ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,525 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    502

    Overall
    254,525

ตอนที่ 7 : เจอกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    14 ก.ค. 59

            วินที่กำลังยืนหอบหลังจัดการฆ่างูพ่นไฟตัวที่ 5 ได้สำเร็จ เมื่อเขาหายเหนื่อยแล้วจึงจัดการกับซากงูเหล่านั้น งูพ่นไฟที่อยู่ขั้นฝึกหัด ระดับ 9 เท่ากันกับเขา ด้วยทักษะฟื้นฟูมานาระดับสูง ทำให้เขาต่อสู้ได้นานขึ้นกว่าเก่า ยิ่งได้เวทหอกน้ำที่เขาดัดแปลงมาจากบอลน้ำที่เขาเคยใช้โดยเปลี่ยนจากบอลลูกกลมๆให้มันยาวขึ้นจนเป็นเหมือนหอก ซึ่งทำให้การทะลุทะลวงของมันดีขึ้นมาก และยังดาบเล่มใหม่ในมือของเขาคือดาบเล่มใหม่ที่สมิทตีให้กับเขา มันเป็นดาบ 2 คมขนาดเล็กที่หลอมรวมกับลูกแก้วธาตุไฟ ไม่มีใครรู้ว่าเขาสามารถเปลี่ยนธาตุของดาบได้ตามต้องการ แม้ว่าลูกแก้วธาตุไม่ช่วยให้พลังของเวทมนต์ที่เขาใช้เพิ่มขึ้นแต่ดาบธาตุก็ทำให้เขาใช้มานาน้อยลงมากในการต่อสู้

            วินได้ยินเสียงการต่อสู้ขณะกำลังจะกลับไปยังเมืองฟินทาวน์ เสียงดังกล่าวอยู่ห่างจากที่เขาอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อแอบดูพบว่ามันเป็นวัวสีน้ำตาล 4 เขาตัวใหญ่สูงกว่า 3 เมตรกำลังต่อสู้กันเองวินลองสำรวจระดับของมันทั้งสองแต่ไม่อาจทำได้ วัวยักษ์ 2 ตัวนี้เป็นสัตว์ที่มีระดับสูงกว่าเขาอย่างน้อย 5 ระดับเป็นแน่ เขาแอบดูมันต่อสู้กันด้วยใจระทึก

            ทั้งคู่ต่างใช้เขาขวิดกันจนทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด พื้นดินเต็มไปด้วยร่อยรอยตะกุยจากเท้าอันใหญ่ของสัตว์ทั้งคู่ ทุกครั้งที่มันวิ่งเข้าหากันพื้นดินรอบๆสั่นเหมือนแผ่นดินไหว เมื่อสู้กันอยู่พักใหญ่ตัวที่ดูเล็กกว่าก็ล้มลงหายใจรวยริน ส่วนเจ้าตัวใหญ่ดูเหมือนจะบาดเจ็บไม่น้อย วินที่ซุ่มอยู่คิดว่าเขาควรทำอย่างไรในขณะนี้ถึงแม้ตัวที่ชนะจะดูบาดเจ็บแต่มันก็ยังคงมีพละกำลังมหาศาล ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำอะไรสัตว์ร่างใหญ่ตัวนั้นดูเหมือนจะล่วงรู้ว่ามีคนสุ้มอยู่ มันกระทืบเท้าอย่างฉุนเฉียว สายตาจ้องมองตรงมายังจุดที่ชายหนุ่มอยู่ เขาจึงค่อยๆเดินออกจากที่ซ่อนสองมือกำดาบเล่มหนึ่งที่มีเปลวเพลิงลุกโชนหุ้มใบดาบ ทั้งสองอยู่ห่างกันราว 30 เมตรเขาเริ่มยิงเวทไฟใส่มันอย่างไม่ยั้ง หอกเพลิงจำนวนมากพุ่งตรงไปยังวัวยักด้วยความเร็ว ด้วยเวทไฟที่เป็นดาวข่มของสัตว์ธาตุดิน บวกกับอาการบาดเจ็บอยู่แล้วทำให้ความเร็วของมันลดลงก่อนที่จะล้มลง วินที่ยังคงยิงหอกไฟอยู่ทั้งที่มันนอนแผ่ลงแล้วชายหนุ่มหยุดมือลงเมื่อเห็นมันหยุดดิ้นรน เขาเดินหาวัวยักอีกตัวที่ยังคงนอนรวยรินแล้วใช้ดาบไฟฆ่ามันได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เมื่อจัดการซากทั้ง 2 เสร็จเขาก็พบลูกแก้วสีน้ำตาลขนาดกำป้น 1 ลูกมองจากสีของมันบ่งบอกว่านี่คือลูกแก้วธาตุดินอย่างแน่นอน

 

            สมิทตาเหลือก อ้าปากค้างเหมือนอาการคนตกใจอย่างสุดขีดเมื่อเห็นลูกแก้วธาตุดินที่วินชูให้ดู

            “จะ...เจ้า ได้มันมาได้อย่างไร นะ..นี่มันลูกแก้วธาตุดินขั้นทหารเชียวนะ” สมิทมองลูกแก้วในมือวิน สลับกับมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าอาการตกใจยังแสดงอยู่บนสีหน้าของเขาอย่างชัดเจน

            “ถ้าเจ้าอยากขายลูกแก้วนี้ ข้าแนะนำให้ไปยังเมืองโรซาเน่ที่ใหญ่กว่า ด้วยระดับของข้าคงไม่มีปัญญาหลอมลูกแก้วนี้ได้” สมิทที่ทำหน้าผิดหวังกับความสามารถของตัวเอง ช่างเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วเสียจริง

            “ข้าขอมอบเนื้อวัวนี่ให้ท่านเป็นการตอบแทนที่ท่านให้แหวนมิติกับข้า” วินหยิบก้อนเนื้อสีแดงที่มีไขมันลายหินอ่อนแทรกอยู่ในเนื้อก้อนใหญ่กว่า 10 กิโลกรัมส่งให้ชายร่างใหญ่ตรงหน้า

            “เนื้อนี่มัน ข้ารับไม่ได้หรอก ราคามันแพงกว่าแหวนของข้าตั้งหลายเท่า” สมิทที่สายตาเป็นประกายทำท่าเหมือนนึกได้

            “รับไว้เถอะครับ มันเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่ข้าได้จากท่านลุง” วินยิ้มกว้างพร้อมยัดเนื้อก้อนใหญ่ในมือให้กับชายร่างใหญ่

           

เช้าวันต่อมา

“นี่เจ้าจะไปเมืองโรซาเน่จริงๆรึ” ชายร่างใหญ่ยืนน้ำตาคลอผิดกับหน้าโหดๆที่เต็มไปด้วยหนวดของเขา แม้เป็นเวลาไม่นานแต่สมิทรู้สึกผูกพันกับเด็กชายคนนี้ ตลอดเวลาที่รู้จักกันวินมักทำให้เขาประหลาดใจกับของที่เขาถือมาให้ดูอยู่เสมอๆ นอกจากนั้นยังถามคำถามต่างๆด้วยความสนใจใคร่รู้ยิ่ง มันทำให้เขาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายมีชีวิตชีวาขึ้นมากมาย

“ข้าจะกลับมาเยี่ยมท่าน ข้าสัญญา”

 

เป็นวันที่ 10 วันแล้ววินเดินตามทางเกวียนทางทิศตะวันออกของเมืองฟินทาวน์ พื้นที่ที่เขายืนอยู่ขณะนี้เป็นทุ่งหญ้าสีเขียวสุดลูกหูลูกตา นานๆจะได้เห็นต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาสักต้นหนึ่ง เขาเดินออกจากป่าอันร่มรื่นเมื่อ 2 วันที่ผ่านมา แดดที่ร้อนในตอนกลางวันทำให้เสื้อเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ วินปาดเหงื่อที่หน้าก่อนจะมองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังลอยต่ำ “ทำไมมันร้อนจังวะ” เขาบ่นกับตัวเองขณะที่นั่งพิงต้นไม้ใหญ่หนึ่งเดียวที่ขึ้นเด่นอยู่บนเนินสูง ตลอด 10 วันที่ผ่านมาเขาพบสัตว์จำนวนมากแต่พวกมันล้วนอยู่ขั้นฝึกหัดที่อยู่ต่ำกว่าเขามาก จะมีเพียง 2 ครั้งที่หลงเข้าไปในดงสัตว์ธาตุดินขั้นชาวบ้านนับสิบ เขาจัดการพวกมันด้วยเวทไฟขั้นกลางที่เพิ่งฝึกสำเร็จเมื่อไม่นานด้วยการร่ายเพียงครั้งเดียว วงเวทไฟที่ล้อมรอบตัวเขาขยายกว้างขึ้นมีรัศมีกว่า 10 เมตร กลุ่มสัตว์นักล่าล้มลงตามลำตัวไหม้เกรียมด้วยไฟที่ร้อนแรงกว่าหอกไฟ แม้พวกมันจะอยู่ขั้นชาวบ้าน ระดับ 3 ด้วยจำนวนพวกมันแล้วสามารถล้มสัตว์ที่อยู่ขั้นทหารได้อย่างไม่ยากเย็น บัดนี้พวกมันล้วนถูกเด็กหนุ่มที่เหนือกว่าพวกมันเพียงระดับเดียวสังหารลงโดยพริบตา

เบื้องหน้าที่เขาเห็นไม่ไกลเป็นป่าโปร่งที่มีต้นไม้ไม่สูงนัก อีกไม่นานเขาก็ไม่ต้องเดินตากแดดให้ร้อนหัวแล้ว หลังจากคิดอะไรเพลินๆสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นนักเดินทางกลุ่มเล็กๆที่มีรถม้าร่วมขบวนเพียง 3 คันเมื่อลองสังเกตดีๆ รถม้า 2 คันที่เหมือนกรงนั้นว่าเปล่า อีกคันมีกึ่งมนุษย์ตัวเล็กๆนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ภายใน ชายหนุ่มเผลอบีบต้นหญ้าบริเวณที่เขานั่งอยู่จนเละคามือ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังนักเดินทางกลุ่มนั้นด้วยความเคียดแค้น เขาจำได้แม่นยำว่าพวกมันคือกลุ่มค้าทาสที่จับตัวเขาเมื่อหลายเดือนก่อน

 

วินย่องอย่างเงียบกริบท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องบนพื้นทำให้เห็นรางๆ เขาหยุดอยู่ที่กรงขนาดใหญ่ที่เขาเคยอยู่ ลูกกรงไม้ที่เคยถูกเขาเผาจนไหม้ดำถูกซ่อมด้วยไม้ขนาดเท่าเดิม เมื่อมองเข้าไปภายในพลันดวงตาสีฟ้าก็สบกับสายตาเด็กหญิงครึ่งเสือที่เขาไม่มีวันลืม

“ข้ามาช่วยเจ้า” วินยกนิ้วชี้ทาบปากเป็นสัญญาณว่าไม่ให้ส่งเสียง กรงขังไม้เริ่มมีควันลอยขึ้นบริเวณที่เขากำมันแน่น เพียงไม่นานมันกลายเป็นขี้เถ้าร่วงลงพื้น วินค่อยๆประคองเด็กครึ่งเสือที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว แต่กระนั้นเด็กคนนั้นก็ยอมขยับออกมาแต่โดยดี วินแกะผ้าผูกมือและเท้าของเธอออกก่อนที่จะพาเดินหนีไป ทั้งคู่เดินออกมาไม่ไกลนักมีเสียงตะโกนโหวกเหวกตามไล่หลัง

“พวกเจ้าตื่นเร็ว เด็กเสือนั่นกำลังหนี” เสียงชายร่างใหญ่คนหนึ่งตะโกนพรรคพวกที่กำลังหลับอยู่

“ถ้าจับได้ข้าจะฆ่ามันทิ้ง นังตัวดีนี่ทำข้าขาดทุน แล้วยังจะสร้างเรื่องให้ข้าปวดหัวอีก” ชายอ้วนพูดอย่างหัวเสียเพราะถูกปลุกให้ตื่นกลางดึก

วินจูงมือเด็กหญิงวิ่งหนีเข้าไปในป่าลึก ดูไปแล้วเหมือนจะเป็นการลากมากกว่าจูง ทั้งคู่วิ่งหนีมาพักใหญ่เมื่อเห็นว่ากลุ่มค้าทาสไม่ตามมาก็หยุดพัก

“ไม่ต้องตามเข้าไป” ชายอ้วนนามซอก้าพูดขึ้น

“ทำไมละครับท่านซอก้า” ชายร่างใหญ่ถามอย่างงุนงง

“เจ้าไม่เห็นรึว่ามันเข้าไปในเขตของพวกแมมมอแบร์เจ้าเด็กนั่นคงมีชีวิตไม่ถึงพรุ่งนี้เช้า”

เมื่อได้ยินชื่อแมมมอธแบร์ชายทั้ง 3 คนก็หน้าถอดสีแล้วหันหลังกลับ

“ขะ..ขอบคุณ ท่านผู้มีคุณ ข้าชื่อออนก้า” เสียงเล็กๆออกจากปากเด็กเสือร่างเล็ก เนื้อตัวมอมแมม อายุประมาณ 12 ปีดังขึ้นหลังจากทั้งคู่นั่งพักกันอยู่ครู่ใหญ่ ถ้าสังเกตดีๆจะพบว่าแม้เธอจะคล้ายเสือแต่กลับมีหูเหมือนหมาป่า

 

กึ่งมนุษย์ เสือ หมาป่า

ขั้นฝึกหัด ระดับ 3

 

“ข้าชื่อวิน พวกมันคงตามเราไม่ทันแล้วละ  เราพักที่นี่แล้วค่อยเดินทางในตอนเช้า



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #833 SAOW (@Sunako_333) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:05
    อยากรู้แฮะ คนอื่นๆมันสู้ยังไงถ้าไม่มีเวทย์มน ใช้อุปกรเวทช่วย?+ความแข็งแกร่งงี้หรอ?
    #833
    0
  2. #457 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 00:34
    ผมขอเเถช่วยไรท์ เเม้งขายไม่ออกเลยเหลืออีนี่คนเดียว
    #457
    0
  3. #456 jasweem (@jasweem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 00:32
    ขอบคุณครับ
    #456
    0
  4. #398 123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 18:29
    ไม่มีเหตุผลเลย โดนจับไปตั้งหลายเดือน พระเอกวกมาเจอระหว่างเดินทางอีกแบบนี้ได้ไง?

    พวกพ่อค้าทาสมันเดินทางยังไงวนไปวนมาในป่าเป็นเดือนๆไม่ถึงเมืองต้องรอให้พระเอกมาเจอ?

    ไม่ใช่ผ่านไปไม่กี่วันซักหน่อย ปกติเวลาหลายเดือนป่านนี้ออนก้าโดนขายไปแล้ว?

    ถ้าจะให้เจอแบบนี้อีก อย่างน้อยก็น่าจะมีคำอธิบายว่าทำไมพวกค้าทาสมันยังอยู่รอพระเอกฝึกเสร็จไม่ไปไหน?

    แล้วพระเอกยังมีหน้าบอกว่ากลับมาช่วยอีก? ผ่านไปตั้งหลายเดือนแล้วบังเอิญเจอ ไม่ได้เรียกว่ากลับมาช่วยนะ ไม่ใช่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงแล้วนึกอยากย้อนกลับไปช่วยซะหน่อย ตลกอ่ะ = =
    #398
    1
    • #398-1 jak2529 (@jak2529) (จากตอนที่ 7)
      15 กรกฎาคม 2560 / 23:04
      เออจิงแม่งยิ่งอ่านยิ่งงง
      #398-1
  5. #322 Waranvit (@waranvit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 20:14
    ปักธงเรียบร้อย
    #322
    0
  6. วันที่ 14 กันยายน 2559 / 23:26
    ช่วยได้สำเร็จ
    #267
    0
  7. #172 phairatw (@phairatw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:36
    ขอบคุณครับ
    #172
    0
  8. #62 สายลม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 00:44
    ขอบคุณครับ
    #62
    0
  9. #26 Santhaigame (@Santhaigame) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 20:08
    เสือสาวนี่ยังดีอยู่ใช่มัย โดนจับไปเป็นเดือนๆ คงรอดยาก
    #26
    0
  10. #6 Pokpakw (@Pokpakw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 17:05
    ได้เสือสาวเป็นพวก ฮรี่ๆๆ
    #6
    0