ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,498 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,581 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    475

    Overall
    254,498

ตอนที่ 77 : ขั้นเทพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    14 พ.ย. 59

กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้นานาชนิดที่บานแข่งกันในป่าใหญ่ ดึงดูดเหล่าแมลงหลากชนิดให้มาดอมดม คนทั้งสี่ยิ่งเดินทางลึกเข้าไปในป่าพวกเขายิ่งพบเจอแมลงจำนวนมากมายมหาศาล ไม่เพียงแต่ผึ้งหลุมเท่านั้นที่หวงถิ่น แมลงส่วนใหญ่ในป่านี้ล้วนหวงถิ่นของตนเองแทบทั้งสิ้น หากมันอยู่ไกลจากรังแมลงเหล่านี้จะไม่มีทีท่าว่าจะโจมตีผู้ใด พวกมันล้วนแข่งกันหาอาหารจากดอกไม้ขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีอยู่เป็นจำนวนมากมาย

พืชพรรณในป่าแห่งนี้จะสลับกันออกดอกเกือบทั้งปี ทำให้มีอาหารมากเหลือเฟือจนมีกรณีการแย่งชิงอาหารกัน ยกเว้นเพียงแต่การช่วงชิงทำเลเพื่อสร้างรังของพวกมัน

            ทั้งสี่เดินทางท่ามกลางกลีบดอกไม้หลากสีที่ร่วงหล่นอยู่เต็มพื้น แต่ละกลีบดอกของพวกมันมีขนาดใกล้เคียงกับจานข้าวใบหนึ่ง

            “ทำไมป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยแมลงแต่กลับไม่มีสัตว์เลยแม้แต่ตัวเดียว” ออนก้าถามอย่างสงสัย

            “แมลงที่พบเห็นล้วนมีพิษและกินไม่ได้” แอลฟ่าพูด เธอรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องกินแมลงเหล่านั้นอีก

            “อาจเป็นเพราะหนทางที่จะมายังป่าแห่งนี้ธุรกันดารและแห้งแล้ง ยากต่อการเดินทางมาถึงอีกทั้งในป่านี้ไม่มีผลไม้ที่เป็นอาหารของสัตว์จึงมีเพียงแมลงกินน้ำหวาน” มิชเชลวิเคราะห์

            ---------------------------------------

            วินกำลังสร้างโดมธาตุลมเพื่อครอบรังต่อดินขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายจอมปลวกที่มีความสูงมากกว่า 3 เมตร แม้ว่าต่อดินเหล่านี้จะมีขนาดใหญ่กว่าผึ้งหลุมเล็กน้อยแต่พิษของมันกลับมีความรุนแรงมากกว่าพิษของผึ้งหลุมมาก

พิษของต่อดินเหล่านี้มีความรุนแรงไม่แพ้ผึ้งราชาที่เขาเคยเจอที่หมู่บ้านของแอลฟ่าหรือบางทีพิษของต่อเหล่านี้อาจมีความรุนแรงยิ่งกว่าผึ้งราชาด้วยซ้ำ โดยที่น้ำลายเหนียวของพวกมันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ใช้รักษาพิษของต่อดินเหล่านี้ได้

“ข้าจะกลับมาภายใน 1 ชั่วโมง ถ้าเป็นไปได้ข้าอยากให้พวกเจ้าเก็บพิษและน้ำลายของพวกมันไว้ ข้าคิดว่ามันอาจจะมีประโยชน์กับพวกเราในอนาคต แต่เจ้าจะต้องแน่ใจว่ากำจัดพวกมันทั้งหมดแล้ว” วินกางปีกแล้วบินลัดเลาะไปตามต้นไม้เพื่อหารังของแมลงเพื่อใช้เลื่อนขั้นตนเอง หลังจากมิชเชลอยู่ในขั้นขุนพลเท่ากับออนก้าเขาก็เริ่มวางใจที่จะปล่อยให้หญิงสาวทั้งสามอยู่กันเพียงลำพังท่ามกลางแมลงที่มีพิษร้ายเหล่านี้ เพราะหากมีเหตุสุดวิสัยพวกเธอยังมีเกราะน้ำแข็งของเขาที่สามารถป้องกันอันตรายได้เป็นอย่างดี

ชายหนุ่มบินอยู่ครู่หนึ่งเขาเห็นมดสีดำตัวขนาดกำปั้นเดินเรียงกันเป็นแถวยาว บนหลังมดแต่ละตัวมีกลีบดอกไม้วางอยู่เมื่อมองไกลๆจึงคล้ายกับกลีบดอกไม้เหล่านั้นเดินได้

 

มดง่าม ธาตุดิน,น้ำ,ลม,ไฟ

ขั้นขุนพล ระดับ 2,3,4,5

 

วินบินไปตามขบวนมดที่ยาวหลายกิโลเมตรจนพบกับทางเข้ารังของมัน ทางเข้ารังมดถูกสร้างคล้ายกับภูเขาไฟขนาดเล็กบริเวณปากปล่องเป็นหลุมลึกกว้างเพียงพอให้มดสองตัวเดินสวนทางกันได้เท่านั้น

<วิหคเพลิง> ขนาดเล็กบินออกจากปลายคทา มันบินหายเข้าไปในป่าไปตามทางมดเดิน ชายหนุ่มสร้างโดมน้ำแข็งขนาดใหญ่รัศมีกว่า 100 เมตรโดยมีปากปล่องทางเข้ารังมดเป็นจุดศูนย์กลาง เขารู้ดีว่าภายใต้พื้นดินแห่งนี้เต็มไปด้วยมดจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน เนื่องจากเป็นเวทมนต์ของเขาเองวินจึงไม่ต้องสร้างช่องเพื่อสอดคทาเข้าไปด้านในเหมือนกับมิชเชล

ชายหนุ่มยืนร่ายเวทด้านนอกเพียงไม่นานเกิดแท่งดินจำนวนมากโผล่ขึ้นภายในโดมน้ำแข็งมันไม่ได้เพียงทำลายมดที่อยู่บนดินแต่แท่งดินเหล่านี้แทงทะลุรังมดขึ้นมา ซึ่งมันสร้างความปั่นป่วนให้เกิดขึ้นภายในรังมดใต้ดิน มดจำนวนมากพรั่งพรูออกมาจากปากหลุม รวมทั้งรอยแยกที่แท่งดินเหล่านั้นสร้างขึ้น

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดไปทั่วอาณาบริเวณโดมน้ำแข็ง ไม่เพียงมดบนผิวดินที่ตายแต่สายฟ้าเหล่านี้รุนแรงไปถึงใต้ดิน มดจำนวนมากตายทันทีที่สายฟ้าฟาดลงบนพื้นดิน แรงสั่นสะเทือนของสายฟ้ายิ่งกระตุ้นให้มดที่อยู่ลึกลงไปออกมาปกป้องรังของพวกมัน

เพียงไม่นานมดในรังที่วินคิดว่ามีจำนวนมหาศาลกลับไม่โผล่ออกมาให้เห็นอีก ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเมื่อเขามองไปรอบๆตัวก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น

มดจำนวนมหาศาลมาจากทุกทิศทางกำลังล้องรอบตัวเขา เหลือระยะเพียงไม่กี่สิบเมตรมดเหล่านี้ก็จะเข้าถึงตัวชายหนุ่มอย่างเงียบงัน ที่แท้รังมดง่ามเหล่านี้มีทางเข้าออกจำนวนมากที่อยู่กระจายกันออกไป เมื่อทางเข้าออกหลักมีปัญหาพวกมันฉลาดพอที่จะใช้ทางออกอื่นๆเพื่อเข้าหาศัตรูผู้รุกราน

ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นหนึ่งครั้งเขากระพือปีกธาตุลมแล้วบินขึ้นเหนือรังมด เมื่อวินโบกคทาเป็นวงกลมเกิดละอองน้ำแข็งขนาดเล็กพัดปกคลุมพื้นที่หลายร้อยตารางเมตรมดที่อยู่ในรัศมีวงเวทกลายเป็นน้ำแข็งภายในพริบตา ชายหนุ่มบินไปทั่วบริเวณเขายังคงโบกคทาในมือไปเรื่อยๆจนพื้นดินในรัศมีกว่าหนึ่งกิโลเมตรขาวโพลนไปด้วยน้ำแข็งรูปมด มดเพียงรังเดียวที่มีมากมายหลายแสนตัวทำให้ชายหนุ่มเลื่อนระดับได้หลายระดับ

สถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่เหมาะกับการเก็บค่าประสบการณ์เพื่อเลื่อนขั้นเป็นอย่างมากสำหรับนักเวทย์อย่างวิน แมลงที่มีจำนวนมากมายมหาศาลอีกทั้งพวกมันมีความเร็วไม่มากนักจึงง่ายต่อการกำจัด หากแต่เป็นคนธรรมดาสถานการณ์ดังกล่าวไม่ใช่เรื่องดีนัก ด้วยจำนวนมหาศาลของพวกมันและทุกตัวต่างก็มีพิษจึงเป็นการยากยิ่งที่จะเอาชนะพวกมันทั้งรังได้ แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้ฆ่าพวกมันทั้งหมด เขารู้ว่าในชั้นใต้ดินที่ลึกลงไปยังมีนางพญามด ไข่ ตัวอ่อนอีกนับไม่ถ้วน

วินบินกลับไปหาหญิงสาวทั้งสาม เขาร่อนลงหน้าประตูบ้านอย่างอารมณ์ดี ผิดกับหญิงสาวสามคนที่ยืนชะเง้อคอรอคอยการกลับมาของชายหนุ่ม เนื่องจากจำนวนมดที่มากเกินคาดทำให้เขาใช้เวลาไปถึง 2 ชั่วโมงจึงจะฆ่ามดได้ทั้งหมด

“ทำไมต้องทำหน้าโกรธขนาดนั้นด้วย ข้ามาช้าไปหน่อยเดียวเอง” ชายหนุ่มแปลกใจกับพฤติกรรมแปลกๆของหญิงสาวทั้งสาม โดยเฉพาะมิชเชลที่ปกติแล้วจะเป็นคนที่มีเหตุผลมากกว่าใครแต่กลับทำเหมือนกับว่าเขาไปทำผิดอะไรมา

“คิก คิก” เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากปากมิชเชล

“พวกเจ้ารวมหัวกันหลอกข้า” วินเขม่นตาใส่หญิงสาว เขารู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยเมื่อถูกแกล้ง

“จริงๆแล้วพวกข้ามีข่าวดีจะบอกท่านวิน แต่ท่านกลับปล่อยให้พวกข้ารออยู่นานเลยต้องแกล้งให้เข็ด” ออนก้าหัวเราะ

“ข่าวดี” วินหันไปหาออนก้า

“มิชเชลสามารถใช้เวทประสานได้แล้ว” แอลฟ่าโพล่งขึ้น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นข่าวดีจริงๆ ข้าก็มีข่าวดีเช่นกัน” วินทิ้งท้ายแล้วเดินกลับเข้าบ้าน เขาตั้งใจจะยั่วหญิงสาวทั้งสามโทษฐานรวมหัวกันหลอกเขา

“ข่าวดีอะไรหรือคะ” มิชเชลวิ่งตามติดๆ

“ใช่ๆข่าวดีอะไร” ออนก้าพูดขึ้นบ้าง

“ท่านวินใจร้าย พูดให้อยากรู้แล้วกลับเดินหนี ทำแบบนี้ข้ายิ่งอยากรู้” แอลฟ่าทำเสียงอ่อย

“ฟังดีๆนะ....” ชายหนุ่มกลับหลังหันมารวบตัวหญิงสาวทั้งสามไว้ในอ้อมกอด “ข่าวดีของข้าคือข้าเลื่อนสู่ขั้นเทพ ระดับ 3 แล้ว”

“เย้ๆ แบบนี้ต้องฉลอง” เสียงเล็กๆของแอลฟ่าดังขึ้น

“ทะ..ท่านวินทำยังไงแค่สองชั่วโมงเองนะ” มิชเชลตกใจ

“นั่นสิ..ท่านวินทำอย่างไร” ออนก้าตกใจไม่แพ้มิชเชล

“แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้พวกเจ้าต้องให้รางวัลข้าก่อน” ชายหนุ่มทำสีหน้าชั่วร้าย

“ข้าเก็บพิษและน้ำลายของต่อดินไว้ให้ท่านแล้ว” ออนก้าเปลี่ยนเรื่อง เธอยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้กับวิน

“ท่านจะนำพิษเหล่านี้ไปทำอะไร” มิชเชลถาม

“ไม่รู้สิ แต่ข้าคาดว่ามันจะเป็นประโยชน์กับเราเราอย่างแน่นอน”

“อย่างนี้ถ้าท่านวินถล่มรังมดอีกสัก 9-10 รังก็อาจจะเลื่อนขึ้นสู่ขั้นสูงสุดได้เลยสิคะ” มิชเชลพูดอย่างตื่นเต้นหลังจากชายหนุ่มเล่าถึงสาเหตุที่เขาเลื่อนขั้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

“จริงด้วย แล้วพวกข้าจะอยู่ในขั้นราชาได้เลย” แอลฟ่ามองตาออนก้า เธอทั้งคู่ต่างมีปมเรื่องสายเลือดที่ไม่บริสุทธิซึ่งเป็นที่ดูถูกของผู้คนจำนวนมากในบ้านเกิดของพวกเธอ พวกเธอหวังว่าการมีพลังเพิ่มขึ้นจะทำให้คนเหล่านั้นไม่กล้าดูถูกเธออีกต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้นคนทั้งหมดออกเดินทางในป่าแห่งแมลงด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยมที่จะได้พบกับฝูงแมลงที่จะทำให้ทั้งหมดแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1056 ofreakmano (@ofreakmano) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 16:14
    ไม่มีสัตวอสูร แล้ว กระทิงพี่ไปล่อมายังไงให้เมียตีอะครับ
    #1056
    0
  2. #463 tigerfish (@tigerfish) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 08:34
    สนุกมากครับ ลงมาเรื่อยๆนะครับรอติดตามอยู่บางทีขนาดวนกลับไปอ่านอีกรอบแล้วช่วงรอ
    #463
    0
  3. #462 Pisit16 (@Pisit16) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 07:03
    ขอบคุณครับ
    #462
    0
  4. #449 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:53
    สนุกมากครับ
    #449
    0
  5. #448 Crasybart (@Crasybart) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:21
    ขอบคุณมากนะครับ ไหลลื่นดีครับ
    #448
    0
  6. #447 j3est (@j3est) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
    ขอบคุณครับ
    #447
    0