จุุดเริ่มต้น

ไม่รู้ว่า จะเขียนอะไรดี แค่รู้สึกว่าอยากเขียนอะไรก็ได้ รู้สึกว่าการที่จะเริ่่มต้นการเขียน เราต้องลงมือ แม้ว่าในหัวจะไม่มีอะไร ก็ขอเขียนแบบออกมาจากใจก่อนแล้วกัน เชื่อว่าคนทุกคนคงมี "ความรู้สึก" ใดๆ อยู่ทุกชั่วขณะ แต่ "ความรู้" อาจไม่สามารถเกิดขึ้นได้เสมอทุกนาทีไป จึงคิดว่าการเขียนครั้งแรกนี้ก็เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นโดยอาศัยจากความรู้สึกเป็นหลักแล้วกัน

อากาศเช้านี้ดีมาก หนาวสบายๆ ที่จริงก็เป็นอย่างนี้มาสามสี่วันแล้ว เมื่อก่อนเคยเกลียดอากาศหนาว และคิดว่ายังไงซะอากาศร้อนก็คงดีกว่า อย่างน้อยถ้าร้อนก็ยังมีพัดลม แต่พอถึงฤดูร้อน ก็ก่นด่าฟ้าฝนว่าทำไมอากาศถึงได้ร้อนอย่างนี้ อยากให้ฝนตกจัง พอฝนตกก็เข้าอีหรอบเดิม บ่นว่าท้องฟ้าอีก แต่ตอนนี้ความคิดอย่างนั้นมันเริ่มจางหายไปบ้างแล้ว อาการหงุดหงิด บ่นว่าอากาศทุกครั้งที่รู้สึกว่าไม่พอดี (สำหรับตัวเอง) เริ่มลดลงไป อาจเป็นเพราะส่งนหนึ่งโตขึ้นด้วยหรือเปล่า เลยเรียนรู้ที่จะอดทนและปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป เริ่มมองเห็นว่ามนุษย์เราต้องอยู่ร่วมกับธรรมชาติ การปรับตัวให้เข้ากับธรรมชาติจึงเป็นเรื่องจำเป็น และคิดว่าน่าจะทำให้เราไม่เป็นคนเหยาะแหยะ อ้างโน่นโทษนี่อยู่เรื่อยไป เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าเราจะโยนความผิดที่ให้ใคร คนที่รู้สึกแย่เอง ก็คือ "เราเอง" และตอนนี้ ก็สามารถอาบน้ำอุณหภูมิแปรผันตามอากาศได้อย่างสบายตัว แม้จะหนาวตัวสั่นในช่วงแรกๆ บ้าง แต่ก็คงอย่างที่มีคนเคยพูดไว้นั่นแหละ "ทุกอย่างมันยากตรงที่เริ่มต้น" หากออกตัวไปแล้ว มันก็ไม่ได้ยากเย็นมากมาย เผลอๆ อาจสนุกและรู้สึกดีด้วยที่สามารถทำได้สำเร็จ คำพูดของท่าน ว.วชิรเมธีที่ว่า "ยากเพราะคิด สัมฤทธิ์เพราะทำ" คงเป็นอีกคำคมหนึ่งที่สามารถใช้ได้ในสถานการณ์เช่นนี้ (และคาดว่าในอีกหลายๆ สถานการณ์)

แต่แม้มนุษย์เราจะพยายามปรับตัวเข้ากับธรรมชาติอย่างไร บางครั้งก็ดูเหมือนว่าธรรมชาติจะโหดร้ายกับมนุษย์มากเหลือเกิน อย่างในตอนนี้ที่สถานการณ์น่้ำท่วมในบ้านเรากำลังวิกฤต จากภาคเหนือ อีสาน กลาง ที่ยังไม่ทันพ้นภัย ภาคใต้ก็มาประสบอีก ตอนที่เริ่มมีข่าวว่าน้ำท่วมแถบเหนือ อีสาน ตัวเองนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่พอถึงคราวภาคใต้ อันเป็นบ้านเกิดของตัวเองและถิ่นที่เคยไปเยือน พร้อมทั้งมีโทรศัพท์จากพี่ (ที่ในตอนแรกแอบกังขาว่าเวอร์ไป) ว่าตอนนี้น้ำท่วมที่หาดใหญ่ถึงจมหัว ไฟฟ้าดับทั่วเมือง โทรศัพท์มือถือใช้ไม่ได้ ก็เริ่มรู้สึกกับความเดือดร้อนของคนที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์น้ำท่วมมากขึ้น บางอารมณ์แอบนึกสนุก(แผลงๆ หรือเปล่า?) ว่าอยากลองอยู่ในพื้นที่ที่ต้องเดือดร้อนแบบนั้นบ้าง เป็นพวกประเภทที่อยากมีส่วนในเหตุการณ์สำคัญๆ แต่พอคิดไปคิดมา ประกอบกับได้ติดต่อกับเพื่อนและพี่อีกหลายๆ ครั้ง ก็คิดว่ามันคงไม่สนุกหรอก ต้องอยู่ในความมืด ออกไปไหนไม่ได้ แล้วก็ต้องคอยรีบชื้ออาหารมากักตุนไว้เมื่อมีโอกาส ในตอนนี้ ไม่รู้ว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้ยังไงเหมือนกัน หากเหลือเวลาจากการเรียน และสถานการณ์เอื้ออำนวยซักนิด (เป็นคนมีเงื่อนไขเยอะอยู่่) ก็อยากออกไปทำอะไรช่วยผู้ประสบภัยเหมือนกัน ในที่นี้ ขออธิษฐานให้สถานการณ์น้ำท่วมคลี่คลายโดยเร็ว และขอให้ผู้ที่ได้รับผลกระทบทุกท่านมีกำลังใจดีๆ รับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ได้โดยดีพลันเทอญ....

จากตอนแรกที่ไม่รู้จะเขียนอะไร แค่รู้สึกว่าอยากเขียน ต้องเขียนอะไรออกมา แล้วก็พอถูๆไถๆ ไปบ้าง เรื่องแรกที่เริ่มก็ช่างดูคลาสสิคเหลือเกิน คือ อากาศ ซึ่งถือว่าเป็นประเด็นที่เป็นกลาง เหมาะแก่การเริ่มต้นบทสนทนาในหลายๆ วัฒนธรรม อาจเหมือนกับบทความนี้ (ถ้าจะเรียกอย่างนั้นได้) ที่เป็นเสมือนจุดเริ่มต้นแรกสำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคย แต่ "อยาก" ที่จะเริ่มสร้างงาน หรือถ้าในการพูดก็คือ การเปิดบทสนทนา ที่ไม่ส่อหรือสื่อถึงความคิดของผู้พูดมากนัก และอาจเป็นการหยั่งเชิงฝ่ายตรงข้ามแบบเกริ่นๆ ไปด้วย สำหรับบทความนี้ ฝ่ายตรงข้ามของผู้เขียนก็คงเป็น "ผู้อ่าน" (ถ้าหากจะมีบ้าง) ซึ่งความหวังของผู้ที่เขียนก็คงเป็นการที่ได้รับทราบ feedback จากสิ่งที่ตนเขียนไป ซึ่งจะมีหรือไม่ก็คงแล้วแต่ความสมัครใจของแต่ละท่านเอง

Thank You for Reading.............

จุุดเริ่มต้น

ความคิดเห็น