Fic KNB ; (AkaKuro) Please Forget

ตอนที่ 17 : {☆} C h a p t e r 16.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    4 ต.ค. 58

CHAPTER 16.


 

 

 

                07.20 pm


 

                คุโรโกะที่ยืนรออาคาชิร่วมชั่วโมงเมื่อไม่เห็นจะมีทีท่าว่าอาคาชิจะมาสักทีจึงโบกรถแท็กซี่แล้วกลับมาที่บ้านก่อน


 

                เพราะว่าบางทีอาคาชิอาจจะยังงอนเขาอยู่แล้วกลับมาก่อนก็เป็นได้...


 

                “ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะคุณคุโรโกะ...อ้าว! แล้วนายน้อยกับคุณเซย์ยะล่ะคะ ?” สาวใช้ที่ยืนรอต้อนรับเอ่ยทักทันทีเมื่อไม่เห็นว่าอาคาชิกับเซย์ยะกลับมาพร้อมคุโรโกะ นั่นทำให้คุโรโกะขมวดคิ้วยุ่งทันที


 

                “อาคาชิคุงกับเซย์ยะยังไม่กลับมาอีกหรอครับ ?”


 

                “ยังเลยเจ้าค่ะ”


 

                “แล้วเซย์อิจิคุงกลับมารึยังครับ ?”


 

                “กลับมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณเซย์อิจิกำลังพักผ่อนอยู่ที่ห้องค่ะ”


 

                “ขอบคุณครับ” คุโรโกะว่าพลางพยักหน้ารับให้กับสาวใช้น้อย “ถ้าอย่างนั้นผมขอฝากให้คุณพาเท็ตจูไปกินข้าวในห้องอาหารหน่อยได้ไหมครับ ? ผมจะขอไปคุยกับเซย์อิจิคุงสักหน่อย”


 

                “ได้เจ้าค่ะ”


 

                “เท็ตจูครับกินข้าวเสร็จแล้วก็ขึ้นไปทำการบ้านบนห้องนะครับ เสร็จเรื่องแล้วเดี๋ยวม๊าจะไปหานะ”


 

                “ม๊า...แล้วป๊ากับเซย์ยะ...”


 

                “ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เดี๋ยวม๊าจะไปตามกลับมาเอง เป็นเด็กดีเชื่อฟังที่พี่คนนี้บอกล่ะ เข้าใจไหมครับ ?”


 

                “ฮับ”







 

                อีกด้านหนึ่ง


 

                “ป๊าครับ...ป๊า” เซย์ยะที่ฟื้นขึ้นมาค่อยๆเดินไปเขย่าร่างของอาคาชิที่กำลังหมดสติอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง อาคาชิที่สลบอยู่นั้นค่อยๆปรือตาขึ้นมา ความรู้สึกเจ็บที่ท้ายทอยค่อยๆแล่นเข้ามาในโสตประสาทของอาคาชิทันทีที่ลืมตาขึ้นมา


 

                “เซย์ยะ...”


 

                กึก!


 

                อาคาชิเอ่ยเรียกชื่อของลูกชายเสียงเบา มือหนาที่หมายจะเอื้อมไปจับตัวเซย์ยะก็ไม่สามารถเอื้อมไปได้เนื่องจากตอนนี้แขนทั้งสองข้างของอาคาชินั้นถูกล็อกเอาไว้ด้วยกุญแจมืออย่างแน่นหนาและถูกยึดไว้กับต้นเสา


 

                ดวงตาคมทั้งสองข้างมองไปรอบๆตัวก็พบว่าเขาและเซย์ยะนั้นถูกจับมาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่มืดทึบและค่อนข้างคับแคบ กลิ่นอับภายในห้องนั้นทำให้ร่างสูงต้องย่นจมูกน้อยๆ


 

                อาคาชิพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาจะสลบไป...ถ้าจำไม่ผิดแล้วล่ะก็ก่อนหน้านี้เขากับเซย์ยะไปยืนรอคุโรโกะกับเท็ตจูตรงหน้าทางออกของสวนสนุก แล้วจู่ๆก็มีผู้ชายกับผู้หญิงวัยกลางคนถือแผนที่สวนสนุกเดินมาถามทางเขาและจังหวะที่กำลังบอกทางอยู่นั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงของแข็งอย่างหนักตีเข้ามาที่ท้ายทอยจากทางด้านหลังของอย่างแรงและเซย์ยะก็ถูกชายที่มาถามทางชกเข้าที่ท้องอย่างแรงจนหมดสติ...


 

                ทันทีที่นึกได้อาคาชิก็รีบหันไปหาลูกชายแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทันที


 

                “เซย์ยะ...ตรงที่ถูกชกยังเจ็บอยู่มั้ยครับ”


 

                “ไม่หรอกครับ ผมไม่เป็นอะไร” เซย์ยะเอ่ยตอบด้วยน้ำสียงราบเรียบแต่อาคาชิแอบสังเกตเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของเด็กน้อยนั้นกำลังสั่นระริกและมีน้ำตาคลอเบ้าน้อยๆด้วยความกลัว ทำให้อาคาชินั้นนึกไปถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ตอนที่เขาเคยหลงอยู่ในป่าสองต่อสองกับคุโรโกะ


 

 

                เป็นอีกครั้งที่คุโรโกะเห็นว่าสีหน้าของอาคาชิเริ่มแย่ลงเหมือนกับคืนวันนั้นที่เขาไปที่บ้านของคุโรโกะ ร่างสูงเอามือกอดตัวเองแน่นแล้วสั่นเล็กน้อยเพราะความหนาว


 

                “ตัวคุณเย็นหมดแล้วนะครับ ถอดเสื้อออกเถอะครับ ผมจะทำให้คุณอุ่นขึ้นเอง” คุโรโกะเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงพลางเอื้อมมือไปสัมผัสกับแขนของร่างสูงที่เย็บเฉียบราวกับน้ำแข็ง


 

                “ฉันไม่เป็นไรหรอก..เท็ตสึยะ!” อาคาชิร้องเรียกชื่อของคุโรโกะด้วยความตกใจทันที เมื่อจู่ๆคุโรโกะเดินเข้ามาถอดเสื้อของอาคาชิออก แล้วร่างบางนั้นก็ถอดเสื้อของตัวเองออกเช่นกันก่อนที่คุโรโกะจะสวมกอดอาคาชิแบบแนบเนื้อเอาไว้แน่น


 

                “ชอบหาว่าผมดื้อ คุณเองก็ดื้อเหมือนกันครับ”


 

                “....”


 

                “หนาวจนตัวเย็นเฉียบขนาดนี้แล้วยังจะมาบอกว่าไม่เป็นอะไรอีกนะ แถมตอนนี้ฝนก็ตกอีกต่างหาก ผมบอกแล้วไงครับว่าถ้าคุณรู้สึกอ่อนแอก็ให้แสดงมันออกมา ผมจะเป็นคนปลอบคุณเอง”


 



 

                “ถ้าเซย์ยะกลัวหรือเจ็บก็บอกป๊าออกมาตรงๆเถอะครับ ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้หรอกนะ...ป๊าจะเป็นคนปลอบหนูเอง”


 

                “คือว่าผม...” เซย์ยะมองหน้าอาคาชิที่ส่งยิ้มให้เขาแล้วอึกอักเล็กน้อยแล้วเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่นด้วยความอายที่จะเข้าไปกอดพ่อของตัวเอง


 

                พ่อที่เด็กชายคิดมาตลอดว่าเป็นผู้ชายนิสัยไม่ดีที่ทิ้งแม่ ทิ้งเท็ตจูและทิ้งเขาไป


 

                “มาสิครับ” อาคาชิว่าแล้วพยายามอ้าแขนออกให้ได้มากที่สุด เซย์ยะร้องไห้ออกมาก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดอาคาชิแน่นและตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว


 

                “ป๊า..ฮึก....ผมกลัวครับ....ผมอยากกลับบ้าน ฮือ...”


 

                “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ...ป๊าสัญญาครับว่าเราจะต้องได้กลับบ้านไปหาม๊ากับเท็ตจูแน่นอน” อาคาชิปลอบเซย์ยะด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ถึงเซย์ยะจะเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากแค่ไหน แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นแค่เด็ก เด็กที่ยังต้องการความรักความอบอุ่นจากพ่อและแม่


 

                “สัญญานะครับ” เซย์ยะมองหน้าอาคาชิพลางสูดน้ำมูกแล้วสะอื้นน้อยๆ นิ้วเล็กเอื้อมไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของอาคาชิเอาไว้


 

                “สัญญาครับ...เพราะป๊าเองก็สัญญากับม๊าเอาไว้เหมือนกัน”


 

                แกร๊ก


 

                เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นตามมาด้วยร่างของชายวัยกลางคนที่มีหน้าตาและรูปร่างน่าเกรงขามเดินเข้ามาข้างในห้อง ทำให้อาคาชิกับเซย์ยะหันไปมองตรงประตูทันที ชายคนนั้นมองหน้าอาคาชิกับเซย์ยะพลางกระตุกยิ้มร้ายขึ้นที่มุมปาก โดยที่เซย์ยะกับอาคาชินั้นจ้องหน้าชายคนนั้นเขม็ง


 

                “นี่ฉันเข้ามาขัดจังหวะครอบครัวอบอุ่นอะไรรึเปล่าเนี่ย”


 

                “แกเป็นใคร จับฉันมาทำไม” อาคาชิเอ่ยถามอีกคนเสียงต่ำ


 

                “ถ้าอยากจะรู้ว่าฉันจับแกมาทำไมก็ลองไปถามพ่อแกดูสิว่ามันทำอะไรกับฉันเอาไว้บ้าง เหอะ...สายตาและน้ำเสียงของแกนี่จองหองเหมือนพ่อไม่มีผิดเลยนะ มันทำให้ฉันเห็นแล้วรู้สึกอยากจะฆ่าแกให้ตายเลยจริงๆ”


 

                “หึ...ถ้าให้เดาแกคงไม่ยอมขายหุ้นให้พ่อ เขาก็เลยฟ้องแกจนล้มละลายล่ะสิ...แล้วที่แกไม่ฆ่าฉันก็เพราะจะเอาเป็นตัวประกันไว้เรียกค่าไถ่ให้มีเงินตั้งตัวใหม่แล้วบินหนีไปอยู่ต่างประเทศงั้นสิ ?”


 

                นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกจักตัวเรียกค่าไถ่...ตลอดชีวิตของเขานั้นถูกจับตัวเรียกค่าไถ่มานับครั้งไม่ถ้วน สาเหตุก็คือถ้าพ่อของเขาไม่ไปขัดผลประโยชน์คืนอื่นก็ไปทำให้คนอื่นนั้นล้มละลายจนสิ้นเนื้อประดาตัวเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองนั่นแหละ


 

                และก็จำได้ว่าเขาเคยกลัวจนเลิกกลัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ไม่รู้ด้วยสิ


 

                แปะ แปะ แปะ


 

                ชายคนนั้นตบมือให้อาคาชิแล้วกระตุกยิ้มขึ้นมาออกมาอย่างชอบใจ


 

                “เก่งสมกับเป็นคนตระกูลอาคาชิจริงๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะแกกับลูกจะกลับไปอย่างปลอดภัยแน่นอนถ้าพวกแกเป็นเด็กดีเชื่อฟังฉันและพ่อของแกทำตามเงื่อนไขที่ฉันบอกทุกอย่างอย่างว่าง่าย...แต่ถ้ามันคิดจะเล่นตุกติกเมื่อไหร่แกสองพ่อลูกเตรียมตัวกลับบ้านเกิดได้เลย” ชายคนนั้นทำท่าปาดคอตัวเองแล้วหัวเราะออกมาอย่างน่ารังเกียจก่อนจะเดินออกจากห้องไป


 

 

                ปัง!


 

                “ป๊า...”


 

                “ไม่ต้องกลัวครับ...ป๊าจะไม่ยอมให้มันทำอะไรเซย์ยะเด็ดขาด”







 

 

                บ้านอาคาชิ


 

                “มีอะไรงั้นหรอคุโรโกะ ?” เซย์อิจิที่ถูกเรียกเดินมาหาคุโรโกะที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นด้วยความสงสัย


 

                “อาคาชิคุงกับเซย์ยะหายตัวไปครับ”


 

                “หือ ? นายลองตามหาดูดีๆรึยัง พี่เซย์จูโร่อาจจะพาเซย์ยะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้นะ”


 

                “ผมว่าไม่น่าจะใช่นะครับเพราะอาคาชิคุงทำโทรศัพท์หล่นไว้ตรงทางออกสวนสนุกแล้วก่อนที่ผมจะแยกพาเท็ตจูไปเข้าห้องน้ำเขาบอกผมว่าจะรออยู่ตรงนั้น แต่พอผมไปแล้วก็ไม่เจอเขากับเซย์ยะเลย” คุโรโกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลนั่นทำให้เซย์อิจิขมวดคิ้วยุ่งพลางทำท่าครุ่นคิด


 

                “จู่ๆก็หายไปแบบนี้...หรือว่าพี่เซย์จูโร่จะถูกลักพาตัว...”


 

                “ลักพาตัว ?”


 

                “อืม..ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะแบบนั้นแหละ ฉันเคยได้ยินจากแม่มาว่าพี่เซย์จูโร่ชอบถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่ตั้งแต่ยังเด็กแล้ว เป็นเพราะคุณลุงชอบไปทำอะไรขัดผลประโยชน์ของพวกนักธุรกิจด้วยกันเลยทำให้คนพวกนั้นไม่พอ...”


 

                “พูดซะเหมือนกับว่าฉันเป็นตัวร้ายในละครหลังข่าวเลยนะเซย์อิจิ” น้ำเสียงดุดันของใครบางคนที่ดังขึ้นมากจากข้างหลังทำให้เซย์อิจิที่กำลังพูดอยู่ชะงัก คุโรโกะและเซย์อิจิหันไปมองที่มาของต้นเสียงนั้นแล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


 

                “คุณลุง! / ผอ.!


 

                “ไง...ไม่เจอกันนานเลยนะเซย์อิจิ โตขึ้นเยอะเลยนี่...”


 

                “คุณลุงก็แก่ลงจมเลยนะครับ ว่างๆก็หาเวลาพักผ่อนบ้างนะครับเดี๋ยวจะตายก่อนหลานโต” เซย์อิจิว่าพลางมองหน้าของชายวัยกลางคนด้วยแววตาราบเรียบ นั่นทำให้พ่อของอาคาชินั้นมองไปที่เซย์อิจิอย่างดุๆแต่เซย์อิจิก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก


 

                พ่อของอาคาชิหันไปมองทางคุโรโกะแล้วชะงักเล็กน้อย ชายวัยกลางคนนั้นระบายยิ้มกว้างแล้วเดินเข้าไปสวมกอดคุโรโกะแน่น ทำให้คุโรโกะนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


 

                “วิเศษจริงๆ...มันไม่ใช่แค่ตำนานจริงๆด้วย” พ่อของอาคาชิเอ่ยพึมพำออกมาเสียงเบาซึ่งมีเพียงแค่คุโรโกะเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน...


 

                “เอ่อ...” คุโรโกะที่ถูกสวมกอดยืนตัวเกร็งไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย ร่างบางหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเซย์อิจิที่ยังยืนมองอยู่อย่างงงๆ


 

                “ลุง!


 

                “อ๊ะ!...ขอโทษที ฉันแค่ดีใจนิดหน่อยน่ะที่ได้พบเธอ เพราะฉันเคยได้ยินเรื่องเธอมาบ้างจากเซย์จูโร่แล้วก็พวกสาวใช้น่ะ เพิ่งจะได้เจอตัวจริงก็วันนี้”


 

                “อ๋อครับ...แต่ว่าเมื่อกี้คุณพูด...”


 

                “ฮ่ะๆ ฉันก็ชอบพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละอย่าไปถือสาคำพูดของคนแก่นักเลย...แต่ถ้าเธอไม่ว่าอะไรจะเรียกฉันว่าพ่อก็ได้นะ” พ่อของอาคาชิปล่อยคุโรโกะแล้วว่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทำให้คุโรโกะกระพริบตาปริบๆก่อนจะค่อยๆยิ้มบางให้กับพ่อของอาคาชิแล้วพยักหน้ารับ


 

                “ครับ..คุณพ่อ”


 

                “เอ่อ...ผมก็ไม่อยากขัดจังหวะอันแสนอบอุ่นของพ่อตากับลูกสะใภ้สักเท่าไหร่หรอกนะครับ แต่เราลืมไปรึเปล่าว่ากำลังคุยเรื่องซีเรียสกันอยู่น่ะ” เซย์อิจิเอ่ยท้วงขึ้นมา ทำให้พ่อของอาคาชินั้นชะกงักแล้วกลับมาตีสีหน้าเคร่งขรึมตามเดิม


 

                “ถ้าเป็นเรื่องเซย์จูโร่ล่ะก็ไอ้นั่นโทรมาหาฉันแล้ว มันบอกว่าพรุ่งนี้ให้เอาเงินไปให้มันแปดสิบล้านตอนแปดโมงเช้า แล้วก็ยังสั่งฉันเสียงแข็งอีกนะว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจไม่งั้นจะฆ่าลูกกะหลานฉัน เหอะ!” พ่อของอาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อนึกไปถึงตอนที่คุยโทรศัพท์กับชายคนนั้น


 

                “แค่แปดสิบล้านเองลุง ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกน่ะ เอาเงินไปจ่ายให้มันก็จบละ แฮปปี้เอนดิ้ง” เซย์อิจิเอ่ยออกมาอย่างสบายๆทำให้พ่อของอาคาชิส่ายหัวให้กับความคิดอันตื้นเขินของเซย์อิจิน้อยๆ


 

                “แฮปปี้กับผีน่ะสิ ฉันทำมันล้มละลายเสียหายไปแค่ยี่สิบล้าน แต่มันมาเรียกเอากับฉันตั้งแปดสิบล้าน ฉันเป็นนักธุรกิจนะเว้ยถึงเงินแค่แปดสิบล้านมันจะน้อยนิดแต่โดนเอาเปรียบขนาดนี้ใครจะไปยอมกัน” พ่อของอาคาชิบ่นออกมาอย่างหัวเสีย คุโรโกะที่ยืนฟังเหตุการณ์แอบทึ่งน้อยๆ


 

                ก็พอรู้นะว่าตระกูลนี้เขารวยมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยขนาดจ่ายเงินแปดสิบล้านแล้วขนหน้าแข้งไม่ร่วงเลยน่ะ


 

                “แล้วลุงจะเอายังไง ถ้าลุงเล่นตุกติกไม่ยอมจ่ายเงินให้มัน แล้วเกิดมันบ้ายิงลูกกะหลานลุงตายขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง”


 

                “เอาน่ะ ฉันมีแผนของฉันก็แล้วกัน อย่าลืมสิว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าเซย์จูโร่มันถูกลักพาตัวนะ”


 

                “เอ่อ...คุณพ่อครับ...คือว่าขอผมไปด้วยคนได้ไหมครับ ?” คุโรโกะที่เงียบไปสักพักเอ่ยขอกับพ่อของอาคาชิ ทำให้ทั้งพ่อของอาคาชิแล้วก็เซย์อิจิหันมามองทางคุโรโกะเป็นตาเดียว


 

                “ไม่ได้ๆ มันอันตรายมาก เธอรออยู่ที่บ้านเถอะ...เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง” พ่อของอาคาชิว่าด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงน้อยๆ


 

                “ที่ถูกจับตัวไปนั่นก็ลูกของผมเหมือนกันนะครับ เพราะฉะนั้นให้ผมไปด้วยคนเถอะครับ...ขอร้องล่ะครับ” คุโรโกะเอ่ยขอร้องอย่างไม่ยอมแพ้แล้วโค้งให้กับพ่อของอาคาชิ ทำให้พ่อของอาคาชิที่เห็นดังนั้นถอนหายใจออกมาอย่างลำบากใจก่อนจะพยักน้อยๆเป็นเชิงอนุญาต


 

                “ก็ได้...แต่เธอต้องสัญญากับฉันก่อนนะว่าจะรออยู่แต่ในรถน่ะ”


 

                “ครับ...ขอบคุณมากๆนะครับ”


 

                “เฮ้อ...ถ้านายไปฉันก็จะไปด้วย ว่าไง...ลุงคงจะไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย ?” เซย์อิจิว่ากับคุโรโกะแล้วหันไปถามพ่อของอาคาชิ


 

                “แกจะไปฉันก็ไม่มีปัญหาหรอก...แต่อย่าไปทำตัวให้เป็นปัญหาก็พอ”


 

                “คร้าบๆ~ ทราบแล้วครับผม” เซย์อิจิเอ่ยออกมาอย่างติดตลกก่อนจะแกล้งทำท่าตะเบ๊ะให้กับพ่อของอาคาชิ จนทำให้พ่อของอาคาชินั้นส่ายหัวแล้วเดินหนีเซย์อิจิไปทันที และเซย์อิจิก็เดินตามพ่อของอาคาชิไป


 

                นั่นทำให้ตอนนี้มีเพียงคุโรโกะที่ยืนอยู่เพียงลำพังในห้องนั่งเล่น เขาค่อยๆล้วงไปหยิบแหวนรูปปีกนางฟ้าที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมามอง แล้วคิดถึงใครบางคนที่ให้แหวนวงนี้กับเขามา



 

 

                “ดีจังที่นายยังใส่แหวนนี่อยู่น่ะ” ร่างสูงที่นอนอยู่บนตักว่าพลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆที่แหวนรูปปีกนางฟ้าที่อยู่บนนิ้วของอีกคน


 

                “ก็คุณเป็นคนสั่งเองไม่ใช่หรอไงครับว่าห้ามถอดออกน่ะ”


 

                “มันก็ใช่ แต่ปกติแล้วเวลาฉันบอกให้นายทำอะไร นายก็จะชอบทำตัวดื้อไม่ยอมทำตามที่ฉันบอกนี่นา”


 

                “งั้นผมจะถอดออกเดี๋ยวนี้ล่ะครับ ไหนๆคุณก็ชอบมาหาว่าผมดื้ออยู่แล้ว” คุโรโกะว่าพลางจะถอดแหวนนั่นออกจากนิ้วของตัวเองแต่ทว่าอาคาชิก็ดึงมือของอีกคนเอาไว้


 

                “ห้ามถอดออกเชียวนะ ใส่เอาไว้แบบนี้นั่นแหละ”


 

                “....”


 

                “นายเชื่อฟังฉันแบบนี้น่ะดีแล้ว...น่ารักดี”


 

                จุ๊บ~


 

                อาคาชิดึงมือของอีกคนเข้ามาใกล้ก่อนจะจุมพิตลงไปบนแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วของคุโรโกะอย่างแผ่วเบา               

 



 

                คุโรโกะค่อยๆนำแหวนที่ถืออยู่ในมือนั้นใส่เข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองตามเดิม ก่อนที่ริมฝีปากบางค่อยๆบรรจงจูบลงไปบนแหวนของตัวเองก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมาเสียงเบา


 

                “ไม่ว่ายังไงผมก็จะบอกคุณให้ได้ครับ เพราะฉะนั้นแล้วช่วยรอผมอีกนิดเถอะนะครับ...อาคาชิคุง”



 






อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้เก๊าด้วยนะ ><~

 

*Miracle TM!*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

593 ความคิดเห็น

  1. #404 ฟ้า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 21:18
    รอหน่อยระอาคาชิจะไปช่วยแล้วมาต่อเร็วๆๆน๊า
    #404
    0
  2. #403 yukihime (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 18:36
    มาต่อเร็วๆนะฮะ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลยฮะ //ขอบคุณฮะไรท์
    #403
    0
  3. #402 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 12:43
    ต่อเร็วๆนะค่า สู้ๆ
    #402
    0
  4. #401 Belladonna Lily (@minaki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 14:46
    กำลังสนุกเลย
    รีบมาอัพเร็วๆนะ
    #401
    0
  5. #400 Ainaemoroe (@bodylovenamkaeng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 22:41
    คุณพ่อพูดอะไรน้า 
    แต่ขำแตกมากอ่ะ ตอนคุณพ่อพูดว่า แฮปปี้กับผีน่ะสิ  5555555555555 ตลกประโยคนี้มากๆ ถถถถถถถถ
    #400
    0
  6. #399 Nawapa Kaisai (@faisrn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 21:20
    อัพต่อด่วนเลยครัช กำลังสนุกเลย
    #399
    0
  7. #398 เรน ยูมิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 18:23
    มาต่อด่วนๆๆๆๆ
    #398
    0
  8. #397 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 17:53
    รอค่าาา  สนุกมาก
    #397
    0
  9. #396 Eterna... (@Malediction) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 07:02
    นายน้อยคะ...นายชินเข้าไปได้ยังไงกันคะ-_-*//คุณพ่อคิดอะไรอยู่นะนั่น แอบมีพิรุธแหะ=^=//มาอัพน้าจะรอค่าาาา?0?
    #396
    0
  10. #395 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 06:31
    โดนจนชิน....จ่ะ=_=.......คือว่านะอาคาจิน นายชินแต่หลานเราไม่ชิน โอเค๊!?
    #395
    0
  11. #394 RikeRR (@sayaka17) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 00:09
    น้องเท็ตต้องไปช่วยคุณพ่อแสนดีกลับมาให้ได้น้าาาาา //ตัวเองก็ต้องรอดกลับมาด้วยเน้อ555 >w<
    #394
    0
  12. #393 TvxQ!..KHR (@mykenishi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 23:19
    คุณพ่อดูมีพิรุธแปลกๆ จะเฉลยในภาคต่อไปใช่มั้ยคะ 555
    #393
    0
  13. #392 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 23:05
    นายน้อยรอก่อนนะครกจะไปช่วยแล้ว  สนุกมากๆเลยมาต่อเร็วๆนะขอรับ
    #392
    0
  14. #391 angoonnarakaa (@angoonnarakaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 22:46
    รีบบอกเร็วๆๆๆ สิค่ะ รอฟินอยู่ งุงิ 555+
    #391
    0
  15. #390 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 22:15
    ลุ้นอ่าาาา ใครจะทำร้ายเซย์ยะของเค้า ไม่เอาดราม่าแล้วนะไรท์T^T
    #390
    0
  16. #389 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 21:25
    นี่ลุ้นขี้หดตดหายหมดละ
    รอว่าน้องจะได้บอก 'รัก' นายน้อยมั้ย 5555
    #389
    0