ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,409 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    386

    Overall
    254,409

ตอนที่ 60 : ความวุ่นวายที่คุ้นชิน (ตอน 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 ก.ย. 59

            แสงแดดในยามเช้าของวันที่ท้องฟ้าไม่มีเมฆแม้แต่น้อย นกขนาดเล็กบินออกจากรัง เสียงร้องเจื้อยแจ้วของพวกมันเหมือนจะบอกว่าความร้อนของดวงอาทิตย์ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ ต่างกับหญิงสาวร่างเล็กผมสีทอง แม้เธอใส่ชุดบางๆเหมือนคนในเมืองที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน แต่มันยังไม่ช่วยให้คลายความร้อนลงแต่อย่างใด

            “พวกเจ้าใส่ชุดแบบนี้ก็ดูน่ารักดี” วินนั่งอมยิ้มมองหญิงสาวทั้งสามที่ใส่เสื้อที่ทำจากผ้าบางๆ แสงแดดที่ทะลุผ่านเสื้อเนื้อบางของพวกเธอจนเห็นทรวดทรงโค้งเว้าอย่างชัดเจน เขาไม่สนใจสายตาของผู้คนที่จ้องมองร่างงามของภรรยาทั้งสามของเขาเลยแม้แต่น้อย จริงๆแล้ววินออกจะภูมิใจในความงดงามของหญิงร่างเล็กสามคนนี้ด้วยซ้ำ

            หลังอาหารเช้าคนทั้งสี่เก็บของออกจากโรงแรมเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านขายสัตว์พาหนะในทันที

            “สวัสดีครับนายท่าน มีอะไรให้ข้ารับใช้” ชายหนุ่มผิวดำดูคล้ายชนเผ่ากราโกรยาผู้ที่สามารถฝึกสัตว์ได้โค้งหัวให้คนทั้งสี่เล็กน้อย

            “ข้าต้องการรถม้า” วินตอบเสียงเรียบ ในขณะที่หญิงสาวทั้งสามมองชายหนุ่มผิวดำอายุประมาณ 20 ปีด้วยสายตาแปลกๆ

            “เจ้าเป็นชนเผ่ากราโกรยาใช่ไหม” มิชเชลจ้องหน้าชายผิวดำเพื่อรอคำตอบ

            “ท่านรู้จักเผ่ากราโกรยาด้วยหรือครับ พ่อของข้าเคยเป็นชนเผ่านั้น แต่ท่านออกจากเผ่าและเดินทางมาอยู่กับแม่ข้าที่บาซานตั้งแต่ข้ายังไม่เกิด” ชายหนุ่มแสดงท่าทีประหลาดใจ

            “ข้าเคยมีเพื่อนเป็นชนเผ่านั้น” วินตอบผ่านๆ

            “พวกท่านต้องการใช้รถม้าเดินทางไปที่ใด” ชายหนุ่มเจ้าของร้านวกกลับมาเรื่องการค้า

            “เจ้าพอรู้จักเมืองที่มีกำแพงเมืองสูงสีขาว ไม่ไกลจากเมืองมีภูเขาไฟขนาดใหญ่หรือไม่” วินถามกลับ

            “ท่านคงหมายถึงเมืองอากิม่า อากิม่าเป็นเมืองหลวงของประเทศไอกากิ” (บาซานเป็นเมืองท่าของไอกากิ)

            “มันอยู่ไกลจากเมืองบาซานนี่ไหม”

            “ถ้าเดินทางด้วยรถม้าจะใช้เวลาประมาณ 10-15 วัน อยู่ที่ว่าพวกท่านจะพบเจอสัตว์ร้ายมากหรือน้อย ข้าขอเตือนว่าเส้นทางไปยังเมืองอากิม่าอันตรายมากท่านควรจ้างผู้คุ้มกันไปด้วยสัก 15-20 คน ส่วนสัตว์ลากรถข้ามีสัตว์หลายชนิดให้ท่านเลือก” หนุ่มเจ้าของร้านแนะนำ “ถ้าท่านสนใจข้าจะพาพวกท่านไปเลือกที่คอกด้านหลัง” เขาเห็นวินพยักหน้าเล็กน้อยจึงเดินนำคนทั้งสี่ไปยังคอกสัตว์ที่อยู่หลังร้าน

            วินเดินตามชายเจ้าของร้านไปด้านหลังร้าน เขาพบว่าคอกสัตว์ที่นี่ถูกจัดให้เป็นสัดส่วน มีสัตว์หลายชนิดถูกขังแยกกัน สัตว์พาหนะที่นี่มีหลากหลายชนิดให้เลือกใช้ชายหนุ่มกำลังมองไล่เรียงไปที่คอกสัตว์มีทั้ง ม้าหลายสายพันธุ์ วัว และกระทิงสีส้ม

            “สัตว์เหล่านี้พ่อของข้าเป็นผู้ฝึกพวกมันเอง ดังนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องความเชื่อง” ชายหนุ่มเจ้าของร้านยืนลูบขนม้าขนสีส้มอย่างเบามือ

            “ถ้าต้องการลากรถขนาดใหญ่ข้าแนะนำให้ใช้กระทิงธาตุดินพวกมันจะมีพละกำลังมากกว่าม้าหลายเท่า ส่วนรถม้าสำหรับ 4 คนท่านสามารถใช้ม้าธาตุใดก็ได้ แต่ละสายพันธุ์มีข้อดีต่างกันธาตุลมมีความเร็วสูงแต่ไม่อดทนจึงต้องพักบ่อย ม้าธาตุน้ำมีความเร็วเป็นรองทนต่อความร้อนได้ดี หรือม้าธาตุดินที่ช้าที่สุดแต่มีความอดทนสูงก็ได้” เจ้าของร้านอธิบายอย่างละเอียด

“ข้าเลือก 2 ตัวนี้ละกันมันแข็งแรงพอที่จะลากรถสำหรับคน 4 คนหรือไม่” วินชี้ไปยังม้าสีขาว 2 ตัวที่มีรูปร่างใหญ่กว่าตัวอื่นเล็กน้อย

“สบายมากครับท่าน ม้าธาตุน้ำ 2 ตัวนี้ลากรถที่มีคนนั่ง 6 คนได้อย่างสบาย” หนุ่มเจ้าของร้านจูงม้าสีขาวทั้งคู่ออกมาเทียมกับรถลาก 4 ล้อขนาดกลาง

วินเดินสำรวจรอบๆรถม้า 4 ล้อที่ทำด้วยไม้แม้จะดูเรียบๆแต่รถคันนี้ถูกสร้างอย่างแข็งแรงและสะดวกสบาย เก้าอี้ไม้ถูกคลุมทับด้วยหนังกระต่ายยักษ์ที่หนานุ่ม หน้าต่างทั้งสองข้างมีผ้าม่านสีพื้นติดอยู่ หลังคาไม้บังแดดยื่นมาด้านหน้าจนสามารถกันแดดให้คนขับได้

            “รวมอาหารสัตว์ในแหวนด้วย ทั้งหมด 8 เหรียญทองครับท่าน” ชายหนุ่มก้มหัวเล็กน้อยหลังจากรับเหรียญทองจากวิน

            หญิงสาวทั้งสามขึ้นนั่งบนรถโดยมีวินเป็นผู้ขับรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองอากิม่า

            “ทำไมท่านวินถึงต้องรีบเดินทางไปที่เมืองนั้นหรือคะ” แอลฟ่าเปิดผ้าม่านที่กั้นระหว่างด้านหน้ากับส่วนของผู้โดยสารแล้วชะโงกหน้าออกไปถามชายหนุ่มอย่างสงสัย หญิงสาวทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันเหมือนจะบอกว่าทั้งคู่ก็สงสัยเช่นกัน

            “ข้าได้พบท่านอลันเชียร์ตอนที่อยู่อาณาจักรเงือก ท่านอลันเชียร์บอกให้ข้ารีบไปยังเมืองนี้เพื่อยับยั้งหายนะครั้งใหญ่ที่อาจเกิดขึ้น” ชายหนุ่มสีหน้าเคร่งเครียด

            รถม้าขนาดกลางกำลังเดินไปตามทางเกวียนผ่านทุ่งหญ้าเตี้ยๆที่เต็มไปด้วยสัตว์ขั้นต่ำจึงไม่มีการโจมตีจากสัตว์ใดๆ ถนนที่มุ่งสู่เมืองหลวงสายนี้เป็นถนนดินแข็งๆ มันกว้างพอให้รถม้าสามารถแล่นสวนกันได้ ในตอนนี้พวกเขามุ่งหน้าไปยังป่าผืนใหญ่ เมื่อเข้าสู่เขตป่าอากาศที่เคยร้อนก็เปลี่ยนไปเป็นเย็นสบายด้วยร่มเงาของต้นไม้ขนาดใหญ่ ชายหนุ่มยังคงบังคับม้าให้เดินไปตามทางเกวียนที่ทิ้งรอยเอาไว้บนพื้นดินแข็ง แอลฟ่ายิ้มร่าเมื่อได้สัมผัสกับสายลมที่เย็นสบายผิดกับชายหนุ่ม ที่รู้สึกไม่ปลอดภัยเมื่อเข้าสู่เขตป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ นั่นทำให้ทัศนวิสัยในการมองเห็นรอบตัวลดลง

            วินตัดสินใจใช้เวทประสานธาตุแสงและความมืดที่ได้รับเมื่อขึ้นสู่ขึ้นราชา วงเวทถูกกางออกโดยมีตัวเขาเป็นจุดศูนย์กลาง ชายหนุ่มค่อยๆปรับวงเวทให้แคบลงจากที่มีรัศมีถึง 150 เมตรจนบัดนี้เหลือวงเวทตรวจจับที่มีรัศมีเพียง 100 เมตร เวทตรวจจับที่เกิดจากการประสานกันของเวทแสงและความมืดทำให้ชายหนุ่มสามารถรับรู้การเคลื่อนไหวของสิ่งต่างๆที่อยู่ภายในรัศมีของวงเวทได้ แม้ว่าสิ่งนั้นจะมีขนาดเล็กอย่างแมลงต่างๆก็ตาม วินตัดการรับรู้วัตถุขนาดเล็กเพื่อไม่ต้องใช้สมาธิในการรับรู้มากเกินไป

ด้วยพลังของไข่มุกแห่งพลัง ทำให้วินมีมานาเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว รวมถึงความเสถียรของเวทมนต์ก็มากขึ้น เขาสามารถใช้ระดับความแรงของเวทมนต์ได้ทุกขั้นนตามที่ต้องการ กระทั่งสามารถกำหนดขนาดของวงเวทให้เล็กใหญ่ได้โดยง่าย แต่วงเวทขนาดใหญ่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียมานาเพิ่มขึ้นมาก

รถม้าวิ่งมาพักใหญ่เวทตรวจจับของชายหนุ่มก็รับรู้ถึงสัตว์จำนวนมากที่ซุ่มรอโจมตี มันเป็นสัตว์คล้ายแมวที่ยืนด้วยสองขาอยู่ในขั้นยอดฝีมือจำนวนมาก วินยังคงบังคับให้ม้าวิ่งไปเรื่อยๆโดยไม่หยุดพัก จากนั้นไม่นานแมวยืนที่สูงไม่ถึงเอว พุ่งตรงมายังม้าสีขาวทั้งสองตัวอย่างรวดเร็ว กงเล็บที่แหลมคมเล็งมายังคอของพวกมันทั้งคู่ ม้าทั้งคู่ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ จนทำให้ลูกแก้วอสูรที่วินห้อยคอมันทั้งคู่แกว่งไปมา แมวกว่า 10 ตัวชนเข้ากับเกราะธาตุลมที่เกิดจากลูกแก้วอสูรที่คอของม้า เมื่อม้าทั้งคู่เห็นว่าปลอดภัยจึงวิ่งต่อไปตามคำสั่งของชายหนุ่ม ม้าทั้งสองตัวเห็นว่าแมวยืนเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรมันได้ทั้งคู่จึงวิ่งผ่านฝูงแมวที่ออกมายืนขวางอยู่ด้านหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

วินไม่สนใจพวกแมวขั้นต่ำเหล่านี้ เขาบังคับให้ม้าทั้งคู่วิ่งต่อไป อย่างไรก็ตามพวกแมวยืนยังคงไล่ตามรถม้าคันนี้อย่างไม่ลดละ ถึงแม้ว่าพวกมันจะมีความเร็วเหนือกว่าม้าและมีจำนวนมากแต่พวกมันไม่สามารถผ่านเกราะธาตุลมของชายหนุ่มได้ แมวหลายตัวที่ชนเกราะลมด้านหน้าม้าตกลงบนเส้นทางที่รถม้าวิ่งผ่าน เท้าขนาดใหญ่ของม้าเหยียบลงกลางตัวแมวจนร่างจมดิน หลายตัวที่รอดจากเท้าม้ากลับถูกล้อรถที่คนทั้งสี่นั่งอยู่ทับตาย ออนก้าหันหลังกลับไปมองตามเส้นทางที่รถม้าวิ่งผ่านเธอพบว่าตามพื้นมีซากแมวยืนหลายสิบตัวนอนตายอยู่

รถม้าวิ่งตามทางมาอีกพักใหญ่จึงพ้นเขตของพวกแมวยืน เวลาเลยเที่ยงมาพอสมควรชายหนุ่มหยุดรถก่อนจะก้าวลงมา มิชเชลออกจากห้องผู้โดยสารเป็นคนแรก เธอเดินตรงไปยังม้าทั้งคู่อย่างรู้งานมัดหญ้าสดที่ซื้อมาจากร้านขายสัตว์ถูกนำมาวางด้านหน้าสัตว์ทั้งสองตัว อาหารเที่ยงแบบง่ายๆที่ถูกเตรียมไว้โดยออนก้าถูกนำมาแจกจ่ายให้ทุกคน ทั้งหมดออกเดินทางกันต่อหลังจากหยุดพักกันครู่ใหญ่

ตลอดบ่ายกลุ่มคนทั้งสี่พบเจอสัตว์ร้ายบ้างประปราย แต่ก็ไม่เกินความสามารถของหญิงสาวทั้งสาม หลังจากฆ่าหมาจิ้งจอก 3 หางจำนวนสิบกว่าตัวแล้วทั้งสามเดินกลับมาที่รถม้าเพื่อจะเดินทางต่อ วินมองท้องฟ้าเห็นดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ เขาตัดสินใจพักค้างคืนบริเวณนี้ มิชเชลปลดเชือกเทียมรถก่อนที่จะจูงม้าสีขาวตรงไปยังคอกที่เคยเป็นที่พักของอัลล่าเบิร์ดโชคดีที่พวกเขาสร้างคอกเอาไว้ใหญ่พอสมควรทำให้ม้าทั้งสองตัวอยู่ได้โดยไม่อึดอัดนัก

 

เช้าวันรุ่งขึ้นกลุ่มของวินออกเดินทางกันแต่เช้า  ตลอดทั้งวันพวกเขาพบสัตว์อสูรเพียงไม่มาก วินเห็นทางแยกข้างหน้าเขาจึงมองไปตามทางแยกสายเล็กๆ ชายหนุ่มเห็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ตั้งอยู่เลยทางแยกไปประมาณ 200 เมตร เขามองเข้าไปภายในหมู่บ้านที่กำลังวุ่นวายชายฉกรรจ์เกือบร้อยคนพร้อมอาวุธรวมตัวกันอยู่กลางหมู่บ้าน

“ข้าจะแวะที่หมู่บ้านแห่งนี้เพื่อสอบถามข้อมูลบางอย่าง” วินหันกลับไปบอกหญิงสาวสามคนในห้องโดยสาร พวกเธอเปิดผ้าม่านมองไปยังหมู่บ้านแห่งนั้นแล้วพยักหน้าพร้อมกัน

รถม้าหยุดอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน ชายหนุ่มสองคนวิ่งตรงมายังกลุ่มคนทั้งสี่

“พวกท่านมาทำอะไรที่นี่” หนึ่งในสองคนถามขึ้น คนทั้งคู่มีสีหน้าตื่นตกใจเมื่อเห็นผู้เดินทางเพียง 4 คน

“ข้าจะไปเมืองหลวง เกิดอะไรขึ้นที่นี่” วินมองไปยังกลุ่มคนจำนวนมากที่อยู่กลางหมู่บ้าน

“มีฝูงสัตว์จำนวนมากตรงมายังหมู่บ้าน” คำตอบจากชายคนเดิมทำให้คนทั้งสี่มองหน้ากัน วินรู้ทันทีว่าพวกเขาเดินทางมาถูกทางแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #945 deknoomza (@deknoomza) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 15:10
    ล้วนกขี่ไปไหนแล้ว
    #945
    0
  2. #343 Revival (@benzza13749) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 20:17
    ขอบคุณครับ
    #343
    0
  3. #332 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 09:52
    สนุกดีครับ
    #332
    0
  4. #331 tigerfish (@tigerfish) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 07:37

    สนุกมากครับ

    #331
    0
  5. #330 เอเอ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 23:40
    เรื่องมาแล้ว
    #330
    0
  6. #329 ปกเงิน& (@2000sakda) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 22:26
    ขอบคุณคับ
    #329
    0
  7. #328 Huntherfc (@Huntherfc) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 21:53
    สนุกมาก
    #328
    0