ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,359 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    336

    Overall
    254,359

ตอนที่ 95 : เกาะอเวจี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    6 ก.พ. 60

ท้องฟ้ายามค่ำคืนในวันนี้ปราศจากหมู่เมฆใดๆ ไม่มีแม้กระทั่งแสงจันทร์ที่ส่องสว่างทำให้ความมืดมิดครอบคลุมไปทั่วในยามนี้ยังมีแสงสีเงินระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า ชายหนุ่มนอนแหงนหน้ามองดูดวงดาวที่เป็นประกายอยู่บนท้องฟ้า เรือลำใหญ่ที่มีผู้โดยสารอยู่เพียงคนเดียวลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทรมันเป็นเช่นนี้มาหลายคืนแล้ว เนื่องจากชายหนุ่มไม่มีความรู้ทางด้านการเดินเรือเขาจึงปล่อยให้เรือของเขาลอยไปตามกระแสคลื่นอย่างไร้จุดหมาย พอรุ่งเช้าเขาจึงเก็บเรือลำใหญ่ลงในแหวนมิติก่อนจะบินไปยังทิศทางที่กำหนดอยู่ในแผนที่

หากไม่มีแผนที่เวทมนต์ที่สามารถบอกพิกัดที่อยู่ของตนเองในแผนที่ได้แล้วเขาคงต้องใช้เวลานานนับปีเพื่อหาเกาะซึ่งเป้าหมายต่อไปที่อยู่ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล เช้าวันหนึ่งหลังจากวินอยู่กลางมหาสมุทรอันเวิ้งว้างอยู่หลายคืน เขาออกเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมงเขาได้เห็นแผ่นดินขนาดใหญ่ด้านหน้า

วินอยู่ห่างจากเกาะอเวจีประมาณ 2 กิโลเมตร บนเกาะเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่สีน้ำตาล วัชพืชบนพื้นดินล้วนมีใบเรียวยาวสีเหลืองส้ม ท้องฟ้าเหนือเกาะเต็มไปด้วยสัตว์ปีกสีเทาบินกันอยู่เป็นฝูงใหญ่ ชายหนุ่มมองไปยังนกสีเทานับแสนตัวที่อยู่ในขั้นราชา พวกมันเป็นสัตว์กินเนื้อเช่นเดียวกันกับสัตว์อสูรที่นอนอยู่บนโขดหิน

พื้นที่รอบเกาะเต็มไปด้วยโขดหินสีดำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่อย่างระเกะระกะ หินเกือบทุกก้อนต่างมีผู้จับจองอยู่ทั้งสิ้น มันเป็นสัตว์อสูรครึ่งบกครึ่งน้ำตัวใหญ่หน้าตาคล้ายจระเข้แต่มีหางเป็นปลา แผ่นหลังขนาดใหญ่สีครามตัดกับหน้าท้องสีขาว ขาทั้งสี่ของพวกมันมีกงเล็บแหลมคมทำให้พวกมันสามารถปีนขึ้นไปนอนอยู่บนโขดหินเหล่านั้นได้

ปลาจระเข้เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่อยู่กันเป็นฝูงใหญ่พวกมันว่ายน้ำได้ดีพอๆกับการเดินบนบก อาหารของปลาจระเข้คือสัตว์น้ำที่มีมากมายมหาศาลรอบๆเกาะที่อุดมสมบูรณ์แห่งนี้ มันจะออกล่าเหยื่อเป็นฝูงด้วยการช่วยกันล้อมจับฝูงปลาในทะเล และการที่อยู่กันเป็นฝูงทำให้ปลอดภัยจากผู้ล่าขนาดใหญ่ที่อยู่บนเกาะแห่งนี้

“เกาะแห่งนี้ช่างอุดมสมบูรณ์จริงๆ” ชายหนุ่มรำพึงกับตัวเอง ขณะที่บินวนไปรอบๆเพื่อดูลู่ทางที่จะเข้าไปยังเกาะใหญ่แห่งนี้โดยที่ไม่ให้นักล่าเหล่านั้นแตกตื่น แม้ว่าเขาดีใจที่ได้เห็นเหยื่อจำนวนมากมายมหาศาลแต่ด้วยระดับที่สูงและจำนวนของพวกมันทำให้วินไม่คิดที่จะปะทะกับพวกมันทั้งหมดโดยตรง

วินพุ่งตัวเลียดผิวน้ำเพื่อตรงไปยังแผ่นดินใหญ่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของชายหนุ่มคือป่าผืนใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีน้ำตาลขนาดใหญ่ที่หนาแน่น ทันใดนั้นเองฝูงนกอินทรีย์สีเทาที่กำลังหาปลาบริเวณนั้น พวกมันเห็นร่างสีดำที่พุ่งไปยังเกาะเพียงลำพัง นกเหล่านั้นคิดว่าวินคือปลาจระเข้ที่พลัดหลงจากฝูง ฝูงนกกว่า 100 ตัวบินเข้าโจมตีชายหนุ่มในทันที

ตุบๆๆๆ!!!

นกกลุ่มแรกที่เข้าโจมตีชายหนุ่มกระเด็นเมื่อเข้าชนกับเกราะธาตุของเขา วินที่บินเลียบผิวน้ำในตอนแรกหยุดอย่างกระทันหันแล้วดำลงใต้มหาสมุทรในทันที แม้ว่านกเหล่านั้นจะไม่สามารถทำลายเกราะธาตุของชายหนุ่มได้ แต่การพุ่งชนของพวกมันสร้างเสียงดังที่น่ารำคาญให้กับชายหนุ่ม

นกฝูงนี้ยังคงบินวนเวียนอยู่ไม่ไกลจากบริเวณเดิมหลังจากชายหนุ่มหายไปจากผิวน้ำ พวกมันรู้ดีว่าเหยื่อของมันจะต้องโผล่ขึ้นมาในอีกไม่นานนี้

ซู่!!!

เสียงวิหคเพลิงสีม่วงขนาดใหญ่กว่า 10 เมตรแหวกผิวน้ำเข้าโจมตีฝูงนกอินทรีย์ขั้นราชา ด้วยสัญชาติญาณที่จะเข้าโจมตีเหยื่อในทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำของพวกมันทำให้หลายสิบตัวถูกเปลวเพลิงที่ร้อนแรงเผาร่างในทันที ฝูงนกที่เหลือแตกกระจายออกกันไปคนละทิศละทาง หลังจากวิหคเพลิงพ้นน้ำมันบินเป็นวงกลมเหนือผิวน้ำประมาณ 50 เมตร เพียงเวลาไม่กี่นาทีนกมากกว่าครึ่งฝูงที่อยู่ในรัศมีเปลวไฟที่ร้อนแรงถูกเผาตาย

ชายหนุ่มโผล่พ้นน้ำหลังจากวิหคเพลิงพุ่งขึ้นไปได้ไม่นาน ในมือซ้ายของชายหนุ่มมีบอลธาตุลมขนาดใหญ่ลอยติดอยู่ ราวกับว่าชายหนุ่มกำลังถือลูกโป่งรัศมีเกือบหนึ่งเมตรที่มีปลาทะเลขนาดใหญ่ที่กำลังดิ้นไปมาอย่างอ่อนแรงอยู่ภายใน วินพุ่งตัวผ่านโขดหินที่เต็มไปด้วยปลาจระเข้หลายฝูงที่นอนอาบแดดหลังมื้ออาหารเที่ยงของพวกมัน

หลังจากจัดการพื้นที่ในป่าใหญ่จนเหมาะกับการทำที่พักค้างแรมแล้ว บ้านหินหลังเล็กสีขาวสะอาดตาถูกสร้งขึ้นด้วยเวทมนต์ของชายหนุ่ม วินนั่งกินปลาเนื้อสีส้มที่ย่างสุกด้วยเวทไฟของเขาจนอิ่ม ปลาที่วินกินอิ่มเป็นเพียงหนึ่งในจำนวนมหาศาลที่แหวกว่ายเวียนวนอยู่ใต้มหาสมุทรที่ชายหนุ่มดำลงไปเมื่อครู่ ปลาเพียงตัวเดียวทำให้เขามีอาหารกินได้หลายวัน ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจที่มีสัตว์ผู้ล่าอยู่บนเกาะแห่งนี้อยู่จำนวนมาก

ปลาจระเข้ฝูงหนึ่งตามกลิ่นคาวเลือดของอาหารกลางวันของชายหนุ่มเข้ามาในป่า วินยิ้มมุมปากเขาคิดไม่ถึงว่าปลาที่เขาจับมาจะช่วยล่อให้นักล่าหน้าตาแปลกประหลาดเข้ามาหาเขาอย่างง่ายดายโดยเขาไม่ต้องออกล่าให้เสียเวลา

เสาหินแหลมสูงประมาณครึ่งเมตรจำนวนมากงอกมาจากพื้นดิน พวกมันมากกว่าครึ่งที่อยู่ในวงเวทต่างรอดพ้นจากการถูกเสาหินเหล่านั้นแทงหนังหนาที่ลื่นเป็นมันเงาอย่างหวุดหวิด มีเพียงไม่กี่ตัวที่ถูกเสาหินหลายแท่งแทงเข้ากลางลำตัว เสียงร้องแหลมสูงและกลิ่นคาวเลือดของพวกมันช่วยกระตุ้นปลาจระเข้ฝูงอื่นให้มุ่งตรงเข้ามา

<วิหควายุ> นกยักษ์สีม่วงที่มีร่างโปร่งใสบินพุ่งออกจากคทาสีดำ ปลายปีกที่แหละมคมของนกธาตุลมที่สามารถตัดผ่านต้นไม้ใหญ่โดยรอบได้อย่างง่ายดาย แต่กับปลาจระเข้ที่มีหนังหนาและลื่นเป็นอย่างมากวิหควายุกลับทำร้ายพวกมันได้มากกว่าเสาหินเหล่านั้นไม่มากนัก ยังคงมีปลาจระเข้หลายตัวหลุดรอดจากเวทลมที่แข็งแกร่งของชายหนุ่มได้ มิหนำซ้ำหลังจากกำจัดปลาจระเข้ไปหลายฝูงนักล่าฝูงใหม่ยังคงทยอยเข้าหาชายหนุ่มอย่างต่อเนื่อง

พายุหมุนขนาดใหญ่สองสายกำลังหมุนเข้าหากันอย่างรุนแรง พายุทั้งสองสายหอบเอาปลาจระเข้นับร้อยตัวให้ลอยขึ้นไปในอากาศกระแสลมภายในพายุมีความเร็วสูงมากจนทำให้สภาพภายในพายุหมุนเปรียบเสมือนมีใบมีดอันคมกริบหลายหมื่นเล่นหมุนวนอยู่ภายใน พายุทั้งสองสายกวาดเอาฝูงสัตว์อสูรที่มุ่งตรงมาหาชายหนุ่มก่อนจะรวมตัวกันเป็นพายุลูกใหญ่แล้วมุ่งหน้าไปยังชายหาดที่เต็มไปด้วยโขดหินที่มีร่างสีน้ำเงินครามอีกนับร้อยตัวนอนหลับพักผ่อนในยามที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า

ตูม!!! พรึบ!!!!

เสียงเวทระเบิดที่หลอมรวมกับเวทไฟสีม่วง ที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นแฝงอยู่ในพายุระเบิดขึ้นระเบิดดังสนั่นชายหาดหลังจากพายุที่ตรงเข้าหาโขดหินได้สลายตัวไปเพียงไม่นาน วินตั้งใจจะเผาทำลายซากปลาจระเข้เหล่านั้นเพื่อหยุดยั้งสัตว์อสูรฝูงอื่นๆไม่ให้เข้ามารบกวนการพักผ่อนในยามเย็น

วินขึ้นฝั่งเพียงครึ่งวันเขาได้กำจัดปลาจระเข้สัตว์อสูรขั้นราชาไปแล้วหลายพันตัว แต่มันยังไม่เพียงพอที่ทำให้ชายหนุ่มเลื่อนระดับขึ้นแม้เพียงขั้นเดียว

ตลอดทั้งคืนวินนอนคิดแผนที่จะใช้เพื่อจัดการกับฝูงปลาจระเข้ แม้ว่าพวกมันจะมีจำนวนมากมายแต่ด้วยพลังป้องกันที่แข็งแกร่งของพวกมันทำให้เขาล่ามันได้วันละไม่มาก ซึ่งเป็นเรื่องที่ชายหนุ่มเป็นกังวลอย่างมาก

รุ่งเข้าวันใหม่ชายหนุ่มเดินงัวเงียเพราะเขาแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ถึงตอนนี้วินยังหาวิธีที่จะล่าปลาจระเข้ให้ได้เร็วกว่าเดิมยังไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจว่าวันนี้จะลองล่านกอินทรีย์สีเทาเหล่านั้นดู

วิหคเพลิงขนาดใหญ่บินตรงไปยังนกฝูงใหญ่บนท้องฟ้า นกอินทรีย์สีเทาฝูงนั้นรับรู้ได้ถึงความร้อนและอันตรายที่เข้าใกล้ตัวพวกมันได้อย่างรวดเร็ว ฝูงนกบินแตกฮือเพื่อหลบหลีกนกยักษ์สีม่วงได้อย่างหวุดหวิด มีนกเพียงไม่กี่ตัวที่หนีไม่ทันและถูกไฟสีม่วงคลอกจนเป็นเถ้าถ่าน

แม้ชายหนุ่มจะปล่อยวิหคเพลิงไปอีกเป็นจำนวนมาก ด้วยความเร็วของนกอินทรีย์สีเทาพวกมันสามารถหลบวิหคเพลิงได้อย่างไม่ยากนัก และเนื่องจากพวกมันบินอยู่สูงกว่าพื้นดินหลายร้อยเมตรทำให้วินไม่สามารถใช้เวทใหญ่กับพวกมันได้เลย

วินพยายามติดตามฝูงนกแต่พวกมันกลับบินห่างออกจากชายหนุ่มไปเรื่อยๆ จนในตอนนี้นกอินทรีย์จำนวนมหาศาลได้บินหนีไปรวมกลุ่มใหม่อยู่กลางทะเล

ในที่สุดชายหนุ่มก็หมดความอดทนกับนกเหล่านี้ เขาปรากฎตัวและบินตามฝูงนกพวกนี้อย่างรวดเร็ว ด้วยความฉลาดของนกอินทรีย์ขั้นราชามันจึงบินแยกกันไปคนละทิศละทาง ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าและพวกมันสามารถบินได้สูงกว่าชายหนุ่ม เขาจึงไม่สามารถติดตามพวกมันได้

วินทิ้งตัวลงอย่างเหน็ดเหนื่อย เขารู้สึกว่านี้เป็นครั้งแรกที่การล่าของเขาไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ควรจะเป็น สัตว์ทั้งสองชนิดที่ดูเหมือนจะล่าได้ง่ายดายกลับทำให้เขาประหลาดใจได้มากมายนัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #595 Barbie2224 (@Barbie2224) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 18:57
    สนุกครัช
    #595
    0
  2. #550 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:59
    สนุกดีครับ
    #550
    0
  3. #549 Thank You (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:37
    ขอบคุณครับ
    #549
    0