ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,343 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    320

    Overall
    254,343

ตอนที่ 43 : เมืองโตบา (ตอน2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    30 ส.ค. 59

“สวัสค่ะนายท่าน ข้าทิฟฟานี่เป็นเจ้าของร้านค้าเหล่านี้” เสียงใสของหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งอายุราว 30 ปี เดินนำหน้าพนักงานคนเมื่อครู่

            “ข้าต้องการขายแร่และของเหล่านี้” วินชี้ไปยังกองสิ่งของด้านหน้า

            “ไม่ทราบว่านายท่านมีแร่อีกไหมคะ” ทิฟฟานี่มองไปยังแร่จำนวนมาก

            “ข้าเห็นหลังร้านมีแร่เหล็กกองใหญ่อยู่เจ้ายังต้องการแร่อีกรึ” ชายหนุ่มถามออกไปโดยที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

“ร้านของข้าได้รับมอบหมายจากกองทัพเพื่อจัดสร้างชุดเกราะและอาวุธให้กับกองทัพจำนวน 3,000 คน สามีของข้าเดินทางไปซื้อแร่ยังต่างเมืองได้เพียงแร่เหล็กคุณภาพต่ำมาเพียงเท่าที่ท่านเห็น” ทิฟฟานี่มีสีหนาเคร่งเครียดขึ้นทันที

ชายหนุ่มผมสีฟ้าเดินตรงไปยังลานโล่งหลังร้านก่อนจะนำแร่ชนิดต่างๆจำนวนมากออกมาจากแหวนขนาดใหญ่ แร่ทั้งหมดที่เขานำออกมาขายในครั้งนี้มีจำนวนมากกว่าเมื่อครั้งที่แอลฟ่านำออกมาให้ราฟถึงสองเท่า

“เจ้ารีบไปตามท่านโคสันมาที่นี่โดยเร็ว” หญิงสาวร่างสูงหันไปบอกกับพนักงานหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

“สวัสดีครับนายท่าน ข้าโคสันเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้” ผู้ที่มาใหม่เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงอายุประมาณ 40 ปี ทันทีที่เขามาถึงสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าทำให้เขาต้องเกิดอาการตกตะลึงจนร่างกายแข็งค้าง เวลาผ่านไปครู่ใหญ่เมื่อได้สติอีกครั้งเขาจึงกล่าวทักทายก่อนโค้งหัวเล็กน้อยให้กับชายหนุ่มผมสีฟ้าที่ยืนยิ้มอยู่กลางลานกว้าง

สองสามีภรรยาเจ้าของร้านเดินเข้ามาภายในห้องรับรอง หลังจากวินนั่งจิบชาในห้องรับรองอยู่นาน

“ขออภัยที่ต้องให้นายท่านรอนานครับ” ชายร่างสูงที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อก้มหัวเล็กน้อย

“ข้าขอสรุปรายการสินค้าที่ท่านวินนำมาขาย

แร่ทั้งหมดข้ารับซื้อในราคา 11,830 เหรียญทอง ส่วนแร่ไวเบรเนียมข้าขอคืนให้ท่านเนื่องจากในเมืองโตบาแห่งนี้ไม่มีช่างเหล็กที่มีความสามารถพอจะสร้างอาวุธด้วยแร่ชนิดนี้ได้

ชิ้นส่วนสัตว์ ลูกแก้วและลูกแก้วอสูรทั้งหมดราคา 24,140 เหรียญทอง” ทิฟฟานี่ชี้แจงรายละเอียดสิ่งของที่วินนำมาขาย

“ถ้าข้าไม่อยากนับเหรียญทองจำนวนมากมายเช่นนี้ข้าควรทำอย่างไร” วินขอคำแนะนำจากโคสัน

“ปกติแล้วพ่อค้าอย่างพวกข้าจะใช้เพชรสำหรับแลกเปลี่ยนกับสินค้าที่มีราคาสูงโดยที่เพชร 1 กะรัตมีมูลค่าเท่ากับ 50 เหรียญทอง เพชรสามารถแลกเปลี่ยนได้ทุกที่เหมือนเช่นเงินเหรียญชนิดอื่น” โคสันอธิบาย

“อย่างนั้นข้าขอรับเป็นเพชรแทนเหรียญทอง” วินบอกกับเจ้าของร้าน เพียงไม่นานหญิงสาวร่างสูงนำเพชรขนาดเม็ดละ 10 กะรัตจำนวน 70 เม็ด กับเหรียญทองอีก 970 เหรียญมาส่งให้ชายหนุ่ม วินหยิบเพชรขึ้นมาส่องกับแสงแดดก่อนจะเก็บเพชรและเหรียญทองทั้งหมดลงในสายรัดข้อมือของเขา

“นายท่านมีอะไรให้พวกข้ารับใช้อีกไหมครับ” โคสันพูดอย่างนอบน้อม

“ข้ารู้จักกับนักตีดาบฝีมือดีที่สามารถสร้างอาวุธด้วยไวเบรเนียมท่านสนใจไหม” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก

“ยินดีอย่างยิ่งครับ”

“พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาเขามาหาพวกท่าน” ชายหนุ่มพูดขณะที่กำลังเดินออกจากร้าน

“ขอบคุณท่านวินมากครับ/ค่ะ” ทั้งคู่ก้มหัวให้ชายหนุ่มผมสีฟ้า

--------------------------------------------------

            “อะไรนะ! เจ้าบอกว่าเนื้อที่มีขายส่วนใหญ่เป็นเนื้อแมลงอย่างงั้นรึ” มิชเชลโวยวายเสียงดังเมื่อหญิงสาวทั้งสามเลือกซื้อเนื้อในร้านขายอาหารสด

            “ข้ามีเนื้อหมูป่าจำนวนไม่มากทั้งยังราคาแพง แต่ข้ายืนยันได้ว่าเนื้อแมลงเหล่านี้รสชาดไม่ด้อยไปกว่าสัตว์พวกนี้เลย” เจ้าของร้านขายอาหารชี้แจง ก่อนจะนำขาแมลงขนาดใหญ่ที่ดูภายนอกเหมือนขาปูในหม้อนึงออกมาให้หญิงสาวทั้งสามชิม

            “มิชเชลเจ้าลองชิมดูสิ มันอร่อยมากเลย” แอลฟ่าเคี้ยวเนื้อแมลงนึ่งจิ้มซอสสีแดงอย่างเอร็ดอร่อย

            “ไข่นี้ก็อร่อย” ออนก้าหยิบไข่ต้มสีขาวขนาดกำปั้นที่เจ้าของร้านหันแบ่งเป็นชิ้นพอคำเพื่อให้ลูกค้าชิม

            “ข้าไม่....” มิชเชลถูกแอลฟ่านำเนื้อแมลงสีขาวที่เธอเพิ่งชิมเมื่อครู่ใส่ปากก่อนที่มิชเชลจะพูดจบ

            “อืม...ข้าไม่อยากเชื่อว่ามันจะอร่อย” หญิงสาวผมดำเมินหน้าหนีไปทางอื่นก่อนจะกลืนเนื้อแมลงลงคอ

            “ตกลงข้าเอา นี่ นี่ นี่ แล้วก็นี่ อย่างละ 30 กิโลกรัม ส่วนเนื้อหมูป่าข้าเหมาทั้งหมด” ออนก้าชี้ไปยังเนื้อแมลงหลายอย่างที่พวกเธอได้ชิม

            “เอาซอสสีแดง 10 ขวดด้วย” แอลฟ่าเสริม

            “ทั้งหมด 3 เหรียญทอง 50 เหรียญเงินครับคุณผู้หญิง” ออนก้าจ่ายค่าเนื้อและเก็บเนื้อทั้งหมดเข้าแหวนมิติ

            ทั้งสามออกจากร้านขายเนื้อ และตรงไปยังร้านขายผัก ผลไม้ พวกเธอยังซื้อธัญพืชรวมถึงขนมปังอีกจำนวนมาก ร้านค้าสุดท้ายที่พวกเธอไปและใช้เวลากับมันนานที่สุดคือร้านขายเสื้อผ้า

--------------------------------------------

            หลังจากวินออกจากร้านของโคสันแล้วเขาเดินซื้อของจำเป็นอีกพักใหญ่ก่อนจะกลับมายังห้องพักของเขาภายในโรงแรม เขานั่งลงบนเตียงขนาดใหญ่ก่อนจะปลดล็อกสายรัดข้อมือแล้วเทเพชรทั้งหมดออกมาบนเตียง มีเพชรขนาด 10 กะรัตที่ได้จากการขายแร่จำนวน 70 เม็ด นอกจากนั้นยังมีเพชรขนาดใหญ่กว่าเพชรเหล่านั้นอีก 12 เม็ดทั้งหมดเขาได้มาจากเมื่อครั้งสำรวจถ้ำกริฟฟิน และถ้ำอื่นๆ

“แอลฟ่าพรุ่งนี้ข้ามีงานให้เจ้าทำ” วินเอ่ยขึ้นขณะพวกเขานั่งทานอาหารเย็นร่วมกันในร้านอาหารของโรงแรม

“งานอะไรหรือคะท่านวิน” แอลฟ่าเอียงคอถามด้วยความอยากรู้

“วันนี้ข้าไปขายแร่ที่โรงหลอมขนาดใหญ่ แต่พวกเขาไม่มีช่างตีอาวุธที่สามารถสร้างอาวุธจากไวเบรเนียมได้”

“โชคดีที่ข้ายังคงเก็บค้อนที่ทำจากไวเบรเนียม ไม่เช่นนั้นคงต้องใช้ค้อนสีดำนั่นแน่ๆ” แอลฟ่าแลบลิ้น ยักไหล่ เป็นการล้อเล่น

“ข้าอิ่มแล้ว ขอตัวไปดูเจ้านกน้อยทั้งสามก่อนค่ะ” มิชเชลขยับตัวลุกจากที่นั่ง

“ข้าไปด้วย” วินลุกขึ้นตาม

“นายท่าน ข้าไปดูแลนกทั้งสามเองครับ” ชายผมดำรีบรวบช้อนส้อม

“โคลิก้าเจ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับมิชเชลด้วย” ชายหนุ่มผมสีฟ้าโบกมือก่อนจะเดินตามหญิงสาวผมสีทองออกไปด้านหลังโรงแรม

----------------------------------------------

วันรุ่งขึ้นวินพาแอลฟ่าและออนก้าไปยังร้านของโคสันแต่เช้า

“สวัสดีครับท่านวิน นายท่านให้ข้ามารอต้อนรับพวกท่าน เชิญตามข้ามาที่ห้องรับรอง” พนักงานหนุ่มคนเดียวกับเมื่อวานก้มหัวทักทายคนทั้งสาม

“สวัสดีครับท่านวิน สวัสดีครับคุณผู้หญิง” โคสันเดินเข้ามายังห้องรับรองก่อนจะก้มหัวทักทาย

“สวัสดีท่านโคสัน นี่ออนก้า และแอลฟ่า ภรรยาของข้า”

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง” โคสันก้มหัวทักทายหญิงสาวทั้งสอง

“สวัสดีค่ะท่านโคสัน”

“ท่านวินบอกว่าท่านโคสันต้องการให้ข้าสร้างอาวุธด้วยไวเบรเนียมให้หรือคะ” แอลฟ่าถามพร้อมกับหยิบดาบสีทองเล่มหนึ่งส่งให้โคสันดู มันเป็นดาบที่เธอฝึกทบทวนการตีดาบเมือมีเวลาว่าง

“เป็นดาบที่สวยงามที่สุดเล่มหนึ่งที่ข้าเคยเห็นมา แต่ข้าสงสัยว่าทำไมถึงนำลูกแก้วธาตุมาติดไว้ที่โกร่งดาบเช่นนี้ ทุกคนที่ใช้อาวุธธาตุรู้ดีว่าหากไม่หลอมลูกแก้วเข้ากับโลหะที่ผลิตดาบจะทำให้พลังจากลูกแก้วธาตุลดลงมากกว่าครึ่ง” โคสันถามอย่างสงสัย

“มันเป็นเทคนิคการหลอมลูกแก้วธาตุที่ข้าคิดขึ้น นอกจากมันจะดึงพลังของลูกแก้วธาตุได้เหมือนกับการหลอมรวมกับโลหะแล้ว ช่างตีอาวุธยังสามารถเปลี่ยนลูกแก้วได้เมื่อมันหมดพลัง” แอลฟ่าชี้แจง

“สุดยอดมาก แปลว่าดาบเล่มนี้จะไม่มีวันหมดค่า ถึงแม้ลูกแก้วธาตุจะหมดพลังแล้วข้าสามารถเปลี่ยนลูกแก้วธาตุได้โดยไม่ต้องตีดาบขึ้นใหม่ ดาบเล่มนี้ท่านจะขายให้ข้าได้ไหม ข้าให้ราคา 1,000 เหรียญทอง” โคสันยกดาบสีทองขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด มันเป็นดาบที่สามารถถือได้ด้วยมือเดียว ใบดาบยาว 80 เซนติเมตรโกร่งดาบมีลูกแก้วธาตุขั้นราชาติดอยู่ ทั้งหมดสร้างด้วยแร่ไวเบรเนียมสีทองที่ปกคลุมไปด้วยละอองธาตุไฟ ด้วยความเบาของไวเบรเนียมทำให้สามารถใช้ดาบได้คล่องแคล่วขึ้น

“ข้าคิดว่าท่านให้ราคาต่ำไปนะ ลูกแก้วธาตุไฟขั้นราชาที่ติดอยู่กับโกร่งดาบกับดาบนั่นมีราคาถึง 300 เหรียญแล้ว” วินต่อรอง

“ดาบของข้าไม่ได้มีไว้ขาย ถ้าท่านต้องการให้ข้าตีดาบให้โปรดลองใช้อาวุธให้ข้าดูแล้วข้าจะตีดาบให้ตามที่ท่านต้องการ” แอลฟ่าตัดบท ชายหนุ่มทั้งคู่มองหญิงสาวผมทองที่มีสีหน้าจริงจัง อย่างงวยงง

“ข้าขอทดลองดาบใหญ่เล่มนี้ได้ไหม” โคสันยกดาบพิจารณาดูอีกครั้ง เมื่อเห็นชายหนุ่มผมสีฟ้าพยักหน้าเขาจึงให้ช่างตีดาบ 2 คนยกทั่งเหล็กออกมากลางลานกว้าง

เคร้ง!!

เสียงเหล็กกระทบกันก่อนที่ทั่งเหล็กขนาดใหญ่จะถูกผ่าออกอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาช่างตีดาบหลายคนที่หันมามองอย่างตกใจ แม้โคสันเองจะรู้ว่าอาวุธที่สร้างจากโฮริฮารูกอนและไวเบรเนียมสามารถตัดเหล็กกล้าได้ แต่เขาไม่อยากเชื่อว่าดาบที่สร้างจากไวเบรเนียมเล่มนี้จะสามารถตัดเหล็กหนากว่า 10 นิ้วได้อย่างง่ายดาย โคสันมองดาบสีทองแวววาวในมืออย่างไม่วางตา สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเสียดายในอาวุธคุณภาพสูงเช่นนี้

“ว่าแต่ท่านจะให้ข้าสร้างอาวุธเพื่อใคร” แอลฟ่ายิ้มกว้าง

“สร้างอาวุธต้องรู้ด้วยหรือว่าสร้างเพื่อใคร” โคสันเกาหัว

“อาจารย์ของข้าเคยสอนว่า คนเลือกอาวุธ อาวุธก็เลือกเจ้าของ การจะสร้างอาวุธให้ใครก็ต้องเห็นฝีมือการใช้ดาบของเขา” หญิงสาวผมสีทองพูดจริงจัง

“ต้องทำแบบนั้นเลยหรือ” ชายเจ้าของร้านทำหน้าสงสัย

“...” ไม่มีคำตอบจากหญิงสาว เธอเพียงพยักหน้าหนึ่งครั้ง วินมองหญิงสาวผมทองอย่างงงๆ แม้ปกติเธอจะมีนิสัยร่าเริงและเรียบง่าย แต่เรื่องการตีอาวุธเธอเป็นศิษย์ที่รับนิสัยมาจากอาจารย์ราฟมาครบถ้วนจริงๆ

“ตกลง ข้าจะนัดท่านผู้นั้นให้พวกท่าน ข้าจะให้คนของข้าไปแจ้งท่านวินที่โรงแรมในตอนบ่าย” โคสันค้อมหัวเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1074 pauypauy (@pauypauy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 10:58
    เหมือนไปเปิดเผยฝีมือให้ตัวเองเดือดร้อนอะ
    #1074
    0
  2. #305 22710 (@22710) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 06:23
    ขอบคุณครับไม่
    #305
    0
  3. #207 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 19:45
    ขอบคุณครับ
    #207
    0
  4. #166 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 17:48
    สนุกดีครับ
    #166
    0