ตอนที่ 2 : your smile 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 มิ.ย. 60


Your Smile

LEO x N



             นี่ค่าตอบแทนของนายนะ ฮัคยอน

         ขอบคุณครับ ผมจะใช้อย่างดีเลยครับ ผมรับเงินค่าจ้างแล้วก็เดินออกจากร้านมา วันนี้เหนื่อยชะมัด นายจะท้อไม่ได้นะฮัคยอน

(เสียงโทรศัพท์)

          สวัสดีครับ คุณน้า”

          เดือนนี้ จ่ายค่าหอเองก่อนนะฮัคยอน  อีกแล้วสินะ..

          ครับไม่มีปัญหา

          น้าขอโทษด้วยนะ มีเรื่องด่วนต้องใช้เงินจริงๆนะ

          ครับ

          เดี๋ยวเดือนหน้าน้าจะรีบส่งเงินให้นะ น้าขอไปทำงานก่อนนะ

          ครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ เห้อ โอ๊ะลืมแนะนำตัวครับแฮะๆ ผมชื่อชาฮัคยอน ตอนนี้เรียนอยู่ปีสอง มหาลัK ผมอยู่กับคุณแม่ตั้งแต่เด็กจนครบ 13คุณแม่ก็จากผมไป ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ถูกเลี้ยงดูโดยคุณน้าที่เป็นญาติคนเดียวของผม ใช่ๆผมเริ่มต้นทำงานพาร์ทไทม์ตั้งแต่อายุ15 เพราะผมไม่อยากเป็นภาระของคุณน้า อื้ม ผมคิดว่าไม่มีอะไรแล้วหล่ะ ชีวิตผมก็มีแค่นี้หละครับ^_^

(เสียงโทรศัพท์)

          ครับ ไนท์ฮยอง

          ฮัคยอนอ่า เขามารอนายอีกแล้วหล่ะ

          อ๋อ ลูกค้าVIP..

          รีบมาๆนะ

          ครับ ผมจะรีบไป อีกอย่างนึงในชีวิตผมที่พึ่งเพิ่มเข้ามาก็คงเป็นคนๆนี้หล่ะมั้งครับ

 

          ขอโทษที่ทำให้รอนานครับ

          ...อืม

          วันนี้ จะรับอะไรดีครับ

            เอา... เหมือนเดิม อีกแล้วเหมือนเดิม คนบ้าอะไรกินเหมือนเดิมทุกคืนมา2เดือนแล้ว ช่างเขาฮัคยอนมาทำงาน เพื่อค่าหอท่องไว้ ค่าหอ

          ครับ^^” ผมรับออเดอร์เหมือนเดิมแล้วเดินลงไปส่งออเดอร์ข้างล่าง ให้กับไนท์ฮยอง

          ไง เหมือนเดิมอีกแล้วสินะไนท์ฮยองทักผมขึ้น

          ครับ  

ถ้าคุณกำลังสงสัยว่าเหมือนเดิมที่ว่าคืออะไร เขาคนนั้นเอ่อหมายถึงลูกค้าVIPคนนั้น เริ่มมาที่นี่ทุกวันและสั่งเปิดไวน์คืนละ1ขวดกับของทอดนิดหน่อยโดยไม่ขยับตัวไปไหน ไม่พูดอะไรและจะอยู่จนร้านปิด และก็ออกไป เขาทำแบบนี้มาเป็นเวลา2เดือนติดต่อกันแล้ว แต่เรื่องที่น่าเบื่อคือเขาจะไม่ออเดอร์อะไรถ้าคนที่ไปรับออเดอร์นั้นไม่ใช่ผมและถ้าวันไหนผมไม่มาหรือลาเขาก็จะออกไปโดยไม่สั่งอะไรเลย แถมไล่ไปไม่ได้ด้วยเพราะไนท์ฮยองบอกว่าเขาคนนี้VIPมากๆ จริงๆถ้าย้อนเวลากลับได้วันนั้นผมจะไม่ไปรับออเดอร์เขาเลย


2 months ago…

ไนท์ฮยองทำไมวันนี้เราเปิดโซนVIPอ้ะครับ

วันนี้ข้างบนสั่งมาว่าแขกวีไอพีจะมาหน่ะสิ

“VIP ขนาดไหนถึงกับต้องเปิด KING ROOM เลยหรอครับ

ไม่รู้หรอก นายหน่ะไม่ต้องเข้าไปนะเดี๋ยวฉันดูและเขาเองแต่ต้องไปรอรับออเดอร์ด้วยหล่ะ

รับทราบครับผม ผมเข้าใจว่าไนท์ฮยองคงไม่อยากให้ผมไปซุ่มซ้ามใส่แขกVIPแน่ๆ

ในวันนั้นผมมีหน้ารอรับออเดอร์อยู่หน้าห้องเท่านั้น ห้ามเข้าแต่จู่ๆเปิดห้องก็เปิดขึ้นพร้อมกับไนท์ฮยองที่มีสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่

ไนท์ฮยอง จะออเดอร์อะไรครับ

ไม่มี

อ่า.. มะ..ไม่มี? เขามาเปิดKING ROOM แต่ไม่ออเดอร์อะไรงั้นหรอ" ผมถามขึ้น บ้ารึป่าวอยู่ในร้านแบบนี้จะมานั่งตบยุงเล่นรึไง

“ไม่ใช่เเบบนั้นซะทีเดียวหรอก”

ยังไงกันแน่ครับเนี่ย

ฮัคยอน ไนท์ฮยองพูดพร้อมกับจับไหล่ทั้งสองข้างของผม ก่อนที่จะมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่ลำบากใจและกังวลไปพร้อมๆกัน เขาจะไม่ออเดอร์ ถ้าคนๆนั้นไม่ใช่นาย

ทำไมต้องเป็นผมด้วยหล่ะ ผมถามอย่างไม่เข้าใจ

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่แขกสั่งมานายช่วยเข้าไปรับออเดอร์หน่อยนะ ผมมองหน้าไนท์ฮยองสลับกับการมองที่หน้าประตูห้องอย่างชั่งใจ มันไม่แปลกไปหน่อยหรอทำไมเขาถึงต้องให้ผมไปรับออเดอร์หล่ะ ตาแก่หัวงูอีกแล้วสินะน่าเบื่อชะมัดแต่ผมยังต้องกินต้องใช้ เเละอีกอย่างเราทำงานบริการเราเกี่ยงลูกค้าไม่ได้อีก

ครับ เดี๋ยวผมจะไปรับออเดอร์ให้ ผมบอกพร้อมกับยิ้มให้ไนท์ฮยองว่าเชื่อใจผมได้เลย แต่ผมนี่สิดูไม่เชื่อใจตัวเองสักเท่าไหร่เลย


ผมตัดสินใจบอกให้ไนท์ฮยองรอข้างล่างเดี๋ยวผมจะลงไปส่งออเดอร์ด้วยตัวเอง ตอนแรกไนท์ฮยองก็ดูไม่ค่อยโอเคกับมันสักเท่าไหร่แต่ผมบอกอ้างไปว่า ไนท์ฮยองจะได้ไม่ต้องมายืนไงฮะผมไม่รู้ว่าเขาจะออเดอร์เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ เดี๋ยวจะเมื่อยเอานะ ไนท์ฮยองเลยยอมลงไปรอข้างล่างแต่ใครจะรู้หล่ะว่านั้นคือข้ออ้างเผื่อถ้าแขกคนนี้เป็นตาแก่หัวงูโรคจิตขึ้นมาผมจะได้มีวิธีออกจากห้องโดยไม่เสียมารยาทต่างหาก


ผมค่อยๆเปิดปะตูเข้าห้องไปแต่ภาพที่ผมคิดไว้ว่าจะต้องเจอกับตาแก่หัวงูโรคจิต ตัวอ้วนที่เรื่องมากกลับถูกลบหายไปหมดด้วยภาพของผู้ชายตัวขาวออกไปทางซี๊ดนิดๆตัดกับปากสีชมพูที่ปิดสนิท ขายาวๆที่กำลังนั่งไขว้กัน นั่งลำตัวที่ตรง ผมสีดำสนิทที่จัดได้ทรง บ้าแล้วนี่ไม่ใช่ตาแก่หัวงู แต่นี่มันคุณชายชัดๆ

จ้องหน้าทำไม ชายตรงหน้าเอ่ยทั้งๆเขายังหลับตาอยู่

ขอโทษครับ ผมรีบบอกก่อนจะลดสายตาลง แต่ผมกลับละสายตาไม่ได้เลย ผมเหมือนถูกสะกดเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาแล้วจองมาที่ผม ตาคู่นั้น เป็นสายตาที่ดูเย็นชามาก มากจนผมเผลอคิดว่าในตาคู่นั้นมันแทบไม่มีแววตาสดใสเลย

“BELLAVISTA”

อะไรนะครับ

“BELLAVISTA”

รับอะไรเพิ่มมั้ยครับ

ไม่

แต่ดื่มไวน์เพียวๆแบบนี้มันไม่ดีนะครับ ถึงมันจะดูเท่ก็เถอะ

ไม่อยากเท่

งั้นก็สั่งของทอดอะไรมารองท้องหน่อยนะครับผมลองบอกออกไป แต่ใครมันจะบ้ามาสั่งไวน์กินกับของทอดกันหล่ะครับ

อื้มผมเจอแล้วหละ

ครับ รอสักครู่นะครับ ผมบอกก่อนโค้งให้เขาและเดินออกมาจากห้อง เสียงที่พูดสาบานว่านั่นเขาไม่ได้กระซิบหน่ะ


ในคืนแรกที่เจอกันผมรับออเดอร์แล้วเสิร์ฟให้เขาและต้องคอยบริการเขาจนถึงเที่ยงคืนบรรยากาศในห้องอึดอัดมาก เพราะนอกจากสั่งออเดอร์แล้วเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย แม้แต่โทรศัพท์ของเขาก็ยังตั้งสั่น เขารับมันแล้วตอบแค่อื้มเท่านั้น และมันก็เป็นแบบนี้มาตลอดวันนั้นก็คือจุดเริ่มต้นของคำว่า เหมือนเดิม ตลอด2เดือนที่ผ่านมา

 

คืนนี้ผมก็อยู่บริการเขาอีกเหมือนเคย แต่ว่าผมจะอยู่ได้ไม่ถึงเที่ยงคืนหน่ะสิ ผมก้มมองนาฬิกาเป็นระยะ คืนนี้ผมต้องกลับไปทำงานเพราะผมมีพรีเซ็นต์ในอีกสองวัน และเวลาว่างเดียวที่มีผมก็เอาไปทำงานพาร์ทไทม์หมดเเล้ว ทำให้ผมแทบไม่มีเวลาทำงานเลย แต่ใช่ว่าการเรียนของผมจะแย่นะ อาจจะไม่ได้ดีมากแต่ก็ไม่ถึงแย่สักทีเดียวหรอก

มีธุระหรอ

ครับ? คุณเอ่อ..พูดกับผมใช่มั้ยครับ

ใช่ อยู่กันสองคน

เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอกครับ ^^”

โกหก

ไม่นะครับ ผมไม่มีธุระอะไรจริงๆครับ ผมรีบบอกปัดไป ถ้าเกิดว่าเขาเอาไปฟ้องไนท์ฮยองว่าผมทำตัวเสียมารยาทใส่เขาขึ้นมา ผมจะโดนไล่ออกมั้ยหล่ะ ไม่ได้หรอกนะผมไม่มีเวลามากพอจะไปหางานใหม่แล้ว


แต่จู่ๆคนตรงหน้าผมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาจัดการวางทิปให้ทุกเหมือนเดิมก่อนจะหยิบสูทแล้วเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไร โกรธมั้ย.. เขาต้องคิดว่าผมเสียมารยาทใส่เขาแน่ๆ ผมไม่ยอมตกงานหรอกนะ


ผมเอาตัวเองมายืนขวางประตูห้องไว้ก่อน แล้วกางแขนออกจนสุด เขามองผมด้วยสีหน้าที่อยากจะคาดเดา นัยต์ตาคู่นั้นดูเหมือนจะเปลี่ยนมาเป็นแววตาสงสัยก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม


เอ่อ.. ผมขอโทษที่เสียมารยาท แต่ผมมีงานที่จะต้องทำส่งแล้วก็มีพรีเซ็นต์เร็วๆนี้ด้วย เขาไม่ตอบอะไรแต่จองหน้าผมราวกับถามผมว่า แล้วไง?

ยังไงก็ต้องขอโทษจริงๆนะครับ แล้วก็ได้โปรดช่วยปิดเป็นความลับ ผมหมายถึงอย่าบอกไนท์ฮยองเอ่อ..ผู้จัดการได้มั้ยครับได้มั้ยครับผมขอร้อง ผมลดมือลงแล้วโค้งเป็นการขอร้อง ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะไปฟ้องมั้ยแต่ผมก็กลัวอยู่ดี

ไม่บอก

จริงๆนะครับ

อื้ม กลับไปทำงาน

ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริงๆนะครับ



หลังจากที่เขากลับไป ผมก็บอกไนท์ฮยองว่า ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ผมมีงานด่วนเข้ามาตอนแรกดูเหมือนเขาจะไม่ยอมให้แต่เห็นแก่ที่ผมต้องดูแลแขกวีไอพีห้องนั้นทุกคืนเขาเลยยอมให้


ผมเดินกลับหอ แต่ว่าปกติไนท์ฮยองจะเป็นคนมาส่งผมที่หน้าหอเพราะมันเป็นทางผ่านกลับบ้านของไนท์ฮยองและไนท์ฮยองเคยบอกว่าซอยเข้าหอของผมมันเปลี่ยวมากแต่ผมว่ามันก็ปกตินะ แค่เวลากลับบ้านของผมมันดึกต่างหากมันเลยดูเปลี่ยว


แล้วสองเท้าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสัญชาตญาณของผมมันบอกว่ามีอะไรรอผมอยู่ข้างหน้า ผมชะโงกหน้าออกไปมองแต่ก็ไม่พบความปกตินั้น เอาเถอะอย่างน้อยก็ต้องไปให้ถึงหอให้เร็วที่สุด


ผมเดินตรงมาจนถึงเสาไฟต้นที่ชอบมีปัญหาเสมอ มันชอบติดบ้างไม่ติดบ้างในบางครั้ง แล้วดูเหมือนว่าคืนนี้มันเลือกที่จะไม่ติดอีกแล้ว


ไงครับคนสวย กลับบ้านดึกๆคนเดียวไม่กลัวหรอเรา แต่แล้วสิ่งที่เคยกลัวมาตลอดมันก็มาปรากฎอยู่ตรงหน้า เมื่อฮัคยอนเดินโค้งผ่านเสาไฟที่ดับก็มาพบกับกลุ่มวัยรุ่น4-5คนที่ยืนหลบอยู่ที่มุมมืดอีกด้านของเสาไฟ


ผมเลือกที่จะไม่โต้ตอบอะไรและรีบเดินต่อไปอย่างเร็วที่สุด แต่ยิ่งเดินไปเท่าไหร่ก็รู้สึกได้ตลอดว่ากลุ่มคนค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละนิด จนสุดทางแล้วก็เดินต่อไปไม่ได้ เพราะโดนล้อมไว้แล้ว


หลีกทางด้วยครับ ผมจะกลับหอ ผมบอกด้วยน้ำเสียงปกติและพยายามยิ้มส่งไปเพื่อข่มความกลัว ถึงแม้จะรู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้รอยยิ้มไม่ได้ช่วยให้เขากลับถึงหอแน่ๆ

พวกผมไปส่งดีกว่าเนอะ หลายคนคง...สนุกดี หนึ่งในพวกนั้นตอบกลับมาด้วยคำพูดที่ดูไม่น่าวางใจกับความหมายที่แปลไปได้หลายๆทาง และผมรู้ว่าคนพวกนี้กำลังหมายถึงอะไร

คือว่าผม..


ปี๊ปปปปปป!

ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกเสียงแตรรถก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนรวมถึงฮัคยอนต้องหันกลับไปดู ชายร่างสูงใส่สูทสีดำสนิท เดินลงมาจากรถคนนั้น และพูดอะไรกับพวกวัยรุ่นสักอย่างผมเลือกที่จะไม่สนใจและคิดว่านี่คือทางรอดทางเดียว โอกาสนี้แหละหนี!


พรึ่บ!

จะไปไหนคนสวย ยังคุยไม่จบเลยนะ หนึ่งในพวกนั้นจับแขนของผมเอาไว้ ผมพยายามที่จะสบัดมืออกแต่ด้วยแรงและขนาดตัวที่ไม่มีความใกล้เคียงกันเลยสักนิด กลายเป็นว่าผมถูกลากกลับไปหาคนที่ดูจะเป็นหัวหน้าแก๊งที่ยืนคุยอยู่กับชายร่างสูงคนนั้น

กูเป็นแฟนกัน กูทะเลาะกันมันหนีออกมาเลยให้เพื่อนช่วยตามหา แฟนบ้าอะไรวะ ไม่เคยมีแฟนแล้วก็ถ้าจะมีจะไม่มีแฟนหน้าแบบแกแน่ไอ้โจรเสาไฟฟ้า!

จริงรึป่าวครับชายใส่สูทคนนั้นหันมาถามผม


หวอ!

จู่ๆก็มีเสียงไซเรนของรถตำรวจดังขึ้นแทรก แต่เสียงนั่นก็ทำให้พวกวัยรุ่นกลุ่มนั้นถึงกับแตกฮือไปกันคนละทิศละทางเหลือไว้แค่ผมกับชายใส่สูทและรถหรูอีกหนึ่งคัน

"เป็นอะไรมั้ยครับ"

"ไม่ครับ ขอบคุณมากเลย" 

คุณฮัคยอน ยังไงก็ขอเชิญขึ้นรถก่อนนะครับ เขาพูดพร้อมเผลอมือออกเป็นการเชิญให้ผมไปที่รถ แต่เดี๋ยวทำไมเขาถึงรู้ชื่อของผมได้ล้ะ

คุณรู้จักผมหรอครับ

ขึ้นรถก่อนเถอะครับ แล้วผมจะอธิบายให้ฟัง ผมไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อใจได้มั้ย แต่อย่างน้อยเขาก็เข้ามาช่วยผมไว้ ผมเลยยอมทำตามที่เขาบอก

 

ปึก!

ประตูที่นั่งด้านหลังปิดลง พร้อมกับผมที่เขามาอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว ชายใส่สูทคนนั้นก็กลับเข้ามาที่รถและประจำตำแหน่งคนขับ

ขอโทษครับคุณชาย” คุณชาย?เขาคุยกับใคร เอ๊ะหรือว่าเรียกผมหรอ ไม่น่าใช่นะเมื่อกี้ยังเรียกคุณฮัคยอนอยู่เลยเอาไงดีผมควรตอบเขากลับไปมั้ย หรือไม่ควรแต่ถ้าเงียบมันจะดูเหมือนยิ่งโกรธึป่าว แล้วถ้าถามว่าคุยกับใครมันจะใจร้ายไปมั้ยนะ

คือ...

นายช้าไป จู่ๆเสียงของบุคคลที่สามก็ดังขึ้นแทรก แต่เสียงนี้มันดูคุ้นหูแปลกๆนะ

ขอโทษด้วยครับคุณชาย

อื้ม  อื้ม อื้ม อื้มแบบนี้ น้ำเสียงแบบนี้ผมจำได้ เจ้าของเสียงที่นั่งอยู่บนหน้าข้างคนขับคือแขกVIPคนนั้น ไม่ผิดแน่

ซิก เสียง(ที่คาดว่าจะเป็น)ของแขกVIPที่พูดขึ้นชายใส่สูทคนนั้น

ขอโทษครับคุณชาย สวัสดีอีกครั้งนะครับคุณฮัคยอน ผมชื่อว่าซิก รหัสประจำตัวบอดี้กะ..

พอ อธิบายก่อน คุณซิกยังไม่ทันจะพูดจบเสียงของแขกวีไอพีคนนั้นก็แทรกขึ้นมาอีกครั้ง

ครับ ผมจะขออธิบายเหตุการณ์วันนี้นะครับแบบคราวๆ คือว่าวันนี้หลังจากที่คุณฮัคยอนเดินทางออกมาจากที่ทำงานแล้วคุณ คุณชายก็สังเกตเห็นความผิดปกติเกี่ยวกับคุณในวันนี้ เลยให้ผมขับรถตามคุณมาอย่างเงียบๆ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์เมื่อสักครู่ขึ้น ผมจึงต้องลงไปช่วยคุณ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จนสุดท้ายคุณชายเลยเปิดเสียงไซเรนเพื่อไล่คนพวกนั้นไป มันเป็นความบกพร่องของผมที่ช่วยคุณไม่ได้เร็วกว่านี้ ผมต้องขอโทษด้วยครับ หากถ้าคุณชายมะ...

พอเถอะครับคุณซิก คือผมไม่ได้อยากรู้รายละเอียดเรื่องนั้นสักเท่าไหร่ ผมปราบเขาก่อนที่เขาจะเอาแต่พูดขอโทษไม่หยุด "แต่ผมอยากรู้เรื่องอื่นมากกว่า"

เรื่องอะไรหรอครับ

เรื่องแรก ผมไม่ต้องการให้คุณตอบแต่เป็นเขา ผมบอกพร้อมกับยื่นหน้าไปที่โซนหน้าและหันไปจ้องหน้ากับคนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับรถ ได้มั้ยครับคุณแขกวีไอพี^^”

แตสำหรับเรื่องนั้น ผมเกรงว่าคุณชายจะไม่..

อยากรู้อะไร

คุณชายครับ

ซิก เงียบ สิ้นเสียงของแขกวีไอพี คุณซิก็เงียบลงจนผมใจหาย เงียบแบบเงียบจริงๆนะครับ เงียบจนแถบไม่ได้ยินเสียงหายใจ นี่ไม่ได้กลั้นหายใจใช่มั้ย

อยากรู้อะไร เขาย้ำอีกครั้ง

หลายเรื่องเลยครับ ผมบอกพร้อมยิ้มให้เขาอีกครั้ง เรื่องแรกเลยนะครับ จากที่คุณซิกบอกคุณสังเกตเห็นความผิดปกติของผมวันนี้ แปลว่าที่ผ่านมาคุณก็สังเกตผมงั้นหรอ

อื้ม อื้มถามตั้งยาวตอบแค่อื้มเนี่ยนะแต่ช่างเหอะผมมีอีกหลายเรื่องที่ต้องถามเขา

แล้วคุณตามผมกลับบ้านแบบนี้ทุกวันเลยหรอ

แค่วันที่กลับเอง แค่วันที่กลับเองหมายถึงวันที่ผมกลับบ้านเองหรอ แล้วทำไมผมถึงไม่รู้ตัวเลยหล่ะ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาวันที่ผมกลับเองมีรถคันขับตามผมมาตลอด นี่ถ้าเป็นไฟไหม้บ้าน ไฟคงไหม้จนถึงจมูกผมก่อนสินะผมถึงจะรู้เนี่ย

แล้วทำไมคุณถึงต้องตามผมมา คุณว่างหรอหรือคุณเป็นสตอกเกอร์

ไม่ใช่ ไม่ว่างแต่ก็ไม่มากไป อะไรอ้ะไม่เห็นเข้าใจ ช่วยพูดให้มันยาวกว่านี้หน่อยได้มั้ย พูดก็สั้นเสียงก็เบาจับใจความอะไรก็ไม่ได้ พูดให้ตัวเองเข้าใจคนเดียวรึไง

คำถามสุดท้ายแล้วนะครับ ผมตัดสินใจเลิกถามเพราะถามไปก็ได้แต่คำตอบสั้นๆที่ดูมีความหมายแปลกๆเข้าใจยาก ถามอะไรที่ผมควรรู้ดีกว่าเผื่อเขาจะตอบได้ดีกว่า

อื้ม

คุณชื่ออะไรครับ

...

คุณรู้จักชื่อผม ผมคิดว่ามันน่าจะมาจากที่คุณอ่านมาตลอดสองเดือน ถึงผมจะไม่ค่อยแสดงออกแต่ผมก็รู้ว่าคุณพยายามอ่านชื่อบนชุดทำงานของผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน

...

ผมจะไม่ถามว่าคุณมาช่วยผมทำไม เพราะยังไงผมก็ต้องขอบคุณที่คุณมาช่วยผมไว้อยู่ดี เพราะแบบนั้นช่วยบอกชื่อของคุณกับผมหน่อยได้มั้ยครับ

...

คงไม่ดะ..

แทคอุน

ครับ?

ชื่อ จอง แทคอุน

ครับผมจะจำไว้ ขอบคุณที่มาช่วยผมนะครับแล้วก็ขอบคุณที่มาส่งผมด้วย อ๋อลืมบอกครับหอผมอยู่ที่ซอย...” ผมชะงักเมื่อผมเงยหน้าออกไปมองนอกรถ เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่ทางไปหอนิ ไม่สิมันเลยมาตั้งไกลแล้วต่างหากเพราะผมเห็นร้านของไนท์ฮยองผ่านไปเมื่อกี้


คุณจะพาผมไปไหนครับ ผมถามอย่างร้อนรน หมดกันแผนที่ตั้งใจว่าจะกลับไปทำงาน อุตส่าเลิกงานเร็วขึ้นแต่ก็ไม่ได้ทำงานอยู่ดี แต่ตรงนั้นยังไม่ใช่ปัญหาเพราะปัญหาก็คือตอนนี้ผู้ชายสองคนนี้จะพาผมไปไหนก็ไม่รู้

ซิก คุณแทคอุนเรียกคุณซิกอีกครั้งหลังจากที่ให้เงียบหายไปนาน

ผมขออนุญาตอีกนะครับคุณฮัคยอน คุณชายคิดว่าหอเก่าของคุณฮัคยอนไม่ปลอดภัยเพราะกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนั้นเริ่มสะกดรอยตามคุณฮัคยอนมาได้สักพักแล้ว คุณชายเลยจะพาคุณฮัคยอนไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยก่อนครับ

แต่ผมต้องกลับไปทำงาน ไม่มีคอม ไม่มีไฟล์งานผมก็ทำงานไม่ได้ ผมจะกลับหอเลี้ยวรถกลับด้วยครับ

แต่ว่าคุณชาย...

ช่างคุณชายคุณสิครับ ผมต้องกลับไปทำงานแล้วอีกอย่างพวกคุณเป็นใครผมก็ไม่รู้จักจะให้พาไปไหนผมไม่ไปหรอกนะครับ

คุณชายครับ คุณซิกหันไปถามคุณแทคอุนที่นั่งกอดอกเงียบ "เราควรไปส่งคุณฮัคยอนที่.."

คอนโด

ครับ เห้ยจะครับกันง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง ถามผมสักคำมั้ยว่าอยากไปด้วยรึป่าว

ผมไม่ไป จอดรถให้ผมลงเดี๋ยวนี้นะครับ!!” ผมโวยวายและทำท่าจะเปิดประตู

จะบอกไนท์ 

กึก! จากที่โวยวายอยู่และทำท่าว่าจะลงรถผมก็ต้องชะงักลง นี่เขาเอาเรื่องนี้มาขู่ผมหรอ คิดว่าผมจะกลัวรึไง เออกลัวยอมก็ได้ เพราะแบบนี้ผมเลยได้แต่นั่งเงียบจนรถมาจอดที่คอนโดหรูที่หนึ่ง ที่ผมคิดว่าชาตินี้คงหาเงินมาเช่าหรือซื้อไม่ได้หรอก


คุณซิกบอกให้ผมตามคุณแทคอุนขึ้นไป ผมจะทำอะไรได้นอกจากทำตาม เงินเดือนที่ร้านไนท์ฮยองให้มันสูงที่สุดตั้งแต่ผมทำงานมาแล้ว เพราะฉะนั้นผมจะไม่เสี่ยงตกงานหรอก แค่มาค้างคืนเดียวพรุ่งนี้ก็รีบชิ้งแต่เช้าคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง


ติ๊ด! เสียงปลดล็อครหัสผ่านห้องดังขึ้น ดึงความคิดผมกลับมาให้สนใจห้องตรงหน้ามากกว่า เป็นห้องที่หรูจริงๆด้วยทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้ล้วนเป็นของราคาแพงทั้งนั้น ระวังหน่อยนะฮัคยอนว่าไปทำงานของเขาพังเชียว นายไม่มีปัญญามาจ่ายคืนแน่ๆ


คุณแทคอุนเดินนำผมเขามาในห้อง เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่หันหลังกลับมาและใช้สายตาประมาณว่าตามเข้ามา ผมก็เดินตามอย่างว่าง่าย แต่ว่านะที่นี่นะมันสวรรค์ชัดๆ ห้องที่กว้างกว่าห้องเช่ารูหนูของผมสัก10ห้องรวมกันได้ 


ผมไม่ได้เว่อร์นะ ในห้องนี้พูดแบ่งและกั้นโซนต่างๆด้วยกระจก มีห้องครัวและบาร์กับเก้าอี้หนึ่งตัวคงเป็นที่สำหรับทานอาหาร ถัดมาก็เป็นห้องนั่งเล่นที่มีแต่ตู้หนังสือ และโซฟาตัวใหญ่สีดำสนิทและโต๊ะเล็กๆ มองเลยออกไปก็มีระเบียง ทุกอย่างในห้องถูดจัดให้เป็นระเบียบและสะอาดมาก ของตกแต่งก็เรียบๆแต่ราคาคงแพงน่าดู


คุณแทคอุนเดินหายเข้าไปในห้องส่วนผมก็ได้แต่นั่งอึนอยู่ที่โซฟายักในห้องนั่งเล่น ผมทำตัวไม่ถูกเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแต่ก็พบว่าแบตผมหมด ตอนนี้ห้องทั้งห้องเงียบมากราวกับว่าผมอยู่ในห้องนี้คนเดียว


ติ๊ด! เสียงปลดล็อคประตูดังขึ้นก่อนจะพบว่าคุณซิกที่ตามขึ้นมาทีหลังเดินกลับเข้าห้องมาแต่เขาไม่ได้เดินเลยใส่ส่วนของพื้นที่สำหรับถออดรองเท้าหน้าประตูมาเลยสักนิด

คุณฮัคยอนครับ

ครับ

“ผมขึ้นมาที่นี่ เพราะผมมีเรื่องจะเเจ้งครับให้คุณทราบครับ

ครับ ผมฟังอยู่

เรื่องแรกนะครับคุณฮัคยอนจะต้องมาอยู่ที่นี่

ทำไมผมต้องอยู่ ไม่ใช่แค่ให้ผมมาพักแค่คืนเดียวหรอครับ

ไม่ครับ ส่วนรายละเอียดที่เหลือคุณชายจะบอกคุณฮัคยอนเองว่าทำไม

เรื่องที่สองนะครับ

...

คุณชายเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง แสดงออกไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่แต่คุณชายทำแบบนี้เพราะอยากช่วยและอยากให้คุณฮัคยอนปลอดภัยจริงๆนะครับ

ครับ ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้สักเท่าไหร่แต่ดูจากน้ำเสียงที่ดูจริงใจและอยากให้ผมเข้าใจของคุณซิกแล้วผมก็อดที่จะเชื่อใจพวกเขาไม่ได้จริงๆ

คืนนี้ก็ฝันดีครับ คุณซิกบอกพร้อมโค้งให้ผมก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ติ๊ด เสียงล็อคประตูดังขึ้นอีกครั้งและภายในห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง เงียบ และ เงียบ


ผมนั่งรอจนในที่สุดคุณแทคอุนที่หายไปก็กลับออกมาจากห้อง พร้อมกับสภาพที่ดูเหมือนพึ่งจะอาบน้ำเสร็จผมที่เปียกโดยมีผ้าสีขาววางอยู่บนผมนั้นบ่งบอกได้ดีเลยว่าที่หายไปนานคงจะสระผม เสื้อยืดสีขาวเข้ามาแทนที่เสื้อเชิตและกางเกงวอร์มยาวสีดำก็มาแทนกางเกงสูทสีดำ แต่ทำไมออร่าคุณชายมันถึงได้หายไปแล้วแทนที่ด้วยภาพลักษณ์ของฆาตกรได้หล่ะ น่ากลัวชะมัด ดีนะที่ในมือของเขามีผ้าขนหนูสีขาวไม่ใช่มีดหรือปืนไม่งั้นผมคงกลัวจนกระโดดจากระเบียงลงไปแล้ว


อาบน้ำและมาคุยกัน เขาบอกก่อนจะยื่นผ้าขนหนูในมือมาให้ผม เสื้อผ้าอยู่บนเตียง พูดจบเขาก็เดินไปออกไปที่ตู้หนังสือ บางทีเขาควรเชื่อใจผมน้อยกว่านี้นะถ้าเกิดผมขโมยของเขาขึ้นมาเขาจะทำยังไง


ผมเดินเขามาในห้องนอน หยิบเสื้อผ้าตามที่เขาบอกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แต่ผมกลับได้กลิ่นของมิ้นในห้องน้ำคิดว่าน่าจะเป็นพวกยาสระผมของเขา หอมแบบเย็นๆดีแฮะ


ผมอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ก็พบกับคุณแทคอุนที่ผมแห้งแล้วกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาในท่านั่งประจำคือไขว่ห้าง ถามจริงไขว่ห้างตอนใส่กางเกงวอร์มเนี่ยนะ -__-

คุณแทคอุนจะคุยอไรกับผมหรอครับ ผมถามก่อนค่อยๆเดินลงไปนั่งอีกฝั่งของโซฟา

ซิกบอกรึยัง เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือในมือ

ครับ เขาบอกว่าผมต้องมาอยู่ที่นี่ ส่วนรายละเอียดเขาบอกว่าคุณจะเป็นคนบอก

อื้ม

...

...

...

...

คุณแทคอุนครับ บอกผมสิครับแค่อื้มผมไม่เข้าใจหรอกนะครับ

ต้องอยู่ที่นี่ เพราะที่นั่นไม่ปลอดภัย

ครับ ผมเข้าใจผมต้องอยู่นานแค่ไหนครับ

ไม่มีกำหนด

ทำไมหล่ะครับ

ไม่มีคำตอบ

ที่นี่มีคอม ทำงานได้ จะใช้ก็หยิบได้ไม่ต้องขอ

แต่..

ไม่มีแต่

ก็ได้ครับ

“เเละเลิกทำงานทุกที่

อันนี้ผมคงยอมไม่ได้ นี่มันมากเกินไปแล้วผมต้องใช้เงินจ่ายค่าเรียน คุณให้ผมเลิกทำงานแล้วผมจะเอาอะไรใช้จ่ายหล่ะครับ

ฟังให้จบ มีงานให้ทำแทน

งานอะไรครับ

อยู่ที่นี่ ทำข้าวเช้าและข้าวเย็น

?!”

ไปมหาลัยจะมีรถมารับหน้าคอนโดและรับตอนเลิก

ยังไงผมก็ต้องดูเงินเดือนก่อนอยู่ดี

เดือนละ50,000 ไม่หักค่าน้ำค่าไฟและค่าเดินทาง นั่นมันเงินเดือนที่สูงที่สุดตั้งแต่ผมเคยทำงานมาด้วยซ้ำ แค่ทำกับข้าวเนี่ยนะเดือนละ50,000 บ้าไปแล้ว

แต่ว่าผมต้องบอกที่บ้านก่อน ผมตัดสินใจเองได้หรอกครับ

พรุ่งนี้ซิกจะติดต่อไปให้ถ้าตกลง รวมถึงเรื่องออกจากงานเก่าด้วย

แค่ทำกับข้าวอย่างเดียวใช่มั้ยครับ..

ใช่ เรียนก็ด้วยเรียน ทำกับข้าวเช้าเย็น ได้เดือนละ50,000 ทำ10เดือนได้500,000 พอจ่ายค่าเทอมจนจบ อยู่นี่ประหยัดค่าหอ ค่าน้ำค่าไฟก็ฟรี ไวไฟมีคอมก็ด้วยอุปกรณ์พร้อมเรียน ใครจะบ้าทิ้งมันหล่ะ อยู่ก็อยู่จะได้ไม่เป็นภาระให้คุณน้าด้วย

ครับตกลง

อื้ม เรื่องสุดท้าย

ยังมีอีกหรอครับ

อื้ม ฉันไม่ใช่คนชอบนอนพื้น

?ผมไม่เข้าใจสักนิดเขาต้องการจะสื่อถึงอะไร ทำไมต้องนอนพื้นนี่เขาพูดถึงเรื่องที่นอนใช่มั้ย ผมเข้าใจถูกใช่มั้ยเนี่ย

และก็ไม่อยากให้นายนอนพื้น

ครับ? คือผมไม่เข้าใจ

เตียงมีเตียงเดียว" เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่า

นายนอนฝั่งซ้าย จะได้ไม่ตก

“!!” บ้าไปแล้วให้มาอยู่ด้วยผมพอจะใจอยู่หรอกนะแต่จะให้มานอนเตียงเดียวกันเนี่ยนะ ยอมรับรู้จักกันมาแถมเขายังมาช่วยผมไว้อีก แต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขนาดมานอนเตียงเดียวกันได้หรอกนะ

พรุ่งนี้จะให้ซิกเอาเตียงมาเพิ่มให้

แต่ผมนอนโซฟาได้นะครับ คุณแทคอุนนอนเตียงเถอะครับ ผมบอกออกไป ยังไงผมก็นอนไม่หลับหรอกจะให้มานอนเตียงเดียวกันเนี่ยทำไม่ได้จริงๆ

มันไม่ใช่ที่นอน เอาไว้นั่ง

แต่…” ตอบกลับมาแบบนี้แล้วผมจะตอบกลับไปยังไงหล่ะครับ

ไม่มีแต่ ดึกแล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานก็อยู่ทำโปรเจกได้สุดท้ายผมก็ไม่มีโอกาสได้ถียงอะไร และจู่ๆเขาก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ผม

โทรเข้าเบอร์นาย จะได้เมมไว้

โทรศัพท์ผมแบตหมดครับ

มีที่ชาต ชาตแล้วโทรด้วย

ครับ

ดึกแล้วไปนอนเถอะ

 

ผมกลับเข้ามาในห้องนอนตามที่คุณแทคอุนบอก ทั้งที่วันนี้ผมเจอเรื่องมาเยอะและเหนื่อยมากกว่าทุกวันแต่ผมกลับนอนไม่หลับ อาจจะเป็นเพราะแปลกที่ด้วยหละมั้ง ผมเลยได้แต่นั่งอยู่บนเตียงและใช้สายตาสำรวจรอบๆห้องของคุณแทคอุน 


นอกจากจะมีเตียงใหญ่ยักแล้วในห้องนอนก็มีโต๊ะที่ดูเหมือนจะเป็นโต๊ะทำงานของคุณแทคอุนอยู่ มีทั้งคอมและโน๊ตบุควางบนด้วย มีของพวกปากกาดินสอกับกระดาษที่ดูเหมือนจะเป็นเอกสารเกี่ยวกับงาน นอกจากนั้นก็ยังมีห้องแต่งตัวที่ติดบนห้องน้ำ และก็มีชั้นหนังสือเล็กๆติดอยู่กับข้างหัวเตียง


แกรก เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้น ร้อมกับเจ้าห้องที่มีสีหน้าแปลกใจ เขาค่อยเดินลงมานั่งที่เตียงโดยไม่พูดอะกับผมสักคำ แต่กลับดูอบอุ่นแปลกๆ

ทำไมยังไม่นอน

ผมไม่ชินที่มั้งครับ^^”

หรอ ไม่ได้กลัวใช่มั้ย

มีอะไรให้ผมต้องกลัวหรอครับ

เรื่องก่อนหน้านี้…”

"ไม่ครับ ไม่ต้องห่วงเลย^^" ผมบอกพร้อมยิ้มให้ เพื่อบอกให้เขาสบายใจ ผมชอบทำแบบนี้เวลาที่มีใครเป็นห่วงเกี่ยวกับตัวผม เหมือนที่แม่ชอบทำแบบนี้เวลาที่ผมเป็นห่วงแม่ เพราะมันจะทำให้คนถามสบายใจได้

โกหกอีกแล้ว

ผมไม่ได้โกหกอะไรสักหน่อย ผมบอก แต่ผมยอมรับครับว่าลึกเเล้วผมกลัว ผมคิดว่าถ้าเกิดวันนี้ผมไม่เจอคุณแทคอุนตอนนี้ผมจะเป็นยังไงบ้าง จะโดนอะไรบ้างแค่คิดถึงมันสั้นๆ มันก็แทบจะร้องไห้ ถึงข้างนอกผมอาจจะไม่เป็นอะไรแต่ที่จริงข้างในใจผมมันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

เห้อ คุณแทคอุนถอดหายใจออกมา พูดไม่ค่อยเก่ง เขาพูดก่อนจะค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ผมเเละดึงตัวผมที่เล็กกว่าเขาเข้าไปหาเขา

... ผมไม่ได้ตอบอะไร ไม่รู้สิไม่รู้จะตอบอะไรมากกว่า ได้แต่มองการกระทำของเขาที่เหมือนจะแสดงออกมาได้ดีกว่าคำพูดของเขาซะอีก

เอาเป็นว่า ไม่ต้องกลัวยังไงตอนนี้นายก็ปลอดภัย

...สุดท้ายผมก็ปล่อยให้ตัวเองมาอยู่ในอ้อมกอดของคนที่กำลังปลอบผมอย่างสมบูรณ์ ผมไม่ได้ตอบอะไรได้แต่โอนอ่อนไปตามแรง ของอีกฝ่ายและซบหน้าลงกลับอกจนได้กลิ่นหอมของมิ้นต์มาจากตัวเขา มือข้างหนึ่งเขากอดเอวผมไว้หลวมๆ ส่วนอีกข้างก็ค่อยๆลูบหัวผมอย่างช้าๆ มันอบอุ่นจนผมรู้สึกได้ว่าผมจะปลอดภัยจริงๆ ถ้าอยู่กับเขา


สุดท้ายแล้วฮัคยอนก็หลับในอ้อมกอดของคนที่ปลอบโดยสมบูรณ์ แทคอุนค่อยๆวางเขาลงอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าจะทำให้คนตัวเล็กจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง


ทำไมยังไม่นอน

ผมไม่ชินที่มั้งครับ^^”

แทคอุนได้แต่นึกถึงคำพูดของคนตัวเล็กที่ไม่ยอมนอนโดยอ้างว่า ไม่ชินที่ เเต่ว่าไม่ใช่หรอกเขารู้ว่าฮัคยอนกลัว ถึงแม้ว่าฮัคยอนจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น โวยวายเรื่องที่ให้มาอยู่ที่นี่ แต่ตลอดเวลาเจ้าตัวกลับไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามือเล็กๆนั้นกำสายกระเป๋าในมือแน่แค่ไหน ทำไม ทั้งที่กลัวแต่ก็ยิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นอะไร

แทคอุนเอามือลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปจุ้บหน้าผากของคนที่หลับสนิท เพื่อเป็นการบอกให้ฝันดี เขาอาจะพุดไม่ค่อยเกรงและแสดงออกไม่ค่อยเป็นแต่เขาจะทำมันให้ดีขึ้น เพื่อให้อีกคนเข้าใจ

“ตอนนี้นายปลอดภัยแล้วนะฮัคยอน

...

และต่อจากไปก็ด้วย...








 #ฟิครอยยิ้มนี้

 by sta_shleo


คุณแทคอุนคะ เราก็อยากปลอดภัยบ้าง กลับบ้านคนเดียวทุกคืนเลยคะมาเฝ้าเราบ้างจิʕథ౪థʔ


เป็นยังไงบ้างสำหรับตอนที่หนึ่ง โอเคกันมั้ยคะ ;-; ไม่รู้ว่าตอนอ่านอินโทรทุกคนคาดหวังไว้เเบบนี้ เเต่เราคาดหวังไว้ประมาณนี้ เราพึ่งเเต่งเป็นฟิคเรื่องเเรก จะบอกว่าเป็นเรื่องเเรกที่เเต่งจริงจังมากขนาดนี้ เคยลองเเต่งหลายๆเรื่องเเต่ก็ต้องหยุดไป... หลายๆคนอาจจะไม่รู้ ฟิคเรื่องนี้ไ่มีเนื้อหาดราม่าหรอกเพราะเราตั้งใจเเนวฟีลกู๊ด เเละไม่รู้ว่ามันออกมาโอเครกันมั้ย ยังไงก็จะพยายามพัฒนาไปเรื่อยๆเเล้วกันนะคะ 

ส่วนเรื่องคุณแทคอุนที่ทำตัวเป็นสตอกเกอร์เเละเผด็จการหน้าตายนั้น เขามีเหตุผลนะ เเล้วจะรีบมาเฉลย ส่วนเหตุผลที่ฟิคเรื่องนี้ชื่อเรื่องว่ารอยยิ้ม ดูจากตอนนี้ก็น่าจะพอเข้าใจว่าฮัคยอนคือตัวอย่างของรอยยิ้มเเรกเเละคุณแทคอุนคือตัวอย่างของรอยยิ้นที่สอง ในส่วนของรอยยิ้มที่สามนั้น... จะยังไม่มาถึง55555555555ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะY^Y

ปล.คุณซิกไม่ใช่วอนชิกนะคะ อย่าเข้าใจผิดนะ

ปล2.BELLAVISTA คือ ไวน์นะคะ เป็นไวน์ ITALY ราคาอยุ่ที่ขวดละสองพันกว่าบาทคะ เป็นชื่อของยี่ห้อไวน์ ส่วนตัวไม่อยากให้คุณแทคอุนกินเหล้าเท่าไหร่ เพราะกินเหล้าทั้งคืนเเล้วไม่เมาคงไม่ใช่คน เเละอีกอย่างคุณแทคอุนก็เป็นคุณชายเลยอยากให้ดูมีลุคเเบบนั้นคะ 

// เเนบรูปตัวอย่าง  

อ้างอิงจาก

















              




B
E
R
L
I
N
Select AllCopy To Clipboard

12 ความคิดเห็น

  1. #12 myfanclub (@myfanclub) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 22:48
    ชอบมากค่าาาาา รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
    #12
    0
  2. #11 BewAntyDst (@biew16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:16
    โอ้ยยยย คือพล็อตมันดีมากเลย แบบ เหมือนคนนึงที่แสดงออกไม่เก่งเลยไม่พูดไม่อะไร แต่รู้ทุกอย่าง กับอีกคนที่พูดเยอะ ยิ้มง่าย ร่าเริง แต่จริงๆเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยเปิดใจ แสดงออกตรงกันข้ามไรงี้ สองคนนี้อยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ คาแรคเตอร์น่าจะชัดมากขึ้น รอติดตามนะคะ ><
    #11
    0
  3. #10 อ่อมม่าเจ้าฮยอก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    ดีดี๊~~~แสนดีจริงๆคุณชายของบ่าว
    #10
    0
  4. #8 Cha_n (@Cha_n) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 08:54
    อุนลึกลับอ่ะ
    #8
    0
  5. #7 nanny (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 12:17
    แต่งได้น่ารักมากค่ะ รอติดตามน่ะค่ะ&#128536;&#128536;
    #7
    0
  6. #6 Welkin (@rilril) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:08
    โอ้ยยยยละมุนเหมือนน้ำยาปรับผ้านุ่มสุดๆ ขอเอาไปแช่ผ้าได้มั้ยค่ะจะได้นุ่มละมุนอบอุ่นแบบคุณแทคอุนบ้างงงงงงงง ฮ่อลลลลล
    เรื่องนี้น่ารักมากๆเลยค่ะ ติดนะคะ 
    #6
    0
  7. #5 Pokkokikku (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 02:11
    โอ้วว ชอบมากค่ะ ติดตามๆ
    #5
    0
  8. #4 @2H SHINee forever (@2h-af) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 18:16
    กรี๊ดดดดด สนุกมากเลยค่าา รอติดตามนะคะ อย่าทิ้งเรื่องนี้นะคั
    #4
    0