ดิฉันมีความศรัทธานับถือเจ้าแม่กวนอิมมาตั้งแต่เด็ก
หลัง จากได้ดูหนังเรื่องกำเนิดเจ้าแม่กวนอิมแล้ว ท่านมีเมตตาการุณย์ต่อชาวโลกในยามทุกข์ คุณแม่ดิฉันก็นับถือเหมือนกันทุกเช้าจะสวดคาถาเจ้าแม่กวนอิม ดิฉันเห็นเข้าก็อยากสวดบ้างท่านก็สอนให้ ดิฉันเลยสวดเป็นประจำวันเช่นกัน
ที่ดิฉันจะเล่าเหตุการณ์ที่ดิฉันได้ประสบกับตัวเองให้ท่าน ผู้อ่านได้อ่าน กล่าวคือ
ในช่วงปิดเทอมประจำปี พ.ศ. 2534 ดิฉันได้ไปพักอาศัยที่บ้านของญาติคนหนึ่ง ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านชานเมืองด้วยความเจริญของเมืองหลวงได้ขยายออกไปอย่างรวด เร็ว หมู่บ้านจัดสรรเล็ก ๆ ก็หนาแน่นด้วยผู้คน แต่ร้านอาหารยังมีไม่พอกับความต้องการของผู้คนที่นับวันจะทวีขึ้น ญาติ ๆ ได้สนับสนุนดิฉันให้ขายก๋วยเตี๋ยวในช่วงปิดเทอม ดิฉันมาคิดดู ก็เห็นดีด้วย จึงได้เตรียมข้าวของลองขายดู
วันแรก ขายดีมาก ไม่นานก็ขายหมด
ทำให้ฉันมีกำลังใจมากขึ้น ตามปกติในย่านชุมชนสัปดาห์หนึ่งจะมีตลาดนัด 1 วันผู้คนจะนำสินค้ามาขายกันคับคั่ง ดิฉันก็ไปขายด้วย ขาย ได้ไม่นานฝนทำท่าจะตก ท้องฟ้าดำมืดไปหมด ลมพายุพัดแรงมาก ทำให้ข้าวของปลิวว่อน ดิฉันเริ่มวิตกกังวล ทันใดนั้นดิฉันก็นึกถึงเจ้าแม่กวนอิม จึงได้สวดมนต์ไต่ซือไต่ปุย 3 จบในใจ และภาวนาขอให้เจ้าแม่กวนอิมช่วยให้ฝนอย่าได้ตกลงมาตอนนี้เลย ผู้คนที่หาเช้ากินค่ำด้วยการนำสินค้ามาขายกันมาก ๆ เช่นนี้ อย่าได้ให้พวกเขาต้องขาดทุนย่อยยับเลย เมื่ออธิษฐานจบลงสิ่งอัศจรรย์ก็ได้เกิดขึ้น พายุลมได้ค่อย ๆ อ่อนตัวลง เมฆดำมหึมาก็ได้ค่อย ๆเคลื่อนผ่านหมู่บ้านไป ทุกคนเลยได้ขายต่อ ตัวดิฉันเองวันนั้นก็ขายดีเป็นพิเศษด้วย
ประสบการณ์ครั้งที่สอง
มีอยู่วัน หนึ่ง เวลาราว 1 5.00 น ดิฉันได้เตรียมของจะออกไปขาย ฝนเริ่มตกพรำ ๆ มีฟ้าแลบ และฟ้าร้องดังกระหึ่ม ดิฉันคิดว่า วันนี้ดิฉันไม่ได้ขายแน่ ๆ แล้ว ดิฉันก็นึกถึงเจ้าแม่กวนอิมทันที เดินไปหลังบ้าน คุกเข่าลงแล้วพนมมืออธิษฐานถึงเจ้าแม่กวนอิม ขออย่าได้ฝนตกเลยแล้วก็ท่องนะโมกวงซิอิมผ่อสัก 3 ครั้ง แลัวก็เดินออกมาหน้าบ้าน ปรากฏว่าท้องฟ้าเริ่มสว่างไสว วันนั้นดิฉันเลยไม่ต้องขาดทุน
ท่าน ผู้อ่านอาจคิดว่าเป็นการบังเอิญก็ได้
แต่สำหรับ ดิฉันนั้นดิฉันเชื่อว่า ความศรัทธาอันบริสุทธิ์ที่เกิดจากจิตเบื้องลึกนั้นอาจได้รับความเมตตาจาก ท่านเจ้าแม่กวนอิมก็ได้ เพราะท่านย่อมฟังเสียงทุกข์ของชาวโลกอยู่แล้ว ขอให้ผู้อ่านทุกท่านอย่ามองว่าเป็นเรื่องไร้สาระนะคะ ขอให้เรามีจิตบริสุทธิ์และศรัทธา ท่านจะพบสิ่งอัศจรรย์ที่ไม่นึกคิดในยามคับขันก็ได้
วีณา แซ่อั้ง |
|
ความคิดเห็น