Fic KNB ; (AkaKuro) Please Forget

ตอนที่ 19 : {☆} C h a p t e r 18.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    9 ต.ค. 58

CHAPTER 18.


 

 

 

                เซย์ยะเบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของใครบางคนที่เอาตัวเข้ามาบังลูกกระสุนนั่นแทนเขาไว้....


 

                “ป๊า...” เซย์ยะเอ่ยเรียกอาคาชิด้วยน้ำเสียงขาดห้วง น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่นั้นค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างไม่ขาดสาย


 

                “หยุด! อย่าขยับตอนนี้เจ้าหน้าที่ได้ล้อมเอาไว้หมดแล้ว” ทันทีที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจที่แอบอยู่ด้านนอกนั้นก็พากันกรูกันเข้ามาเช่นเดียวกับคุโรโกะที่วิ่งตรงเข้าไปหาอาคาชิแล้วประคองร่างของอีกคนเอาไว้


 

                “ใครก็ได้...รีบโทรเรียกรถพยาบาลทีครับ อาคาชิคุง....ทำใจดีๆไว้นะครับ อาคาชิคุง ฮึก...” มือบางตบเข้าที่แก้มของอีกคนเบาๆเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงนั้นสั่นเครือไปด้วยความหวาดกลัว น้ำตาที่ไหลออกมานั้นค่อยๆหยดใส่ข้างแก้มของอาคาชิ


 

                “ร้องไห้..ทำไม ฉัน..ยังไม่เป็นอะไรสักหน่อย” อาคาชิเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางระบายยิ้มบางออกมาก่อนที่ค่อยๆยกแขนข้างที่ไม่ได้ถูกยิงขึ้นมาเพื่อเช็ดน้ำตาให้กับอีกคน ก่อนจะหันไปหาเซย์ยะที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ “เซย์..ยะไม่เป็นอะไร..ใช่ไหมครับ ?”


 

                “ไม่ครับ ผมไม่เป็นอะไรครับป๊า...ฮึก ฮืออ”


 

                “อา...ดีจัง” อาคาชิที่ได้ยินดังนั้นเอ่ยออกมาเบาๆพลางระบายยิ้มบางออกมา


 

                “คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับอาคาชิคุง...เดี๋ยวรถพยาบาลก็จะมาแล้วนะครับ อดทนไว้ก่อนนะ” คุโรโกะเอ่ยทั้งน้ำตาพลางใช้มือลูบใบหน้าของอีกคนก่อนจะมองใบหน้าของอาคาชิด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ส่วนมืออีกข้างของเขานั้นกุมมืออาคาชิเอาไว้แน่น


 

                “นี่...ตอนนี้..ฉัน....อยากฟัง..เรื่องที่นายจะบอกฉันตอนนั้นจังเลย อึก!


 

                “ไม่เอาครับ...ผมจะยังไม่บอกคุณตอนนี้ คุณต้องหายก่อนแล้วผมถึงจะบอกครับ”


 

                “แย่จัง...ถ้าฉันไม่หาย..ฉันก็ไม่ได้ฟัง..น่ะสิ”


 

                “ถ้าคุณอยากฟังคุณก็ต้องหายนะครับ เข้าใจไหมครับอาคาชิคุง” อาคาชิไม่ตอบ ดวงตาที่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเขานั้นค่อยๆปิดลง มือที่กุมตอบนั้นก็คลายออกทำให้คุโรโกะนั้นเบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของอีกคนเสียงดังลั่น


 

                “อาคาชิคุง...อาคาชิคุง...อาคาชิคุง!!!!!!


 

                “รถพยาบาลมาแล้วครับ กรุณาหลีกทางด้วยครับ” คุโรโกะนั้นเหมือนคนสติหลุดทันทีเมื่อเห็นร่างไร้สติของอาคาชิที่ชุ่มไปด้วยเลือดก่อนที่บุรุษพยาบาลนั้นจะมาหามเอาร่างของอาคาชิขึ้นรถพยาบาลไป





 

               

                โรงพยาบาลชูโตคุ


 

                เซย์อิจิที่ได้รับข้อความจากพ่อของชิโรมิว่าตอนนี้หญิงสาวนั้นอาการทรุดลงอย่างหนักก็รีบเรียกรถแล้วมาหาที่โรงพยาบาลทันทีด้วยความเป็นห่วง


 

                “สวัสดีครับคุณลุง” อาคาชิที่เห็นพ่อของชิโรมิยืนรออยู่หน้าห้องผู้ป่วยก็เอ่ยทักพลางโค้งให้


 

                “ขอบใจที่มานะ...ยังไงลูกสาวฉันก็ยืนยันว่าอยากจะคุยกับเธอให้ได้น่ะ รีบเข้าไปเถอะเซย์อิจิ”


 

                “ครับ...” เซย์อิจิรับคำก่อนจะผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไปด้านในก็พบร่างของชิโรมิที่นอนหลับอยู่ บนเตียง ชิโรมิที่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆและเมื่อเธอเห็นว่าเป็นเซย์อิจิก็ระบายยิ้มกว้างออกมา


 

                “เซย์...”


 

                “ทำไมอาการถึงได้ทรุดหนักขนาดนี้ล่ะ...นี่เธอไม่ยอมทำตามที่หมอบอกใช่มั้ย” เซย์อิจิดุอีกคนอย่างไม่จริงจังนัก พลางใช้มือลูบที่ข้างแก้มของหญิงสาวเบาๆ ใบหน้าที่เคยสวยสดใสนั้นบัดนี้กลับซีดเซียวจนน่าหดหู่ใจ


 

                “ไม่เห็นเป็นไรเลยยังไงไม่ช้าก็เร็วยังไงฉันก็ต้องตายอยู่ดีนั่นแหละน่ะ...”


 

                “แล้วเธอไม่คิดจะอยู่ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อยหรอ ?” หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นยิ้มออกมาแล้วสั่นหัวน้อยๆให้กับเซย์อิจิเป็นเชิงปฏิเสธ


 

                “อยู่ไปฉันก็ไม่เห็นว่านายจะยอมรักฉันตอบสักที...ฉันก็เลยคิดว่าฉันควรจะพอแค่นี้จะดีกว่า”


 

                “...”


 

                “นายรู้มั้ยเซย์...ว่าการที่ฉันรักนายข้างเดียวมันเจ็บนะ....แล้วก็ทรมานมากๆด้วย ฮึก..”


 

                “อือ...เข้าใจสิ ฉันเข้าใจ...เพราะฉันก็รักคุโรโกะข้างเดียวเหมือนกัน ฮ่ะๆ..แล้วฉันก็เจ็บใจสุดๆเลยล่ะที่ไม่ว่าฉันจะทำยังไงก็ไม่สามารถเอาชนะพี่เซย์จูโร่ได้เลยสักครั้ง”


 

                “ถ้างั้นนายรู้รึเปล่าล่ะ..ว่าทำไมนายทำยังไงคุโรโกะคุงถึงไม่รักนาย เหมือนกับฉันที่ไม่ว่าทำยังไงนายก็ไม่เคยรักฉันน่ะ”


 

                “...” เซย์อิจิส่ายหัวให้ชิโรมิน้อยๆ ชิโรมิจึงค่อยๆดึงมือข้างซ้ายของเซย์อิจิมาแล้วแตะที่นิ้วก้อยของเขาเบาๆ


 

                “เพราะว่าด้ายแดงตรงนี้ของนายไม่ได้ถูกเชื่อมเอาไว้กับคุโรโกะคุง และด้ายแดงตรงนี้ของฉันก็ไม่ได้ถูกเชื่อมเอาไว้กับนายเหมือนกัน และที่ไม่ว่านายจะทำยังไงก็เอาชนะพี่อาคาชิไม่ได้ก็เพราะว่าด้ายแดงตรงนี้ของสองคนนั้นถูกเชื่อมเอาไว้ด้วยกันยังไงล่ะ”


 

                “หึ...ถ้าเป็นแบบที่เธอพูดจริงๆปลายด้ายแดงของฉันคงไม่ได้ถูกเชื่อมเอาไว้กับใครหรอกมั้ง” เซย์อิจิมองดูที่นิ้วก้อยของตัวเองพลางขำออกมาน้อยๆ


 

                “ไม่หรอก คนที่ใช่เขาจะมาหานายในเวลาที่ใช่...นายก็แค่ต้องรอให้ถึงเวลานั้นแล้วคนคนนั้นเขาก็จะมาหานายเอง”


 

                “...”


 

                “ถ้านายได้เจอกับคนคนนั้นแล้วอย่าลืมพามาหาฉันด้วยนะ ฉันอยากรู้จังว่าถ้าไม่ใช่คุโรโกะคุงแล้วคนแบบไหนกันนะที่เอาชนะใจนายได้...แค่กๆ”


 

                “ชิโรมิ..เธอพักก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปตามหมอมาให้” เซย์อิจิที่เห็นชิโรมิอาการทรุดลงจึงคิดจะเดินออกไปเรียกหมอแต่ก็ถูกชิโรมิดึงแขนเอาไว้แล้วเอ่ยห้าม


 

                “ไม่ต้องหรอก...”


 

                “คุณลุงบอกมาว่าเธอมีเรื่องอยากจะคุยกับฉัน ไม่ว่ายังไงก็จะต้องพูดให้ได้ เรื่องอะไรงั้นหรอชิโรมิ ?” เมื่อเห็นว่าบรรยากาศนั้นเริ่มเต็มไปด้วยความหดหู่เซย์อิจิจึงเปลี่ยนเรื่องคุยทันที หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นสูดลมหายใจเข้าช้าๆก่อนจะมองหน้าของเซย์อิจิด้วยแววตาเศร้าสร้อยแล้วระบายยิ้มบางออกมาน้อยๆ


 

                “ฉันอยากบอกกับนายว่า...ฉันรักนาย”


 

                “....”


 

                “ฉันรู้ว่านายคงจะรู้อยู่แล้ว...แต่ว่าฉันก็อยากจะบอกนายให้มันชัดเจนสักครั้ง...ดีใจจริงๆที่ฉันยังมีโอกาสได้บอกน่ะ” ชิโรมิว่าออกมาพลางร้องไห้ เซย์อิจิจึงค่อยๆใช้นิ้วปาดคราบน้ำตาออกให้หญิงสาว


 

                “ขอบคุณที่รักฉันนะ...แล้วก็ขอโทษจริงๆที่ฉันรักเธอไม่ได้”


 

                “จนถึงตอนนี้แล้วนายจะโกหกให้ฉันดีใจหน่อยไม่ได้หรอไง อีตาบ้า...” ชิโรมิหัวเราะน้อยๆและเอ่ยออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะค่อยๆปิดลง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เครื่องวัดสัญญาณชีพนั้นได้ส่งเสียงร้องออกมาว่าชีพจรของเธอหยุดเต้นแล้ว


 

                เซย์อิจิค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากเย็นชืดของหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้าย


 

                “ฉันก็รักเธอเหมือนกัน...โซโนะ”


 

                ถ้านั่นเป็นสิ่งที่หญิงสาวต้องการจะฟังเป็นครั้งสุดท้ายเขาก็ยินดีที่จะบอกกับเธอ แม้ว่ามันจะสายไปแล้วก็ตาม....





 

 

                เวลาทุกวินาทีนั้นผ่านไปอย่างช้าๆ คุโรโกะ พ่อของอาคาชิ เซย์ยะ เท็ตจู และพวกอาโอมิเนะนั้นนั่งรออาคาชิอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดด้วยความรู้สึกลุ้นระทึก สักพักก็มีคุณหมอท่านหนึ่งเดินออกมาจากห้องผ่าตัดนั้นทำให้ทุกคนลุกขึ้นยืนพร้อมกันแทบจะทันที


 

                “คนไข้เสียเลือดมากครับ...และเลือดของคนไข้ก็เป็นเลือดชนิดพิเศษที่หายากมากๆตอนนี้ทางเราไม่มีเลือดเลย ไม่ทราบว่ามีใครมีเลือดที่ตรงกับคนไข้บางไหมครับ ?”


 

                “ผมครับหมอ ผมเป็นพ่อเขาเอาเลือดของผมไป”


 

                “ไม่ได้หรอกครับท่าน ถ้าหมอจำไม่ผิดท่านเป็นโรคความดันโลหิตสูง ไม่สามารถบริจาคเลือดได้ครับ” ทันทีที่ได้ยินดังนั้นทุกคนก็มีสีหน้าเจื่อนลงทันที ในที่นี้มีแค่สามคนเท่านั้นที่มีเลือดตรงกับของอาคาชินั่นก็คือพ่อของเขา เซย์ยะแล้วก็เท็ตจู แต่เซย์ยกับเท็ตจูนั้นยังเด็กเกินไป จึงบริจาคเลือดให้อาคาชิไม่ได้เช่นกัน


 

                “เอาเลือดผมไปก็ได้ครับ” เสียงของใครบางคนที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังนั้นทำให้ทุกคนหันไปมองกันอย่างพร้อมเพรียง และใครบางคนคนนั้นก็เป็นเซย์อิจินั่นเอง


 

                “ถ้าอย่างนั้นก็เชิญทางนี้เลยครับ เดี๋ยวหมอจะขอให้พยาบาลตรวจสอบดูก่อนว่าเลือดของคุณตรงกับคนไข้จริงหรือเปล่า ตามหมอมาเลยครับ” คุณหมอคนนั้นว่าก่อนจะเดินนำเซย์อิจิไป


 

                “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่ะ ยังไงหมอนั่นก็ไม่ตายง่ายๆหรอก” เซย์อิจิหันมาว่ากับคุโรโกะก่อนจะลูบศีรษะของอีกคนน้อยๆและส่งยิ้มให้


 

                “ขอบคุณจริงๆนะครับเซย์อิจิคุง”





 

                

                3 ชั่วโมงผ่านไป


 

                ไฟในห้องผ่าตัดดับลง ทำให้ทุกคนที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัดนั้นลุกขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง คุณหมอคนเดิมเดินออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วมองหน้าของทุกคนพลางระบายยิ้มกว้างออกมาและเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนที่กำลังมีสีหน้าที่เคร่งเครียดอยู่นั้นต่างพากันโล่งใจและดีใจออกมาทันที


 

                “ยินดีด้วยนะครับ...คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ”





 

 

                3 วันผ่านไป


 

                แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้านั้นทำให้อาคาชิค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ เมื่อเขาเหลือบมองไปที่ข้างเตียงก็ระบายยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าคุโรโกะนั้นกำลังนอนเฝ้าเขาอยู่ที่ข้างเตียง อาคาชิค่อยๆเอื้อมมือไปลูบหัวของอีกคนเบาๆทำให้คุโรโกะที่นอนอยู่นั้นค่อยๆลืมตื่นขึ้นมา


 

                “อาคาชิคุง” คุโรโกะเอ่ยเรียกชื่อของอีกคนด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาและเห็นว่าอาคาชิฟื้นแล้วเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจแล้วสวมกอดอีกคนเอาไว้แน่น “คุณฟื้นแล้ว”


 

                “อา...ฉันดีใจที่ถูกนายกอดแบบนี้นะเท็ตสึยะ...แต่ว่ากอดแน่นแบบนี้ฉันเจ็บนะ”


 

                “ข...ขอโทษครับ” คุโรโกะค่อยๆปล่อยแขนออกจากตัวของอาคาชิก่อนจะเกาแก้มของตัวเองด้วยความเขิน “คุณจะกินน้ำมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้”


 

                “อื้อ” อาคาชิพยักหน้ารับ คุโรโกะจึงเดินไปรินน้ำเปล่าจากเหยือกใส่ลงแก้วให้กับอาคาชิ อาคาชิค่อยๆยันตัวลุกขึ้นเปลี่ยนเป็นท่านั่งโดยมีคุโรโกะช่วยประคองและป้อนน้ำให้กับอีกคนก่อนที่เขาจะวางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียง “เอาล่ะ...”


 

                หลังจากที่อาคาชิดื่มน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว มือหนาก็เอื้อมไปคว้ามือของคุโรโกะมากุมไว้และมองหน้าของอีกคนด้วยแววตาจริงจัง


 

                “อะไรครับ ?”


 

                “ตอนนี้ฉันหายแล้วนะ...”


 

                “....”


 

                “ทีนี้นายจะบอกฉันได้รึยังเท็ตสึยะว่านาย...”


 

                “ผมรักคุณ”


 

                “เหะ?!” อาคาชิเบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจน้อยๆ เพราะว่าเขายังพูดไม่ทันจบประโยคคุโรโกะก็เอ่ยขึ้นมาก่อน ดวงตากลมโตนั้นจ้องมาที่เขาด้วยแววตาที่อาคาชิก็ไม่สามารถบอกได้เหมือนกันว่าคุโรโกะกำลังจะสื่อความหมายอะไรออกมากันแน่


 

                เพราะในเวลานี้ดวงตาคู่นั้นของคุโรโกะมันสามารถสื่อออกมาได้หลายความหมายเหลือเกิน


 

                “เดี๋ยวก่อนเท็ตสึยะ ฉันยัง...”


 

                “ผมรักคุณครับ ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรัก...อุ๊บ!” อาคาชิเอื้อมมือไปปิดปากของคุโรโกะที่กำลังบอกรักเขาแบบรัวๆโดยที่อาคาชินั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัวเอาไว้ทันที


 

                “นี่นายกำลังล้อฉันเล่นรึเปล่าเนี่ยเท็ตสึยะ ?” อาคาชิว่าอย่างไม่เชื่อหูของตัวเองพลางจ้องหน้าของคุโรโกะที่มองมาทางเขาด้วยแววตาจริงจัง คุโรโกะค่อยๆดึงมือของอาคาชิออก


 

                “ผมพูดจริงครับ...ผมรักคุณครับอาคาชิคุง รักคุณมาก มากจนผมจะเป็นบ้าแล้ว” คุโรโกะว่าแล้วค่อยๆโน้มตัวเข้าไปใกล้กับอาคาชิก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆประทับลงบนริมฝีปากอิ่มของร่างสูงช้าๆเพื่อเป็นการยืนยันความรู้สึกว่าเขานั้นรักอาคาชิจริงๆ


 

                “นี่ฉันฝันไปอยู่รึเปล่าเนี่ย....” เมื่อคุโรโกะละริมฝีปากออกไปแล้วอาคาชิจึงบ่นพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้น มือบางจึงตบเข้าที่แก้มของอีกคนทันที


 

                เพียะ!


 

                “โอ้ย! นายตบฉันทำไมเนี่ยเท็ตสึยะ!?” อาคาชิร้องออกมาพลางลูบแก้มข้างที่โดนตบน้อยๆพลางมองหน้าของอีกคนด้วยสายตาขุ่นเคือง คุโรโกะที่เห็นดังนั้นจึงลอบยิ้มออกมาน้อยๆ


 

                “ผมก็แค่ทำให้คุณมั่นใจไงครับว่าตอนนี้คุณไม่ได้กำลังฝันอยู่น่ะ”


 

                “ก็จะไม่ให้ฉันคิดแบบนั้นได้ยังละ...จู่ๆนายก็พูดโพล่งออกมาแบบนั้น ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องตกใจไม่ก็ช็อคเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”


 

                “ก็ผมกลัวไม่ได้บอกคุณนี่ครับ...ตอนนั้นพอผมจะบอกคุณคุณก็หายไป พอผมตามคุณเจอคุณก็มาถูกยิงอีก หลังจากที่ผ่าตัดเสร็จถึงคุณหมอจะบอกว่าคุณปลอดภัยแล้วแต่ผมก็ยังกลัวอยู่ดี....กลัวว่าคุณจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วผมจะไม่ได้บอกกับคุณ...”


 

                อาคาชิกระตุกยิ้มขึ้นมาน้อยๆเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนที่เขาจะดึงคุโรโกะมากอดไว้แล้วตบหลังเบาๆ

                “โอ๋ๆ...ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ทีนี้นายก็จะได้บอกรักฉันจนนายเบื่อไปเลยล่ะ” คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ


 

                “ผมไม่มีทางเบื่อหรอกครับ”


 

                “นี่...เอาหูมานี่สิ ฉันมีอะไรจะบอกอะไรนายเหมือนกัน”


 

                “ครับ ?” คุโรโกะขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัยน้อยๆแต่ก็ยอมทำตามที่อาคาชิบอกอย่างว่าง่าย อาคาชิป้องปากและกระซิบที่ข้างหูของคุโรโกะด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


 

                “ฉันก็รักนาย”


 

                “อาคาชิคุง...อื๊อ” เมื่อคุโรโกะหันหน้าไปมองอาคาชิ ร่างสูงจึงอาศัยจังหวะนี้ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้อีกคนแล้วประกบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากบางทันที ลิ้นร้อนแทรกสอดเข้าไปในโพรงปากของร่างบางก่อนที่ลิ้นทั้งสองจะเกี่ยวกระหวัดพันกันอย่างดูดดื่มอย่างไม่มีใครยอมใคร ริมฝีปากอิ่มบดขยี้ลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน จากนั้นมือหนาจึงค่อยๆเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อของร่างบางออกก่อนที่อาคาชิจะค่อยๆไล้ริมฝีปากของตัวเองไปตามซอกคอขาวของคุโรโกะ


 

                “อาคาชิคุง...เดี๋ยวสิครับนี่โรงพยาบาลนะครับ...แล้วคุณก็เพิ่งฟื้นด้วย อ๊ะ!


 

                “ฉันไม่ได้เจอนายตั้งหลายวันนะเท็ตสึยะ..ฉันคิดถึงนายจะแย่อยู่แล้วนะ ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอครับ หืม?” อาคาชิใช้แขนล็อคตัวของอีกคนไว้แน่นแล้วว่าด้วยน้ำเสียงออดอ้อนโดยที่ริมฝีปากนั้นยังคงไม่ละออกมาจากซอกคอของอีกคน


 

                “มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลยครับ ไว้คุณหายดีก่อนแล้วค่อย...อื้อ! อย่ากัดสิครับผมเจ็บนะ”


 

                “ก็ฉันอยากจะเอาตอนนี้นี่นา...นายก็อย่าดิ้นนักสิเท็ตสึยะ”


 

                ปัง!


 

                “คุโรโกะ พี่เซย์จูโร่ฟื้นรึยัง ฉันกับลุงแวะมาเยี่ยม..นั่นนายสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ -_-” เซย์อิจิที่เปิดประตูเข้ามาเห็นคุโรโกะกับอาคาชินั้นกำลังจะทำอะไรบางอย่างอยู่ก็หรี่ตามองทั้งสองคนแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ


 

                “มะ..ไม่มีอะไรครับเซย์อิจิคุง ผมก็แค่เอาน้ำมาให้อาคาชิคุงดื่มแล้วก็ล้มแค่นั้นเองครับ เนอะ..อาคาชิคุง ฮ่ะๆๆ” คุโรโกะพยายามแก้ต่างและดิ้นออกจากอ้อมกอดของอาคาชิแต่อีกคนก็ล็อคตัวเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


 

                “อ้อหรอ....-_-” เซย์อิจิว่าเสียงสูงก่อนจะเอากระเช้าผลไม้ที่ซื้อมาไปวางไว้ตรงโต๊ะที่อยู่ข้างเตียงของอาคาชิ


 

                “วางเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้วไป ฉันจะพักผ่อน ชิ่วๆ” อาคาชิว่าแล้วปัดไม้ปัดมือไล่เซย์อิจิให้ออกไปซึ่งนั่นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พ่อของอาคาชิเดินเข้ามาพอดี


 

                “มีอะไรกัน....อ้าว แกฟื้นแล้วหรอเซย์จูโร่...แล้วนั่นกำลังทำอะไรกันน่ะ” พ่อของอาคาชิที่เดินเข้ามาเห็นอาคาชิกับคุโรโกะกำลังกอดกันแน่นบนเตียงและเสื้อเชิ้ตของคุโรโกะนั้นก็หลุดลุ่ยจึงหรี่ตามองแล้วเอ่ยถามออกมาทันที


 

                “ลูกลุงกำลังจะปล้ำคุโรโกะในโรงพยาบาลแหละลุง”


 

                “ไม่ใช่นะเซย์อิจิคุง คือว่าผมก็แค่ล้มเฉยๆคระ....”


 

                “ก็ใช่น่ะสิ รู้แบบนี้แล้วพ่อกับเซย์อิจิก็รีบๆกลับไปได้แล้วครับ ผมจะพักผ่อน”


 

                “อาคาชิคุง!” คุโรโกะเรียกชื่ออาคาชิเสียงขุ่นแล้วเอาศอกทุ้งเข้าที่ท้องของอีกคนเบาๆ


 

                “ท่าทางแกจะหายดีแล้วนะเซย์จูโร่...เอาเถอะ เห็นแกหายดีแบบนี้แล้วฉันก็พอใจแล้วล่ะ งั้นฉันกับเซย์อิจิกลับก่อนนะ ฉันมีงานต้องไปทำต่อด้วย เชิญพักผ่อนกันตามสบาย”


 

                “จะทำอะไรก็เบาๆกันหน่อยล่ะ ป้าห้องข้างๆเขาเป็นโรคหัวใจอยู่ เกิดได้ยินเสียงนายสองคนเข้าแล้วหัวใจวายตายขึ้นมาแล้วจะยุ่ง”


 

                “ดะ...เดี๋ยวสิครับคุณพ่อ เซย์อิจิคุง...” เซย์อิจิว่าและเดินตามพ่อของอาคาชิออกไปแล้วล็อคห้องให้โดยไม่สนใจคำทักท้วงใดใดของคุโรโกะ เมื่อสองคนนั้นเดินออกไปแล้วอาคาชิจึงหันหน้ามาหาคุโรโกะแล้วยิ้มกริ่มออกมาทันที


 

                “กขค.ออกไปหมดแล้วทีนี้เราก็มาทำต่อจากเมื่อกี้กันเถอะนะ...เท็ตสึยะ~


 

                “ด...เดี๋ยวสิครับอาคาชิคุง อาคาชิคุง!!! อื๊ออ!!!!



 



TalkTalk
ตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายของเรื่อง Please Forget แล้วนะคะ
แล้วไรท์ก็จะเริ่มเปิดให้จองแบบรวมเล่มแล้ว รอติดตามรายละเอียดกันได้หลังฟิคตอนหน้าจบค่ะ

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้เก๊าด้วยนะ <3

ขอโปรโมทฟิคหลักเรื่องต่อไปที่ไรท์จะแต่งต่อจากเรื่องนี้เลยนะคะ กับเรื่อง
Kiseki High School เป็นแนวแฟนตาซีคอมเมดี้นิดๆค่ะ
ฟิคนี้จบไรท์ก็จะเริ่มอัพเรื่องนี้ต่อทันทีค่ะ <3
http://my.dek-d.com/stangjung/writer/view.php?id=1393014


 

                

 


*Miracle TM!*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

593 ความคิดเห็น

  1. #576 fxxkthisfeeling (@ri-chan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:57
    เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็หาเรื่องลวนลามน้องเลยนะคะนายน้อย อรุ่มมม
    #576
    0
  2. #561 I-do-not2012 (@I-do-not2012) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 09:00

    หื่นน!!&#128548;&#128548;&#128547;&#128547;
    #561
    0
  3. #543 Mai Mono (@mai1271) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 01:13
    คนหื่นนนนนน
    #543
    0
  4. #523 Buabee123 (@Buabee123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 15:05
    ตื่นมาก็จัดการหื่นต่อเลยนะคะ //ฟินมากค่ะ
    #523
    0
  5. #424 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 17:40
    เขินและฟินหนักจีจีนาาา ><
    #424
    0
  6. #423 angoonnarakaa (@angoonnarakaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 18:28
    นายน้อยหื่น มากค่ะ >///////<
    #423
    0
  7. #422 angoonnarakaa (@angoonnarakaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 18:28
    นายน้อยหื่น มากค่ะ >///////<
    #422
    0
  8. #421 RikeRR (@sayaka17) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 02:03
    โหววว์ นายน้อยนะคะนายน้อยยฟื้นปุปหื่นปัป! คิดถึงนุ้งครกมากสินะ555 //ไม่ค่อยอยากให้เซย์อิจิคู่กับโควคิเลยอ่า(สันนิฐานไว้555) เรายังคง3pต่อไป555<--ไรท์ข้ามเม้นนี้ไปเหอะะ55
    #421
    0
  9. #419 หด้า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 20:48
    นายน้อยคะ! ฟื้นก็หื่นเลยนะคะ ดีงาม =////=





    ว่าแต่ไรท์จ๋า แล้ว How to get a perfect boyfriend จิแต่งต่อมั้ยยย มันน่ารักอ่าา ชอบบบบ
    #419
    1
    • #419-1 Miyoka✿'' (@stangjung) (จากตอนที่ 19)
      9 ตุลาคม 2558 / 20:55
      แต่งค่า เป็นฟิครองที่อัพตามความสะดวกของไรท์ค่ะ ><
      #419-1
  10. #418 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 19:16
    สนับสนุนกันจริงๆ ล็อคห้องให้ด้วยถถถถถ บริการอย่างดี ว่าแต่ พี่ร้องแบาๆนะเดี๋ยวป้าเขาหัวใจวาย-.,- #อาคาจินเขาว่าคนเพิ่งผ่าตัดห้ามมีเซ็กส์สามเดือนนะ ' '
    #418
    2
    • #418-1 Miyoka✿'' (@stangjung) (จากตอนที่ 19)
      9 ตุลาคม 2558 / 19:23
      อันนี้สามวันก็จะลงแดงแล้วค่ะ 555555
      #418-1
    • #418-2 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 19)
      11 ตุลาคม 2558 / 17:48
      ช่างเป็นคนที่ไม่อดทน เดี๋ยวแผลเปิดเค้าจะซ้ำ-------//โดนกรรไกรเฉียดหัวQwQ;;;;;
      #418-2
  11. #417 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:48
    น่ารักกกก อ้ายยย>< นายน้อยอ่าา เขินนน-//- สงสารชิโรมิอ่ะT^T จบแบบแฮปปี้สินะ...แต่ไว้ใจไรท์ได้มั๊ยอ่ะ? แอบกลัวนิดๆ
    #417
    1
    • #417-1 Miyoka✿'' (@stangjung) (จากตอนที่ 19)
      9 ตุลาคม 2558 / 19:24
      ไว้ใจไม่ได้ค่ะ 55555
      #417-1
  12. #416 mcpc ^_^ (@greenare) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:16
    อ๊ายยยยย ฟินคร่ะะะ รอเรื่องต่อไปและhow to get a perfect boyfriendนะค้าาา
    #416
    0
  13. #415 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:14
    แหมมมม! นายน้อยไม่ค่อยจะ ... หื่น !
    ในโรงพยาบาลก็ยังจะ ... -.,-
    #415
    0