Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 14 : Syn 012 คู่หมั้นคนนั้นคือใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 พ.ย. 57

Syn 012 คู่หมั้นคนนั้นคือใคร

            ความรู้สึกเหมือนสมองหยุดนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อ ภายในหัวว่างเปล่าและคิดอะไรไม่ออก ความสบสนและวุ่นวายตีรวนกับวุ่นอยู่ภายในหัวจนแทบระเบิด จนตอนนี้เธอรู้สึกว่าอย่างจะหลับตาลงและบอกกับตัวเองว่านี่คือความฝัน

            นี่เป็นครั้งแรกที่ซินดาเทีย...ช็อก

            ดวงตาสีฟ้าเข้มจดจ้องนิ่งอยู่ที่ฟรองเซ่หรือองค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวา อาเทห์ ฟีมอลอาร์ค อย่างนิ่งเงียบ ในใจยอมรับในสิ่งที่ชายหนุ่มตัดสินใจ...ไม่ว่าเขาจะตอบตกลงอีกฝ่ายหรือไม่ก็ตาม

            เพราะฐานะของเธอและเขาคือเจ้าชีวิตกับองครักษ์ผู้ภักดีที่ไม่มีวันทรยศ ทั้งเธอและเขาผูกพันกันด้วยความเชื่อใจซึ่งกันและกัน ความเชื่อใจที่ไม่เคยมอบให้ใคร

            ความรักเป็นเช่นไร...ซินดาเทียยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ

            “เจ้า...หลงรักข้างั้นรึ?” ดูเหมือนว่าฟรองเซ่ในตอนนี้ก็ช็อกไม่ต่างไปจากซินเลยสักนิด

            “ใช่แล้วเพคะ!” รัชทายาทเวดีสยืนยันด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง

            “แล้วความรักคืออะไร?”

            “...”

            ทั้งหมดเงียบเมื่อเจอคำถามตอบกลับแทนที่จะเป็นคำตอบของฟรองเซ่ แต่ละคนอึ้งค้างถึงกับหาเสียงของตนเองไม่เจอเลยทีเดียว

            ส่วนซินดาเทียนั้นกะพริบตาปริบๆ แน่นอนว่าเธอเองก็สงสัยเหมือนฟรองเซ่

            “ฮะ...ฮ่าๆๆๆ” ชเรดผู้เย็นชาถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่มีกั๊กเมื่อเจอคำถามนั้นของฟรองเซ่ มาดชายหนุ่มผู้โหดเหี้ยมและเย็นชาที่สุดในมอลโนวาเหมือนกับเป็นภาพลวงตาไปเลยเมื่อเจอกับชเรดในคราวนี้

            ทว่าทุกคนถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชเรดหัวเราะขึ้นมา! การหัวเราะของชายหนุ่มในตอนนี้นั้นเปรียบได้กับว่ากำลังหัวเราะเยาะใส่รัชทายาทหญิงแห่งซาเดียเลยทีเดียว

            “เจ้าไม่รู้จักความรักจริงหรือฟรองเซ่? อย่ามาพูดอะไรให้ข้าขำไปหน่อยเลย...หากเจ้าไม่รู้จักมัน เจ้าคงไม่ยึดเจ้าชีวิตข้าไว้กับตัวเจ้าหรอก!” ว่าแล้วชเรดก็ส่งสายตาดุดันใส่ฟรองเซ่อย่างไม่ชอบใจ

            “หือ?” ซินดาเทียกับฟรองเซ่มองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันกลับไปที่ชเรดด้วยแววตาสงสัยที่มีมากกว่าเดิม

            “ที่ข้ากับนางอยู่ด้วยกันเพราะข้าชอบนางมากที่สุดและเชื่อใจนางเพียงคนเดียว มันเกี่ยวกับความรักหรือ?”

            ซินดาเทียพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของฟรองเซ่ นั่นทำให้ชเรดถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ในขณะที่โคเรลและเพลหัวเราะออกมาน้อยๆ เพราะพวกเขาที่อยู่ใกล้สองคนนั้นรู้ดีว่าเรื่องจะต้องลงมาอีหรอบนี้

            ทั้งสองคนไม่รู้จักความรัก...สิ่งที่ยึดเหนี่ยวทั้งสองคนเอาไว้คือความเชื่อใจที่ไม่อาจมอบให้ใครได้อีกแล้ว

            ก็นะ สมกับเป็นสองคนนี้ดีไม่ใช่หรือไง?

            “เจ้ามีคนรักอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? แล้วเจ้าไม่รู้จักความรักได้ยังไง?” วอลแรนซ์ขมวดคิ้วเป็นปมถามด้วยความสงสัย

            “คู่หมั้น ข้ากับนางหมั้นกันแล้ว” คราวนี้ใบหน้าของฟรองเซ่เรียบตึง “และแน่นอนว่าข้าไม่อาจตอบรับความรู้สึกของเจ้าได้ และถ้าหากเจ้าอยากเป็นราชินี...ข้าไม่สามารถมอบให้เจ้าได้ เพราะคนที่สามารถมอบตำแหน่งราชินีในอนาคตอันใกล้นี้ของมอลโนวาได้มีเพียงแค่รัชทายาทลำดับหนึ่งเซลอสต์เท่านั้น ข้าในตอนนี้ไม่ใช่เจ้าชายลำดับสาม แต่เป็นแค่ทหารหัวหน้าหน่วยนักรบมังกรเท่านั้น ไม่ใช่ราชนิกุล!!!

            “บ้าน่า!!” เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่กษัตริย์วอลแรนซ์ก็ยังเผยความตื่นตะลึงออกมาอย่างปิดไม่มิด “ในสงครามการปะทะกับมังกรมารเมื่อสองปีก่อนเจ้าเองก็เป็นอีกคนที่ฆ่ามังกรมารนี่! องค์กษัตริย์เรชินคงไม่...”

            “ข้าเป็นคนปฏิเสธตำแหน่งทั้งหมดที่องค์เรชินมอบให้เอง” ฟรองเซ่ขัดขึ้นก่อนที่วอลแรนซ์จะได้ทันพูดจบ

            “!!!” และเป็นอีกครั้งที่ทุกคนตื่นตะลึงในคำตอบขององค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวาคนนี้ ทุกคนในที่นี้ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดฟรองเซ่จึงปฏิเสธข้อเสนออันแสนหวานที่ใครหลายคนต่างก็ปรารถนานั้นได้ลงคอ

            หากแต่โคเรลกลับแค่นหัวเราะในท่าทางของแต่ละคนที่อยู่ในที่นี้ ใช่ ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้หรอก เรื่องแบบนี้น่ะ...คงจะมีเพียงแค่ฟรองเซ่เท่านั้นที่เลือกมัน

            เพราะรู้ดีว่าถึงซินจะเป็นราชองครักษ์ส่วนตัวให้ แต่ด้วยตำแหน่งของทั้งสองคนนั้น...

            พวกเขาทั้งสองคนไม่อาจปฏิบัติกันได้ในฐานะคนรัก

            และคงจะมีเพียงแค่ฟรองเซ่คนเดียวที่สามารถสละตำแหน่งทั้งหมดของตนเอง เป็นเพียงแค่คนธรรมดาสามัญ เพื่อที่จะสามารถอยู่เคียงข้างซินดาเทียได้

            “เพื่ออะไรกันเพคะ!?” รัชทายาทเวดีสยอมรับเลยว่าตนตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่ได้รู้ เพราะเธอมั่นใจว่าจากผลงานขององค์ชายลำดับสามคนนี้คงจะหนีไม่พ้นการได้เป็นรัชทายาทอันดับหนึ่งแน่ แล้วทำไม... “ทำไมถึงปฏิเสธเพคะ!

            “เพื่อที่ข้าจะสามารถอยู่เคียงข้างนางได้” ฟรองเซ่ตอบด้วยน้ำเสียงที่ทั้งหนักแน่นและชัดเจน

            ซินดาเทียเลิกคิ้วขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเธอ มือของฟรองเซ่ที่อยู่ข้างตัวกุมมือของซินดาเทียแน่นเพื่อยืยยันในสิ่งที่ตนพูดกับคนข้างตัว จากมุมมองของทุกคนคงจะไม่มีใครเห็นภาพนี้แน่เพราะมือของทั้งสองอยู่ใต้โต๊ะ

            น้ำเสียงหนักแน่นของฟรองเซ่ทำให้รัชทายาทเวดีสกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาสีทัวร์มาลีนดึงดันอย่างคนไม่ยอมแพ้

            “แล้วคู่หมั้นของพระองค์...คือใครกันเพคะ”

            แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งที่ทุกคนในที่นี้อยากรู้ หากแต่เหล่าหน่วยนักรบมังกรแต่ละคนกลับกุมขมับด้วยความปวดหัว

            ก็เจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ก็ยังคงกินอาหารตรงหน้าอยู่ไม่หยุดนั่นไง!

            “คนคนนั้นคือคนเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่ข้าเชื่อใจ”

            คำตอบของฟรองเซ่นั้นกำกวมจนไม่เหมือนคำตอบเลยสักนิด แต่เชื่อว่าต่อให้พยายามง้างปากอีกฝ่ายเช่นไรก็คงจะไม่ยอมบอกมาดีๆ แน่ แต่จากคำตอบของอีกฝ่าย...

            “ท่านไม่รู้จักแม้กระทั่งความรัก ถ้าอย่างนั้นพระองค์ก็ไม่ได้รักนางสินะ” รัชทายาทเวดีสเชิดหน้าขึ้น “ถ้าเช่นนั้น...ก็ยังถือว่าข้ายังคงมีโอกาสอยู่”

            แต่ละคนมองหน้ากัน พวกเขาโดยเฉพาะฟรองเซ่รู้สึกว่ากำลังจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นกับชีวิตของตนยังไงก็ไม่รู้...

            “ต่อให้ตอนนี้ท่านไม่ยอมรับข้า แต่ข้าจะทำให้ท่านตกหลุมรักข้าเอง!!!

            งานนี้...ซินดาเทียไม่ได้นำเรื่องวุ่นวายมาสู่หน่วยนักรบมังกรแต่อย่างใด...

            แต่เป็นฟรองเซ่ต่างหาก!

            ซินดาเทียเอียงคอกับสิ่งที่หลุดออกมาจากปากหญิงสาวตรงหน้า

            “เอ๊ะ?”

 

            ภายในสวนสวยที่อยู่ด้านข้างของพระราชวังซาเดีย ร่างเล็กในชุดโทรมๆ ของทหารฝึกหัดแห่งหอเซาท์ที่เจ้าตัวมักจะใส่เป็นประจำนั่งยองๆ จ้องอ่างปลานิ่ง หากสิ่งที่สะท้านบนพื้นน้ำของอ่างปลาไม่ใช่ใบหน้าของเจ้าตัวแต่อย่างใด แต่เป็นชายหนุ่มอีกกคนซึ่งตอนนี้อยู่ห่างไกลกำลังหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจเธอ...เมื่อเธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟังจนจบ

            “ก๊าก! ฮ่าๆๆๆ อย่างงั้นเรอะ คู่หมั้นเจ้าตอบไปอย่างงั้นเรอะ? ฮ่าๆๆๆๆๆ” ชายหนุ่มมาดเถื่อนหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจเด็กสาวในคราบเด็กหนุ่มที่ตอนนี้มีใบหน้าตึงกว่าปกติ

            ...และดูน่ากลัวกว่าปกติ

            “ไม่ตลก”

            คาชีล์รีบหยุดหัวเราะทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงโทนหนาวเยือกไปสู่กระดูกสันหลังของคนที่อยู่อีกด้านของมิติเชื่อมโยง ให้ตายสิ! ขนาดอยู่ห่างกับคนละโยชน์คนตรงหน้าก็ยังสามารถทำให้เขากลัวได้!

            ตอนนี้ซินดาเทียใช้อ่างปลาใบหนึ่งที่อยู่ในสวนของราชวังซาเดียติดต่อถามความคืบหน้ากับคาชีล์โดยวาดอักขระของเวทมิติเชื่อมโยงรอบขอบอ่างปลาพร้อมกับพลัดกันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ทว่าแค่ซินเล่าจบเท่านั้นล่ะ อีกฝ่ายกลับหัวเราะอย่างไม่เกรงใจเธอทันที!

            มันมีอะไรน่าขำกัน?

            “โอเคๆ ข้าหยุดล่ะ แต่จะว่าไปเจ้านั่นก็ตอบได้สมกับเป็นเจ้านั่นดีนะ” คาชีล์ยิ้มให้ใบหน้าตึงของเด็กสาวที่อยู่อีกฝาก “อีกอย่าง...เจ้าน่าจะดีใจนะที่อาเทห์ตอบทุกคนไปแบบนั้น ในเมื่อเจ้าเป็นคนบอกเองว่าสถานะของพวกเจ้าสองคนในตอนนี้ไม่สมควรให้คนอื่นที่อยู่ที่นี่รู้ และ...อาเทห์ไม่ได้พูดว่าคู่หมั้นอย่างเจ้าเป็น ของเขา นะ”

            “???”

            “เจ้าไม่ชอบให้ใครมาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเจ้าไม่ใช่หรือไง”

            “ใช่”

            “นั่นแสดงว่าอาเทห์ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเจ้ายังไงล่ะ”

            ดวงตาสีฟ้าเข้มที่หรี่ลงด้วยความง่วงเบิกกว้างขึ้นเพราะคาดไม่ถึงกับคำพูดของอีกฝ่ายที่พูดถึงคุณชายผู้ไร้อารมณ์คนนั้นก่อนที่ความรู้สึกสับสนจะเข้าไปตีรวนในหัวอีกครั้ง คาชีล์เห็นท่าทางของสหาย (?) ก็ถอนหายใจออกมาเมื่อล่างรู้ว่าอีกฝ่ายตอนนี้รู้สึกเช่นไรอยู่

            “ข้าล่ะยอมรับความอดทนที่อาเทห์มีต่อเจ้าจริงๆ”

            “หะ?”

            “ถามจริง...เจ้าไม่รู้จริงหรือว่าความรู้สึกที่เจ้ามีให้อาเทห์คืออะไร”

            “ถ้ารู้ข้าจะถามเจ้าหรือไง”

            “ให้ตายเถอะ! อะไรทำให้พวกเจ้ากลายเป็นคนความรู้สึกช้าแบบนี้!” คาชีล์เริ่มสบถและขยี้หัวตนเองด้วยความหงุดหงิด “งั้นข้าถามหน่อย สำหรับเจ้าแล้ว...เจ้าคิดกับอาเทห์แบบไหน?”

            “หมอนั่นเป็นมนุษย์ประเภทที่ข้าคิดว่ามีคนเดียวในโลก”

            “อ่า...ใช่ๆ สำหรับอาเทห์แล้วเจ้าเองก็เป็นแบบนั้นสำหรับอาเทห์เหมือนกัน”

            ซินดาเทียเอียงคอ ในใจรู้สึกสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม แต่ตอนนี้เด็กสาวพอจะรู้แล้วว่าฟรองเซ่เองก็คิดว่าเธอเป็นประเภทที่มีคนเดียวในโลกนี้เหมือนกับที่เธอคิดกับเขา

            “เพราะฉะนั้นเจ้าก็ควรจะรักษาอาเทห์เอาไว้ให้ดี เพราะสำหรับเจ้าแล้วคนอย่างอาเทห์มีเพียงคนเดียวในโลก ถ้าเกิดเจ้ารักษาเอาไว้ไม่ได้...เจ้าก็หาไม่ได้อีกแล้ว”

            “...”

            “อันที่จริงแล้วข้าเองก็คิดแบบนั้นนะ ไม่มีใครในโลกนี้กล้าทิ้งตำแหน่งราชนิกุลของตัวเองแล้วไปเป็นทหารธรรมดาๆ เพราะรู้ว่าคนที่ตัวเองชอบเกลียดราชนิกุลหรอกนะ” คาชีล์ยักไหล่ก่อนที่จะจบบทสนทนากับเด็กสาวเพียงเท่านี้

            “...” ซินดาเทียยังคงนั่งนิ่งเงียบอยู่ที่เดิมแม้คาชีล์จะจบบทสนทนาไปแล้ว สายลมแรงพัดผ่านไปจนเส้นผมสีทองสว่างยุ่งฟูปลิวไหวไปตามลม แต่เจ้าตัวก็หาได้สนใจไม่

            สำหรับฟรองเซ่แล้วคนอย่างเธอมีเพียงคนเดียวในโลก...

            แล้วถ้าหาก...ฟรองซ์ไม่มาเจอกับข้าล่ะ?

            ซินดาเทียเกิดคำถามขึ้นในใจ คำถามที่ไม่อาจมีใครตอบเธอได้นอกจากเจ้าชีวิตของเธอ...อาเทห์ ฟีมอลอาร์ค มีเพียงแค่ชายคนนี้เท่านั้นที่สามารถตอบคำถามนี้ของเธอได้

            ร่างเล็กถอนหายใจออกมาแล้วลุกขึ้นยืน สองเท้าก้าวเดินไปยังลานฝึกที่เธอคาดนี้ตอนนี้ทุกคนในหน่วยนักรบมังกรคงจะไปรวมตัวกันอยู่ในที่แห่งนั้น เพราะถ้าจำไม่ผิดวันนี้เป็นวันที่จะวัดศักยภาพของทหารซาเดียซึ่งทุกคนในหน่วยนักรบมังกรนั้นมีความสนใจในเรื่องนี้ไม่น้อย ซินดาเทียจึงใช้โอกาสที่ทุกคนไปรวมตัวกับอยู่ที่ลานฝึกปลีกตัวมาถามเหตุการณ์ความคืบหน้าจากคาชีล์

            ข่าวร้ายคือ....พวกปีศาจเริ่มระแวงในตัวเธอมากขึ้น แต่ข่าวดีในข่าวร้ายที่ว่านั่นคือพวกมันยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

            ตัวตนที่แท้จริงของซินดาเทียนั้นไม่อาจปกปิดไปได้ตลอด เรื่องนี้ทั้งเธอ ฟรองเซ่ และมังกรทุกตนในแดนสวรรค์ต่างก็รู้ดี หากแต่ซินก็อยากจะยืดเวลาที่ว่านั่นเอาไว้

            ตัวตนที่เกิดใหม่ของซินดาเทียนี้ต่างไปจากเดิม...

            เรื่องนี้ซินดาเทียไม่เคยบอกฟรองเซ่ชายหนุ่มจึงไม่รู้ และไม่มีใครรู้...นอกจากสายตาอันเฉียบคมของเหล่าราชามังกรสวรรค์รุ่นแรก ตัวตนของเธอนั้นอันตรายเกินกว่าที่สายตาอันเฉียบคมเหล่านั้นจะสามารถมองข้ามได้ และไม่อาจปกปิดได้...

 

            เจ้าจะลงไปยังแผ่นดินเบื้องล่างอีกรึคุณหนู เดดาอัสถามขึ้น เขาพยายามเกลี่ยกล่อมให้ซินดาเทียเปลี่ยนใจ...หลังจากที่เจ้าตัวเกือบจะเผาวิหารของเก็นซีนอสไปหยกๆ

            ใช่

            แต่เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้เจ้าไม่เหมือนเดิมแล้ว! เจ้าไม่เหมือนกับเมื่อหนึ่งปีก่อน...

            ข้ารู้ ดวงตาสีฟ้าเข้มสบกับดวงตาของเก็นซีนอสรุ่นแรกตรงๆ แต่ข้าต้องกลับไป...เพราะข้าได้ให้สัญญากับเจ้าชีวิตของข้าเอาไว้แล้ว

            ถึงแม้ร่างกายในตอนนี้ของเจ้าจะอ่อนแอ แต่เจ้ารู้ใช่ไหมว่ามันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้ เสียงใสกังวานของเอวานดังขึ้น แน่นอนล่ะว่าเธอห่วงเด็กคนนี้ไม่น้อย...โดยเฉพาะเมื่อเด็กน้อยคนนี้กำลังจะกลับไปยังแผ่นดินเบื้องล่างที่เด็กน้อยคนนี้อาศัยมาจนถึงเมื่อปีที่แล้ว

            แม้มังกรมารจะไม่อยู่แล้ว ในโลกไม่มีกบฏอีกแล้ว หากแต่มันก็อันตรายกับเด็กน้อยคนนี้ หลายสิ่งหลายอย่างในพื้นแผ่นดินเบื้องล่างจะกระตุ้นพลังในร่างของซินดาเทียได้เป็นอย่างดี

            ข้ารู้ดี

            แต่เจ้าก็ยัง...

            ข้าต้องกลับไปดวงตาสีฟ้าเข้มตวัดมองคุโรวที่พยายามเกลี่ยกล่อมเธออีกคน

            ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ยังไงที่นั่นก็ยังมีเดอารุสของข้าปกป้องอยู่ ทุกคนหันขวับไปมองเซดาร์ธที่ยืนนิ่งเงียบไม่ออกความเห็นออกมาอยู่นาน ไรน์ทาเรียรุ่นแรกยิ้มให้ซินดาเทีย อีกอย่าง ข้ารู้ดีว่าเจ้านั่นต้องไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องซินแน่

            ถึงจะแข็งแกร่งอย่างไร ยังไงเจ้านั่นก็เป็นมนุษย์ เดดาอัสถอนหายใจฟืดฟาด

            แต่ก็เป็นมนุษย์ที่พวกเรามังกรสวรรค์ยอมรับไม่ใช่หรือ?

            ... ทั้งสามต่างก็เงียบไป พวกเขาไม่ปฏิเสธเซดาร์ธได้ว่าพวกเขาไม่ยอมรับฟรองเซ่ และชายหนุ่มคนนั้นก็ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องซินดาเทีย...แม้จะไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของซินดาเทียเป็นใครกันแน่ก็ตาม

            แต่ความรู้สึกที่ฟรองเซ่มอบให้ซินดาเทียนั้นหนักแน่นและจริงจังจนแม้แต่พวกเขายังนึกกลัวชายหนุ่มผู้นั้น

            อย่าห่วงซินให้มากนักเลย ไดรลูเกียร์เป็นสายเลือดแท้ๆ ของซินยังไม่ปฏิเสธเลย ว่าแล้วเซดาร์ธก็บุ้ยปากไปยังบุคคลที่ให้ซินนั่งตักของตนอยู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

            ไดรกอนก้มมองเด็กน้อยที่คนเลี้ยงดูมาจนกลายเป็นว่าเขาเกยคางอยู่บนศีรษะเด็กสาว เจ้าไหวใช่ไหม

            แน่นอนอยู่แล้ว!’ ซินดาเทียยืนยันหนักแน่น ไดรกอนถอนหายใจออกมา

            ได้ แต่เจ้าต้องสัญญากับข้า...ห้ามใช้พลังนั่นกับมนุษย์เด็ดขาด เข้าใจไหม?

 

            ร่างเล็กเดินมาถึงลานฝึกที่วันนี้แน่นขนัดยิ่งกว่าปกติ ดวงตาสีฟ้าเข้มปรายตามองฟรองเซ่ที่ปล่อยจิตสังหารออกมาจนแม้แต่รัชทายาทเวดีสที่ตามตื้อชายหนุ่มตั้งแต่เมื่อวานก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้

            อ่าฮะ...แหงล่ะ ขนาดเพื่อนสนิทอย่างโคเรลยังไม่อยากอยู่ใกล้เลย!

            ทว่าจิตสังหารที่ฟรองเซ่ปล่อยออกมาด้วยความหงุดหงิดก็ต้องหายไปเมื่อซินดาเทียเดินเข้าไปหา ใบหน้าบึ้งตึงจนน่ากลัวคลายลงเล็กน้อยจนดูละมุนขึ้นทันตา มือหนาลูบผมสีทองสว่างของซินด้วยความเคยชินแล้วจับโยกไปมาจนผมที่ซินรวบเอาไว้ลวกๆ ยุ่งฟูมากกว่าเดิม

            “ไปซนที่ไหนมาฮึ”

            “ไปทำธุระ”

            “...” คนที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับนิ่งเงียบ...พวกเขาคิดอย่างเดียวกันว่าเมื่อเช้าเจ้าเด็กนี่กินมื้อเช้ามากเกินไปจนไปนั่งท้องเสียอยู่ในห้องน้ำอยู่นาน

            “เฮ้! เจ้าเด็กหัวทองของมอลโนวาตรงนั้นน่ะ!!” ทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้นดังลั่นจนทุกคนมองขวับไปที่ซินตาเดียว...เพลกับโคเรลลอบถอนหายใจที่ทหารนายนั้นเรียกซินว่า เจ้าเด็กนั่น ไม่ใช่ เจ้าเตี้ยนั่น ไม่งั้นได้เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้นแน่ “ข้ายังจำฝีมือของเจ้าเมื่อวานได้นะ! มาลองสู้กับหัวหน้าหน่วยข้าหน่อยเป็นไง?” ว่าแล้วทหารนายนั้นก็ผายมือไปยังชายหนุ่มหน้าละอ่อนในชุดเกราะสีขาว...ซึ่งซินจำได้ว่าเคยเห็นอยู่ในห้องประชุมในเหตุการณ์ที่เธอจับปีศาจมาได้คราวนั้น

            ...และเป็นคนที่สะกดรอยเธอกับคาชีล์ในตลาดเมื่อวานด้วย

            “...” ซินดาเทียเงียบ ตอนนี้เธอไม่ใคร่เรื่องต่อสู้กับมนุษย์เท่าไหร่ ยิ่งเป็นคนของซาเดียด้วยแล้วยิ่งไม่อยากยุ่ง

            ตอนนี้เธอยิ่งไม่อยากสุงสิงกับพวกซาเดียอยู่

            เจ้าหนุ่มหน้าละอ่อนที่ซินดาเทียจำได้ว่าเขาเป็นถึงรองหัวหน้าอัศวินแห่งซาเดียหันมามองเธอแล้วเอียงคอส่งยิ้มให้อย่างน่ารัก “ข้าชื่ออาร์ดาส ถ้าไม่รังเกียจมาสู้กันหน่อยเป็นไง?”

            “...” รังเกียจเฟ้ย! ซินร้องในใจ ตอนนี้เธอหงุดหงิด!

            “ไปสู้หน่อยไหม?” เสียงข้างตัวดังขึ้นจนซินต้องเงยหน้าขึ้นมอง ฟรองเซ่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้เจ้าหงุดหงิดอยู่ใช่ไหมล่ะ” ซินชะงักเมื่ออีกฝ่ายยังคงมองเธอออก หากแต่...

            “...แต่ไดรสั่งห้ามไม่ให้ข้าใช้พลังกับมนุษย์” ซินบ่นอุบอิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

            “ก็ไม่ต้องใช้สิ”

            “...เจ้าอยากให้ข้าสู้?” ซินเลิกคิ้วขึ้นถามอีกฝ่าย

            “ถือซะว่าฆ่าเวลา”

            ซินดาเทียนิ่งเงียบอย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ถือว่าเจ้าอนุญาตแล้วนะ” ร่างเล็กเดินเข้าไปในลานฝึกซ้อมที่ตอนนี้ทุกคนแหวกทางให้เธอไปยังลานต่อสู้ที่ถูกโรยด้วยผงทรายขาวจนนูนตีกรอบเป็นลานต่อสู้เอาไว้

            เมื่อร่างเล็กเดินเข้าไปในลานต่อสู้ พวกหน่วยนักรบมังกรก็มาอยู่แถวหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมพวกเขายังนั่งกินขนมปังรอรับชมอย่างไม่เดือดร้อนว่าคู่ต่อสู้ของซินดาเทียคือใครในที่นี้...จนทหารแห่งซาเดียคนอื่นต่างก็มองพวกเขาด้วยความสงสัย

            ไม่ห่วงสมาชิกของหน่วยตัวเองหน่อยหรือ!?

            “เจ้าชื่ออะไรล่ะ” อาร์ดาสยังคงยิ้มให้ซินอย่างเป็นมิตร

            “ซิน” ซินตอบอย่างขอไปที อาร์ดาสหันไปพยักหน้าให้ทหารนายหนึ่งถือชุดเกราะมาให้ซิน หากแต่ซินกลับจ้องเจ้าชุดเกราะนั่นอย่างหน่ายใจ ไม่สิ...ออกแนวรังเกียจด้วยซ้ำ “ข้าไม่ชอบใส่ชุดเกราะ”

            อาร์ดาสเลิกคิ้ว ในขณะที่เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในหมู่ทหารซาเดีย

            “เจ้าเด็กนั่นบ้ารึเปล่า? สู้กับท่านอาร์ดาสโดยไม่ใส่ชุดเกราะงั้นรึ!

            “บ้าไปแล้วแน่ๆ”

            “เจ้าเด็กนั่นจะฆ่าตัวตายรึไง”

            กับอีกหลายประโยคที่กระตุ้นต่อมคนหวงซินอย่างฟรองเซ่และชเรดได้ดี...โชคดีที่เจ้าพวกหอเซาท์ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย ไม่อย่างนั้นเหล่าพลพรรคแห่งหอเซาท์อาจจะฆ่าปิดปากเจ้าทหารพวกนี้ทิ้งซะ...

            รองหัวหน้าอัศวินแห่งซาเดียถอดชุดเกราะของตัวเองออกแล้วขว้างออกไปนอกลานต่อสู้ “ในเมื่อเจ้าไม่ใส่ ข้าเองก็จะไม่ใส่เหมือนกัน”

            “กติกา?”

            “ฝ่ายไหนออกนอกกรอบแพ้” ว่าแล้วอาร์ดาสก็ชี้ไปยังทรายขาวที่ถูกรอบจนนูนเป็นรูปสี่เหลี่ยมที่ล้อมลอบอยู่รอบตัวเขาและซิน นับว่าเขตสนามนั้นกว้างมากทีเดียว

            “อาวุธ?”

            “แล้วแต่ความถนัด เจ้าเลือกได้ตามสบาย” อาร์ดาสควงหอกไม่ในมือ “ข้าเลือกเจ้าหอกนี่ล่ะ”

            ดวงตาสีฟ้าเข้มเหลือบมองถังใส่อาวุธไม้หลายชนิดเอาไว้แล้วก็ต้องส่ายหัว “มือเปล่านี่ล่ะ”

            “!!!

            “หึ...สัญชาตญาณของมังกรมีมากกว่ามนุษย์สินะ” อาร์ดาสยิ้ม แน่นอนว่าเขาได้ยินเรื่องของซินดาเทียมาจากเกือบทุกคนในวังซาเดียแล้ว และเขาก็รู้ว่าเด็กตรงหน้าเป็นสายเลือดต้องห้าม

            แม้จะไม่เคยเห็นการต่อสู้ของอีกฝ่ายจริงๆ เลยสักครั้ง...แต่ก็ขอดูหน่อยแล้วกัน

            สัญญาณการต่อสู้ดังขึ้น อาร์ดาสพุ่งเข้าใส่ซินด้วยความเร็วสูงจนทหารนายอื่นมองตามแทบไม่ทัน! ซินหรี่ตามองอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ร่างเล็กเบี่ยงตัวหลบหอกไม้ที่พุ่งเข้าใส่ได้อย่างง่ายดาย! ซินสวนหมัดใส่อาร์ดาสในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว หากทว่าชายหนุ่มก็ใช้หอกไม้ปัดหมัดของซินด้วยสัญชาตญาณอันฉับไว

            ทหารซาเดียมองภาพตรงหน้าตาค้าง อาร์ดาสที่ถีบตัวออกจากระยะวิถีการต่อสู้ของซินดาเทีย ดวงตาสีเปลือกไม้ของชายหนุ่มเบิกกว้างมองหอกไม้ในเมื่อกึ่งไม่อยากเชื่อ

            หอกไม้ของเขา...หัก!

            “จะสู้ต่อ? หรือจะยอม?” ซินเลิกคิ้วถามแล้วก็อ้าปากหาวอย่างไม่เกรงใจสายตาประชาชี

            อาร์ดาสเห็นเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มอย่างถูกใจอีกฝ่าย “ข้าชักจะชอบเจ้าขึ้นมาเสียแล้วสิ”

            “หือ?/หืมมมมม!!!” ซินดาเทียเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ในขณะที่คนฟังคนอื่นๆ ร้องออกมาด้วยความตกใจ ไรเซอร์กับรินกะแทบจะคว้าตัวชเรดเอาไว้ไม่ทัน ชายหนุ่มผู้เย็นชาเตรียมชักดาบออกพร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ออกมา

            ซินดาเทียชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบี่ยงตัวหลบอะไรบางอย่างที่พุ่งเข้ามา อะไรบางอย่างที่ว่านั่นเฉี่ยวแขนเสื้อข้างซ้ายของซินขาดจนหมด เผยให้เห็นแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ลากยาวตั้งแต่หัวไหล่จนถึงท้องแขน ดวงตาสีฟ้าเข้มเบิกขึ้นเพียงนิดก่อนที่ร่างเล็กจะพลิกตัวดีดหลบการจู่โจมระรอกที่สองที่เข้าเข้าใส่ติดๆ จนคราวนี้ผ้าพันแผลที่พันขาขวาขาดจนเผยให้เห็นแผลเป็นที่ใหญ่กว่าเมื่อครู่ มันลากยาวตั้งแต่ตาตุ่มจนลึกเข้าไปในใต้ร่มกางเกง

            ทหารแห่งซาเดียเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแผลเป็นน่าหวาดเสียวนั่นของซินดาเทีย หากแต่เจ้าตัวกลับดูไม่ใส่ใจกับรอยแผลเป็นของตน คนร่างเล็กเอียงคอมองอาร์ดาสที่ตอนนี้ตามตัวชายหนุ่มเต็มไปด้วยปานมังกรสีส้ม!

            “มังกรเพลิงอรุณ?” เด็กสาวในคราบหนุ่มน้อยเลิกคิ้วถาม

            หากแต่อาร์ดาสกลับชะงัก “เจ้า...รู้!?” บ้าน่า! เจ้าเด็กนั่นมองออกง่ายขนาดนี้เลยเรอะ!?           

            “กลิ่นที่ออกมาจากปานมังกรเจ้าบอกข้าแบบนั้น...สายเลือดต้องห้ามกับมนุษย์สินะ”

            มุมปากฉีกยิ้มออกมาอย่างถูกใจ ดวงตาสีเปลือกไม้ทอประกายระยับ “เจ้าเองก็เป็นสายเลือดต้องห้ามนี่?”

            คนตัวเล็กเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ “จะเล่นต่อหรือ?” เธอถามอีกฝ่ายที่ไม่มีท่าทีว่าจะเลิกสู้ตอนนี้

            “แน่นอน!

            คราวนี้ทั้งสองต่างก็พุ่งเข้าใส่กันอย่างไม่ออมแรง ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็เป็นสายเลือดต้องห้าม...ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องออมมือให้อีกต่อไป! ทหารแห่งซาเดียมองการต่อสู้ที่เกิดขึ้นตาค้าง ความรวดเร็วจนมองตามไม่ทันและทำให้ฝุ่นตลบนั่น...หากเป็นพวกเขาได้จอดตั้งแต่นัดแรกแล้ว!

            “เห~ ฝีมือเจ้าใช้ได้เหมือนกันนี่” อาร์ดาสกล่าวชมอีกฝ่ายจากใจจริง

            “ก็ไม่เท่าไหร่” หากแต่ซินกลับไม่ดีใจไปกับคำชมนั้นเสียเท่าไหร่

            “นี่ เจ้ารู้จักพระคู่หมั้นขององค์ชายอาเทห์หรือเปล่า?”

            ซินดาเทียขมวดคิ้วมุ่นเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็ถามเรื่องนี้ “ถามทำไม”

            “ตอนนี้ใครๆ ต่างก็สนใจทั้งนั้นว่าคู้หมั้นปริศนาคนนั้นเป็นใคร ถามใครในหน่วยนักรบมังกรก็ไม่มีใครบอก”

            “...ไม่มีใครในมอลโนวาที่ไม่รู้จัก” ซินตอบตามความเป็นจริงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “แล้วนางเป็นใครกันรึ?”

            อาร์ดาสรีบหลบหมัดที่เริ่มจะเร็วขึ้นของซินดาเทียอย่างง่ายดาย หากแต่สิ่งที่ได้รับจากอีกฝ่ายกลับเป็นดวงตาสีฟ้าเข้มที่ตอนนี้ดูไม่สบอารมณ์

            “ในเมื่อเจ้าตัวยังไม่อยากให้รู้ แล้วข้าจะบอกทำไม”

            “หึ!

            อดีตปีศาจขาวชะงักเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็พุ่งมาด้วยความเร็วที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ร่างเล็กกลิ้งหลบเกือบไม่ทัน ทว่ามันก็สามารถเฉี่ยวแผ่นหลังได้จนเลือดซิบ

            ร่างของอาร์ดาสมีไอสีส้มล้อมรอบตัว...มันคือจิตของมังกรเพลิงอรุณ

            สามารถพิเศษของมังกรเพลิงอรุณคือสามารถใช้อาวุธได้คล่องแคล่วเช่นมนุษย์ และแน่นอนว่าสัญชาตญาณเฉียบคมมาก ยิ่งพวกมันปลดปล่อยจิตของตนออกมาปกคลุมร่างกายพวกมันก็จะยิ่งเพิ่มความแข็งแกร่งและเฉียบคมในทุกด้านมากขึ้น

            “ถ้าอย่างนั้น...ถ้าข้าชนะเจ้าได้ เจ้าจะยอมบอกใช่ไหม?”

            ดวงตาสีฟ้าเข้มคมกริบ ประกายแห่งชีวิตเริ่มหายไปจากดวงตาคู่นั้นไปทีละนิด...ทีละนิด เธอไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายยังตอแยไม่เลิก ที่เธอกำลังโกรธที่อีกฝ่ายทำให้หลังของเธอเป็นแผล!

            หน่วยนักรบมังกร (ยกเว้นเรย์กะ) หน้าซีดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสร้างแผลให่บนหลังของซินดาเทีย...ที่แต่เดิมเคยมีตราบาปขนาดใหญ่ซึ่งเป็นแผลใจของเด็กสาวมาจนจวบถึงทุกวันนี้ แม้ตอนนี้มันจะเป็นเพียงรอยแผลเป็นที่ดูน่ากลัวมากในสายตาคนมองก็ตาม

            แต่ก็นั่นล่ะ...แม้แผลจะหายจนเหลือแค่แผลเป็นแล้ว แต่มันคือแผลใจของเจ้าตัวที่ไม่อยากระลึกถึงมันอีก

            “ถ้าอย่างนั้น...ถ้าข้าชนะเจ้า ข้าขอหักกระดูกเจ้าสักสองสามส่วนละกันนะ”

            ใบหน้าในตอนนี้ของซินดาเทียจะเรียบนิ่ง หากแต่มันกลับดูทะมึนและน่ากลัวไม่น้อย

 

 

--------------------------------------------

            เอาล่ะสิ ซินน้อยเริ่มนึกถึงตราบาปของตัวเองเมื่อสองปีก่อนเข้าแล้ว แผลใจถูกสะกิด = =lll

            ถึงแม้ซินน้อยจะไม่รู้สึกเจ็บกับตราบาปบนหลัง แต่ใช่ว่าแผลใจที่มีต่อดราโก้เพราะตราบาปที่ทำให้ชะตาชีวิตของดรูว์พลิกผันไปจะน้อยๆ นะคะ

            ตอนต่อไป - Syn 013 การต่อสู้ของสายเลือดต้องห้าม -

            คู่หมั้นจะถูกเปิดเผยตัว? หรืออาร์ดาสจะถูกหักกระดูกแก้เซ็ง?

            ติดตามตอนต่อไป.

 

            PS. ตอนแรกเชียร์รัชทายาทเวดีสกันอยู่ดีๆ ไหงตอนที่แล้วมีแต่คนสาปส่ง?

            PS. 2 แฮทมาแต่งตอนนี้ให้ตามคำเรียกร้อง (ยอมรับว่าตอนนั่งปวดหัวมาก แต่เนื่อเรื่องเริ่มสะใจ หึๆ) อ้อ ตอนที่แล้ว ซีรอส นะคะ ไม่ใช่ เซรอส แฮทพิมพ์ผิด T^T

            PS. 3 แฮทขอลงหลุมก่อนนะคะ เจอกันโอกาสหน้าค่ะ (- -)/ (มาอีกทีตอนไหนไม่รู้)

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #368 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 21:55
    หักกระดูกแน่ๆ
    #368
    0
  2. #209 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 10:28
    ว้ากกกกก เค้าจะขุดหลุ่มลากท่านแฮทขึ้นมา

    ตอนต่อไป ฮือๆๆๆ

    ค้างสุดๆไปเลยค่ะ//สารภาพว่าลงแดงขนาดย้อนไปอ่านภาคแรกจนจบมาอีกรอบแล้ว-..-
    #209
    0
  3. #207 no name (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 22:04
    รออยู่น๊าาาา
    #207
    0
  4. #205 Nali (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 18:14
    อยากให้ทุกคนรู้นะว่าฟรองกับซินเป็นอะไรกัน แต่ไม่อยากให้ซินแพ้อ่ะ!!
    #205
    0
  5. #204 ไอจอมยุ่ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 18:38
    แฮทททททท

    มาต่อเหอะนะ พลีสสสสสสส
    #204
    0
  6. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 20:02
    หักกระดูกเลยเราเชียร์  อุ้ยพิมพ์ผิดต้องพิมพ์ว่าอย่ารุนแรงสินะ
    #203
    0
  7. #202 เปลวเทียน (@kitjanon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 23:25
    บังอาจมาทำร้ายซินนนน
    ไม่ยอมอ่ะ  ตายไปเลยยยยย//อินี่ก็อินเกิน
    #202
    0
  8. #200 fairy_devil (@angle_vempire) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 15:50
    กรี๊ดดดดดด !!! ค้างมากกกกก

    #200
    0
  9. #199 zeerin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 13:55
    อย่าให้ค้างนานนะคะไรท์เตอร์ กลับมาอัพต่อเร็วน้าาาาาา เค้าคิดถึง...^^
    #199
    0
  10. #198 Kru Pornnapa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 02:36
    รอตอนต่อไปอยู่นร๊คร๊

    สนุกมากๆๆๆ :) รีบอัฟเร็วๆนร๊

    รักไรท์เตอร์คร๊
    #198
    0
  11. #197 ..... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 22:24
    ตอนต่อไปได้มันแน่ๆ รอค่ะ
    #197
    0
  12. #196 ไอจอมยุ่ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 22:21
    อ๊ายยย...มาลงต่อเลยนะ :)
    #196
    0
  13. #195 LoKi VampirE (@ri-j_yoh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 21:19
    ปูเสื่อรอฉากหักกระดูก
    #195
    0
  14. #194 ไอเวอร์เซียร์ (@iversear) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 19:49
    มาต่อไวๆนะ
    #194
    0
  15. #193 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 19:11
    เอาตอนหน้ามาน้า T^T ฮือออออออ ใจร้ายยยยยยยยย ทำงี้กะรีดที่น่ารัก(?)ได้ไงค่ะ แงงงงงงง ฮึก จะรอตอนหน้าน้า เจ้ามังกรเพลิงอรุณนั่น(?)โดนหักกระดูกแน่!
    ปล.เป็นกำลังใจให้ค่า หายไวๆน้า 
    #193
    0
  16. #192 creamnaka-3- (@creamnaka-3-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 18:51
    กระดูกคงไม่รอด- -
    #192
    0
  17. #191 Punchpher (@punchpher) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 18:40
    โหยยยยยยยยยย~ ไรท์เตอร์กลับมาเดี๋ยวนี้เลยน้าาา ค้างกว่าตอนที่แล้วอีกง่า อยากเห็นซินโชว์บทโหดแล้วว ปล.ขอให้หายป่วยไวๆ และกลับมาอัพต่อน้า
    #191
    0
  18. #189 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 17:51
    ห้ามใช้พลังกับมนุษย์...แต่อาร์ดาสเป็นมังกร=ใช้พลังได้
    อืม...จอดไม่ต้องแจวต่อเลยแหะ
    #189
    0
  19. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 16:58
    อาร์ดาสโดนหักกระดูกแน่ๆ ฟันธง =_=
    #188
    0