ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,533 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    510

    Overall
    254,533

ตอนที่ 92 : อสูรล่าอสูร (ตอน 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 ม.ค. 60

หลังจากกำจัดกองทัพก็อบลินแล้ว วินบินขึ้นไปบนยอดเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ที่ชะง่อนผาสายตาทอดไปในทะเลหมอกเพื่อคิดหาวิธีกำจัดหมอกหนาทึบเพื่อง่ายต่อการค้นหาตัวอสูรทั้งสอง หลังจากใคร่ครวญอยู่พักใหญ่ก่อนที่วินจะร่ายเวทเพื่อสลายหมอกหนาชายหนุ่มสังเกตเห็นกองทัพก็อบลินทยอยเดินออกมาจากถ้ำ ชายหนุ่มจึงหยุดความคิดที่จะสลายหมอกแล้วยืนมองการกระทำของทัพก็อบลินอยู่อย่างเงียบๆ

ร่างของชายหนุ่มค่อยๆบินลงมาเหนือถ้ำเมื่อกองทัพก็อบลินประมาณ 7,000 ตัวที่มีราชาก็อบลินร่วมอยู่ด้วยได้เดินทางห่างไปจากถ้ำนี้ประมาณ 1 กิโลเมตร พวกที่เพิ่งออกจากถ้ำต่างเลี้ยวขวาแล้วรีบวิ่งไปสมทบกับกองทัพที่เคลื่อนที่ห่างออกไปเรื่อยๆไม่มีใครสนใจผู้ที่บินต่ำลงมาจากยอดเขาทางซ้ายแม้แต่น้อย

หินขนาดใหญ่เลื่อนขึ้นมาจากพื้นดินปิดปากถ้ำแห่งนี้จนมิด มันบีบเอาร่างของก็อบลินทั้งเล็กและใหญ่เกือบ 10 ชีวิตจนแบนเละติดเพดาน ชายหนุ่มปิดปากถ้ำเพื่อป้องกันการหลบหนีของเสือยืนที่เขาจะกลับมาจัดการในภายหลัง มนุษย์ร่างสูงในชุดดำบินตรงไปหากองทัพด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

เสียงโวยวายจากแถวทหารด้านหลังทำให้ราชาและแม่ทัพรวมถึงทหารก็อบลินกลุ่มที่เดินนำอยู่หันกลับมามองด้วยความสงสัย ทหารก็อบลินจำนวนหลายพันล้วนหน้าซีดเมื่อเห็นผู้ที่มุ่งตรงมายังกลุ่มของตน ไม่เว้นแม้กระทั่งแม่ทัพและราชาก็อบลิน พวกมันแน่ใจผู้ที่มาเป็นคนทำลายกองทัพหนุนนับหมื่น

“จัดทัพ เตรียมยิงธนู” หลงจากแม่ทัพใหญ่ได้สติมันรีบสั่งให้ทหารก็อบลินตั้งรับในทันที แม้พวกมันไม่รู้ว่าชายที่มาสามารถกำจัดทหารก็อบลินนับหมื่นได้อย่างไรแต่เมื่อศัตรูมาถึงทางเลือกเดียวที่มีคือตั้งรับและสู้อย่างถึงที่สุด

ลูกธนูนับพันพุ่งเข้าหาชายหนุ่มชุดสีดำ ชายหนุ่มตั้งใจบินฉวัดเฉวียนเพื่อหลบลูกธนูที่พุ่งเข้าหาตน เหล่าทหารต่างสงสัยว่าลูกธนูจำนวนมากราวกับสายฝนแต่กลับไม่สามารถทำอันตรายผู้ที่บินอยู่เหนือหัวของพวกตน 10 กว่าเมตรนี้ได้เลย

ตูม!!!

เมื่อวินบินมาใกล้ราชาก็อบลินได้มีเสียงดังกึกก้องขึ้น มันเป็นเสียงของลูกบอลน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ระเบิดออกเมื่อพุ่งชนร่างของชายหนุ่ม

“เฮๆ องค์ราชาจงเจริญ” ทหารก็อบลินต่างตะโกนกันเสียงด้งเมื่อเห็นลูกบอลน้ำแข็งพุ่งชนชายหนุ่มอย่างจัง พวกมันทุกตัวต่างรู้ดีว่าเวทมนต์ของราชามีความรุนแรงมากไม่เคยมีใครรอดตายหากโดนเวทน้ำแข็งของราชาของพวกตน

ชายหนุ่มร่อนลงมายืนนิ่งอยู่ด้านหน้ากองทัพก็อบลิน เมื่อไอความเย็นบนร่างของเขาจางหายไปก็อบลินทุกตัวต่างตกใจจนหน้าซีด ไม่เพียงเวทน้ำแข็งของราชาก็อบลินจะไม่สามารถแช่แข็งชายหนุ่มได้ ทั่วทั้งร่างของเขาดูเหมือนจะไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย

“หึ หึ น้ำแข็งรึ ข้าจะแสดงให้ดูว่าเวทน้ำแข็งที่แท้จริงเป็นอย่างไร” วินชี้คทาสีดำไปยังกองทัพก็อบลิน ทันใดนั้นทั่วรัศมีวงเวทที่กว้างกว่า 300 เมตรเริ่มมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาร่างของก็อบลินและฮ็อบก็อบลินทุกตัวยกเว้นราชากลายเป็นน้ำแข็งในทันทีที่สัมผัสเกล็ดหิมะ แม้ว่าราชาก็อบลินจะไม่เป็นน้ำแข็งเพราะมันใช้ธาตุน้ำแข็งและที่สำคัญคือชายหนุ่มใช้เพียงเวทระดับแรกเท่านั้น

ราชาก็อบลินไม่ได้กลายเป็นน้ำแข็งทำให้มันเริ่มมีความมั่นใจขึ้นบ้างว่ามันอาจจะชนะชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้ มันมั่นใจว่าเวทน้ำแข็งของเขาไม่สามารถทำอะไรตัวมันเองได้เช่นกัน ถ้ามันใช้ความพยายามอย่างที่สุดถ้าโชคเข้าข้างมันบางทีมันอาจได้ลูกแก้วอสูรจากเจ้าหนุ่มในชุดสีดำนี่ก็เป็นได้ หากมันได้ลูกแก้วอสูรในร่างของชายหนุ่มซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ลูกเดียว มันจะสามารถกำจัดเสือยืน ศัตรูที่มันใช้เวลาตามล่ามานานนับปี

ราชาก็อบลินเดินแหวกร่างทหารที่บัดนี้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่ยืนเรียงรายอยู่อย่างช้าๆ ท่ามกลางฮ็อบก็อบลินร่างใหญ่ที่กลายเป็นน้ำแข็งกว่าพันตัวศัตรูของมันไม่มีทางเห็นตัวมันได้เลย มันตั้งใจที่จะเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มชุดดำที่กำลังยืนชื่นชมผลงานของตนเองอย่างไม่ทันระวังตัว แม้ว่าบอลน้ำแข็งของมันอาจไม่สามารถทำอันตรายศัตรูของมันได้เหมือนกับที่มันรอดพ้นความตายจากการถูกแช่แข็ง แต่ถ้าศัตรูของมันถูกบอลน้ำแข็งจำนวนมากกระแทกเข้าใส่ซ้ำๆ ถึงจะไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

วินสังเกตดูปฏิกิริยาของราชาก็อบลินอยู่ครู่หนึ่ง เขาเห็นท่าทางแปลกๆของมันที่ดูเหมือนมันจะมีความมั่นใจว่าสามารถจะเอาชนะเขาได้ ชายหนุ่มที่อยากรู้ความคิดของอสูรสมองน้อยตนนี้จึงแกล้งยืนนิ่งราวกับมองไม่เห็นมัน

ตูม! ตูม! ตูม!!

บอลน้ำแข็งขนาดใหญ่จำนวนมากพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำจนเขากระเด็นไปกระแทกต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นและทับร่างของเขาอยู่ใต้กองน้ำแข็งขนาดใหญ่ ราชาก็อบลินที่ยืนหอบอย่างหมดแรงกำลังจ้องมองผลงานของตนเองอย่างลุ้นระทึกเมื่อเห็นว่าร่างที่อยู่ภายใต้กองน้ำแข็งนั้นไม่ไหวติงมันจึงรีบวิ่งมายังกองน้ำแข็งนั่นด้วยความดีใจเป็นที่สุด

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ราชาก็อบลินหันมองด้านซ้ายและขวาสลับกัน มันขุดกองน้ำแข็งอยู่นานแต่กลับไม่พบร่างของศัตรูที่ถูกบอลน้ำแข็งยิงเข้าใส่

“กำลังมองหาข้าอยู่รึ” ชายหนุ่มเดินออกมาจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ที่หักครึ่งเพราะถูกบอลน้ำแข็งชนเข้าอย่างจัง

“จะ..เจ้า ไม่เป็นอะไรเลย?” ราชาก็อบลินตกใจกระโดดถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

“ข้าจะแสดงให้อสูรโลภอย่างเจ้าดูว่าเวทน้ำแข็งที่แท้จริงเป็นอย่างไร” คทายาวสีดำเรืองแสงขึ้นครู่หนึ่ง แสงสีม่วงส่องแสงวาบแล้วพุ่งเข้าใส่เท้าของราชาก็อบลินที่ยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นมันรู้สึกชาที่ปลายเท้าขึ้นมาถึงหัวเข่าเมื่อมองไปยังจุดที่ชาขาของมันตั้งแต่เข่าลงไปล้วนกลายเป็นน้ำแข็ง มันพยายามหลายครั้งที่จะยกขาทั้งคู่ขึ้นแต่มันก็ไม่สามารถทำได้ไอความเย็นของขาที่แข็งนั้นยังส่งผลให้ทั่วทั้งร่างของมันหนาวยะเยือกทั้งที่ก่อนหน้านี้หลังจากมันสามารถใช้เวทน้ำแข็งได้ร่างกายของมันไม่เคยรู้สึกหนาวแม้กระทั่งอยู่ท่ามกลางพายุหิมะบนยอดเขาสูง

ชายหนุ่มเลิกเล่นแล้วแสดงสีหน้าจริงจังปลายคทาสีดำปรากฎแสงสีม่วงขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ทั่วทั้งร่างของราชาก็อบลินกลายเป็นน้ำแข็ง วินในสีหน้าเรียบเฉยเดินเข้าไปเก็บวิญญาณธาตุทั้งสองเม็ดจากร่างที่แตกละเอียดของราชาก็อบลิน

 

ภายในหุบเขาแอ่งกะทะที่เต็มไปด้วยหมอกหนา ทหารก็อบลินต่างตื่นตระหนกที่ปากถ้ำถูกปิดด้วยหินก้อนมหึมาพวกมันต่างทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่นั่งจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องประหลาดนี้ ในครั้งแรกมีฮ็อบก็อบลินบางตัวเสนอให้ทุบหินและเจาะผนังถ้ำเพื่อหาทางออกไปยังโลกภายนอกให้ได้ แม้ว่ายังมีก็อบลินนับหมื่นที่ติดอยู่ในหุบเขาแห่งนี้แต่ด้วยหมอกที่หนาทึบมันไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะพวกเสือยืนได้ หลังจากขุดเจาะผนังถ้ำอยู่นานมันจึงล้มเลิกความคิดเพราะผนังถ้ำแห่งนี้เป็นหินที่แข็งมากด้วยอาวุธธรรมดาของพวกมันจึงไม่สามารถทุบทำลายหินแข็งนั้นได้

วินย้อนกลับไปที่ชะง่อนผาที่เขายืนอยู่ก่อนหน้านี้ คทาสีดำถูกยื่นไปด้านหน้าปลายคทาส่องแสงจ้าเพียงวาบหนึ่ง พายุงวงช้างขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นกลางหุบเขาแอ่งกะทะหางของพายุทอดยาวลงมาจากท้องฟ้าจนมาหยุดนิ่งอยู่เหนือพื้นดินราว 15 เมตร พลังของมันดูดกวาดเอาหมอกภายในหุบเขาขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็วไม่เพียงแค่หมอก พายุนี้ยังดูดเอาก้อนดินก้อนหินและสัตว์ขนาดเล็กที่อยู่ในรัศมี 500 เมตรขึ้นไปด้วย ไม่เว้นแม้กระทั่งต้นไม้ใหญ่ในรัศมี 20 เมตรที่อยู่บริเวณศูนย์กลางของพายุลูกนี้

กองทัพก็อบลินต่างดีใจที่หมอกหนาเริ่มจางลงอย่างรวดเร็ว พวกมันต่างมองหน้ากันแล้วรีบตั้งค่ายขึ้นอย่างรวดเร็วต้นไม้ใหญ่ถูกตัดโค่นเพื่อนำมาทำเป็นกำแพงสูงรอบค่าย แม้ว่าเสือยืนที่เป็นศัตรูของพวกมันจะมีไม่มากแต่หากมีหมอกลงหนาอีกนั่นจะทำให้พวกมันตกอยู่ในฝ่ายเสียเปรียบในทันที

ต่างกับกองทัพก็อบลินพวกเสือยืนมองหน้ากันเลิกลักเมื่อเห็นว่าหมอกในหุบเขานี้เริ่มจางลง ไม่เว้นแม้กระทั่งเสือยืนร่างเล็กผู้ที่เป็นผู้สร้างหมอกเหล่านี้ มันยืนมองพายุใหญ่ที่ดูดเอาหมอกทั้งหมดขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างตกใจ หมอกหนาที่มันใช้เวลาหลายวันกว่าจะทำให้มันปกคลุมไปทั้งหุบเขากลับถูกสลายลงในเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #537 Thank You (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:09
    ขอบคุณครับ
    #537
    0
  2. #534 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 23:36
    สนุกดีครับ
    #534
    0