ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,533 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    510

    Overall
    254,533

ตอนที่ 45 : คนทรยศ (ตอน 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    2 ก.ย. 59

            “เจ้าเก่งมากแอลฟ่า ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมีฝีมือตีอาวุธสูงเกินกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” ชายหนุ่มผมสีฟ้าลูบหัวหญิงสาวอย่างอ่อนโยนหลังจากทั้งหมดกลับออกมาจากพระราชวัง

            “ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้พบกับผู้สร้างอาวุธขั้นสูงที่มีอายุน้อยเช่นเจ้า เห็นอาวุธที่เจ้าสร้างให้องค์ราชาโดมินิคแล้วไม่รู้ว่าข้าจะมีบุญจะได้ใช้อาวุธเช่นนั้นไหม” โคสันพูดเสียงเบา

            “ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ทำให้แอลฟ่ามีโอกาสแสดงฝีมือต่อหน้าองค์ราชา มีสิ่งใดที่พวกข้าจะทำเพื่อตอบแทนท่านได้บ้าง” วินก้มหัวเล็กน้อยให้กับโคสัน

            “ข้าบอกตรงๆว่าอยากขอซื้อดาบของแอลฟ่า” โคสันพูดด้วยความคาดหวัง

            “ท่านลองใช้อาวุธของท่านให้ข้าดูแล้วข้าจะสร้างอาวุธที่เหมาะกับท่าน”

            เมื่อโคสันได้ยินว่าหญิงสาวจะสร้างอาวุธให้ตน สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นดีใจอย่างยิ่ง หนุ่มใหญ่รีบดึงดาบคู่สีเทาออกมาจากแหวนออกมากวัดแกว่ง

วินเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงอยากได้ดาบของแอลฟ่า ดาบคู่ของเขาเป็นดาบสองคมคล้ายดาบสีทองของหญิงสาว ต่างกันเพียงดาบคู่นี้มีความยาวมากกว่าดาบสีทองกว่าครึ่ง

            “ดาบที่ท่านใช้อยู่เหมาะกับท่านเป็นอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่ข้าเหลือแร่ไวเบรเนียมพอแค่ตีดาบได้เพียงเล่มเดียว” แอลฟ่าถอนหายใจยาวโคสันมีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าอาวุธของเขาจะสร้างจากมิธริลที่หายากแต่มันเทียบไม่ได้กับอาวุธที่สร้างด้วยแร่สีทองอย่างไวเบรเนียม

แอลฟ่าเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ “ตกลงข้าจะสร้างดาบคู่ที่คล้ายดาบเล่มเดิมให้ท่าน ข้ารับรองว่าท่านจะต้องถูกใจ” หญิงสาวหันมายิ้มให้วินก่อนหันมาบอกกับโคสัน

 

            แอลฟ่ายังคงใช้พื้นที่ภายในโรงตีอาวุธภายในร้านของโคสันโดยที่ครั้งนี้เธอไม่อนุญาตให้ใครเข้ามารบกวน สองวันต่อมาแอลฟ่านำดาบคู่มาส่งให้กับโคสัน ครั้งแรกที่หนุ่มใหญ่เห็นดาบที่แอลฟ่าส่งให้เขารู้สึกแปลกใจกับรูปทรงอันแปลกประหลาดของมัน แม้กระทั่งวินเองยังอดรู้สึกแปลกใจกับความสามารถของแอลฟ่าไม่ได้

โคสันยกดาบสีทองขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียด มันเป็นดาบคู่ที่มีความยาวเท่ากับดาบเดิมของเขา ยิงมองยิ่งรู้สึกแปลกประหลาดกับรูปทรงของดาบคู่นี้ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดาบแต่ละเล่มมีใบดาบสองใบที่วางคู่กัน ดูไปแล้วเหมือนใบดาบสองคมที่ถูกนำแกนดาบออก ละอองธาตุจากใบดาบทั้งสองที่ต่างกันแต่มันกลับประสานกันอย่างอ่อนโยน เมื่อสังเกตดีๆใบดาบนี้เหมือนถูกทำเป็นชั้นบางๆแล้วนำมาซ็อนทับกัน สีทองสลับกับสีเงินจำนวนเกือบ 10 ชั้นดูสวยงามแปลกตา โกร่งดาบถูกสร้างขึ้นแบบเรียบๆมีลูกแก้วธาตุขนาดเล็กติดอยู่ฝั่งละลูก ดาบเล่มที่เขาถือมีละอองธาตุไฟและธาตุลม เขาก้มมองดาบอีกเล่มบนโต๊ะที่มีหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพียงแต่ใบดาบมีละอองของธาตุน้ำและธาตุดิน

            “ข้ามีแร่ไวเบรเนียมไม่พอ แม้ว่าจะนำดาบของข้ามาหลอมรวมแล้วก็ยังมีแร่ไม่เพียงพอ ข้าจึงจึงใช้โฮริฮารูกอนมาหลอมแล้วใช้เทคนิคการตีดาบแบบซ้อนทับกัน รับรองคุณภาพว่าดาบคู่นี้เกือบจะไม่ต่างกับการใช้แร่ไวเบรเนียมเพียงอย่างเดียว” แอลฟ่ายิ้มอย่างภูมิใจ

            โคสันไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีเทคนิคการตีดาบแบบนี้ ถึงวิธีนี้จะทำให้ดาบที่ได้มีสีเงินสลับทองอย่างลงตัว หากแต่สิ่งสำคัญของอาวุธคือคุณภาพและความคม หลังจากเขาได้ทดลองดูแล้วพบว่ามันสามารถตัดเหล็กหนาได้ไม่ต่างกับเมื่อครั้งที่ทดลองใช้ดาบเล่มเดิมของหญิงสาว

“เจ้าบอกว่าใช้ดาบของเจ้าหลอมเพื่อสร้างดาบคู่นี้อย่างงั้นหรือ” โคสันรู้สึกทึ่งที่หญิงสาวกล้าทำเช่นนี้ สำหรับนักผจญภัยแล้วอาวุธถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด การนำอาวุธของตนเองมาหลอมเท่ากับว่าตัวเองได้สูญเสียสิ่งสำคัญของตนไป

“ท่านโคสัน เราตกลงราคาดาบคู่นี้ไว้ที่ 3,000 เหรียญทอง แต่ท่านให้ข้ามาถึง 4,000 เหรียญทอง” แอลฟ่าท้วงเมื่อโคสันส่งเหรียญทองมาให้เธอ

“ถูกต้องดาบคู่นี้ในราคา 3,000 เหรียญทองส่วนอีก 1,000 เหรียญทองคิดซะว่าเป็นค่าดาบของเจ้าที่นำมาสร้างเป็นดาบเล่มนี้”

-----------------------------------------

โคลิก้ากำลังสู้กับฝูงแมลงปีกแข็งธาตุลมที่มีหน้าตาคล้ายกับเต่าทอง แมลงสีแดงจุดดำเหล่านี้มีขนาดใหญ่เพียงไม่เกิน 2 คืบ นอกจากพวกมันสามารถบินได้ แล้วเปลือกของมันยังแข็งเกินกว่าที่ดาบเหล็กธรรมดาจะแทงทะลุ เมื่อพวกมันต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่ใช้อาวุธที่ทำด้วยไวเบรเนียมแล้วเปลือกแข็งที่มันภูมิใจไม่ต่างอะไรกับเนื้อเยื่อบางๆ

ซากแมลงสีแดงที่มีจุดดำตามตัวตายเกลื่อนอยู่รอบๆ ชายหนุ่มขั้นทหารระดับ 2 เขาใช้หอกสีทองค้ำกายยืนหอบด้วยความเหน็ดเหนื่อย แมลงหลายตัวยังคงบินวนเวียนอยู่ โชคดีที่มีมิชเชลคอยช่วยเหลือ

“หลายวันมานี่ข้ารู้สึกว่ามิชเชลเปลี่ยนไป” ออนก้าพูดกับวินและแอลฟ่าขณะทั้งสามยืนดูคนทั้งสองช่วยกันฆ่าแมลงลายจุดเหล่านั้น

“เปลี่ยนไปยังไงรึออนก้า” แอลฟ่าถามโดยที่สายตาของเธอยังจับจ้องไปยังคนทั้งคู่

“ตอนที่พวกเจ้าไปทำธุระกันในเมืองโตบาข้าชวนเขาไปในเมืองเธอปฎิเสธข้าตลอด พวกเจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องออกไปเดินซื้อของคนเดียวทุกวัน” ออนก้ามีทีท่าที่โกรธเล็กน้อย

“อืม...จะว่าไปก็จริงอย่างเจ้าว่าตลอด 2 วันที่ออกจากเมืองโตบาเขาสองคนก็มักไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ไม่ทันสังเกต” แอลฟ่าครุ่นคิด “ดูสิแม้กระทั่งตอนนี้ทั้งสองคนก็เหมือนจะสนิทกันมากเป็นพิเศษ”

“เท่าที่ลองสังเกตดูข้าคิดว่าโคลิก้าจะชอบมิชเชลของเรา” เสียงออนก้าแสดงถึงความไม่พอใจ

“เจ้าคิดว่ามิชเชลชอบมันไหม” วินถามเสียงเรียบ

“ข้าดูไม่ออก เจ้าคิดว่าไงออนก้า”

“ข้าคิดว่าไม่ แต่เท่าที่สังเกตพฤติกรรมของพวกเขา ข้าคิดว่าทั้งคู่มีเรื่องปิดบังพวกเราอยู่” สายตาออนก้ายังคงจับจ้องไปยังทั้งคู่ราวกับจะค้นหาความจริง

 

ชายหญิงที่อยู่ท่ามกลางฝูงแมลงสีแดงยังคงไล่ล่าพวกมันอย่างต่อเนื่อง โคลิกาสลับใช้หอกและดาบ ของเขาอย่างคล่องแคล่ว ซากแมลงรอบตัวทำให้ชายหนุ่มผิวดำยิ่งดูฮึกเหิม เขาเร่งฝีเท้าเข้าหาพวกมันที่เริ่มแตกกระจาย บางตัวบินหนีเข้าไปในป่าที่รกทึบ

ตุบ!

“โอ้ย! ช่วยข้าด้วย!

เสียงเหมือนสิ่งของขนาดใหญ่ตกลงบนพื้น ตามด้วยเสียงร้องโอดครวญของโคลิก้า มิชเชลรีบพุ่งตรงไปยังต้นเสียงที่อยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ

วินและหญิงสาวสองคนเห็นความผิดปกติทั้งหมดรีบวิ่งตรงไปยังจุดที่คนทั้งสองหายเข้าไป เมื่อไปถึงสิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้ทุกคนตกใจ เมื่อผ่านหลังพุ่มไม้ที่หนาทึบพื้นที่ด้านหน้าเป็นลานทรายขนาดใหญ่ โคลิก้ากำลังกระเสือกกระสนอยู่ก้นหลุมทรงกรวยขนาดใหญ่กว่า 10 เมตร รอบๆตัวเขามีซากแมลงและโครงกระดูกสัตว์จำนวนมาก ขาของชายหนุ่มเหมือนถูกสัตว์ตัวใหญ่ลากเข้าไปในถ้ำที่อยู่ก้นหลุม มิชเชลกำลังดึงมือของเขาเหมือนเธอกำลังยื้อแย่งโคลิก้ากับสิ่งที่มองไม่เห็นภายในถ้ำ วินรีบกระโจนลงไปยังก้นหลุม เวทไฟในมือของเขาทำให้สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในถ้ำได้อย่างชัดเจน ภายในถ้ำเป็นแมลงช้างขนาดใหญ่กว่า 3 เมตร มันกำลังใช้เขี้ยวขนาดใหญ่ลากชายหนุ่มผิวดำเพื่อหวังเป็นอาหาร

วินยิงหอกไฟใส่แมลงช้างยักษ์ หอกไฟทำให้แมลงยักษ์ธาตุไปผงะไปด้านหลังเพียงเล็กน้อย เหมือนแมลงขั้นจอมทัพจะรู้ว่าผู้ที่มาใหม่อาจทำอันตรายถึงชีวิต มันจำต้องคลายเขี้ยวขนาดใหญ่ที่ล็อกข้อเท้าโคลิก้าอย่างเสียไม่ได้

“มิชเชล เจ้าพาโคลิก้าไปพักที่บ้านก่อน” วินหันไปสั่งหญิงสาวผมดำก่อนที่จะหันกลับไปเผชิญหน้ากับแมลงช้างในถ้ำ มันค่อยๆถอยหลังเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำที่มีขนาดเล็กกว่า หอกน้ำแข็งสีม่วง 3 อันพุ่งตรงไปยังแมลงยักษ์ มันใช้เขี้ยวและเขาของมันปัดป้อง แม้ว่าเขี้ยวและเขาของมันจะกลายเป็นน้ำแข็ง เนื่องจากพื้นที่จำกัดทำให้วินไม่สามารถทำอะไรมันได้มากนัก

ชายหนุ่มถอยหลังออกมาหลายก้าวจากนั้นเขาสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นมันไว้ภายใน เสียงแมลงขนาดใหญ่กระแทกกำแพงน้ำแข็งดังเป็นระยะๆ แม้ว่ากำแพงน้ำแข็งจะทนต่อแรงของแมลงช้างได้ไม่นานนัก แค่ 8 วินาทีก็เพียงพอให้วินมีเวลาร่ายเวทระดับสูง

เพล้ง!

เสียงกำแพงน้ำแข็งแตกกระจายดังขึ้น ในเวลาเดียวกันพื้นดินด้านหน้าชายหนุ่มกลายเป็นลานน้ำแข็งหนา ทอดยาวออกไปถึง 20 เมตร วินใช้ปลายคทาแทงไปยังแมลงช้างขนาดใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นปฎิมากรรมน้ำแข็งขนาดใหญ่

แกร็กๆๆ เพล้ง!

เสียงน้ำแข็งร้าวและแตกลงหลังชายหนุ่มแทงและบิดคทา แมลงช้างขนาดใหญ่กลายเป็นน้ำแข็งชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายเกลื่อนพื้นถ้ำ ชายหนุ่มเดินสำรวจภายในถ้าที่ลึกประมาณ 20 เมตร ส่วนที่ลึกสุดเป็นห้องกว้างประมาณ 10 เมตร เมื่อเขาไปถึงทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยไข่แมลงช้างที่กลายเป็นน้ำแข็ง และซากสัตว์ที่แมลงช้างเตรียมไว้เป็นอาหารให้ลูกของมันอีกเป็นจำนวนมาก

----------------------------------------------------

คนทั้งสามเดินกลับไปยังบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไปประมาณ 200 เมตร เมื่อถึงประตูใหญ่หน้าบ้านกลิ่นหอมของอาหารบนโต๊ะลอยออกมาต้อนรับ ภายในครัวมิชเชลและโคลิก้ากำลังช่วยกันทำอาหารอย่างขมักเขม้น

“เจ้าหายเจ็บแล้วหรือ โคลิก้า” วินถามอย่างเป็นห่วง

“ดีขึ้นมากแล้วครับ นายท่าน” ชายหนุ่มผิวดำหันมาโค้งหัวให้ผู้ที่อยู่หน้าบ้านเล็กน้อยก่อนหันกลับไปทำหน้าที่ของตน

 

อาหาร 4 รายการบนโต๊ะถูกปรุงขึ้นอย่างเรียบง่าย คนทั้งสี่นั่งประจำที่ของตนบนโต๊ะอาหารขาดเพียงชายผิวดำที่กำลังให้อาหารอัลล่าเบิร์ดอยู่ แม้วินจะอนุญาตให้เขาร่วมโต๊ะอาหารได้โดยไม่ถือตัว แต่ชายหนุ่มผิวดำมักจะทานอาหารภายหลังคนทั้งสี่

“หาววววว ทำไมข้ารู้สึกง่วงนอนจัง” ออนก้าเอามือป้องปากหลังทานอาหารไปได้เพียงครึ่งจาน

“ข้าก็เหมือนกัน” ชายหนุ่มผมสีฟ้าสบัดหน้าตัวเองสองสามครั้ง

“มิชเชล โคลิก้าพวกเจ้าใส่อะไรในอา...หาร....” แอลฟ่าฟุบลงบนโต๊ะเป็นคนถัดไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #437 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 14:06
    หืม เกิดอัลลัยขึ้น
    #437
    0
  2. #214 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 22:18
    สนุกดีครับ
    #214
    0
  3. #213 Hardwork Better Nowork (@victor19) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 21:51
    ค้างงงงง...ไรท์ใจร้ายอะ T_T
    #213
    0
  4. #212 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 21:50
    ขอบคุณครับ
    #212
    0
  5. #211 Dorataza (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 21:35
    ค้างงงงงงงง เฮือก....ทำกันได้ลงคอ...(กระอักเลือดเลย)
    #211
    0