ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,359 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    336

    Overall
    254,359

ตอนที่ 42 : เมืองโตบา (ตอน1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    29 ส.ค. 59

โคลิก้ากินอาหารเที่ยงอยู่เพียงคนเดียวในบ้านสองชั้นหลังใหญ่ จากนั้นเขาจึงนำชิ้นเนื้อจำนวนมากไปเลี้ยงอัลล่าเบิร์ดตรงมุมกำแพงด้านหน้า ที่ตอนนี้ถูกดัดแปลงให้เป็นคอกขนาดย่อมเพื่อเป็นที่พักของพวกมัน ชายหนุ่มผิวดำยืนดูนกขนาดใหญ่เหล่านี้ด้วยสายตาทอประกาย มือทั้งสองบรรจงลูบไปบนขนอันอ่อนนุ่มของพวกมัน เขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้ฝึกสัตว์ที่สง่างามเหล่านี้

            ตลอดทั้งบ่ายโคลิก้าฝึกอาวุธทั้งสองชนิดรวมทั้งทักษะการสลับอาวุธของเขาอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ภายในเกราะธาตุลมสีฟ้าอันแข็งแกร่ง ในช่วงเช้าเขาเห็นแมงมุมขนาดเล็กหลายตัวมาสำรวจรอบๆบริเวณบ้านหลังนี้ ชายหนุ่มตั้งใจจะออกไปกำจัดพวกมัน โชคดีที่เขาสำรวจพวกมันก่อนที่จะออกจากบ้าน ถึงมันจะมีขนาดเล็กแต่มันทั้งหมดกลับอยู่ขั้นทหาร ชายหนุ่มไม่กล้าย่างเท้าออกนอกอาณาเขตการปกป้องของเกราะลมขนาดใหญ่ที่ปกป้องบ้านหลังนี้ เขารู้ดีว่าหากออกไปภายนอกในตอนนี้จะไม่มีผู้ใดปกป้องเขาจากสัตว์ร้ายขั้นสูงบริเวณนี้ได้

            ชายหนุ่มผิวดำนั่งพักเหนื่อยอยู่ข้างคอกอัลล่าเบิร์ด เขามองเข้าไปที่ปากถ้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากจุดที่เขาอยู่ประมาณ 100 เมตร ถ้ำแมงมุมที่เจ้านายทั้งสี่ของเขาเข้าไปสำรวจตั้งแต่ช่วงเช้า ควันสีดำลอยออกมาจากปากถ้ำเป็นช่วงๆ ไม่นานเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นมาจากภายในถ้ำขนาดใหญ่ตรงหน้า เขาภาวนาอย่าให้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับกลุ่มคนทั้งสี่ หากเจ้านายเขาเป็นอะไรไปคงเป็นเรื่องยากที่จะออกจากป่านี้โดยลำพัง

            เสียงดังอย่างต่อเนื่องเหมือนว่าถ้ำใหญ่จะถล่มลงมา โคลิก้ายังคงจ้องไปยังปากถ้ำนั้นอย่างไม่วางตา หลังจากเวลาผ่านไปเหมือนเนิ่นนานปรากฎร่างคนสี่คนพุ่งออกมาจากภายในถ้ำ ด้านหลังของพวกเขาเป็นแมงมุมขนาดต่างๆฝูงใหญ่วิ่งตามออกมาติดๆ ด้านหลังของพวกมันเป็น ราชินีแมงมุมขนาดใหญ่เกือบ 10 เมตรทั่วตัวของมันเต็มไปด้วยรอยไฟไหม้

            ชายหนุ่มผิวดำที่อยู่ห่างออกไปเกือบ 100 เมตรขนลุกซู่ กล้ามเนื้อทั่วทั้งตัวของเขาสั่นอย่างไม่อาจควบคุม มันคือความกลัวเมื่อมนุษย์ขั้นต่ำพบเจอสัตว์ร้ายขั้นสูง ไม่ใช่แค่เพียงชายหนุ่มผมดำที่กลัวจนตัวสั่น อัลล่าเบิร์ดทั้งสามพวกมันกลัวไม่แพ้กัน มันร้องโวยวายเสียงดังไปทั่วทั้งบริเวณ โชคดีที่คอกของพวกมันแข็งแรงจนมันไม่สามารถออกมาได้

แม้ว่าโคลิก้าจะเคยเห็นเจ้านายทั้งสี่ในการต่อสู้กับสัตว์ขั้นสูงมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ที่รายล้อมคนทั้งสี่คือแมงมุมถ้ำสีน้ำตาลจำนวนนับพันตัวขนาดตั้งแต่เท่าฝ่ามือที่เขาเจอมาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าบ้านไปจนถึงราชินีแมงมุมขนาดเกือบสิบเมตร

โดยไม่มีเวลาให้พัก แมงมุมหลายขนาดต่างรุมเข้าโจมตีคนทั้งสี่เกราะลมสีฟ้าถูกเรียกใช้อีกครั้ง วินยืนนิ่งอยู่พักใหญ่จนแมงมุมมาเกาะอยู่เต็มเกราะสีฟ้า พวกมันพยายามใช้ขาหน้าทั้งสองเจาะกระแทกเกราะลมสีฟ้า หญิงสาวทั้งสามแม้จะไม่ได้เกลียดกลัวสัตว์แปดขาเหล่านี้ เมื่อได้เห็นพวกมันจำนวนมากรายล้อมอยู่ทั่วตัวก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้

<วงแหวนแห่งไฟ> เปลวเพลิงสีม่วงขยายวงออกไปโดยมีคนทั้งสี่เป็นศูนย์กลาง ถึงมันจะมีรัศมีเพียง 10 เมตรแต่ความร้อนของไฟสีม่วงทำให้แมงมุมทั้งหมดที่อยู่ห่างออกไปอีก 5 เมตรตายด้วยความร้อน หลังไฟสีม่วงสงบ เหลือสัตว์แปดขานอกระยะทำลายอยู่เพียงไม่กี่ร้อยตัว นกไฟหลายตัวบินเคียงคู่หอกไฟโดยมีเป้าหมายที่แมงมุมขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่ม ราชินีแมงมุมพยายามป้องกันโดยพ่นใยเหนียวใส่นกไฟเหล่านั้น มันรู้ว่าการกระทำของมันเปล่าประโยชน์ก็เมื่อนกไฟตัวใหญ่บินถึงตัวมันร่างขนาดใหญ่ไหม้เกรียมและตายลงหลังนกไฟบินผ่านไปไม่นาน

คนทั้งสี่เดินกลับที่พักอย่างเหนื่อยล้าเมื่อเข้าไปถายในบ้านพบว่าชายหนุ่มผิวดำยังคงนั่งสั่นอยู่บนพื้น

“โคลิก้า โคลิก้า เจ้าเป็นอะไรไป” สายตาสีฟ้าจ้องไปยังชายร่างสูงที่นั่งกอดเข่าแล้วซุกหน้าลงบนเข่าทั้งสองข้า ตัวของเขาสั่นเพราะความกลัว

“นะ...นายท่าน” ชายหนุ่มผิวดำเงยหน้ามองไปยังต้นเสียงที่คุ้นเคย เมื่อเห็นว่าทั้งสี่ปลอดภัยเขามองออกไปยังกองเถ้าถ่านขนาดใหญ่ที่อยู่หน้าถ้ำ สลับกับหันมามองหน้าชายหนุ่มผมสีฟ้าอย่างหวาดๆ

 

“ท่านวินคะอาหารของเราใกล้จะหมดแล้วค่ะ” ออนก้าบอกกับชายหนุ่มขณะเธอกำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว

“อืม...ตั้งแต่เราเข้าเขตป่านี้สัตว์ที่เจอส่วนมากจะเป็นพวกแมลง พวกเราคงต้องเข้าเมืองเพื่อซื้อเสบียงอีกครั้ง” ชายหนุ่มเสนอความเห็น

“อาหารของเจ้านกน้อยทั้ง 3 ตัวก็เหลือไม่มากเช่นเดียวกันค่ะ” มิชเชลเดินเข้ามาในบ้านหลังจากเธอให้อาหารอัลล่าเบิร์ดทั้ง 3 ตัวเสร็จ

“ไม่รู้ว่าเจ้าพวกนี้จะ...กิน” วินหันไปมองซากแมงมุมจำนวนมากที่หลงเหลือจากเวทไฟของเขา

“ข้าไม่ยอมให้สัตว์เลี้ยงของข้ากินแมลงเหล่านี้หรอก” หญิงสาวผมสีทองทำหน้ายุ่ง

 

วินกางแผนที่ขนาดใหญ่บนโต๊ะ

“ตอนนี้เราอยู่บริเวณนี้สินะ” เขาชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่นั่น

“ขอรับนายท่าน ถ้าเราลงใต้ไปอีก 2-3 วันก็จะถึงเมืองโตบา” โคลิก้านั่งมองแผนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับวิน

------------------------------------------------

            หญิงสาวทั้งสามกำลังนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยมีอัลล่าเบิร์ดทั้งสามตัวยืนกินก้อนเนื้อสีแดงอยู่ไม่ไกลนัก ห่างไปราว 100 เมตรชายหนุ่มสองคนอยู่ท่ามกลางฝูงหนอนขนาดใหญ่เท่าขานับสิบ มันเป็นหนอนผีเสื้อกลางคืนขั้นชาวบ้าน ระดับ 1 ตลอดหลายวันที่ผ่านมาวินให้ชายหนุ่มผิวดำฝึกต่อสู้กับสัตว์เหล่านี้อย่างหนัก

            ตลอดเส้นทางที่จะไปยังเมืองโตบา กลุ่มของวินยังคงเจอแต่สัตว์จำพวกแมลง ชายหนุ่มมันใจว่าอีกไม่นานพวกเขาก็จะถึงเมืองที่ต้องการไปอย่างแน่นอน สังเกตุได้จากสัตว์ที่พบเจอมีระดับที่ต่ำลงเรื่อยๆ

สองวันหลังจากถล่มถ้ำแมงมุมพวกเขาได้มาถึงเมืองโตบา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศริม่ามันเป็นเมืองขนาดกลางขนาดใกล้เคียงกับเมืองแซนติโก แต่กลับมีจำนวนประชากรมากกว่าแซนติโกถึง 3 เท่า เมืองโตบาได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งแมลง เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่จึงเป็นเนื้อของแมลงเหล่านี้

ทั้งหมดมาถึงกำแพงเมืองโตบา ซึ่งดูแล้วต่างจากกำแพงเมืองทั่วไป เนื่องจากแมลงส่วนใหญสามารถไต่ผนังได้ฉะนั้นกำแพงที่นี่จะมีหนามยาวติดอยู่โดยรอบ เมื่อมองดูเมืองนี้จากที่ไกลๆแล้วจึงดูเหมือนเม่นขนาดใหญ่นอนขดอยู่

ทหารประจำประตูเมืองตรวจสอบทุกคนเรียบร้อยแล้วจึงอนุญาตให้กลุ่มของวินเข้าเมืองได้ แม้ทหารเหล่านั้นจะมองดูพาหนะของพวกเขาอย่างไม่วางตา เนื่องจากปกติแล้วเป็นการยากที่จะจับอัลล่าเบิร์ดมาได้ เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปภายในเมืองเจ้านกร่างสูงตกเป็นเป้าสายตาของชาวเมืองไปในทันที โชคดีที่มันไม่ตื่นคนง่าย

“เราคงต้องหาที่พักก่อน” พวกเขาเดินตามทางที่ทหารเฝ้าประตูเมืองบอกไม่นานก็พบโรงแรมขนาดใหญ่ที่รับดูแลสัตว์พาหนะ

“สวัสดีครับนายท่าน ไม่ทราบว่าต้องการห้องพักแบบไหนครับ” พนักงานชายหนุ่มในชุดสะอาดตากล่าวทักทาย

“ข้าต้องการห้องพักขนาดใหญ่ 1 ห้อง และห้องเตียงเดี่ยว 2 ห้อง นอกจากนี้ขอเช่าคอกสัตว์เป็นการส่วนตัวด้วย”

“ห้องพักรวมอาหาร 3 มื้อ ขนาดใหญ่พักได้ 4 ท่าน วันละ 25 เหรียญเงิน ห้องพักสำหรับ 1 ท่าน วันละ 8 เหรียญเงิน ส่วนคอกสัตว์ถ้าเช่าเหมาทางเราคิดวันละ 40 เหรียญเงินครับนายท่าน” พนักงานตอบอย่างนอบน้อม

“ตกลงข้าพัก 5 คืน” วินส่งเงิน 3 เหรียญทอง 65 เหรียญเงินให้กับพนักงาน

“ห้องพักใหญ่อยู่ชั้น 2 ด้านขวาสุด ส่วนห้องเดี่ยวอยู่ดานซ้ายสุดครับ ขอบคุณครับนายท่าน” พนักงานส่งกุญแจห้องให้วิน ขณะที่พนักงานชายอีกคนเดินนำโคลิก้าไปยังคอกสัตว์

---------------------------------------------------------

            โคลิก้านั่งรอคนทั้งสี่อยู่ที่โต๊ะรับรองหรูหราในโรงแรมที่พวกเขาพักอย่างผ่อนคลาย เขานั่งพิงโซฟาตัวใหญ่สีน้ำตาลทำด้วยหนังสัตว์สองเท้าเหยียดยาวพาดอยู่บนโต๊ะไม้ขนาดเล็กที่มีความสูงเท่าโซฟา เขาไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้พักในสถานที่หรูหราสวยงามเช่นนี้ ค่าห้องพักวันละ 8 เหรียญเงินนั่นเพียงพอให้เขาใช้ไปได้เกือบเดือน ขณะที่ชายหนุ่มผิวดำกำลังมองดูความงามของห้องโถงขนาดใหญ่อย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น ชายหนุ่มผมสีฟ้าได้มายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าของเขา วินมองตามสายตาของโคลิก้าอย่างงงๆ แม้ว่าห้องโถงขนาดใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้จะถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม แสงสว่างจากเทียนจำนวนเล็กน้อยทำให้บรรยากาศสลัวๆ เพิ่มความสวยงามให้กับสถานที่แห่งนี้ วินกลับมองว่าโรงแรมแห่งนี้ไม่ได้สวยงามไปกว่าหลายเมืองที่เขาเคยพักเท่าไรนัก

            “นายท่าน” โคลิก้าเหยียดตัวตรงก่อนจะยืนขึ้นก้มหัวเล็กน้อย

            “เจ้าไปหาซื้อเสื้อผ้า ชุดเกราะ และของจำเป็นอื่นๆ เย็นนี้เรามาเจอกันตอนอาหารเย็น” วินส่งเหรียญทอง 5 เหรียญให้ชายหนุ่มผิวดำ

            “ขะ...ขอบคุณครับนายท่าน” โคลิก้ามองเหรียญทองในมืออย่างตกตะลึง เขาจะต้องทำงานกี่ปีถึงจะมีเงินจำนวนเท่านี้

 

            วินกำลังเดินไปยังร้านค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ภายในเมืองโตบาแห่งนี้ เขาตัดสินใจที่จะให้หญิงสาวทั้งสามแยกออกไปซื้อสินค้าร่วมกัน หลายครั้งที่ชายหนุ่มตามไปด้วยทำให้พวกเธอไม่กล้าใช้เวลานานในการเลือกซื้อของ

            ชิ้นส่วนสัตว์จำนวนมาก ลูกแก้วธาตุและลูกแก้วอสูรขั้นต่างๆ ยกเว้นขั้นราชา ถูกนำมากองภายในห้องรับรองขนาดใหญ่ของร้านค้า วินกำลังนั่งรอพบเจ้าของร้านแห่งนี้ มันเป็นร้านค้าที่รวมเอาร้านขายสินค้าไว้กับร้านตีอาวุธด้านหลังร้านเป็นโรงงานหลอมเหล็กขนาดใหญ่ หลังจากเขานำสิ่งของหลายอย่างออกมาจากแหวนขนาดกลางเพื่อจะขายกับพนักงานภายในร้านในคราแรก สิ่งที่เขาได้เห็นคือภาพเดจาวูที่พนักงานยืนมองของเหล่านี้ด้วยอาการตกใจจนอ้าปากค้าง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #894 Guo TP (@raffaella) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 00:06
    เอามาเป็นภาระจริงๆ
    #894
    0
  2. #435 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 13:51
    #435
    0
  3. #206 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 19:37
    ขอบคุณครับ
    #206
    0
  4. #161 wit000 (@wit000) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 19:02
    ขอบคุณครับ
    #161
    1