ยัยธรรมดาห้าวหลุดโลก

ตอนที่ 101 : นักเรียนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    22 พ.ค. 62

"ออสีเทาเหรอ? ก็ดีมั้งแล้วเราจะไปทำอะไรต่อ ไปหาหอพักหรือซื้อชุดนักเรียนดีล่ะ" สนุ๊กก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะตนไม่รู้ว่าคลาสสีเทาคืออะไร ส่วนเรื่องชุดนักเรียนก็ต้องซื้อใหม่ เพราะตัวก่อนไม่ใช่ของอาณาจักรแห่งนี้


ทุกอย่างให้พวกเราจัดการเองครับ แล้วก็ช่วยรับสิ่งนี้จากผู้จัดการสาขาใหญ่ด้วยครับ" พนักงานคนหนึ่งพูดอย่างสุภาพ ก่อนจะคุกเข่ายื่นกระเป๋าใหญ่ให้ทั้งสองคน พอเปิดออกมาก็พบจดหมายจากเนียสจัง


[สวัสดีค่ะบอส เพื่อการเป็นนักเรียนที่สนุกสนาน กรุณาหยิบหูฟังใส่หูด้วยค่ะ] สนุ๊กอ่านมาถึงตรงนี้ก็มองหาหูฟัง ก็พบกับแท่งดำๆ คล้ายหูฟังไร้สาย จากนั้นเจ้าตัวก็หยิบขึ้นมาใส่ ส่วนจี้จังยังคงทำหน้างง แล้วหยิบอย่างอื่นขึ้นมาชิม จนพนักงานคนอื่นต้องเข้ามาช่วย


"ฮะโหลบอสค่ะ ได้ยินเสียงของดิฉันไหม? " เสียงเนียสจังดังมาจากหูฟังของสนุ๊ก


"ทำไมถึงไม่ใช้เวทมนตร์โทรจิตเอาล่ะ แบบนี้ฉันก็เหมือนคุยคนเดียวนะสิ" ส่วนเจ้าของร้านสมาคมเงาสีขาวก็พูดตอบกลับไปนิ่มๆ ทำเอาเนียสจังเงียบไปสักพัก เพราะว่าเออมันก็จริงทำไมฉันไม่ใช่เวทมนตร์โทรจิต จนต้องหาข้อแก้ตัว


"เออ...คือว่าบอสค่ะ ดิฉันอยากให้คุณฟังคำแนะนำโดยไม่ตอบโต้ดิฉัน เพื่อเป็นการท้าทายตัวบอสว่าจะทำได้หรือไม่ แบบนี้มันน่าสนุกดีออกไม่ใช่เหรอคะ? "


"เอางั้นเหรอ ก็ได้ แล้วของที่เหลือล่ะ? " สนุ๊กตอบเหมือนจะเข้าใจ ก่อนจะหันไปมองสิ่งของในกระเป๋าอีกหนึ่งชิ้น แล้วถามเนียสจังว่ามันคืออะไร ขณะกำลังหยิบขึ้นมาดู


"ก็จะให้บอสใช้พลังของตัวเองเดี๋ยวมันไม่สนุกยังไงละคะ คิดดูนะคะบอสถ้าเตะคนอื่นทีเดียวแพ้เนี่ย มันจะไม่สนุกเอานะคะ" เนียสจังตอบขณะผู้เป็นนายกำลังหันมือยาวเท่าไม้บรรทัด แล้วมองมันอย่างสนใจ


"ก็เลยให้มีดสั้นเล่มนี้กับฉันนะเหรอ แล้วมันทำงานยังไงล่ะเนี่ย? " สนุ๊กถามไปด้วยความสงสัย


"ก็มันจะทำให้บอสใช้พลังเวทอย่างเต็มที่ไม่ได้ ฉะนั้นการต่อสู้ของบอสต้องใช้พลังกายแทนนะคะ" เนียสจังบอกสรรพคุณของมีดสั้น โดยไม่รู้เลยว่าพลังกายของสนุ๊กนั้นมีเท่าไหร่ เนื่องจากตนคิดว่าเจ้านายผู้นี้มีแต่พลังเวทมหาศาล


"โอเค น่าสนุกดีนี่ พวกนายเตรียมของให้ฉันซะ" สนุ๊กพูดออกมาพลางยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วหันไปสั่งพนักงานคนอื่น จากนั้นพวกเขาก็ไปเตรียมตัวในการเป็นนักเรียนใหม่พรุ่งนี้


ทางด้านโรงเรียน ณ อาคารไม้ผุพัง ภายในห้องเรียนแห่งหนึ่งมีนักเรียนคลาสสีเทาจำนวนหนึ่งอยู่ภายในห้องโทรมๆ โต๊ะไม้ที่สามารถพังได้ทุกเมื่อ


"นี่หัวหน้าเราไปแพ้มาอีกแล้วเหรอเนี่ย เฮ้อคลาสเราจะไม่เหลืออะไรอยู่แล้วนะ ว่าไหมมานิ? " นักเรียนสาวคนหนึ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง กำลังเห็นกลุ่มนักเรียนซึ่งโดนกระทืบมาก็บ่นให้เพื่อนข้างๆ ฟัง ทำให้คนชื่อมานิ ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเจือนๆ ว่า


"นั้นสิอาฮุ แฮะๆ ๆ " หญิงสาวคนนั้นเห็นด้วยกับเพื่อนของตน พลางหัวเราะแห้งๆ ไม่นานเวลาเรียนของพวกเขาก็จบลง แล้วก็ได้เวลาเดินทางกลับหอ แต่พอมาถึงก็ต้องพบกับนักเรียนจำนวนมากมุงดูอะไรบางอย่าง


"มานิมันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย" อาฮุถามเพื่อนด้วยความสงสัย พลางพยายามเขย่งชะเง้อมองผ่านผู้คนมากมาย


"ฉันก็มาพร้อมกันกับเธอไม่ใช่เหรอ แล้วจะไปรู้ได้ยังไงเล่า" มานิตอบเพื่อนของเธอโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น


"แต่เธอเป็นผู้ดูแลหอไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เข้าไปดูหน่อย"


"เออ..นั้นสิ ถ้าอย่างนั้นฉันเข้าไปดูก่อนนะ" มานิเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนมีหน้าที่ดูแลหอ เธอจึงฝ่าฝูงชนเข้าไปเพื่อแก้ไข ก็พบว่ามีนักเรียนไม่คุ้นหน้าผมสีขาวมัดรวบเป็นหางม้า ใบหน้าสวยเปล่งประกายออกมา แต่ว่าท่าทางกลับไม่เหมาะกับใบหน้าเลย เพราะว่าเธอคนนี้กำลังเถียงกับคนของคลาสสีทอง


"เกิดอะไรขึ้นค่ะ ฉันเป็นผู้ดูแลหอ ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรกันเหรอคะ" มานิเข้าไปถามทั้งสองฝ่ายว่ามีปัญหาอะไรกัน ทำให้นักเรียนคลาสสีทองคนหนึ่งหันมามองด้วยสายตาดูถูก ก่อนจะพูดออกมาว่า


"ก็จะมาทำลายหอขยะของพวกขยะอย่างพวกแกไง เพราะถังขยะมันแพ้คลาสอันสูงส่งอย่างพวกฉัน แต่ยัยยะนี่มาขวาง" ชายคลาสทองพูดดูถูกทำเอานักเรียนรอบๆ ไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะว่าคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ได้เก่งอะไรมากนัก พวกหัวกะทิของคลาสก็โดนกระทืบจนหมดแล้ว


"ก็ฉันจะมาอยู่หอนี้ จู่ๆ จะมาบอกว่าทำลายกันซะอย่างนั้น" สนุ๊กหันมาตอบมานิหน้าตาเฉย ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวกำลังหมดอาลัยตายอยาก เพราะว่าหอที่ตนดูแลดันกลายเป็นสิ่งเดิมพันไปซะได้ แต่ทว่าเวลานั้นเองสาวผมขาวก็ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง


"ออแบบนี้เองสินะ นี่ไอ้คลาสสีขี้เรามาต่อสู้เดิมพันกันไหม? " สนุ๊กท้าทายด้วยรอยยิ้มมุมปาก ทำให้อีกฝ่ายก็ยิ้มกลับไปก่อนจะถามไปว่า


"โห!! ขยะกล้าเดิมพันด้วยเหรอว่ะ!? แล้วแกจะเอาอะไรเดิมพันล่ะ หึ!! แต่คงเป็นขยะนั่นแหละ" ชายคลาสสีทองพูดเชิงดูถูก


"เดิมพันเหรอ งั้นเอาชีวิตของฉันเป็นเดิมพันล่ะว่ายังไง" สนุ๊กวางเดิมพันอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้ชายคนนั้นมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อได้เห็นความงามซึ่งถูกพนักงานร้านค้าสีขาวจัดแต่งตัวก็หน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะตอบไปว่า


"ได้สิ ถ้าแกแพ้ต้องมาเป็นทาสกามของฉัน"


"ก็เอาสิไอ้สีขี้"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

1,040 ความคิดเห็น

  1. #861 Kwan Kwanjai (@kwandede) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 12:49
    สนุกมาเลยค่ะ แต่สงสัยว่าเรื่องนี้มีพระเอกมั้ยคะ???
    #861
    0
  2. #860 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 10:40
    สนุกละ
    #860
    0
  3. #859 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 10:17
    อ้าว ช่วยเชียร์เค้าหน่อยเร้ว

    ขี้สู้ๆ ......ขี้สู้ตาย ....ขี้ไว้ลาย

    ตายคาโถส้วม
    #859
    2
  4. #858 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:12
    ว่าคนอื่นขยะ เเล้วอีตัวที่เเพ้ขยะจะเรียกว่าอะไรดีละ
    #858
    7
    • #858-1 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 101)
      22 พฤษภาคม 2562 / 07:51
      คลาสสีขี้เรามาไวอาลัยให้พวกเขากันเถอะ8845เพราะมันคือเรื่อยธรรมดาขอสนุ๊งที่จะไม่ยอมให้คนมาหาเรื่อนเป็นธรรมดา
      #858-1
  5. #856 Yukinong (@Yukinong) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:50
    -สีขี้! อู้หูว อูหูววววว
    #856
    0
  6. #855 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:10
    พลังกายนี่ก็ถล่มทวีปได้แบบชิลๆ
    #855
    0