คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย You lift me up You lift me up | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฉันมีความสุข ทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอ

ฉันมีความสุขทุกครั้ง ที่เธอจำเรื่องของฉันได้

ฉันมีความสุขทุกครั้ง ที่เห็นเธอหัวเราะ

ฉันมีความสุขทุกครั้ง ที่เธอมีความสุข

เพราะเธอคือ ทุกอย่างของฉัน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 เม.ย. 58 / 14:56


You lift me up

 

ทางเดินมืดสลัว สองข้างทางเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมติดกันเป็นแนวยาว ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อต้องการไปให้พ้นจากบรรยากาศน่ากลัวนี่ ฉันเดินมาหยุดพักที่ระเบียง มองออกไป เห็นท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงส้ม เป็นการบ่งบอกว่าเป็นเวลาเย็นมากแล้ว และฝนกำลังตก การเรียนคาบสิบเสร็จแล้วยังต้องทำเวรประจำวันต่อ เป็นอะไรที่เหนื่อยจริงๆ ฉันคว้ากระเป๋าแล้วเดินต่อ

ฟุบ

กรี๊ดดดดดดดดดด…….

โอ้ยย แสบหูจริงๆเลย  แค่นี้ทำเป็นใจสั่นไปได้ 

วิว ”  ฉันหันไปหาต้นเสียง วิว เพื่อนสนิทฉันนั้นเอง เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย   มาได้ไงเนี่ย  ไหนบอกกลับบ้านไปแล้ว

ไปส่งงานมา  แล้วเห็นเธอตอนลงบันไดพอดี

ห้ามเล่นแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆด้วย ฉันเบะปากใส่ แต่เธอกลับยิ้มชอบใจ และยีหัวฉันเล่น

ขี้กลัวไปได้ กลับกันเถอะ เดี๋ยวเดินไปส่ง ”  

อือ ฉันคล้องแขนเธอ อย่างที่เคยทำประจำเวลาเดินด้วยกัน แต่หลายครั้ง มันก็ทำให้ฉันใจสั่นด้วยเหมือนกัน

 

 

ฉันกลับมาถึงบ้านและวางร่มของวิวไว้ข้างประตู

ตื้อดึ่งเสียงข้อความเข้า ฉันละสายตาจากทีวีมาดูหน้าจอมือถือ

ข้อความจากใครบางคน ส่งประโยคเดิมๆมาทุกวัน เวลาเดิม แต่ฉันก็ไม่เคยเบื่อ กลับดีใจซะด้วยซ้ำ ที่เธอคอยเป็นห่วง

วิว : ถึงบ้านยัง เค้าถึงละนะ

มายด์ : ถึงละ อย่าลืมกินข้าวละ

วิว : ค้าบ

 

คุณเคยรู้สึกหวั่นไหวกับเพื่อนสนิทบ้างไหม

อาการที่ว่าเกิดขึ้นกับฉันมาปีกว่าๆแล้ว  ฉันยังจำได้ดี ครั้งแรกที่ฉันได้เจอเพื่อนคนนี้ ฉันไม่รู้สึกว่าเธอเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ  เธอเป็นคนร่าเริง ไม่คิดมาก มีน้ำใจ และรู้จักใส่ใจคนอื่น  ฉันรู้สึกดีใจที่มีเธอเป็นเพื่อนสนิท แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัด

บางครั้งเหมือนเธอจะใส่ใจฉันมากเกินไป จนมันทำให้ฉันหวั่นไหว เกิดความรู้สึกค้างคา ความรู้สึกที่อยากให้เธอรู้ แต่ก็ต้องคอยเก็บมันไว้ในใจคนเดียว เพราะกลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว มันจะไม่เหมือนเดิม

กริ๊งงง

จ้าวิว

พรุ่งนี้ลาครูให้ด้วยนะ ฉันป่วย แค่กๆ ”  เอาอีกแล้วนะเพื่อนคนนี้

อือ แล้วกินยาหรือยัง ”  ฉันถาม รู้สึกเป็นห่วงเธอมากเหลือเกิน มันทำให้ฉันไม่สบายใจ

กินแล้ว

พักผ่อน แล้วก็กินน้ำเยอะๆ

คะแม่

บ้า

บายคะ

ฝันดีนะ

 

 

วันอังคารที่แสนน่าเบื่อเพราะฉันต้องนั่งเรียนคนเดียว ที่นั่งข้างๆว่างเปล่าเพราะเจ้าของป่วย เฮ้อ คิดถึงเธอจัง  

วิวไปไหนเหรอมายด์ เพื่อนด้านหลังสะกิดถาม

น่าจะเป็นไข้แหละ ฉันตอบห้วนๆ ฉันเกลียดความรู้สึกนี้ แค่เธอไม่มาโรงเรียน แต่มันทำให้ฉันหดหู่เหลือเกิน ฉันไม่ได้สนใจเนื้อหาที่ครูพูดสักเท่าไหร่ ไม่ได้น่าสนใจเอาซะเลย ในหัวมัวแต่คิดว่าจะทำยังไงให้ตัวเองผ่านวันนี้ไปได้โดยไม่มีเธอ

เลิกเรียนแล้ว ฉันตัดสินใจเดินไปเยี่ยมวิวที่บ้าน มันเป็นเส้นทางที่ฉันคุ้นเคย เพราะเธอชอบพาฉันไปทำการบ้านบ่อยๆ วันนี้ฉันเดินไปคนเดียว มันไม่คุ้นเคยเอาซะเลย

คุณแม่ของวิวรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน ฉันไหว้สวัสดี แล้วขออนุญาตเข้าไปหาเธอ

วิวนอนอ่านหนังสืออยู่ในห้องนะลูก เข้าไปได้เลย เดี๋ยวแม่ค่อยเอาผลไม้ไปให้

คะแม่ ขอบคุณมากคะ  ฉันยิ้มให้ท่าน แล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่สองชั้น ด้านล่างตกแต่งสวนสวยงาม มีสนามหญ้า บ่อปลา ภายในตกแต่งอย่างทันสมัย วิวบอกว่าบ้านนี้เกือบจะสิบปีแล้ว แต่ฉันว่ามันเหมือนบ้านที่เพิ่งสร้าง ฉันเดินขึ้ นไปชั้นสอง ห้องของวิว เคาะประตู

เข้ามาเลยคะ ฉันผลักประตูเข้าไป เธอนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ปล่อยผมสยาย แสงแดดส่องเข้ามาในห้องกระทบใบหน้าอ่อนเยาว์ของเธอ มันยิ่งทำให้ฉันหลงใหล

อ้าวมายด์ ”  เธอวางหนังสือข้างๆเตียงแล้วยันตัวขึ้นมา ฉันเข้าไปช่วยพยุง  

“ เป็นไงบ้าง ” ฉันถาม เอื้อมมือไปจับมือเธอหลวมๆ แต่มืออุ่นๆของเธอจับฉันแน่น

คิดถึงเธอจัง  วิวขยับตัวเข้ามาใกล้ ฉันดีใจ ที่เธอคิดถึงกัน แต่ไม่อยากให้เธอทำแบบนี้เลย เธอขยับมาใกล้เกินไป มันทำให้ฉันหวั่นไหว และเริ่มหายใจถี่

เอ่อ เธออยากกินอะไรหรือเปล่า

ฉันอยากอยู่กับเธอ ฉันบังคับใจตัวเองให้คิดว่า บางทีเธออาจจะแค่คิดถึงแบบเพื่อน แต่พอมองเข้าไปลึกๆแล้ว มันก็ทำให้อดคิดไปเองไม่ได้ว่า เธอคิดถึงฉันมากพอๆกับที่ฉันต้องการเธอ  อย่าเพิ่งรีบกลับนะ

อือ ไออุ่นจากมือเธอที่ส่งผ่านมา มันทำให้ฉันอบอุ่นเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่อยากไปไหนหรอกนะ

วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง ใครจะไปเรียนรู้เรื่องกันละ

ก็เรียนเรื่องเดิมๆนั้นแหละ สังคมมีการบ้านนะ ให้ทำใบงาน ฉันเอามาให้แล้ว ”  ฉันก้มตัวลงไปหยิบกระเป๋า

 แต่เธอฉุดฉันกลับขึ้นมา

ค่อยทำไม่ได้เหรอ คุยกันก่อนดิ ไม่เจอตั้งนาน ”  ก็อยากป่วยทำไมละ

ไม่เอา ทำก่อน ฉันพยายามฝืนตัวเองให้เป็นปกติที่สุด เอื้อมมือจนสุดแขนเพื่อไปหยิบกระเป๋า แต่กลับโดนกระชากขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง ส่งผลให้ฉันล้มลงไปบนเตียง ที่มีเธอเป็นเบาะรองอีกชั้น

บังคับคนป่วยเหรอเธอจ้องหน้า ฉันไม่เข้าใจการกระทำของเธอเลย เธอจะรู้บ้างไหมว่ามันทำให้เพื่อนคนนี้เก็บไปคิดและเจ็บอยู่คนเดียว เธอจะรู้บ้างไหมว่าความรู้สึกนี้มันทรมาน

อย่าทำแบบนี้เลยนะ  ฉันตัดสินพูดมันออกมา

ทำอะไร

ก็ทำให้ฉันคิดไปเองนะสิ น้ำใสๆไหลจากฉันลงบนหน้าเธอ มันน่ารังเกียจจริงๆเลย น้ำตาของทุกอย่าง ฉันรู้ว่ามันคงจบเพียงเท่านี้ ต่อไปฉันคงต้องห้ามความรู้สึกมากกว่าเดิม และทุกอย่างอาจไม่เหมือนเดิม ฉันยันตัวเองขึ้นมา จากการพันธนาการ สะบัดมือเธอออก  เอามือปาดน้ำตาแล้วเดินตรงไปที่ประตู  แต่เธอเดินมาขวางไว้ เธอหายใจหอบ ฉันเห็นท่าไม่ดี แต่ฉันต้องออกไปจากห้องนี้ เธอพยายามจะพูดบางอย่าง มือสองข้างจับหัวหายใจเฮือกใหญ่  ฉันไม่อยากเห็นเธอในสภาพนี้ มันทำให้ฉันใจอ่อนแต่ก็ไม่อยากกลับไป

ประโยคนั้น เธอพยายามยันตัวปิดประตู   ฉันต่างหากที่ต้องพูด  

 

อย่าทำให้ฉันรัก ถ้าเธอไม่รัก ฉันกลัวตัดใจไม่ไหว …. ”

เปลี่ยนเพลงเหอะสอง

อ๋อ มายด์สินะ หุหุหุ

เออ ฉันลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเดินมาปิดเพลง แล้วนั่งลงข้างๆสอง ฉันควรทำยังไงกับมายด์

ก็บอกให้บอกไปเลยว่ารู้สึกยังไง

กลัววะ กลัวว่าถ้าไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน แล้วทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม

ที่แกเล่าอ่ะ เค้าว่ามันชัดเจนละนะ เพื่อนที่ไหนเขาจะเอาสมุดการบ้านมาให้ตอนดึกๆทั้งที่เป็นวันหยุดวะ เป็นเค้านะ ถ้าไม่ทวงก็ไม่คืน ฮ่าๆๆ

ก็อาจจะคิดว่าเค้าจะใช้อ่านไง

แล้วเพื่อนที่ไหน เขาโทรมาบอกฝันดีทุกคืนวะ

ก็ก่อนหน้านั้นคุยการบ้านกันดึกไง

แล้วเพื่อนที่ไหนเขาเป็นห่วงถึงขนาดทำข้าวต้มไปให้แกกินถึงบ้าน ตอนแกป่วยวะ

ก็ตอนนั้นแม่ไม่อยู่บ้าน

ทำกินเองไม่เป็น หรืออยากให้เขามาหากันแน่ ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ด้วยความรู้สึกลึกๆ             มาถึงขนาดนี้แล้ว รู้สึกยังไงก็บอกไปเลย

งั้นขอดูไปสักพักก่อนละกัน

อย่านานละ บางทีถึงตอนนั้น เขาอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วก็ได้

 

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันถาม น้ำตายังไหลไม่หยุด ไม่ได้เสียใจ แต่เพราะได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้มาตลอด

ทุกครั้งที่อยู่กับเธอ ”  ฉันทิ้งกระเป๋าลงพื้น เดินไปหาเธอ กอดเธอ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก

อยู่ด้วยกันนะ เธอปาดน้ำตา ฉันหยิบทิชชู่ข้างเตียงเพื่อเอามาช่วย เช็ดให้

นานแค่ไหนละ

ตลอดไป

อือ

 

------------------------------------------------------------- END --------------------------------------------------------------

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ stepr จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น