ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,335 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,582 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    312

    Overall
    254,335

ตอนที่ 70 : งานฉลอง (ตอน 3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    28 ต.ค. 59

งานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่มีต่อสัตว์ร้ายที่หวังบุกมาทำลายเมืองถูกจัดขึ้นในห้องโถงขนาดใหญ่ ผู้คนนับพันที่ได้รับเชิญล้วนแต่งตัวอย่างหรูหรา พวกเขาส่วนมากเป็นครอบครัวขุนนาง และเชื้อพระวงศ์

อาหารจำนวนมาถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะใหญ่หลายสิบตัวที่วางอยู่ชิดติดกำแพง เพื่อให้แขกเหรื่อในงานสามารถเดินตักกินเองได้ตามอัธยาศัย บริกรเดินเสริฟเครื่องดื่มหลายชนิดให้แก่ผู้สูงศักดิ์เหล่านั้น

แขกผู้ได้รับเชิญกว่าหนึ่งพันคนทยอยเข้างานจนห้องโถงขนาดใหญ่ดูคับแคบไปทันตา พวกเขาต่างรอพบกับวีรบุรุษผู้ช่วยให้เมืองอากิม่าปลอดภัยจากฝูงสัตว์ร้าย

ขุนนางจำนวนไม่น้อยที่มีลูกสาว ต่างพาลูกสาวของตนมาเพื่อจะแนะนำให้รู้จักกับชายหนุ่มผู้เก่งกาจ ด้วยความดีความชอบที่ได้ช่วยให้ประเทศนี้พ้นภัย พวกเขาคาดว่าวินคงได้รับรับต่ำแหน่งใหญ่ภายในไม่ช้า หากพวกเขาได้ดองเป็นญาติกับตัวแทนเทพเจ้าแล้ว จะมีใครหาญกล้ามาต่อกรกับครอบครัวของพวกเขาได้

หลังจากรออยู่ไม่นานองค์ราชาเดินเข้ามาภายในห้องเคียงคู่กับชายหนุ่มร่างสูงผมสีฟ้า ในชุดทักซิโดสีขาว ตามด้วยสาวงามร่างเล็กสามคน และองค์ชายทั้งสองเดินตามมาเป็นลำดับสุดท้าย

หญิงสาวหลายคนที่จับกลุ่มพูดคุยเงียบเสียงลง พวกเธอล้วนจับจ้องไปยังชายหนุ่มผมสีฟ้าที่โดดเด่นที่สุดในงาน ตามมาด้วยเสียงพูดคุยกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะจากพวกหล่อน หลายคนทำท่าเอียงอายราวกับว่าชายหนุ่มมองมายังตน

“เจ้าดูสิท่านวินมองมาที่ข้าด้วย”

“ใครบอกท่านวินมองข้าต่างหาก”

........

 

องค์ราชาพาชายหนุ่มขึ้นบนเวทีที่ถูกยกขึ้นสูงจากพื้นราว 1 เมตร ทุกคนที่อยู่ด้านล่างได้กล่าวทำความเคารพองค์ราชา จากนั้นเริ่มมีเสียงพูดคุยดังขึ้นจากด้านล่างอีกครั้งจนแม่ทัพใหญ่ที่ยืนอยู่บนเวทีอยู่แล้วต้องชูมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นสัญญาณให้คนทั้งหมดเงียบ

“สวัสดีทุกท่าน ข้ามีความยินดีที่จะแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักกับ ท่านวิน ท่านออนก้า ท่านแอลฟ่า และท่านมิชเชล ทั้งสี่เป็นตัวแทนแห่งเทพฮีฟีทัสที่มาปกป้องเมืองอากิม่าให้รอดพ้นจากการบุกโจมตีของสัตว์ร้าย” เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้องหลังเสียงแม่ทัพไจก้ากล่าวแนะนำคนทั้งสี่

“ข้าราชาไอเซ่น แห่งอากิม่า ขอเป็นตัวแทนของประชาชนทั้งหมดในเมืองอากิม่า เพื่อกล่าวขอบคุณกับท่านทั้งสี่อย่างจริงใจ” องค์ราชาและผู้คนทั้งหมดภายในงานเลี้ยงต่างค้อมหัวเล็กน้อยให้กับทั้งสี่

“พวกข้าเพียงทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาเท่านั้น” ชายหนุ่มรู้สึกประหม่าเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากเช่นนี้ ในขณะที่หญิงสาวทั้งสามยืนจับมือกันหน้าแดงระเรื่อ พวกเธอรู้สึกเขินอายจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้แม้เพียงคำเดียว

“วันนี้เพื่อเป็นการฉลองให้กับท่านทั้งสี่ ขอให้พวกเราได้ดื่มกินกันให้เต็มที่” ราชาเฒ่าพูดจบก็พาทั้งหมดไปนั่งประจำโต๊ะที่ถูกจัดไว้เป็นพิเศษ ส่วนองค์ราชาและองค์ชายทั้ง 2 นั้นแยกไปนั่งต่างหาก โต๊ะของวินจึงมีคนนั่งอยู่เพียง 4 คนคือ วิน และมีออนก้านั่งอยู่ทางด้ายซ้าย ถัดไปเป็นแอลฟ่าและมิชเชลตามลำดับ โดยที่ฝั่งขวาเป็นที่ว่างเพื่อให้เหล่าขุนนางได้เข้ามาทักทายชายหนุ่ม

“เนื้อย่างนี่อร่อยมากเลยออนก้า เจ้าลองชิมดูวันหลังจะได้ทำให้ข้ากินบ้าง” วินตักเนื้อชิ้นใหญ่ให้หญิงสาวผมสีน้ำตาล

“ท่านวินตักให้ข้าบ้างสิ” แอลฟ่าทำท่าออดอ้อน

“เจ้าลองกินขนมปังนี่ดู ข้าว่าเจ้าต้องชอบ” วินหยิบขนมปังสีขาวที่มีไส้เป็นเนื้อปลากับซอสสีขาวให้แอลฟ่า

“นุ่มมากเลยท่านวิน ถ้าตลอดการเดินทางเราได้กินอาหารดีๆแบบนี้ก็ดีสิ” แอลฟ่ายิ้ม

“เจ้าจะบอกว่าอาหารที่ออนก้าทำไม่ดีอย่างงั้นรึ” มิชเชลหยอก

“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะออนก้า” แอลฟ่าบอกปัดแล้วหันไปทำตาเขียวใส่มิชเชล

หญิงสาวหลายคนในงานต่างจับจ้องมายังหญิงสาวทั้งสามที่นั่งร่วมโต๊ะกับวินอย่างอิจฉา ทั้งที่พวกเธอพยายามแต่งตัวโดดเด่นเพื่อดึงดูดความสนใจแต่ชายหนุ่มผมสีฟ้ากลับไม่มีทีท่าสนใจในตัวพวกเธอเลยแม้แต่น้อย

หลังทั้งสี่กินอาหารไปได้ครู่ใหญ่ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนเริ่มเดินมาทักทายชายหนุ่ม พวกเขาเหล่านั้นไม่ได้เดินมาเพียงลำพังแต่กลับพาหญิงสาวที่มีอายุประมาณ 18-19 ปีมาด้วยเกือบทุกคน

“สวัสดีท่านวิน ข้าโอดี้เป็นเจ้าเมืองกิมิส นี่คือแคนดี้ลูกสาวของข้า” ชายอ้วนร่างสูงแนะนำตัวเองกับลูกสาวของตนให้วินรู้จัก

“สวัสดีท่านวิน ข้าเพียราสเป็นเสนาบดีแห่งอากิมิส นี่คือลูกสาวของข้าซาร่า”

“สวัสดีท่านวิน...”

“สวัสดีท่านวิน...”

ขุนนางต่างๆ ต่างพาลูกสาวของตนมาแนะนำให้ชายหนุ่มได้รู้จัก ท่ามกลางสายตาไม่เป็นมิตรของหญิงสาวสามคน แต่กระนั้นทั้งสามยังคงวางเฉยพวกเธอต่างเชื่อมั่นในชายหนุ่มที่ตนรักว่าจะไม่นำหญิงเหล่านี้มาเป็นภรรยาคนที่สี่เนื่องจากทั้งหมดรู้ดีว่าหนทางที่กำลังเดินไปนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรคอันตราย เสียงหัวเราะต่อกระซิกยังดังขึ้นต่อเนื่องจากหญิงสาวทั้งสาม

แอลฟ่าและออนก้าดื่มไวน์ที่บริกรยกมาเสริฟจนทั้งคู่เริ่มหน้าแดง หลังจากทั้งคู่ดื่มไวน์ไปได้สองแก้วได้เกิดเรื่องที่ชายหนุ่มคาดไม่ถึง

“ข้าว่าพวกท่านกลับไปนั่งประจำที่ของตนเองดีกว่า ท่านวินไม่สนใจสาวๆเหล่านี้หรอก อีกอย่างอีกสองวันพวกเราจะออกเดินทางไปจากเมืองนี้แล้ว” แอลฟ่ายืนขึ้นพูดเสียงดังกับคนทั้งหมดอย่างไม่เกรงใจ

“เจ้าหึงข้าหรอกหรือแอลฟ่า” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาวผมสีทอง หลังจากมิชเชลดึงแขนให้เธอนั่งลงในที่ของตนเอง

แอลฟ่าเบ้ปากไปยังชายหนุ่ม ก่อนจะชวนออนก้าดื่มไวน์แก้วที่สามจนหน้าของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนสี

“ข้าว่าพวกเจ้าเมากันแล้วนะ” มิชเชลที่นั่งติดกับชายหนุ่มขยับไปนั่งคู่กับแอลฟ่า

“ใครว่าข้าเมา ข้าแค่ไล่พวกที่จะมายุ่งกับท่านวินของข้า” แอลฟ่าพูดเสียงดัง

“ข้าต้องขอโทษแทนเธอด้วย เธอไม่เคยดื่มเลยเมาง่าย” วินบอกกับขุนนางทุกคน “ข้าคงต้องขอตัวก่อน” ชายหนุ่มลุกขึ้นคำนับเหล่าขุนนางก่อนจะเดินไปยังที่นั่งของแอลฟ่า ในขณะที่มิชเชลพยุงออนก้าที่ฟุบลงกับโต๊ะอาหาร

วินเดินไปบอกองค์ราชาก่อนจะพาหญิงสาวทั้งสองกลับห้องพักโดยมีมิชเชลและหญิงรับใช้สองคนมาช่วยประคองอีกแรง แม้จะไม่มีคนสำคัญภายในงานแต่งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปจนดึกดื่น ขุนนางหลายคนมีสีหน้าแสดงความผิดหวังออกมาให้เห็น

ทั้งหมดกลับมาถึงห้องพักของตนออนก้าและแอลฟ่าหลับเพราะฤทธิ์ของไวน์ที่พวกเธอดื่ม เมื่อคนรับใช้สองคนช่วยกันเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับหญิงสาวทั้งสองแล้วจึงขอตัวกลับออกไป

หลังจากหญิงรับใช้ออกจากห้องแล้วชายหนุ่มตรงไปยังมิชเชลก่อนจะรวบตัวเธอแล้วเดินไปยังห้องอาบน้ำ “วันนี้เจ้าสวยมาก ไปอาบน้ำกันเถอะ” วินกระซิบเบาๆที่ข้างหูหญิงสาว มิชเชลเขินจนหน้าแดงเมื่อชายหนุ่มชมเธอซึ่งๆหน้า แม้เธอจะเป็นภรรยาของเขาแต่ปกติแล้ววินไม่ค่อยพูดชมพวกเธอบ่อยนัก แต่กระนั้นจากการกระทำของเขาเธอสามารถรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มรักเธอมากแค่ไหน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาวินห่วงแต่เรื่องเดินทางมายังเมืองอากิม่าให้ทันก่อนที่อสูรร้ายจะบุกทำลายเมือง เขาไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นกระทั่งการหลับนอนกับภรรยาทั้งสาม แต่ในวันนี้ความวิตกกังวลทั้งหมดถูกปลดเปลื้องลงต่อหน้าภรรยาแสนสวยเขาจึงอดไม่ได้

วินค่อยๆปลดชุดคลุมยาวสีฟ้าของมิชเชล ร่างอันเปลือยเปล่าของหญิงสาวทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงขึ้น ชายหนุ่มโอบกอดจากด้านหลังแล้วลูบผิวขาวเนียนของเธออย่างเบามือ ก่อนที่มือทั้งคู่จะมาหยุดอยู่บริเวณหน้าอกตูมๆขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป

อืม...

เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นในลำคอของหญิงสาว วินซบหน้าลงบนไหล่ก่อนจะซุกไซร้หน้าของเขาไปทั่ว ชายหนุ่มหมุนตัวหญิงสาวเข้าหาตนแล้วก้มลงซุกไซร้ตามซอกคออีกครั้ง มือที่ซุกซนทั้งสองข้างลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่วร่าง

“ไหนว่าจะอาบน้ำไงละคะ” มิชเชลพูดอย่างแผ่วเบาแต่มือทั้งคู่ของเธอกอดรัดชายหนุ่มแน่นราวกับไม่อยากให้เขาผละจากไป

ชายหนุ่มจูงหญิงสาวลงอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เขาก้มลงจูบเธอที่นอนพิงขอบอ่างอย่างแผ่วเบา ขณะที่ร่างกายท่อนล่างของทั้งคู่เริ่มขยับเขยื้อนน้ำในอ่างกระเพื่อมไปตามจังหวะ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเสียงหอบอย่างเหน็ดเหนื่อยของชายหนุ่มสลับกับเสียงครางอันแผ่วเบาของหญิงสาว หญิงสาวกอดร่างชายหนุ่มไว้จนแน่นราวกับไม่อยากให้เขาหนีจากไปไหนหลังจากนั้นไม่นานน้ำที่เคยกระเพื่อมอย่างแรงกลับสงบนิ่งอีกครั้ง

วินเดินจูงมือมิชเชลออกจากห้องน้ำ เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดใหญ่ขณะที่หญิงสาวหมุนตัวกลับไปใส่ชุดนอนตัวบางแล้วจึงเดินกลับมาที่เตียง แม้จะเป็นคืนเดือนมืดแต่แสงสลัวๆจากตะเกียงทำให้ชายหนุ่มเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าของหญิงสาวทะลุผ่านชุดนอนบางๆ ความต้องการของเขากลับมาพลุกพล่านอีกครั้ง

“ออนก้ากับแอลฟ่าหลับกันหมดแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบแทนพวกเธอทั้งคู่” วินกระซิบลงที่ข้างหูมิชเชลก่อนจะตรึงร่างของเธอลงบนเตียงสีครีมหลังใหญ่ แล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างหญิงสาวก่อนที่บทรักของทั้งคู่จะดำเนินไปอีกครั้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #399 bookmail (@bookmail) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 20:40
    ขอบคุณคับ

    #399
    0
  2. #397 tigerfish (@tigerfish) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 13:51
    ขอบคุณมากครับ
    #397
    0
  3. #396 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 08:12
    สนุกดีครับ
    #396
    0
  4. #395 pipawat (@pipawat) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:36
    ไอย่ะ ฉาก 18+ อ่ะ
    #395
    0