Fic KNB ; (AkaKuro) A Boy

ตอนที่ 3 : {♡} Chapter II ' ·. ที่อยู่ใหม่. (65%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 พ.ค. 60


Chapter II





 

                “โอ๊ย! ในที่สุดก็เสร็จสักที”


 

                คุรันร้องออกมาด้วยความดีใจก่อนจะนอนแผ่ลงกลางพื้นห้องของคุโรโกะทันทีที่เขา คุโรโกะและอิชิกิช่วยย้ายของจากห้องเช่าเก่าของคุโรโกะมาที่อพาร์ตเมนท์ใหม่เสร็จเรียบร้อย


 

                “นอนลงไปได้ยังไงวะ พื้นสกปรกขนาดนี้ ลุกขึ้น!” อิชิกิว่าแล้วใช้เท้าเขี่ยคุรันที่นอนแผ่อยู่ให้ลุก แต่คนตัวเล็กก็หาได้สนใจไม่ ตอนนี้คุรันไม่มีแรงเหลือพอจะขยับตัวอีกแล้ว


 

                 “แน่ใจนะเท็ตสึยะว่านายจะอยู่ที่นี่จริงๆน่ะ ? ฉันคิดว่าที่เก่าดีกว่านะ...”


 

                 อิชิกิละความสนใจจากคุรันหันมาพูดกับคุโรโกะที่กำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่บนเก้าอี้พลางมองห้องใหม่ของคุโรโกะด้วยสายตาหวาดๆ


 

                 ห้องใหม่ของคุโรโกะเป็นห้องแคบๆ มีห้องน้ำแยกหนึ่งห้อง ข้างๆเตียงเป็นโต๊ะแล้วก็ตู้เสื้อผ้า ตรงข้ามกับเตียงเป็นซิงค์สำหรับล้างจาน สภาพห้องและอพาร์ตเมนท์โดยรวมถือว่าทรุดโทรมและซอมซ่อเป็นอย่างมาก ซึ่งถ้าจะให้พูดแล้วที่พักเก่าของคุโรโกะยังดีกว่านี้เยอะ


 

                 อีกอย่างอิชิกิก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ คนที่ย้ายจากที่ดีๆมาที่ที่แย่กว่าเดิมเนี่ย...


 

                 “ไม่ครับ ผมจะอยู่ที่นี่ ที่นี่ใกล้โรงเรียนกว่าที่เก่า ไม่ต้องนั่งรถบัสไปกลับ แล้วอีกอย่างค่าเช่าที่นี่ก็ถูกกว่าตั้งครึ่งนึงด้วย แบบนี้แล้วผมจะได้เก็บเงินซื้อบ้านซื้อรถได้ไวไวไงครับ”


 

                 “ตามใจนายก็แล้วกัน อย่าฝืนตัวเองมากล่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้นะ”


 

                “ขอบคุณนะครับ”


 

                 “...งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ เดี๋ยวต้องเข้าไปจัดการเรื่องที่ร้านหน่อย เฮ้ย! คุรัน จะกลับพร้อมกันเลยมั้ย ?”


 

                 “ไม่อ่ะ เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงฉันต้องแวะเข้าไปในชมรมหน่อย คิดว่าจะเดินจากนี่ไปดีกว่า”


 

                 “โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะ”


 

                 หลังจากที่อิชิกิไปแล้วคุรันก็ลุกขึ้นมานั่งเล่นเกมในโทรศัพท์บนเก้าอี้ของคุโรโกะ โดยที่คุโรโกะนั้นเดินไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วเดินไปหาคุรัน


 

                 “คุรันคุงจะไปด้วยกันไหมครับ ?”


 

                 “ไปไหนอ่ะ ?”


 

                 “ผมจะเอาขนมไปให้คุณป้าที่อยู่ห้อง 409 ครับ พอดีวันที่ผมมาจ่ายเงินมัดจำผมมีโอกาสได้ทักทายเขาก็เลยจะเอาขนมไปฝากแกสักหน่อย”


 

                 “แล้วห้องข้างๆอีกห้องล่ะ ?”


 

                 “อีกห้องผมก็เตรียมมาให้แล้วเหมือนกันครับ แต่ผมยังไม่เคยเจอคนที่อยู่ห้อง 411 เลย ก็เลยกะว่าจะเอาไปให้คุณป้าห้องข้างๆก่อน ส่วนอีกห้องเดี๋ยวถ้าเจอหน้าไว้ค่อยเอาให้ทีหลังครับ”


 

                 “โอเค ถ้างั้นฉันไปกับนายด้วยก็ได้”

 


















 

                 “ขอบคุณมากนะจ๊ะคุโรโกะคุง แต่ว่าทีหลังไม่ต้องเอาอะไรมาให้ป้าก็ได้นะ ป้าอยู่คนเดียว ขนมตั้งเยอะตั้งแยะขนาดนี้ป้ากินไม่หมดหรอก”


 

                 “ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากผมนะครับ ถ้าป้ากินคนเดียวไม่หมดจะไปเคาะเรียกผมมานั่งกินเป็นเพื่อนก็ได้ครับ”


 

                 “หรือจะโทรเรียกผมก็ได้นะครับ ถ้าเรื่องกินนี่ผมว่างมากินด้วยเสมอเลยล่ะครับ” คุรันว่าด้วยน้ำเสียงทะเล้น ทำให้คุณป้าข้างห้องและคุโรโกะหัวเราะออกมาเสียงดัง

 

                 “มีลูกชายน่ารักๆแบบนี้คุณพ่อคุณแม่ของคุโรโกะคุงนี่โชคดีมากเลยนะจ๊ะ”


 

                 “....”


 

                 “คุโรโกะคุง เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ?”


 

                 คุณป้าข้างห้องเห็นว่าคุโรโกมีสีหน้าซึมๆลงก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เช่นเดียวกับคุรันที่เอื้อมมือมาบีบต้นไหล่ของคุโรโกะเบาๆ ทำให้คุโรโกะค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะตอบหญิงวัยกลางคนเสียงเบา


 

                 “ผมเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อหรือแม่หรอกครับ”


 

                 “ตายจริง...ป้าขอโทษนะจ๊ะ”


 

                 “ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” คุโรโกะว่าแล้วโค้งให้กับคุณป้าเช่นเดียวกับคุรัน และขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินกลับเข้าห้องของคุโรโกะนั้น...


 

                 “ขอบคุณพี่มากนะครับที่ช่วยจัดการเรื่องอาจารย์ให้ ไม่งั้นผมแย่แน่”


 

                 “อือ ทีหลังจะทำอะไรก็ระวังๆหน่อยละกัน นี่...ชีทเลข”


 

                 “ขอบคุณครับ”


 

                 เสียงบทสนทนาที่ดังมาจากทางบันไดทำให้คุโรโกะกับคุรันชะงัก และเมื่อเห็นว่าคนที่เดินขึ้นมาเป็นใครคุโรโกะก็เบิกตากว้างพลางอุทานออกมาเสียงดังด้วยความช็อกทันที


 

                 “เหี้ย!


 

                 อาคาชิที่กำลังคุยกับมาซามุเนะอยู่แล้วได้ยินเสียงคนสบถก็เงยหน้าขึ้นไปมองอย่างงงๆ เมื่อเห็นว่าเป็นคุโรโกะเขาก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ส่วนมาซามุเนะที่เดินมาด้วยนั้นขมวดคิ้วยุ่งแล้วจ้องหน้าคุโรโกะด้วยสายตาดุๆทันที ทำให้คุโรโกะรีบเอามืออุดปากไว้ไม่ทัน


 

                 “เมื่อกี้นายด่าฉัน ?” มาซามุเนะ


 

                 “ปะ..เปล่าครับ ผ..ผมไม่ได้ด่าพี่ครับ จริงๆนะครับ” คุโรโกะรีบละล่ำละลักว่า เพราะอีกคนนั้นเป็นถึงลูกชายของผู้อำนวยการโรงเรียนที่เขากำลังเรียนอยู่ ขืนไปมีเรื่องด้วยคงจะโดนไล่ออกสถานเดียว


 

                 “อ๋อ นึกออกละ...”


 

                 “...”


 

                 “...นายเป็นแฟนของอาคาชินี่ ชื่ออะไรนะ ?”


 

                 “ผมไม่ใช่แฟนของเขานะครับ!


 

                 “ฉันถามว่านายชื่ออะไร” มาซามุเนะพูดเสียงเข้มขึ้น ใบหน้านิ่งๆเริ่มฉายแววหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อย ทำให้คุโรโกะรีบตอบชื่อของตัวเองออกไปแทบไม่ทัน


 

                 “ค..คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ”


 

                 .


 

                 .


 

                 ฮือ นี่เขาเป็นลูกผอ.ไม่ใช่ลูกมาเฟียหรืยากูซ่าใช่มั้ยอ่ะ ทำไมน่ากลัวอะไรเบอร์นี้ T T


 

                 มาซามุเนะพยักหน้ารับหลังจากได้ยินคำตอบ สายตาของเขาเหลือบไปมองคุรันที่ยืนอยู่ด้านหลังคุโรโกะอยู่นานโดยคุรันนั้นจ้องหน้าอีกคนกลับพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ก่อนที่มาซามุเนะจะเบนสายตาหันไปพูดกับอาคาชิที่ยืนอยู่ข้างๆ


 

                 “อาคาชิ ฉันขอตัวกลับก่อนนะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาปรึกษาได้”


 

                 “อ่า...ขอบคุณครับ”


 

                 คุรันเกาหัวแล้วมองตามมาซามุเนะไปอย่างงงๆ และเมื่อดูเวลาในนาฬิกาข้อมือก็พบว่าถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้วเหมือนกัน


 

                  “คุโรโกะ ฉันต้องไปละ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”


 

                 “ค..คุรันคุง เดี๋ยวสิครับ คุรันคุง!


 

                 คุโรโกะตะโกนเรียกคุรันไล่หลังไปแต่ก็ไม่เป็นผล อีกคนวิ่งลงบันไดไปจนลับสายตา ทำให้ตอนนี้เหลือแค่คุโรโกะกับอาคาชิเพียงลำพังสองคน


 

                 “นายชอบฉันหรอ ?”


 

                 “หา ? พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณน่ะครับ ลืมเขย่าขวดก่อนกินยารึไง” คุโรโกะเอามือเท้าเอวแล้วสวนกลับไปทันทีเมื่อจู่ๆอีกคนก็พูดอะไรพิลึกๆขึ้นมาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย


 

                “ถ้าไม่ใช่ งั้นก็แสดงว่านายเป็นสโตกเกอร์”


 

                อาคาชิว่าพลางขยับกรอบแว่นของตัวเองเล็กน้อย นั่นทำให้คุโรโกะอ้าปากค้างพลางขมวดคิ้วยุ่งแล้วมองหน้าอีกคนด้วยสายตาที่งุนงงหนักกว่าเดิม


 

                “ผมเนี่ยนะสโตกเกอร์ ? ผมไปสโตกอะไรใครตอนไหนมิทราบครับ ?”


 

                “ก็นายตามฉันมาถึงที่พักเลยเนี่ย แบบนี้ถ้าไม่ได้ชอบก็แสดงว่าเป็นพวกสโตกเกอร์....หรือไม่ก็เป็นพวกโรคจิตนั่นแหละ”


 

                โอ้โห...


 

                .


 

                .


 

                คือด่าอะไรมานี่ไม่ได้ดูตัวเองเลยนะพ่อคุณ...


 

                “จะบ้าหรอครับ! ผมไม่ได้ตามคุณมาสักหน่อย แต่ที่ผมมายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เพราะผมเพิ่งย้ายของเข้ามาอยู่ที่นี่ต่างหากล่ะ! แล้วก่อนจะมาหาว่าผมเป็นพวกโรคจิตก็หัดดูตัวเองซะก่อนเถอะครับว่าระหว่างคุณกับผมใครกันแน่ที่โรคจิต!


 

                “นายเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่งั้นหรอ ?”


 

                อาคาชิเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นๆเล็กน้อย คุโรโกะแอบเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของอีกคนแอบฉายแววดีใจน้อยๆขึ้นมาแวบนึง แต่มันก็แค่เสี้ยววิจริงๆ นั่นเลยทำให้คุโรโกะคิดว่าบางทีเขาอาจจะตาฝาดไป


 

                “ก็ใช่น่ะสิครับ ถ้าผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ผมก็ไม่ย้ายมาให้คนโรคจิตอย่างคุณกล่าวหาว่าผมเป็นโรคจิตหรือสโตกเกอร์หรอก!” คุโรโกะว่าพลางทำหน้ายู่ใส่อีกคน นั่นทำให้อาคาชิเริ่มทำหน้าบึ้งขึ้นมาน้อยๆ


 

                “นี่นายหลอกด่าฉันว่าเป็นโรคจิตมาสองรอบแล้วนะ”


 

                “ก็แล้วมันมีคนปกติที่ไหนจะแอบตามคนอื่นเข้าไปถึงในห้องแต่งตัวที่เขียนหน้าประตูตัวเท่าควายว่าห้ามคนนอกเข้ากันล่ะครับ ?”


 

                “แล้วนายไม่คิดบ้างหรอว่าทำไมฉันถึงแอบเข้าไปในนั้นน่ะ”


 

                จู่ๆอาคาชิก็เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น ทำให้คุโรโกะนั้นเผลอชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบกลับเข้าสู่โหมดเดิมแล้วตอบกลับอีกคนไปทันที


 

                “ก็คุณเป็นโรคจิตไงครับ”


 

                “ใช่ที่ไหนล่ะ...” อาคาชิเว้นจังหวะแล้วจ้องหน้าของอีกคนก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปปัดหน้าม้าที่ปรกหน้าของอีกคนเบาๆ “...ที่ฉันแอบตามเข้าไปเพราะว่าฉันชอบนายต่างหาก”


 

                “หา!?


 

                “เอ่อ...คือ...ฉันหมายถึงคุโรโกะจังน่ะ”


 

                อาคาชิแก้ต่างแล้วรีบชักมือของตัวเองกลับทันที ทำให้คุโรโกะร้องอ๋อออกมาเบาๆแล้วค่อยๆแค่นเสียงหัวเราะออกมาในลำคอเล็กน้อย


 

                “เหอะ ว่าละเชียว”


 

                “ฉันให้เวลานายยี่สิบนาที” อาคาชิกอดอกมองหน้าอีกคนด้วยสายตาราบเรียบ โดยที่คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นแล้วขมวดคิ้วยุ่งอีกครั้งด้วยความงุนงง


 

                “คุณมาให้เวลาผมทำไมมิทราบครับ”


 

                “ฉันก็ให้เวลานายกลับไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วมาหาฉันที่ห้องน่ะสิ”


 

                “แล้วทำไมผมต้องไปดะ..”


 

                “สมองนายนี่สะสมขี้เลื่อยเอาไว้จนกินพื้นที่ความจำไปหมดแล้วรึไงว่าตอนนี้นายเป็นขี้ข้าฉันอยู่น่ะ”


 

                โห! โกรธมาก! ไอ้แว่นหัวแดงนี่มันกล้าดียังไงถึงได้มาด่าผมว่าโง่น่ะ ถึงแม้ว่าผมจะสอบตกแล้วต้องซ่อม ตกแล้วต้องซ่อมซ้ำไปมาแต่ผมก็...


 

                .


 

                ,


 

                เออว่ะ...ก็โง่นี่หว่า...


 

                “ถ้าภายในยี่สิบนาทีนายไม่มาที่ห้องฉัน ฉันจะเอาเรื่องนายไปตั้งกระทู้ในพันทิป”


 

                คุโรโกะอยากจะกรีดร้องแล้วเดินเข้าไปบีบคอผู้ชายตรงหน้าให้ตายสักวันละสิบยี่สิบรอบ แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดในใจ เพราะเงินที่เขาเก็บมาเขาต้องเอาไปซื้อบ้านซื้อรถไม่ใช่เอาไปเป็นค่าประกันตัวเองออกมาจากคุก!


 

                ร่างเล็กทำท่าทีฮึดฮัดใส่อีกคนเล็กน้อยก่อนจะกระทืบเท้าเดินไปที่ห้องของตัวเอง แต่ทว่า


 

                “นี่ผมเป็นแค่ขี้ข้านะครับไม่ใช่นักโทษ ไม่ต้องเดินตามมาคุมถึงหน้าห้องก็ได้!


 

                “พูดบ้าอะไรของนาย ฉันจะกลับห้องฉันต่างหาก” อาคาชิตอบกลับเสียงขุ่นเล็กน้อย คุโรโกะที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องของตัวเองนั้นเหลือบมองอีกคนที่เดินผ่านไปด้านหลังด้วยสีหน้าหวาดระแวงทันที


 

                .


 

                .


 

                ไม่หรอกมั้ง ไรท์เตอร์เรื่องนี้คงจะไม่ใช้มุกนิยายรักหวานแหววที่พระเอกนางเอกต้องอยู่ห้องติดกันหรอกนะ...อย่าเลยนะครับไรท์ มันเกร่อเกินไปนะครับ...


 

                อาคาชิเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 411 ก่อนจะล้วงกุญแจที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาไขประตูแล้วเดินเข้าห้องไป นั่นทำให้คุโรโกะเอาหัวโขกกับประตูห้องตัวเองแล้วกรีดร้องในใจทันทีด้วยความเจ็บใจที่เขาเดาใจไรท์เตอร์เรื่องนี้ถูก


 




 

Loading 65%
คนนึงก็ดื้อ ขี้เถียง ขี้โวยวาย อีกคนก็ปากร้ายแถมยังซึนอีก
เป็นแบบนี้แล้วชาตินี้สองคนนี้จะได้ลงเอยกันมั้ยเนี่ย 5555 .ปาดเหงื่อ


มาต่อหลังสอบไฟนอลเสร็จนะคะ จุ๊บ
เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า~




 








O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

83 ความคิดเห็น

  1. #82 marionette202 (@marionette202) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 10:54
    ไรเตอร์แกล้งน้องงงงงงงง!!55555555
    #82
    0
  2. #79 aumfoutuf22 (@aumfoutuf22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:24

    ไรท์มาต่อนะคะรออยู่

    #79
    0
  3. #78 Nijiking (@Nijiking) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:43
    รอ~~~นะไรต์
    #78
    0
  4. #77 Akashi Tetsuya (@282SK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 13:31
    กลับมาต่อเร็วๆนะฮะ~~
    #77
    0
  5. #72 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 08:25
    พ่อคนซึนคะบอกว่าชอบเขาไปตรงๆก้อจบแล้ว อะไรคือชอบเขาตอนแต่งหญิงคะ
    #72
    0
  6. #71 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 02:38
    งื้อ นะระอะ
    #71
    0
  7. #70 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:45
    น้องเดาถูกคะ 55555
    #70
    0
  8. #69 Muggle-G (@Muggle-G) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 22:50
    โถพ่อคนจนอาคาชิ ทำไมพี่ถึงจนอะไรเบอร์นี้ การเงินมีปัญหาใส่ชุดนักศึกษาแล้วเดินมาหาพี่นะคะ5555 พร้อมส่งเสียค่ะ
    ฮาน้องอ่ะความเดาใจไรท์เตอร์ถูกนี้ น่าสงสารเขานะคะ555 รีบๆมาต่อนะคะไรท์ปูเสื่อรอค่ะ
    #69
    0
  9. #68 0954313231 (@0807609091) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:25
    5555กัดกันได้น่ารักมากกก555 รออ่านนะค่ะ สู้ๆค่า
    #68
    0
  10. #67 Akashi Yumi (@AkaYumi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    นายน้อยมุมใหม่gg 555 กัดกันน่ารักดี รอต่อนะเคอะ
    #67
    0
  11. #66 Parkinson (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 17:40
    นึกภาพนายน้อยจนไม่ค่อยออกเลยค่ะ5555 รวยมาทั้งชีวิต ถถถถถ น้องดูฮามากๆเลย5555 สนุกดีค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #66
    0
  12. #65 nichanan00008 (@nichanan00008) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 17:12
    เดี๋ยวนะ........ทำไมนายน้อยถึงมาอาศัยอยู่ที่แบบนี้กานนนนนน
    ฮือๆมาดนายน้อยหลุดเลย
    #65
    0