไม่ฆ่าไม่ว่าจะไปช่วยอีกหรอ?
    ถ้าพระเอกกากหน่อยคงโดนฆ่าไปแล้ว แถมพวกมันน่าจะทำมาหลายรอบแล้วด้วย
    #218
    0
  2. #202 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 19:01
    ขอบคุณครับ
    #202
    0
  3. #156 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:17
    #156
    0
  4. #148 ชาเย็นแก้ว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 23:24
    ขอบคุณมากคับ สนุกมากเลยรอตอนต่อไปยุนะคับ
    #148
    0