(Tokyo Ghoul) Optional เส้นทางที่ฉันเลือก

ตอนที่ 17 : Join the Aokiri

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    12 ต.ค. 60






วันนี้ขณะที่กำลังนั่งเล่นเพลินๆกับอายาโตะอยู่นั้นเองจูๆก็มีลูกน้องในหน่วยของหมอนั่นวิ่งพรวดเข้ามาในห้องแล้วตะโกนบอกว่าพวก CCG. กำลังบุกมาที่นี้

พอเขาได้ยินก็รีบบอกให้ฉันรีบลุกแล้วจัดการสวมผ้าคลุมของกลุ่มอาโอกิริ หยิบมีดสั้นกับดาบสั้นของฉันที่ขายึดไปเอามาคืนให้ก่อนหันไปบอกลูกน้องสองคนของเขาแล้วเดินออกไปจากห้อง

"ไปหลบอยู่ที่ปลอดภัยก่อนนะพอเรื่องจบจะไปรับ" เขากล่าวโดยไม่ลืมที่จะเอามือใหญ่นั้นลูบหัวเบาๆแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
.
.
.
.
.
พอเขาไปลูกน้องสองคนนั้นก็รีบเข้ามาแล้วคุ้มกันพาไปที่ปลอดภัยพวกเราทั้งสามเดินออกมาไกลจากบริเวณที่น่าจะเกิดการปะทะกันตลอดสองข้างทางที่ผ่านมาช่างเงียบงันจนน่ากลัว

ดูเหมือนหมอนั่นคงกำชับลูกน้องไว้ว่าให้ไปทางที่ต้องหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไว้สินะก็ดีแต่ในใจทำไมรูสึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยนะรู้สึกไม่ดีเอาซะเลยสิแล้วพี่จะเป็นบางนะรายนั้นยิ่งน่าห่วงอยู่

แต่พอคิดจะหาวิธีก็ไม่ใช่ว่าจะยากอะไรแต่ว่านะสองคนนี้ก็มีบุญคุณจะฆ่าก็กะไรอยู่งั้นให้ไปไกลและปล่อดภัยกว่านี้แล้วกันค่อยทำให้สลบละกัน

พอฉันคิดได้ดังนั้นจึงเดินตามไปอย่างเงียบๆเพื่อรอจังหวะที่เหมาะสมในการจัดการพวกเราเดินมาได้ไกลพอสมควรฉันจึงค่อยเดินให้ช้าลงเว้นระยะให้ทั้งสองอยู่ข้างหน้าพอประมาณจึงค่อยหยิบหน้ากากจากมิติมาสวมใส่

เรียกพลังอีกอย่างที่ไม่ค่อยใช้ออกมาพุ่งสายโซ่สองเส้นไปตวัดร่างสองร่างที่อยู่ข้างหน้าแต่ดูเหมือนทั่งสองจะรับรู้ได้ถึงอันตรายจึงรีบกระโดดหลบแต่มีคนหนึ่งหลบไม่ทันจึงถูกฟาดไปเต็มแรงจนอัดติดกับผนัง

ส่วนอีกคนก็ตั้งการ์ดเตรียมสู้อยู่ไม่ไกลจึงรีบสั่งให้โซ่สองเส้นพุ่งโจมตีและสั่งให้อีกสองจับกุมอีกคนที่น่าจะสลบไปแล้วเพื่อป้องกันไว้ก่อน

โซ่สองสายพยายามตวัดฟาดให้โดนหรือไม่ก็ทำให้เกิดบาดแผลจากปลายโซ่ที่เป็นมีดแหลมคมแต่ทว่าหมอนั่นจะหลบได้ทุกครั้งแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีบาดแผลละนะ

เมื่อสถานการณ์ดูจะเลวร้ายเขาจึงรีบเรียกคากุเนะสายโควคาคุออกมาเพื่อโต้ตอบอาวุธทั้งสองต่างโลมรันกันไปมาอย่าดุเดือดต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันจนฉันอดทนต่อไปไม่ไหม

จึงรับเรียกมาอีกสองแล้วสั่งให้ทั้งสี่พุ่งไปพร้อมกับกระโจนร่างออกไปข้างหน้าชักดาบสั้นกับฝักพุ่งไปตัดคาคุเนะของหมอนั่นให้เขาออดจากกันด้วยความเร็วทั้งหมด

ตวัดปลายดาบจนสร้างบาดแผลฉกรรจ์ที่หลังจนเลือดสีแดงไหลออกมามากมายเมื่อเท้าแตะพนังจึงรึบพึ่งตัวออกไปออกครั้งยื่นขาตวัดเตาะซ้ำที่แผลออกแรงให้อีกฝ่ายเสียหลักก่อนพุ่งโซ่ทั้งสี่สายฟาดร่างอีกฝ่ายให้เต็มแรง

จนร่างนั้นอัดติดกับพนังจนกำแพงเกิดร้อยร้าวกดให้ร่างนั้นจมลงไปเรื่อยๆจนแน่ใจว่าเขาสลบไปแรกจึงยกออกแล้วรีบสั่งให้ไปพันรอบตัวของอีกฝ่ายวิ่งออกมาจากที่ๆเกิดการต้อสู้ให้ไกลที่สุด

เมื่อแน่ใจจึงวางร่างทั้งสองนั้นไว้สะบัดดาบให้คราบเลือดที่ติดหลุดออกไปค่อยเก็บเข้าฟักจัดการปัดฝุ่นและจัดชุดให้เข้าที่มัดผมม้าเพื่อจะต่อสู้ได้สะดวกๆ

รีบมุ่งไปยังจุดหมายที่ตั้งไว้แต่แรกคือตามหาพี่และอายาโตะว่าทั้งสองคนนั้นจะปลอดภัยดีไหม
.
.
.
.
.
.
.
ระหว่าทางก็ค่อยปะทะกับCCGบ้างตอนนี้ร่างกายก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากเป็นผลจกการเรียกใช่โซ่มิติมากเกินไปเพราะการเรียกใช่แต่ละครั้งต้องใช้พลังงานอย่างมากเลยที่เดียว

ทำให้ร่างกายมีบาดแผลเล็กน้อยจากความพลาดพลั้งเนื่องจากร่างกายอ่อนแรงฉันต้องลากสังขารเดินมาเรื่อยจนปะเข้ากับคนที่อายาโตะเคยบอกว่าชื่อ โนโร่  ที่เคยพบก่อนในฐานตอนที่อยู่กับอายาโตะ

ต่างๆคนก็ต่างมองหน้ากันอย่างไม่วางตาในขณะนั้นเองโดยรอบเกิดบรรยากาศกดดันน้อยๆจนฝ่ายคุณโนโร่เป็นฝ่ายที่เดินออกไปก่อน

ฉันมองตามแผ่นหลังนั้นแล้วจึงวิ่งตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆจนมาถึงบริเวณลานโล่งเลยเพ่งสำรวจไปรอบจะพบกับเจ้าหน้าที่CCG 3 นาย พี่

และอายาโตะที่มีสภาพบาดเจ็บสาหัสตามร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ตอนนั้นเองที่เห็นทำให้ร่างกายร้อนระอุไปด้วยความโกรธ 

จิตสังหารแพร่ออกมาอย่างกับพลุแตกพร้อมฆ่าฟันทุกสิ่งดวงตาภายใต้หน้ากากวาวโรจน์ราวสัตว์ป่าผู้หิวกระหายแต่ทว่าพอลองสงบใจลงดูแล้ว

และประเมินสถานการณ์จึงเข้าใจได้ทันที่ว่าคนที่ทำคือพี่งั้นเองจึงได้สงบใจให้กลับเป็นดังเก่าและคลายจิตสังหารลงยืนมองเหตุการ์อย่างสงบเงียบ 

กระทั่งมีเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นขัดจังหวะทุกๆอย่างซึ่งตนเหตุมาจากตัวคุณโนโร่นั้นเองตัวคุณโนโร่เองก็หยิบนาฬิกานั้นขึ้นมาแล้วกดปิดมันเก็บไว้ในเสื้อเหมือนเดิม

ค่อยเดินไปหาร่างที่นอนอยู่บนพื้นแล้วจับยกขึ้นมาพาดบ่าก่อนเดินออกไปในคราแรกว่าจะเดินไปหาพี่แต่พอลองคิดว่าเดินไปตอนนี้ยิ่งจะทำให้เป็นอันตรายต่อพี่

เพราะอาจจะเป็นข้อสงสัยว่ารู้จักกับจิ้องจอกสีเงินผู้แสนจะลึกลับจึงได้แต่เดินตามหลังของคนสองคนนั้นไปแต่ก็ไม่เริ่มที่จะหันไปมองพี่อย่างห่วงใย
.
.
.
.
.
.
เดินมาได้เรื่อยๆเป็นเวลานานพอสมควรจนมาถึงที่ๆน่าจะเป็นจุดนัดพบของอาโอกิริที่เหลืออยู่พวกเขาจึงหยุดฉันเองก็เช่นกัน

"โอ้ ไม่คิดว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง  จิ้งจอกเงิน"

"เออ"

คนที่ทักไม่ใช่ใครนั้นก็คือทาทาระนั้นเองพอลองมองดีๆคนข้างๆนั้นก็เป็นเด็กน้อยคนนั้นที่ไม่รู้จักชื่อเลยสักครั้งแต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าเด็นนั้นอันตรายอย่างมาก

ส่วนที่ทำไม่ถึงเหมือนรู้จักกันนะหรอ? นั้นคงเพราะเมื่อ 1 ปีก่อนเคยพบกันโดยบังเอิญ(หรอ?)และเคยพยายามถูกชวนให้มาเข้าร่วมกับอาโอกิริแต่สุดท้ายตอนนั้นก็ได้ปฏิเสธไป

"ทำไมถึงมาอยู่นี้?เปลี่ยนใจจะมาเข้าร่วมแล้วหรือยังไง?"

"......"

"หึหึหึ  ช่างเถอะแต่ฉันยังยืนยันที่จะเอาเธอมาเข้าร่วมกับเราอยู่"

"...หึ.."

"งั้นฉันมีข้อเสนอ..ฉันรู้เธอเป็นพวกชอบอิสระไม่ชอบถูกบังคับถ้าเธอมาเข้าร่วมกับฉันจะยอมให้ทำอะไรตามใจได้ทุกอย่าง จะเข้าออกจากกลุ่มเมื่อไรก็ได้ไม่ว่าแต่เมื่อฉันสั่งงานต้องทำทุกอย่างและซื่อสัตย์ต่ออาโอกิริ"
.
.
.
"........55555555555ไม่คิดว่าคนอย่างนายจะเสนออะไรที่มันโครตน่าขันเท่านี้เลยนะ5555"

".........."

แต่ในทางกลับกันนั้นถือเป็นข้อเสนอที่ดีถ้าเข้าร่วมด้วยอาจจะคอยช่วยคนอื่นๆได้มากกว่านี้พวกคุณโทวะกะกับพี่น่าจะปลอดภัยถ้าลองขอไม่ให้ไปยุ่งกับคนของอันเทย์คุ

และอาจจะแข็งแกร่งขึ้นด้วยถ้าได้อยู่กับพวกนี้ถึงแม้มันจะเสี่ยงมากแต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ว่าผลมันจะเป็นยังไงละนะลองสักตั้งคงไม่เสียหายอะไรละมั้ง

"น่าสนใจและบ้าบิ่นดี..งั้นขออีกอย่างฉันขอเด็กคนนั้นมาเป็นคุ่หูคงไม่มีปัญหาสินะ"

"ก็ได้ไม่มีปํญหา"

"ดี"
.
.
.
.
ทว่าเมื่ออายาโตะที่ถูกหามอยู่บนบ่าของคุณโนโร่ตื่นขึ้นมาก็รีบดิ้นตัวลงจากบ่าเขาตกลงมาแต่ก็มีลูกน้องสองคนมาพยุงแต่ก็ถูกสลัดออก

สองคนนั่นก็คือคนที่หมอนั่นให้ไปคุ้มครองฉันดูเหมือนจะปลอดภัยสินะดีแล้วแต่อาการของอายาโตะที่พยายามจะไปที่ไหนสักแห่งคงเพราะว่าสัญญากับฉันว่าจะไปรับ

จึงต้องพยายามลากสังขารไปหาฉันสินะเมื่อคิดได้ดังนั้นเองจึงเดินไปหาร่างแกร่งของเขาแล้วใช้มือทั้งสองข้างพยุงเข้าขึ้นมาดูเหมือนนั้นจะทำให้หมอนั้นแปลกใจเล็กน้อยละนะ

"อยู่นิ่งๆสินายจะไปไหนร่างกายแบบนี้แทบยืนจะไม่ไหวยังจะดันทุรังอีก" ฉันทำเสียงดุใส่

"..........เมย์หรอ .......แล้วทำมะ-" เหมือนว่าอายาโตะจะจำเสียงเราได้แหะฉันเลยเอานิ้วชี้ที่วางมาจรดตรงริมฝีปากเป็นเชิงให้เขาเงียบ

"ดูเงียบๆแล้วหลังจากนี้จะอธิบายทุกอย่างให้ฟังนะ"

"อืม"

เห็นยังงั้นจึงได้เรียกให้ลูกน้องของเขามาช่วยแล้วกลับไปเผชิญหน้ากับทาทาระดูเหมือนหมอนั่นเองคงจะรอให้ฉันเปิดเผยตัวจริงและรอคำตอบการเข้าร่วมอยู่สินะ

เราทั้งสองต่างจ้องมองกันและต่างฝ่ายก็เงียบใส่กันจึงตัดสินใจยกมือเรียวสวยค่อยๆยกปลดหน้ากากจิ้งจอกที่สวมใส่อยู่ออกที่ละนิดจนเผยใบหน้าอันแสนงดงามต่อหน้าทุกคนก่อนจะเริ่มขยับปากพูดบางสิ่ง

"ฉัน คาเนกิ เมย์ หรือจิ้งจอกเงินขอตอบรับการเข้าร่วมกับอาโอกิริ"


"ดี..งั้นตอนรับสู่อาโอกิริ  คาเนกิ  เมย์"





END  SEASON 1

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


จบภาค 1 แล้วววววววว
เย้!!!!!!
เป้าหมายต่อไปภาค 2  ซึ่งจะอ้างอิงมาจากมังงะคงไม่เหมือนกับในอนิเมะสักเท่าไรอาจจะมีแทรกมานิดหน่อย
ยังไงวันนี้ก็พอแค่นี้เค้าขอตัวไปนอนก่อนนะ
บายยยยยย

.
อย่าลืมเม้นท์เป็นกำลังใจและติชมด้วยน้าาาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

137 ความคิดเห็น

  1. #112 pung_pon (@pung_pon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 09:55
    ค้างงง ต่อเร็วๆน้าาา
    #112
    1
    • #112-1 starbook (@starbook) (จากตอนที่ 17)
      13 ตุลาคม 2560 / 19:32
      ค่าาาาาา
      #112-1