ราชันจอมเวท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 254,525 Views

  • 1,076 Comments

  • 4,580 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    502

    Overall
    254,525

ตอนที่ 98 : พร้อมหน้าพร้อมตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 ก.พ. 60

บริเวณตลาดภายในเมืองที่ดูแสนจะวุ่นวาย ชายหนุ่มผมสีฟ้าเดินเลี้ยวตรงหัวมุมถนนเขามุ่งตรงมายังร้านตีอาวุธแห่งหนึ่ง บริเวณหน้าร้านที่กว้างขวางบัดนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่กำลังต่อคิวเพื่อรับอาวุธของตน บางคนต้องการให้ช่างตีอาวุธอัฉริยะสร้างอาวุธที่มีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับตัวเอง

ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปที่หน้าร้านซึ่งในตอนนี้กลายเป็นเคาน์เตอร์ขนาดใหญ่โดยที่ไม่ได้สนใจคนที่กำลังเข้าคิวเหล่านั้นเขามองไปยังหญิงสาวสองคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการต้อนรับลูกค้าจำนวนมากเหล่านี้ เขารู้สึกแปลกใจที่หญิงสาวสองคนล้วนเป็นคนที่เขาไม่รู้จักจนเข้าใจว่าตนเองเดินเข้าผิดร้าน

วินเดินกลับไปมองป้ายโลหะสีเทาตัวหนังสือสีทองเขียนไว้ว่า <อัจฉริยะสร้างอาวุธ> ทำให้เขาแน่ใจว่ามาถูกที่แล้ว

“ข้าต้องการพบแอลฟ่า” ชายหนุ่มผมสีฟ้าบอกกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเขาไม่เคยเห็นหน้าที่อยู่หลังเคาน์เตอร์อย่างอารมณ์ดี

“ท่านแอลฟ่าไม่ว่าง ถ้าจะมารับอาวุธก็ไปต่อแถวด้านหลัง ถ้าสั่งตีอาวุธพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” ด้วยความที่ต้องต้อนรับลูกค้ามากมายเธอจึงพูดห้วนๆ

“ข้าไม่ได้มารับอาวุธและก็ไม่ได้มาสั่งสร้างอาวุธ ข้าต้องการพบแอลฟ่า” ชายหนุ่มพูดย้ำ

“ข้าก็บอกเจ้าแล้วว่าท่านแอลฟ่าไม่ว่าง ท่านแอลฟ่าสั่งว่าไม่รับแขกใดๆแม้จะเป็นเจ้าเมืองก็ตาม” หญิงสาวคนเดิมพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“แอลฟ่าไม่ว่าถ้าเช่นนั้นข้าต้องการพบออนก้า กับมิชเชล” ชายหนุ่มยิ้มอย่างยียวน

“เจ้านี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง นายหญิงทั้งสามไม่ว่างและไม่รับแขก” หญิงสาวพูดเสียงดัง

 

“นี่เจ้าหนุ่ม ถ้าเจ้ายังไม่หยุดพูดข้าจะโยนเจ้าออกไปข้างนอก” ลูกค้าหลายคนที่เข้าแถวเพื่อรอรับอาวุธของตนเริ่มหงุดหงิดกับชายหนุ่มผมสีฟ้าคนนี้

“ข้าว่าเจ้านี่คงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ข้าจะบอกมันด้วยภาษาหมัดก็แล้วกัน” ชายร่างใหญ่ที่ไว้เคราเต็มหน้าเดินออกมาจากแถวแล้วตรงไปยังชายหนุ่มผมสีฟ้า เขาง่างหมัดขึ้นแล้วต่อยไปที่หน้าของชายหนุ่มอย่างแรง ก่อนที่หมัดใหญ่ของเขาจะถูกตัวชายหนุ่ม ชายหนุ่มเพียงยกมือขึ้นมารับหมัดที่ใหญ่กว่ามือของเขาถึงสองเท่า ด้วยเวทพลังงาน (เวทประสานดิน ลม ไฟ) ได้เกิดแรงปะทะกับระหว่างมือเล็กๆของชายหนุ่มกับหมัดที่ใหญ่โตของชายร่างใหญ่จนเข้าของหมัดกระเด็นกลิ้งไปด้านหลัง

ผู้คนที่ยืนดูอยู่มองเห็นว่าชายหนุ่มผมสีฟ้าใช้เพียงมือเดียวแต่สามารถรับหมัดขนาดใหญ่ที่สามารถต่อยคนตายได้ในหมัดเดียว มิหนำซ้ำเขายังทำให้ชายคนนั้นล้มกลิ้งได้โดยการผลักด้วยมือเพียงข้างเดียว

“ข้าจะฆ่าเจ้า” ชายร่างใหญ่ตะโกนก้องด้วยความโมโหเขาลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัวแล้วพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มผมสีฟ้าอย่างรวดเร็ว

 

เสียงเอะอะโวยวายทำให้หญิงสาวผมสีทองที่กำลังตีอาวุธอยู่ต้องวางมือลง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้หลายครั้งแต่หลังจากที่เธอลงมือสั่งสอนอันธพาลที่เข้ามาก่อกวนจนกระดูกหักไปหลายราย ก็ไม่มีผู้ใดกล้าก่อกวนหรือส่งเสียงโวยวายให้เธอเสียสมาธิอีกเลย

“เกิดอะไรขึ้น” แอลฟ่าเดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดินแล้วตรงเข้าไปถามลูกจ้างทั้งสองที่เธอจ้างมาช่วยงานในร้าน

“เจ้าหนุ่มผมสีฟ้าเข้ามาก่อกวนค่ะนายหญิง” พนักงานสาวชี้ไปยังชายหนุ่มที่ทำหน้าตายียวน

“นั่นมัน......” แอลฟ่า

ก่อนที่ชายร่างใหญ่จะเข้าถึงตัวชายหนุ่มผมสีฟ้า หญิงสาวผมสีทองเจ้าของร้านได้พุ่งตัวกระแทกจนชายคนนั้นกระเด็นออกไปนอกร้าน

“ท่านวิน ท่านวินจริงๆด้วย ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” โดยที่ไม่หันไปมองผลงานของตนหญิงสาวพุ่งเข้ากอดคอชายหนุ่มผมสีฟ้าในทันที

 

เสียงเอะอะโวยวายของหญิงสาวดังไปถึงบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกันกับร้านตีอาวุธ จนหญิงสาวเจ้าของบ้านทั้งสองคนต้องเดินตามเสียงเพื่อมาดูสถานการณ์

“ท่านวิน” ออนก้าและมิชเชลเรียกขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่ดีใจวิ่งเข้ากอดชายหนุ่มผมสีฟ้าท่ามกลางสายตาลูกค้าหลายสิบคนที่มีอารมณ์ต่างๆนานา บางคนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บ้างก็รู้สึกอิจฉาชายหนุ่มที่มีหญิงสาวสามคนหน้าตาดีมาโอบกอด ในขณะที่หญิงที่เป็นลูกจ้างรู้ตัวว่าตนได้ทำในสิ่งที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง

ออนก้าคลายกอดแล้วหันไปจ้องหน้าลูกจ้างหญิงตัวต้นเรื่องอย่างเอาเรื่อง ทั้งคู่ทำหน้าสลดก่อนจะเดินออกมาที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์

“พวกข้าต้องขออภัยนายหญิงด้วยค่ะ ข้าไม่ทราบจริงๆว่าคนๆนี้คือนายท่านวิน” หญิงสาวทั้งสองยืนก้มหน้า สีหน้าของพวกเธอซีดเผือด

“อย่าตำหนิพวกเธอเลย ข้าผิดเองที่ไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นใคร” วินออกรับแทน

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอแนะนำ นี่คือท่านวินสามีของพวกข้า” แอลฟ่าแนะนำชายหนุ่มให้ลูกจ้างสาวทั้งสองคนได้รู้จัก

“สองคนนี้ชื่อ เจนและแจนนี่ เป็นพี่น้องกัน ข้าจ้างมาช่วยเหลืองานในร้าน” แอลฟ่าแนะนำหญิงสาวสองคน คนแรกผมสั้นเป็นพี่ชื่อเจน คนน้องผมยาวรวบแล้วมัดไว้ชื่อแจนนี่

“สวัสดีค่ะนายท่าน” ทั่งคู่กล่าวทักทาย

“สวัสดีเจน แจนนี่” วินกล่าวทักทาย

“พวกเจ้าไปทำงานต่อได้แล้ว แจ้งลูกค้าที่จะมาตีอาวุธด้วยว่าพรุ่งนี้ข้าจะหยุดหนึ่งวัน” แอลฟ่ากลับมาอารมณ์ดีดังเดิมสั่งงานหญิงสาวทั้งสอง

“การเดินทางเป็นอย่างไรบ้างคะ ท่านเงียบหายไปนานพวกข้าเป็นห่วงแทบแย่” ออนก้าเอ่ยขึ้น

“ข้าคิดถึงพวกเจ้าทั้งสามและมีเรื่องอยากคุยกับพวกเจ้ามากมาย” ชายหนุ่มเดินโอบไหล่หญิงสาวทั้งสามเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจสายตาของลูกค้าที่ยืนมองพวกตน รวมถึงชายร่างใหญ่ที่ลุกขึ้นมองมายังพวกตนอย่างงงๆ

เวลาผ่านไปไม่ถึง 3 เดือนหลังจากแอลฟ่าเปิดร้านตีอาวุธ ลูกค้าทั้งในเมืองและต่างเมืองต่างบอกกันแบบปากต่อปาก ถึงคุณภาพของอาวุธที่เธอสร้างขึ้นทำให้ผู้คนที่รู้ข่าวต่างมายังร้านตีอาวุธของเธอเพื่อให้เธอสร้างอาวุธที่เหมาะสมกับตนเองให้ ถึงแม้ว่าอาวุธของเธอจะมีราคาสูงกว่าปกติแต่ด้วยคุณภาพและการสร้างเพื่อให้เหมาะกับเจ้าของอาวุธทำให้ลูกค้าเหล่านี้ยอมจ่ายเงินแพงกว่าเพื่อให้ได้อาวุธที่ดีและเหมาะกับตนเองอย่างแท้จริงสิ่งที่สำคัญที่สุดคือแอลฟ่าเป็นเจ้าเดียวที่สร้างอาวุธโดยที่สามารถเปลี่ยนสูกแก้วธาตุและสูกแก้วอสูรได้เมื่อลูกแก้วเก่าหมดพลัง

ไม่เพียงแต่นักผจญภัยและคนทั่วไปที่ชื่นชอบในฝีมือของแอลฟ่า แม้กระทั่งแม่ทัพนายกอง รวมถึงเจ้าเมืองที่อยู่ใกล้เคียงล้วนต้องเดินทางมาหาเธอด้วยตัวเอง เพื่อให้หญิงสาวได้ดูการใช้อาวุธของเขาเหล่านั้นถึงร้าน <อัฉริยะสร้างอาวุธ> แม้จะได้รับเชิญจากแม่ทัพและเจ้าเมืองหลายต่อหลายครั้งแต่หญิงสาวได้ปฏิเสธไปด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ว่างที่จะปลีกตัวออกไปพบได้

“ท่านวินบอกว่าอสูรไฮดราสามารถรักษาแผลให้กับตัวเองได้ แล้วท่านวินกำจัดมันได้อย่างไรคะ” มิชเชลเอนตัวนอนบนเตียงไม้หน้าบ้านอย่างอุ้ยอ้าย ในตอนนี้เธอตั้งท้องได้ 6 เดือนแล้วท้องของเธอใหญ่ขึ้นมากทำให้เคลื่อนที่ได้ลำบากขึ้น

“นั่นสิ พวกข้าก็อยากรู้เหมือนกัน” ออนก้าและแอลฟ่าประสานเสียงหลังจากชายหนุ่มเล่าเรื่องการเดินทางให้หญิงสาวทั้งสามฟัง

-------------------------------------------------

วินบินอยู่บนฟ้า เขาจ้องมองอสูรไฮดราที่ติดอยู่ในกรงขังที่เขาสร้างขึ้นด้วยเวทหินขั้นสูงสุด ด้วยเวทมนต์ของนักเวทย์ขั้นตำนาน กำแพงหินสีดำหนาหลายเมตรนี้ทนทานต่อแรงกระแทกได้มหาศาล

ไฮดราทำทุกวิธีเพื่อจะทำลายกำแพงที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังไม่ให้มันหนีกลับลงแม่น้ำสายนี้ได้ แต่กำแพงสีดำสนิดนี้กลับแข็งแกร่งจนมันไม่สามารถทำลายได้แม้จะใช้เวทมนต์ของมัน หนทางเดียวที่มันจะอยู่รอดได้คือกำจัดผู้ที่สร้างกำแพงที่ขังมันเอาไว้ ไฮดรามองไปบนท้องฟ้ารอบๆตัวของมันมันเห็นร่างของชายหนุ่มที่บินอยู่เหนือหัวของมัน

แท่งดินและหอกน้ำพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง แต่มันก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวและทำอันตรายชายหนุ่มได้แม้แต่น้อย

วิหควายุสีดำตัวใหญ่สองตัวบินเข้าหาอสูรไฮดรา มันพุ่งตรงไปยังหัวสีขาวของอสูรเก้าหัว วิหควายุเพียงบินผ่านหัวสีขาวในระยะสูงเท่านั้น มันกระพือปีกขนาดกว้างกว่า 10 เมตร กระแสลมลมใต้ปีกที่คมเหมือนใบมีดพุ่งเข้าใส่หัวไฮดราสีขาวอย่างรุนแรง

หัวสีขาวขาดลงพร้อมเสียงแผดร้องอย่างเจ็บปวดของหัวอื่นๆของอสูรร่างใหญ่ เมื่อไม่มีหัวที่ใช้เวทแสงได้หัวอื่นๆก็ไร้ความหมาย ชายหนุ่มบังคับวิหควายุคู่เดิมบินวนกลับมายังจุดที่ไฮดราถูกขังอยู่ กระแสลมอันคมกริบพุ่งเข้าตัดหัวอื่นๆของไฮดราอย่างไร้ปราณี วินใช้เวลาเพียงไม่นานอสูรไฮดราก็สิ้นฤทธิ์ หลังจากเก็บวิญญาณธาตุทั้งสามเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มใช้เวทไฟเผาร่างขนาดใหญ่ของอสูรเก้าหัวที่บัดนี้เหลือแต่ตัวที่ไม่มีหัวอีกต่อไป


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #558 Thank You (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:49
    ขอบคุณครับ
    #558
    0
  2. #557 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:15
    ขอบคุณครับ
    #557
    0
  3. #556 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:09
    สนุกดีครับ
    #556
    0