Fic KNB ; (AkaKuro) Please Forget

ตอนที่ 16 : {☆} C h a p t e r 15.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    28 ก.ย. 58

CHAPTER 15.


 

 

 

                “พี่อาคาชิ คุโรโกะคุง เด็กๆทางนี้จ้า!!” ชิโรมิที่ยืนรออยู่หน้าสวนสนุกกับเซย์อิจิอยู่ก่อนแล้วนั้นเมื่อเห็นว่าพวกอาคาชิมาถึงแล้วก็ตะโกนเรียกพลางโบกไม้โบกมือ อาคาชิที่อุ้มเท็ตจูอยู่นั้นเมื่อเห็นชิโรมิยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าก็เดินไปหาพร้อมกับคุโรโกะที่กำลังอุ้มเซย์ยะ


 

                “ขอโทษที่มาช้านะ พอดีว่าเด็กๆตื่นสายน่ะ...” อาคาชิหันไปว่ากับชิโรมิแล้วหันไปหาเท็ตจูที่เอามือขยี้ตาตัวเองเบาๆและยังมีใบหน้างัวเงียอยู่เพราะเพิ่งตื่นนอน “สวัสดีพี่ชิโรมิสิครับเท็ตจู เซย์ยะ”


 

                “หวัดดีฮับ/สวัสดีครับ”


 

                “สวัสดีจ้ะ...หน้าตาดูยังง่วงๆกันอยู่เลยแล้วแบบนี้จะเล่นเครื่องเล่นได้มั้ยล่ะเนี่ย ?”


 

                “ได้สิฮับ จูเตรียมตัวมาตั้งแต่เมื่อวานเลยนะฮะ ให้เล่นทั้งหมดยังได้เลย~” เท็ตจูเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสแล้วหันไปยิ้มให้กับชิโรมิทำให้ชิโรมินั้นอดยิ้มตามไม่ได้


 

                “ดีเลย ถ้างั้นเท็ตจูกับเซย์ยะต้องเล่นเครื่องเล่นกับพี่ให้ครบทุกอันเลยนะ ถ้าเล่นไม่ครบพี่ไม่ให้กลับบ้านจริงๆด้วย” ชิโรมิหันไปพูดกับเท็ตจูด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะสังเกตเห็นอะไรบ้างอย่าง “เอ..แล้วเท็ตจูไม่ใส่หมวกแบบเซย์ยะหรอจ๊ะ วันนี้แดดร้อนนะ”


 

                คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นหันไปมองเท็ตจูที่อาคาชิอุ้มอยู่ก่อนจะเอ่ยถามเด็กชาย


 

                “เท็ตจูครับ หมวกคุณหมีพูห์ที่ม๊าใส่ให้เมื่อเช้าหายไปไหนครับ?”


 

                “ง่า...จูลืมไว้บนรถฮับ...” เด็กน้อยทำหน้าจ๋อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดน้อยๆ คุโรโกะเห็นดังนั้นจึงค่อยๆถอนหายใจออกมา


 

                “งั้นทุกคนเข้าไปในสวนสนุกกันก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมวิ่งไปเอาหมวกให้เท็ตจูแล้วจะตามเข้าไปทีหลังเองครับ”


 

                “นายไม่ต้องวิ่งกลับไปเอาหรอกคุโรโกะ เอาหมวกฉันไปใช้ก่อนก็ได้” เซย์อิจิว่าแล้วดึงหมวกที่ใส่อยู่ออกและเอาไปสวมให้กับเท็ตจูโดยมีสายตาของชิโรมิที่มองตามหมวกนั่นที่เธอซื้อมาเพื่อเอาไว้ใส่คู่กับเซย์อิจิด้วยความรู้สึกเสียใจนิดๆที่เซย์อิจินั้นเอาไปให้เท็ตจูใส่โดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย


 

                “ขอบคุณนะฮับ” เด็กน้อยว่าแล้วระบายยิ้มให้กับเซย์อิจิ โดยมีอาคาชิที่ส่งสายตาอาฆาตให้กับเซย์อิจิอยู่เป็นระยะๆ จนทำให้คุโรโกะต้องเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของอาคาชิแรงๆ ทำให้อาคาชิร้องลั่นออกมาทันทีด้วยความเจ็บ


 

                พลั่ก!


 

                “โอ๊ย!


 

                “ม๊าเตะป๊าทำไมอ่ะฮับ ?” เท็ตจูที่เห็นดังนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดๆเล็กน้อย พลางหันไปมองหน้าคุโรโกะอย่างสงสัย


 

                “มันเป็นการแสดงความรักน่ะครับเท็ตจู” คุโรโกะระบายยิ้มให้กับเท็ตจู ทำให้อาคาชิที่ได้ยินดังนั้นถลึงตาใส่คุโรโกะอย่างเคืองๆ เมื่อเห็นว่าสงครามนั้นไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆชิโรมิจึงรีบเข้าไปห้ามทัพทันที


 

                “อย่าทะเลาะกันเลยนะคะทั้งสองคน เราเข้าไปข้างในกันเถอะนะ” ชิโรมิว่าแล้วเดินนำเข้าไปข้างในโดยมีเซย์อิจิเดินตามไปอยู่ห่างๆ


 

                “ม๊าให้ผมเดินเองก็ได้นะครับ อุ้มผมนานๆแบบนี้เดี๋ยวม๊าจะปวดแขนนะครับ” เซย์ยะเอ่ยกับคุโรโกะเสียงเบาทำให้คุโรโกะนั้นระบายยิ้มออกมาแล้วค่อยๆปล่อยเซย์ยะลงให้เด็กชายเดินเอง เท็ตจูที่เห็นดังนั้นจึงกระตุกคอเสื้อของอาคาชิเบาๆ


 

                “ป๊าฮับ จูก็จะเดินเองบ้างฮับ”


 

                “ก็ได้ครับ แต่ว่าต้องเดินดีๆแล้วก็อย่าวิ่งนะครับ”


 

                “ฮับ!” เท็ตจูรับคำเสียงใสทำให้อาคาชินั้นค่อยๆปล่อยให้เท็ตจูเดินเองบ้าง แต่แล้ว...


 

                พลั่ก!


 

                “โอ้ย!” เท็ตจูนั้นเตะเข้าที่หน้าแข้งของอาคาชิอย่างแรงซ้ำกับที่เดิมที่คุโรโกะเตะก่อนหน้านี้ เมื่อเตะเสร็จแล้วเด็กน้อยก็ระบายยิ้มกว้างให้กับอาคาชิ


 

                “จูรักป๊านะฮับ” เท็ตจูว่ากับอาคาชิ ทำให้อาคาชิที่ได้ยินดังนั้นเหวอไปเล็กน้อยก่อนที่เท็ตจูจะเดินไปหาเซย์ยะแล้วพากันเดินจูงมือเข้าไปข้างในสวนสนุก คุโรโกะที่เห็นอาคาชิถูกเท็ตจูเตะก็เดินเข้ามาหาร่างสูงแล้วหัวเราะออกมาน้อยๆ


 

                “ยังจะมาขำอีกนะ เพราะนายนั่นแหละสอนลูกแบบนั้นน่ะ” อาคาชิบ่น


 

                “ก็ผมไม่อยากให้ลูกเข้าใจว่าผมใช้ความรุนแรงกับคุณนี่ครับ ก็เลยต้องบอกไปแบบนั้น”


 

                “แล้วนายไม่ได้ใช้ความรุนแรงกับฉันรึไงล่ะ ?”


 

                “ที่ผมทำก็เพราะคุณเอาแต่ตั้งแง่กับเซย์อิจิคุงนี่ครับ เขาก็แค่เอาหมวกมาให้เท็ตจูใส่แค่นั้นเองไม่เห็นต้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนั้นเลยนี่ครับ”


 

                “เหอะ! นี่ไง...หมอนั่นมันพยายามทำให้ตัวเองเป็นคนดีในสายตานายไงล่ะเท็ตสึยะ รู้เอาไว้ซะด้วย”


 

                “เขาจะทำตัวเป็นคนดีหรือคนเลวอะไรยังไงในสายตาใครคุณก็ไม่เห็นจำเป็นต้องไปสนใจเลยนี่ครับ เพราะยังไงผมก็ไม่ได้คิดอะไรกับเซย์อิ..” เสียงของคุโรโกะขาดห้วงลงทันทีเมื่อถูกอาคาชิกระชากต้นแขนทั้งสองข้างให้เข้าไปใกล้ พลางมองหน้าของคุโรโกะด้วยแววตาดุดัน “อาคาชิคุง..”


 

                “จำเป็นสิ” อาคาชิเอ่ยเสียงเข้ม “นี่ไม่รู้เลยหรอไงว่าที่ฉันตั้งแง่กับเซย์อิจิมันเป็นเพราะว่าฉันหึงนายน่ะเท็ตสึยะ”


 

                “....!?


 

                “ถึงนายจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรก็เถอะแต่ว่ายังไงฉันก็ไม่แน่ใจอยู่ดี เพราะฉันยังไม่เคยได้ยินคำนั้นออกมาจากปากนายเลย”


 

                “คำนั้น ?” คุโรโกะเอ่ยทวนแล้วมองหน้าของอีกคนอย่างงุนงง อาคาชิที่เริ่มได้สติถอนหายใจออกมาน้อยๆก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออกจากแขนของคุโรโกะ


 

                “ช่างมันเถอะ” อาคาชิว่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแล้วเบือนหน้าหนีคุโรโกะก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในสวนสนุก โดยมีสายตาของคุโรโกะมองตามร่างสูงไป





 

 

                ตลอดเวลาที่เล่นเครื่องเล่นคุโรโกะรู้สึกได้เลยว่าอาคาชินั้นพยายามที่จะไม่อยู่ใกล้ๆเขาและหลีกเลี่ยงบทสนทนาที่คุโรโกะพยายามที่จะชวนอาคาชิคุยอีกด้วย





 

                “ป๊า จูอยากเล่นอันนั้นฮับ” เท็ตจูว่าแล้วชี้ไปที่เครื่องเล่น Tea Cup


 

                “เครื่องนั้นนั่งได้ที่ละสี่คนพอดีเลยค่ะพี่อาคาชิ งั้นพวกพี่อาคาชินั่งกันสี่คนเดี๋ยวชิโรมิกับเซย์อิจินั่งแยกอีกเครื่องนะคะ” ชิโรมิเสนอ


 

                “สี่คนพี่ว่ามันนั่งอัดกันไปนะ พี่ว่านั่งถ้วยละสองคนดีกว่า เท็ตจูมานั่งกับป๊านะครับ”





 

 

                “ทุกคนไปเล่นแกรนด์แคนยอนกันเถอะค่ะ!” ชิโรมิเอ่ยชวนก่อนจะดันหลังเซย์อิจิให้ลงไปในนั่งเครื่องเล่นแกรนด์แคนยอนคนแรกและชิโรมิก็นั่งลงข้างๆเซย์อิจิ “เท็ตจูกับเซย์ยะมานั่งกับพี่เร็ว”


 

                ชิโรมิเอ่ยเรียกเด็กแฝดทั้งสองคนให้มานั่งข้างๆตนเพื่อที่จะให้คุโรโกะและอาคาชินั่งด้วยกัน เพราะเธอเริ่มรู้สึกว่าอาคาชินั้นอาจจะกำลังทะเลาะอะไรกับคุโรโกะอยู่แน่ๆเพราะตั้งแต่เข้ามาอาคาชินั้นแทบจะไม่คุยกับคุโรโกะเลย


 

                “ฮับ” เท็ตจูที่กำลังจะลงไปนั่งถูกอาคาชิดึงแขนเอาไว้ก่อน “มีอะไรหรอฮับป๊า ?”


 

                “ป๊าว่าให้ม๊าเค้าลงไปนั่งข้างพี่ชิโรมิก่อนดีกว่าครับ ป๊าจะได้อุ้มเท็ตจูกับเซย์ยะลงไปแล้วให้ม๊ารับตัวจากข้างล่าง”


 

                “ไม่ต้องหรอกค่ะพี่อาคาชิ เดี๋ยวชิโรมิรับเท็ตจูกับเซย์ยะให้ก็ดะ...” ยังไม่ทันที่ชิโรมิจะว่าจบ คุโรโกะก็เดินหน้านิ่งลงไปนั่งในแกรนด์แคนยอนแล้วหันไปพูดกับอาคาชิด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก


 

                “อุ้มเท็ตจูกับเซย์ยะลงมาสิครับ”





 

 

                และหลังจากที่เล่นเครื่องเล่นกันมาได้สักพักทุกคนก็พากันไปนั่งพักกันที่ม้านั่งให้หายเหนื่อย อาคาชิที่นั่งได้สักพักค่อยๆลุกขึ้นยืน


 

                “ฉันจะไปซื้อน้ำมีใครจะฝากซื้ออะไรมั้ย ?”


 

                “งั้นเดี๋ยวผมไปช่วยถือของให้นะครับ” คุโรโกะที่เห็นดังนั้นลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะไปเป็นเพื่อนอาคาชิ ร่างสูงที่เห็นดังนั้นมองหน้าคุโรโกะเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตามเดิม


 

                “ฉันเปลี่ยนใจไม่ไปละ ฉันฝากซื้อชาเขียวขวดนึงละกัน” อาคาชิว่าพลางหยิบเงินในกระเป๋าส่งให้กับคุโรโกะ ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นอย่างหงุดหงิดใจก่อนจะหยิบเงินจากมืออาคาชิมา


 

                “ถ้างั้นเดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนนายเอง” เซย์อิจิเห็นว่าคุโรโกะจะไปซื้อคนเดียวจึงอาสาจะไปเป็นเพื่อน และขณะที่เซย์อิจิกำลังจะลุกนั้น...


 

                “ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันจะไปเอง” อาคาชิขมวดคิ้วยุ่งแล้วเอ่ยเสียงดุอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะเดินไปดึงข้อมือของร่างบางให้เดินตามเขาไป





 

 

                “ปล่อยผมครับอาคาชิคุง ผมเดินเองได้” คุโรโกะเอ่ยบอกเสียงเรียบ อาคาชิที่ได้ยินดังนั้นจึงปล่อยมือออกจากข้อมือของอีกคนก่อนที่ดวงตาคมจะเหลือบไปเห็นรอยแดงที่ข้อมือของคุโรโกะก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


 

                “เจ็บมากมั้ย ? ...ฉันขอโทษนะ”


 

                “คุณเป็นอะไรของคุณครับ ทำไมตั้งแต่ที่เข้ามาในสวนสนุกคุณถึงเอาแต่หลบหน้าแล้วก็เลี่ยงที่จะคุยกับผมล่ะครับอาคาชิคุง”


 

                “เปล่านี่ นายคงจะคิดไปเองแหละมั้ง” อาคาชิเบือนหน้าหนีไปอีกทางแล้วตอบคุโรโกะเสียงค่อย นั่นยิ่งทำให้คุโรโกะรู้สึกหงุดหงิดและอึดอัดมากขึ้นกว่าเดิม


 

                คุโรโกะใช้สองมือประคองแก้มทั้งสองข้างของอาคาชิแล้วค่อยๆเลื่อนใบหน้าของอีกคนให้หันมามองหน้าของตน


 

                “ถ้าไม่มีอะไรจริงๆก็ช่วยมองหน้าผมเวลาตอบด้วยครับ” ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปยังดวงตาสีแดงที่กำลังฉายแววความรู้สึกอะไรบางอย่างอยู่


 

                 ความรู้สึกที่ร่างบางก็ดูไม่ออกเหมือนกันว่ามันคืออะไร...


 

                “ผมจะถามอีกครั้งนะครับ คุณเป็นอะไรกันแน่ครับอาคาชิคุง ทำไม...”


 

                “น...”


 

                “คุณว่าอะไรนะครับ ?” อาคาชิตอบคุโรโกะเสียงเบามากจนคุโรโกะไม่รู้ว่าอีกคนพูดอะไรออกมา อาคาชิจ้องหน้าของคุโรโกะแล้วเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่นก่อนจะโน้มใบหน้าไปจูบกับริมฝีปากของร่างบาง ทำให้คุโรโกะนั้นเบิกตากว้างทันทีด้วยความตกใจ


 

                “.....!!!
 

30 % complete

                “ฉันบอกว่าฉันกำลังงอนนายอยู่ไงล่ะเท็ตสึยะ”


 

 

                “แล้วคุณงอนผมเรื่องอะไรล่ะครับอาคาชิคุง ?”


 

                “ทำไมฉันต้องบอกคนซื่อบื้อแบบนายด้วยล่ะ” ไม่ว่าเปล่าอาคาชิใช้นิ้วดีดหน้าผากของอีกคนแรงๆก่อนจะเดินไปซื้อน้ำ คุโรโกะใช้มือลูบหน้าผากที่ถูกดีดของตัวเองน้อยๆแล้วมองตามอาคาชิไปอย่างไม่เข้าใจ


 

                เขาคงจะเป็นคนซื่อบื้ออย่างที่อาคาชิว่าจริงๆล่ะมั้ง...





 

 

                “ชิโรมิซังผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ ?” คุโรโกะที่กำลังกินไอศกรีมอยู่เอ่ยถามชิโรมิที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ตอนนี้อีกสี่คนที่เหลือไปเล่นรถไฟเหาะกัน ส่วนชิโรมินั้นรู้สึกเวียนหัวและหน้ามืดจึงไม่ขึ้นไปเล่นรถไฟเหาะโดยที่คุโรโกะนั้นอาสาจะนั่งอยู่เป็นเพื่อนของหญิงสาวเอง


 

                “อะไรหรอจ๊ะ ?”


 

                “ถ้าชิโรมิซังคบกับเซย์อิจิคุง ชิโรมิซังอยากให้เซย์อิจิคุงพูดอะไรกับคุณมากที่สุดครับ ?”


 

                “ถ้าฉันคบกับหมอนั่นน่ะหรอ...อืม....” หญิงสาวที่ได้ยินคำถามทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย “แน่นอนล่ะว่าฉันต้องอยากให้อีตาบ้านั่นชมว่าฉันสวยไม่ก็น่ารักบ้างอยู่แล้ว หมอนั่นน่ะปากเสียมากเลยล่ะ ชอบมาว่าว่าฉันขี้เหร่ทั้งๆที่ฉันออกจะสวยขนาดนี้ โฮะๆๆ”


 

                ชิโรมิว่าพลางหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นแอบลอบถอนหายใจน้อยๆพลางขบคิดอยู่ในใจว่าเขากำลังถามผิดคนอยู่หรือเปล่า


 

                “ฮ่ะๆ งั้นหรอครับ...”


 

                “แต่ถ้าเอาจริงๆแล้ว...ถ้าเป็นแฟนกันประโยคที่ฉันอยากได้ยินมากที่สุดก็คงเป็นที่หมอนั่นพูดว่ารักฉันล่ะนะ” ชิโรมิเอ่ยพลางแหงนหน้าเหม่อมองไปบนท้องฟ้าสีครามที่มีแสงสีทองอ่อนๆของดวงอาทิตย์นั้นทอประกายในยามบ่าย ดวงตาสีควันบุหรี่นั้นฉายแววความเศร้าสร้อยออกมา


 

                “ผมเชื่อว่าสักวันเซย์อิจิคุงจะต้องรักชิโรมิซังตอบแน่นอนครับ แค่อาจจะต้องใช้เวลานานสักหน่อยแต่ว่า...” คุโรโกะที่กำลังจะพูดชะงักเมื่อชิโรมิหันมามองหน้าเขา ดวงตาทั้งสองข้างของเธอนั้นมีน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะส่ายหน้าให้กับคุโรโกะน้อยๆ


 

                “ฉันคงจะรอจนถึงวันนั้นไม่ได้หรอกจ้ะคุโรโกะคุง”


 

                “ช..ชิโรมิซัง...คุณ...” คุโรโกะที่เห็นน้ำตาที่ไหลรินออกมาของชิโรมินั้นค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก็ตกใจแล้วเอ่ยเรียกชื่อของอีกคนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะนอกจากเลือดจะไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของหญิงสาวแล้วยังมีเลือดกำเดาไหลออกมาจากทางจมูกของเธออีก


 

                คุโรโกะเข้าไปประคองตัวของชิโรมิเอาไว้แล้วพลางมองซ้ายมองขวาก็เห็นว่าพวกอาคาชินั้นลงมาจากเครื่องเล่นพอดี


 

                “อาคาชิคุง! เซย์อิจิคุง!” เมื่อเห็นว่าคุโรโกะตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทั้งหมดก็รีบวิ่งเข้าไปหาคุโรโกะที่ม้านั่งทันที


 

                “โซโนะเธอเป็นอะไรน่ะ!!” เซย์อิจิวิ่งเข้าไปประคองร่างของชิโรมิแทนคุโรโกะก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความตกใจที่หญิงสาวมีเลือดไหลออกมามากขนาดนี้


 

                “ฉันไม่เป็นอะไรเซย์อิจิ ปล่อยฉันเถอะนะเดี๋ยวเสื้อของนายจะเลอะ”


 

                “เป็นหนักขนาดนี้แล้วยังจะพูดอะไรบ้าๆแบบนี้อยู่อีกหรอ!” พอได้ยินที่ชิโรมิพูดแล้วทำให้เซย์อิจิตะคอกใส่ชิโรมิออกมาอย่างเหลืออด


 

                “เซย์อิจินายรีบเอารถฉันขับพาชิโรมิไปที่โรงพยาบาลเร็ว” อาคาชิว่าพลางยื่นกุญแจรถของตนส่งให้กับเซย์อิจิ


 

                “ไม่เอา! ฉันไม่ไปโรงพยาบาล! ฉันไม่อยากให้นายรู้ว่าฉัน...ฮึก....” ชิโรมิกำเสื้อของเซย์อิจิแน่นแล้วน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความกลัว


 

                เพราะเธอไม่อยากให้เซย์อิจิรู้ว่าเธอกำลังป่วยเป็นอะไร...


 

                “รีบพาชิโรมิไปเร็วๆเข้าสิ” อาคาชิเอ่ยย้ำเสียงเข้ม


 

                “ไม่ต้องให้พี่มาสั่งฉันก็รู้น่ะว่าต้องทำอะไร!” เซย์อิจิว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแล้วรับกุญแจรถจากมือของอาคาชิมาก่อนจะอุ้มร่างของชิโรมิขึ้นและรีบพาหญิงสาวไปยังที่จอดรถทันที


 

                “ชิโรมิซังเป็นอะไรหรอครับ” คุโรโกะกอดเท็ตจูกับเซย์ยะที่ตกใจเพราะความกลัวตอนที่เห็นชิโรมิเอาไว้แน่น พลางเอ่ยถามอาคาชิเสียงสั่น


 

                “ชิโรมิป่วยเป็นลูคีเมียน่ะ รู้สึกว่าหลังๆมานี้จะไม่ยอมกินยาเลยทำให้อาการกำเริบหนักแบบที่เห็นนี่แหละ” อาคาชิว่าแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ คุโรโกะค่อยๆเลื่อนสายตาไปมองใบหน้าด้านข้างของอาคาชิพลางนึกอะไรบางอย่างอยู่ในใจ


 

 

                “ถึงนายจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรก็เถอะแต่ว่ายังไงฉันก็ไม่แน่ใจอยู่ดี เพราะฉันยังไม่เคยได้ยินคำนั้นออกมาจากปากนายเลย”


 

 

                “แต่ถ้าเอาจริงๆแล้ว...ถ้าเป็นแฟนกันประโยคที่ฉันอยากได้ยินมากที่สุดก็คงเป็นที่หมอนั่นพูดว่ารักฉันล่ะนะ”


 

 

                แสดงว่าคำนั้นที่อาคาชิอยากจะได้ยินจากปากของเขาคือคำว่ารักงั้นหรอ..ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วเขาควรจะบอกกับอาคาชิตอนไหนล่ะ ? วันนี้...พรุ่งนี้...มะรืนนี้....อาทิตย์หน้า...เดือนหน้าหรือว่าปีหน้าดี ?


 

 

                “ฉันคงจะรอจนถึงวันนั้นไม่ได้หรอกจ้ะคุโรโกะคุง”


 

 

                หรือจริงๆแล้วเขาควรจะพูดออกไปตอนนี้เลย...


 

               “เด็กๆอยากเล่นอะไรกันอีกมั้ยครับ ?” อาคาชิหันไปถามเซย์ยะกับเท็ตจูซึ่งตอนนี้อาการตกใจของเด็กๆนั้นเริ่มลดลงบ้างแล้ว


 

               “ผมแล้วแต่เท็ตจูครับ”


 

               “ฮื่อ...จูไม่อยากเล่นแล้วฮับป๊า”


 

               “ถ้างั้นเราก็กลับบ้านกันเถอะนะครับ” อาคาชิว่าก่อนจะเดินมาอุ้มเซย์ยะขึ้น แต่คุโรโกะนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่จนทำให้อาคาชิต้องเอ่ยเรียกชื่อของอีกคน “เท็ตสึยะ”


 

               “อาคาชิคุง...”


 

               “..?”


 

               “ผมระ....”


 

               “ม๊า พาจูไปเข้าห้องน้ำที จูปวดฉี่ฮับ...” เท็ตจูที่ยืนอยู่เอ่ยออกมาทำให้คุโรโกะที่กำลังตั้งใจจะพูดนั้นชะงัก


 

               “ถ้างั้นนายก็พาเท็ตจูไปเข้าห้องน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกับเซย์ยะจะไปรอตรงทางออกด้านหลังสวนสนุกนะ...เท็ตสึยะ ?” อาคาชิที่ว่าจบแล้วกำลังจะเดินไปนั้นถูกคุโรโกะจับที่ต้นแขนเอาไว้ก่อน


 

               “ถ้าผมไปส่งเท็ตจูเสร็จแล้วเดี๋ยวผมจะตามไปครับ แล้วผมก็จะพูดคำนั้นให้คุณฟังแน่นอน...” คุโรโกะว่าด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะมองหน้าของอีกคนด้วยแววตามุ่งมั่น อาคาชิที่ได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆระบายยิ้มบางออกมาน้อยๆ


 

               “แล้วฉันจะรอฟังนะ”




 

               

 

               คุโรโกะรีบพาเท็ตจูไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่างจากเครื่องเล่นรถไฟเหาะมากนัก เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงอุ้มเท็ตจูไปยังประตูทางออกด้านหลังสวนสนุกที่อาคาชิได้นัดแนะเขาเอาไว้ แต่เมื่อมาถึงแล้วคุโรโกะกลับไม่พบอาคาชิกับเซย์ยะเลยแม้แต่คนเดียว...


 

               “ม๊าฮับ ป๊ากับเซย์ยะอยู่ไหนหรอฮับ ?” เท็ตจูเมื่อไม่เห็นอาคาชิกับเซย์ยะก็เอ่ยถามคุโรโกะ ซึ่งคุโรโกะนั้นก็เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี


 

               “เท็ตจูยืนเองก่อนนะครับ เดี๋ยวม๊าขอโทรหาป๊าก่อนนะ” คุโรโกะว่าแล้ววางเท็ตจูลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรหาอาคาชิ คุโรโกะรอสายไม่กี่อึดใจปลายสายก็กดรับ


 

               “อาคาชิคุง คุณอยู่ที่หนะ...”


 

               (สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่ที่ให้บริการตรงศูนย์รับของหายของสวนสนุกฮานาโอคิค่ะ เจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ได้ทำโทรศัพท์หล่นไว้ตรงบริเวณประตูทางออกของสวนสนุกแล้วมีคนเก็บได้และเอามาส่งให้ดิฉันค่ะ)


 

               “เอ่อ...คือว่าผมเป็นคนรู้จักกับเจ้าของโทรศัพท์ครับแล้วตอนนี้ผมก็อยู่ที่สวนสนุกฮานาโอคิด้วย ถ้ายังไงแล้วเดี๋ยวผมขอเข้าไปรับโทรศัพท์มือถือนะครับ”


 

               (ได้เลยค่ะ)


 

               คุโรโกะกดตัดสายแล้วอุ้มเท็ตจูขึ้นก่อนจะเดินไปยังศูนย์รับของหายของสวนสนุกทันที ขณะที่ภายในใจนั้นเต็มไปด้วยความกังวลตลอดระยะทางที่เดินไป


 

               อาคาชิคุงกับเซย์ยะหายไปไหนกันนะ...


 

TalkTalk
อัพครบ 100% เรียบร้อยแล้วค่า ><
เอาล่ะสิ ชิโรมิก็อาการโคม่า อาคาชิกับเซย์ยะก็หายไปไหน

ติดตามได้ในตอนต่อไปค่ะ
ปล. ตอนนี้เรื่องได้ดำเนินมาจนถึงโค้งสุดท้ายแล้วจริงๆค่ะ เหลืออีก 4 ตอนเท่านั้น เย้~

อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้เก๊าด้วยน้า <3








*Miracle TM!*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

593 ความคิดเห็น

  1. #574 fxxkthisfeeling (@ri-chan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 16:37
    เดี๋ยวๆนายน้อยหายไปไหน
    #574
    0
  2. #521 Buabee123 (@Buabee123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 14:39
    นายน้อยทิ้งน้องไว้กลางทางเหรอ
    #521
    0
  3. #388 angoonnarakaa (@angoonnarakaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:59
    มาต่อเร็วๆๆนะค่าา สู้ๆ 
    #388
    0
  4. #387 ฟ้า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 00:51
    เย้ๆๆๆดีจังที่มาต่อแล้วรออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #387
    0
  5. #386 KusanatzY (@KusanatzY) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 11:59
    ต่อเร็วๆนะฮะ รอๆ
    #386
    0
  6. #385 STsubasaS (@STsubasaS) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 19:23
    มาเร็วนะ และก็สู้ๆๆๆๆๆ ^0^/
    #385
    0
  7. #384 เรน ยูมิ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 17:26
    ต่ออออออออออออออออออออออออออ
    #384
    0
  8. #383 Catherine18 (@lalida18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 10:08
    ใกล้จบแย้วเศร้าใจแปป
    #383
    0
  9. #381 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 23:53
    นั่นสิ หายไปไหนกัน?
    #381
    0
  10. #380 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 23:33
    นายน้อยหายไปไหน ?!
    แล้วเมื่อไหร่จะได้ฟังคำบอกรักของน้องเนี่ยยยยย
    #380
    0
  11. #379 มะม่วงน้อย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 23:32
    ใจจริงอยากให้ชิโรมิคู่กับเซย์อิจินะ สาระเลย สู้ๆนะค่ะไรท์ บ่าวเป็นกำลังใจให้
    #379
    0
  12. #378 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 22:45
    แงๆๆ  นายน้อยหายไปไหน ลุ้นต่อค่ะ
    #378
    0
  13. #377 Belladonna Lily (@minaki) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 21:55
    รีบๆมาอัพต่อเร็วๆนะ
    #377
    0
  14. #376 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 21:03
    ฮือออ ชิโรมิ~ ม่ายยยยน้าT^T อาคาชิไปไหนอ่ะ เค้ากลัววว ขอแบบhappy enddingได้มั๊ยไร อย่าดราม่าเลย เขาขออ
    #376
    0
  15. #375 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 18:49
    นายน้อยบอกอะไรน้องงงง ?!
    ขี้น้อยใจเหมือนกันนะคะเนี่ย แต่น้องก็ยังไม่ได้พูดจริงๆนั่นแหละ 555
    #375
    0
  16. #374 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 16:44
    รอต่อค่า //// สู้ๆ
    #374
    0
  17. #372 มะม่วงน้อย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 14:45
    รอออออออออออออออออออออนะเจ้าค่ะ T^T
    #372
    0
  18. #371 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 09:26
    ไรท์~ แง้วววมาตรงเวลาแต่ไม่ครบอ่าT^T เมื่อคืนก็ว่าจะรอนะ...แต่!! หลับคาโทรศัพท์เลยอ่าา เพราะฉะนั้นส่งอีก30% ที่เหลือมาซะดีๆอย่าให้ใช้กำลังแฮร่!!
    รอนะค้าาา
    #371
    0
  19. #369 นานะจัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 07:32
    รอนะค่ะ
    #369
    0
  20. #368 RikeRR (@sayaka17) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 07:00
    คืนดีกานเร็วววววๆน้าาาาา >w< //ส่วนไรท์ก็รีบมาต่อน้าาอยากอ่านน>\\\<
    #368
    0