Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 19 : Syn 017 ปริศนาความลับที่ซ่อนอยู่ในเพลงกล่อมเด็ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 ม.ค. 58

Syn 017 ปริศนาความลับที่ซ่อนอยู่ในเพลงกล่อมเด็ก

            “~วิญญาณร้ายถูกกักขัง เวลาหยุดเดิน ผ่านมาพันปี กำเนิดเพียงหนึ่ง ผู้นั้นคือจักรพรรดิ แผ่นดินกลับสู่จุดเดิม กบฏล่าหัวใจ วิญญาณร้ายเป็นอิสระ จักรพรรดิและวิญญาณร้ายห้ำหั่นกันอีกครั้ง~

            ~วิญญาณร้ายหายไป จักรพรรดิสูญสิ้น สายเลือดอีกหนึ่งกลับมา ปีศาจเคลื่อนไหว สองจักรพรรดิหวนคืนสู่บัลลังก์ ปีศาจล่ามนุษย์ ล่ามังกร บัลลังก์ถูกยึดครอง ปีศาจครองโลก~

            หากเป็นปกติดารีเซญ์คงจะร้องเพลงกล่อมเด็กนี้โดยที่ไม่คิดอะไรต่อไป แต่ในเมื่อน้องสาวของเขาเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาเองว่าเพลงนี้ไดรลูวาร์แต่งขึ้นเพื่อพยายามจะสื่ออะไรบางอย่าง นั่นทำให้ทั้งดารีเซญ์และคนฟังในห้องต่างพากันขนลุกซู่

            “จากเนื้อเพลงแล้ว...ข้าคงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าวิญญาณร้ายคือใคร?” มอร์แกนเลิกคิ้ว แต่คนฟังรู้ดีว่าซินต่างหากที่เป็นคนพูดอยู่...

            “มังกรมาร?”

            “ใช่ มังกรมารหรืออาเทอร์นั่นแหละ เหตุที่เขากลายเป็นวิญญาณร้ายเพราะวิญญาณของเขาถูกความโกรธแค้นชิงชังทำให้แปดเปื้อน จนกลายเป็นมังกรมาร...เป็นปีศาจร้าย เวลาหยุดเดินไดรลูวาร์คงจะหมายถึงทั้งมังกรมารและจักรพรรดิไม่ถือกำเนิดขึ้นมาอีก และมันก็ได้ผ่านมาพันปี...ในยุคสมัยที่พี่ดารีเซญ์ถือกำเนิดพอดี ตามเนื้อเพลงแล้วพี่ควรจะได้เป็นจักรพรรดิ หาก...เรื่องเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อนไม่เกิดขึ้น”

            “เรื่องเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน?” ทุกคนมุ่นคิ้วสงสัย

            “ไดร...ตอบมาตรงๆ ทำไมเจ้าถึงไม่เลือดพี่ดารีเซญ์?” มอร์แกนหันไปมองไดรกอน

            “ข้าก็แค่รู้สึกว่ามันยังไม่ใช่...มังกรแสงมีความรู้สึกและสัญชาตญาณที่รุนแรงกว่ามังกรสายพันธุ์อื่น ในตอนที่ดารีเซญ์เกิดข้ารู้สึกว่าอีกไม่นานจะมีเด็กที่มีพลังที่แข็งแกร่งกว่าถือกำเนิดขึ้น”

            “ถ้าอย่างนั้นข้าคงคาดการณ์ผิด เพราะที่จริงเรื่องมันเกิดขึ้นในช่วงที่พี่เกิด”

            “หมายความว่ายังไง?”

            “เรื่องที่ข้าจะพูดก็คือ...ข้าไม่มีตัวตนในโลกนี้มาตั้งแต่แรก”

            “อะไรนะ!?

            “กำเนิดเพียงหนึ่ง ผู้นั้นคือจักรพรรดิ คนคนนั้นก็คือพี่ดารีเซญ์ และข้าจะไม่ถือกำเนิดขึ้นมา แต่ข้าก็เกิดมา นั่นทำให้คำทำนายของไดรลูวาร์เปลี่ยนไป เพราะข้าได้เป็นจักรพรรดิรุ่นที่สามแทน เรื่องที่เกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้นคือแผ่นดินของควาเซที่ถูกพลังของไดรลูวาร์ดีดขึ้นฟ้ามาพันปีกลับคืนสู่ทวีปตะวันออกอีกครั้ง พวกกบฏเริ่มล่าหัวใจของมนุษย์ในเขตชายแดนของอาณาจักรมอลโนวา...เพื่อตามหาหัวใจของมังกรมารกลับคืนสู่ร่างที่ถูกหลับใหลของมังกรมาร”

            “แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะถูกลูอาห์ขัดขวาง หนำซ้ำหัวใจของมังกรมารยังอยู่ที่เจ้า แต่พวกมันก็ได้หัวใจของมังกรมารคืนไปเมื่อตอนนั้นสินะ?” ฟรองเซ่มุ่นคิ้ว มอร์แกนพยักหน้ารับเมื่อเข้าใจว่าฟรองเซ่หมายถึงตอนที่เธอถูกทำให้คลั่งเพื่อเป็นมังกรมารตนที่สอง

            “ใช่ ซึ่งอันที่จริงมังกรมารควรจะตื่นตั้งแต่ตอนที่พวกกบฏล่าหัวใจที่แถบชายแดน แต่มันก็ถูกเลื่อนเวลาไปเพราะข้าเป็นคนเจอหัวใจของมังกรมารและเก็บเอาไว้กับตัวเอง” มอร์แกนถอนหายใจและสูดลมหายใจเข้าลึก “และข้า...กลายเป็นภาชนะที่จะกลายเป็นมังกรมารตนที่สอง ซึ่งในบทเพลง ไม่สิ ในคำทำนายของไดรลูวาร์มันไม่มี”

            “...”

            “หลังจากที่มังกรมารตื่นขึ้น คนที่ต้องต่อสู้กับมันคือพี่ดารีเซญ์ แต่เมื่อเกือบสองปีก่อน...”

            “เจ้ากับฟรองเซ่กลับกลายเป็นคนที่ต่อสู้กับมังกรมารแทน” เชลชะงัก ก่อนที่จะมองซินที่ยังอยู่ในร่างมังกรจิ๋วด้วยสายตาตกใจ “จักรพรรดิสูญสิ้น แต่องค์ดารีเซญ์ยังอยู่ เจ้าก็ได้เกิดใหม่ เจ้ากลับมาอีกครั้ง...”

            “แถมยังได้เกิดจากไฟแห่งการก่อกำเนิดในวิหารกลาง...ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่สามารถทนความร้อนของมันได้อีก” ไดรกอนมุ่นคิ้วเมื่อนึกไปถึงภาพที่เขากับรุ่นแรกตนอื่นๆ ในตอนที่เจอกับสภาพของซินดาเทียหลังจากศึกมังกรมารจบลง

            “อีกสายเลือดที่ว่าก็คือลาเบียร์อีกคน...เรย์กะสินะ” เพลมองหน้าเด็กปีศาจที่ตอนนี้ก็ยังทำหน้าเหรอหราอย่างคนที่ตามเรื่องไม่ทัน

            “สองจักรพรรดิหวนคืนสู่บัลลังก์...” ดราโก้หรี่ตาจ้องดารีเซญ์สลับกับเรย์กะ

            “มันมีความหมายเดียวกับ การทวงแผ่นดินของจักรพรรดิ ที่เป็นคำทำนายของเพลิงแห่งการก่อกำเนิดเมื่อเดือนที่แล้วนั่นแหละ” ทุกคนหันขวับไปทางมอร์แกนด้วยความตกใจจนเจ้าตัวต้องถอนหายใจออกมา “คิดว่าเจ้าคารอสจะไม่บอกอะไรข้าเลยรึไง”

            “แล้วที่ปีศาจล่ามนุษย์ ล่ามังกร บัลลังก์ถูกยึดครอง ปีศาจครองโลก...”

            “มันจะไม่เกิดขึ้น”

            ทุกคนชะงัก ไรเซอร์ขมวดคิ้วใส่มังกรอุษา “ดูเหมือนเจ้าจะมั่นใจจังนะ”

            “เพราะข้าไม่ได้อยู่ในคำทำนายของไดรลูวาร์ เพราะการมีตัวตนของข้าทำให้คำทำนายของไดรลูวาร์บิดเบือนไปหมด และ...มีหลายสิ่งที่เกิดขึเนนอกเหนือจากคำทำนายนั่น”

            “...”

            “ท่านแม่จะไม่ตายหากข้าไม่เกิดมา พี่ดารีเซญ์จะได้เป็นจักรพรรดิ บนโลกใบนี้จะไม่มีข้า...ดั่งเช่นตอนนี้”

            “เอ๊ะ!?

            “เมื่อเดือนที่แล้วไม่มีใครบนแดนสวรรค์จำข้าได้นอกจากพวกรุ่นแรกกับคนที่เป็นราชาสวรรค์ตอนนี้สินะ” มอร์แกนหันไปถามไดรกอนกับเชล ทั้งสองพยักหน้ายืนยัน “เพราะเพลิงแห่งการก่อกำเนิดกำลังจำทำให้ทุกอย่างกลับไปสู่สิ่งที่ควรจะเป็นอีกครั้ง ตอนนี้ทุกคนบนแดนสวรรค์กำลังจดจำว่าพี่ดารีเซญ์คือจักรพรรดิของพวกเขา...ไม่เชื่อลองถามใครสักคนที่จำข้าไม่ได้บนแดนสวรรค์ดูสิ”

            ไดรกอนมุ่นคิ้วกับสิ่งที่ซินกำลังพูดผ่านมอร์แกน ทว่าเพียงครู่พวกเอวานก็สื่อทางจิตมาบอกไดรกอนว่าคนอื่นๆ บนแดนสวรรค์เข้าใจว่าดารีเซญ์คือจักรพรรดิ ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่คมเบิกกว้างก่อนที่จะหันขวับไปมองมังกรอุษาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            /ซินเป็นอะไรหรือเปล่า!?/

            “ไม่...ตอนนี้นางสบายดี นั่งคุยอยู่กับข้าอยู่” ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ลงเล็กน้อย...ก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ “แต่...อยู่ในร่างมังกร”

            /อะไรน้าาา!!/ เสียงของเอวานแหวเข้ามาในหัวจนไดรกอนหลบตาปี๋เพราะปวดหู

            /คุณหนูกลายเป็นมังกรเรอะ! เป็นไปได้ยังไง!?/ เสียงทุ้มเข้มของเดดาอัสก็แตกตื่นไม่แพ้กัน

            /นี่มันเรื่องอะไรกัน!? แค่เรื่องบนแดนสวรรค์ตอนนี้มันยังไม่วุ่นวายมากพอหรือไง!!/ คุโรวเองก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มโวยวายกับเขาบ้าง...โดยเฉพาะเรื่องที่ซินกลายเป็นมังกร

            ก็ผลการตรวจของเอวานบอกว่าซินกลายร่างเป็นมังกรไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือ!?

            “มีอะไรหรือ?” มอร์แกนหันไปถามด้วยใบหน้าสงสัยกับการแสดงออกทางใบหน้าของไดรกอน

            ทำหน้าแบบนั้น...พวกเอวานติดต่อมาชัวร์

            “พวกเอวานโวยวายกันใหญ่เรื่องที่เจ้ากลายเป็นมังกร...มากกว่าเรื่องที่ทุกคนบนแดนสวรรค์จำได้ว่าดารีเซญ์คือจักรพรรดิ...”

            “เห็นไหมล่ะ พูดยังไม่ทันขาดคำ” มอร์แกนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

            “แล้วเรื่องเรย์กะจะเอายังไง” รินกะถามด้วยความสงสัย

            แน่นอนว่าทุกคนเองก็ไม่อาจทราบได้

            “เราส่งเรย์กะกลับไปยังแดนสวรรค์ไม่ได้ เพราะถ้าส่งกลับไปพวกปีศาจได้ยกทัพไปตีแดนสวรรค์อีกที่แน่ และข้าไม่อาจวางใจให้นางไปนอกสายตาด้วย...ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจทุกคนในแดนสวรรค์นะ แต่เพราะศัตรูคราวนี้แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก”

            “หมายความว่ายังไง?”

            “ตอนที่ข้ายังเดินไม่ได้และยังอยู่ในแดนสวรรค์ เคยมีปีศาจตนหนึ่งนำกองทัพไปบุกแดนสวรรค์...”

            “อะไรนะ! ทำไมข้าไม่เคยรู้!?” เสียงทุ้มร้องทะลุกลางปล้องก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทันพูดจบ ไดรกอนตกใจไม่น้อย เรื่องใหญ่แบบนี้รอดพ้นหูตาของเขาและพวกมังกรสวรรค์ตนอื่นๆ ได้ยังไง!

            “พวกมันแอบยกทัพมา...แล้วไปจ๊ะเอ๋กับข้าที่แอบหนีออกมานอกวิหารกลางพอดี...” มอร์แกนยิ้มแหยเหงื่อตกเมื่อไดรกอนจ้องเขม็งมาอย่างคาดโทษ “แต่พวกมันก็เข้ามาได้ไม่มากไปกว่านั้น เจ้าก็รู้นี่...ว่าถึงแขนขาข้าจะใช้ไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครทนดาบจิตของข้าได้”

            “แล้ว?”

            “ข้าไว้ชีวิตเจ้าคนที่นำทัพมาเอาไว้คน แต่เจ้านั่นรู้จักปีศาจขาว...เลยรู้ว่าข้าที่เป็นจักรพรรดิรุ่นที่สามยังมีชีวิตอยู่”

            “ฮะ!!!” คราวนี้ไดรกอนเผยความตกใจออกมาทางสีหน้ามากกว่าเดิม...นี่มันเรื่องใหญ่ไม่ใช่หรือไง!?

            “เจ้านั่นเข้าใจว่าเจ้าเป็นจักรพรรดิเพราะปิดบังเรื่องที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้านั่นเลยไม่พยายามสู้ต่อ...ทั้งที่ถ้าการต่อสู้ยืดเยื้อไปกว่านั้นร่างกายข้าก็รับไม่ไหวแล้วแท้ๆ แต่ก็เอาเถอะ ตอนนี้มันไม่กล้าบุกแดนสวรรค์อีกเพราะเกรงกลัวข้า และข้าพอจะเดาฝีมือของอีกฝ่ายได้จากคราวที่แล้วเมื่อครึ่งเดือนก่อนที่พวกมันพุ่งเป้าไปที่แดนอเวจี”

            “พวกมันบุกแดนอเวจี?”

            “มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในอาณาจักรนี้ และมันรู้การเคลื่อนไหวของข้า พวกมันถึงได้ส่งกำลังหลายส่วนไปที่แดนอเวจี”

            “เพราะงั้นหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้พวกปีศาจจึงไม่บุกเข้ามาที่นี่...” โคเรลเบิกตากว้างเมื่อระลึกถึงเรื่องนี้ได้

            “จากการต่อสู้กันในแต่ละครั้งพวกมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่นั่นเป็นการฝึกภาคสนามชั้นยอดของมอร์แกนเชียวล่ะ” ว่าแล้วมือเล็กของมังกรจิ๋วก็ตบลงบนกลุ่มผมสีสนิมของมอร์แกนพร้อมทำหน้าภูมิใจนำเสนอ

            “แล้วเจ้ามีหลักฐานอะไรที่บอกคนอื่นได้จริงๆ ว่าเรย์กะคือทายาทของจักรพรรดิอีกตนจริงๆ” ไรเซอร์เอ่ยถามเสียงเครียด ต่อให้พวกเขาเชื่อเพราะมีพยานอย่างไดรกอนกับมังกรสวรรค์รุ่นแรกตนอื่นๆ แต่ใช่ว่าทุกคนจะยอมเชื่อนี่

            “ยังจำคำทำนายในวันมิวากรสีเงินได้ไหม?”

            “ได้” แล้วมันเกี่ยวยังไง...

            “เรย์กะ ดูนี่นะ...” มอร์แกนหยิบรูปใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเรย์กะ

            ดวงตาสีอเมทิสต์หลุบจ้องมองรูปด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว ไม่สิ...หวาดผวา ความทรงจำหลายอย่างผุดเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ากรอเทปย้อนกลับ เสียงกรีดร้องอย่างทรมาน ความเจ็บปวดที่แทบจะฉีกกระฉากวิญญาณ น้ำใสไหลออกมาจากดวงตาคู่โตก่อนที่เด็กปีศาจจะร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

            “กรี๊ดดดดด!!!

            มอร์แกนรีบเก็บรูปนั้นกลับเข้ากระเป๋าแล้วลูบหัวปลอบเรย์กะ พึมพำคำขอโทษเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่คนอื่นๆ เบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพเมื่อครู่

            “กรงสีดำที่บิดเบี้ยว...ท่ามกลางหมอกหนาทึบ!?

            “มันคือกรงที่ใช้กักขังเรย์กะ...ในตอนที่อยู่ในร่างมังกร และนางจำเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงที่กลายร่างเป็นมังกรไม่ได้”

            “เจ้าไปเจอมันที่ไหน!?” ทุกคนตกใจ พวกเขาตามหากันแทบแย่ยังไม่เจอแม้กระทั่งเบาะแสเลย!

            “ป่าลึกแห่งหนึ่งในซาเดียนี่ล่ะ แต่ข้าทำลายทิ้งไปแล้ว พวกมันตามรอยต่อจากนั้นไม่ได้หรอก” ต้องขอบคุณคาชีล์ที่ถ่ายรูปมันเอาไว้ก่อนที่จะถูกเธอทำลาย... “ตอนนี้ให้นางอยู่ที่นี่จนกว่าสงครามจะจบ ให้ทุกคนเข้าใจว่าเป็นน้องสาวของพวกพี่นี่ล่ะ แล้วก็...อย่าให้พวกมันได้ตัวเรย์กะไปเด็ดขาด เพราะข้าไม่แน่ใจว่าถ้าพวกมันได้ตัวเรย์กะไปจะไม่ฆ่าทิ้ง”

 

            เรื่องราวทุกอย่างเริ่มกลับตาลปัตร...

            ผู้คนโดยรอบเริ่มสับสนมึนงงกับความสัมพันธ์ของคนกลุ่มนี้...

            “ค่อยๆ กินก็ได้ เลอะหมดแล้ว” แม้คำพูดจะเหมือนกำลังติ แต่น้ำเสียงกลับอบอุ่นอ่อนโยนผิดจากที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะค่อยๆ เอาทิชชู่บรรจงเช็ดปากเล็กๆ ที่เปื้อนซอสของมังกรอุษาตัวจิ๋วอย่างเบามืออีก!

            สีชมพู...บอกได้คำเดียวว่าตอนนี้บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากร่างขององค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวาผู้ไร้อารมณ์กำลังกลายเป็นสีชมพู! ไหนจะท่าทางอารมณ์ดีนั่นอีก!

            “ไม่ชิน...ให้ตายยังไงข้าก็ไม่ชิน...” โคเรลเอ่ยออกมาท่ามกลางใบหน้าจมกองเลือด (ที่คว่ำลงกับโต๊ะ) ของตน

            “ทำไม...ข้าโดนลูกหลงตลอด...” ชเรดผู้เลือดเย็นก็ยังไม่เว้น

            “นั่นควรจะเป็นคำพูดของข้ามากกว่านะ...” เชลที่พยายามแล้วที่จะไม่สนใจ...แต่ก็ไม่รอด

            “พวกเจ้าก็ยังคงทำตัวเป็นเด็กเหมือนเดิม” ไดรกอนส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับท่าทางของทุกคนที่ร่วมโต๊ะก่อนที่จะตักเนื้อชุ่มซอสป้อนใส่ปากซินที่อ้าปากเตรียมเอาไว้แล้ว

            จะแค่ไหนกันเชียว? ก็แค่ฟรองเซ่ยิ้มเนี่ยนะ?

            “แล้วเรื่องที่สัญลักษณ์ของเจ้าเปลี่ยนล่ะซิน” เพลที่ไม่โดนลูกหลงของรอยยิ้มของฟรองเซ่เอ่ยถามเจ้ามังกรน้อยที่กำลังกินเนื้อชุ่มซอสที่ไดรกอนป้อนให้อย่างสบายอุรา

            “หืม? มันเป็นสัญลักษณ์ของมังกรอุษาน่ะ ตอนนี้ข้ามีปีกสี่ข้างใช้ไหมล่ะ? แล้วดวงไฟที่อยู่ตรงกลางนั่นก็คือวิญญาณของข้าไง” ไดรกอนทำหน้าที่เป็นล่ามแปลภาษาชั้นเยี่ยมให้ซิน...ด้วยหน้าตาย

            “ดวงไฟ? วิญญาณ?”

            “ซินเป็นเด็กพิเศษ นางเป็นเพียงคนเดียวที่เกิดจากเปลวเพลิงแห่งการก่อกำเนิด พลังของเปลวเพลิงแห่งการกำเนิดสร้างวิญญาณ ในขณะที่พลังของชาเอไทม์และเชอานินม์สร้างร่างเนื้อ” ไดรกอนอธิบาย เรื่องพวกนี้พวกเขารุ่นแรกพอจะรู้มาบ้าง แต่เพิ่งจะเห็นคนที่เกิดจากเปลวเพลิงนั่นอย่างซินเป็นครั้งแรกนี่ล่ะ

            เพราะเกิดใหม่จากเปลวเพลิงนั่นสินะ...เลยทำให้สัญลักษณ์และเผ่าพันธุ์เปลี่ยนไป

            สัญลักษณ์ของซินดาเทียในตอนนี้คือปีกสี่ข้างที่ห่อหุ้มเปลวเพลิงที่อยู่ตรงกลางเอาไว้ แม้จะไม่น่าเกรงขามเท่ากับสัญลักษณ์เดิม แต่คนมองกลับรู้สึกตรงกันว่า...มันน่าขนลุกมากกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก  

            แถมหางมังกรของซินในตอนนี้ยังเหลือแค่หางเดียวอีก...ตัวก็ปกคลุมไปด้วยขนที่ทองสว่างแลดูนุ่มนิ่ม แม้จะดูน่ารักมากกว่าเดิม แต่ดราโก้ที่เคยเจอซินในร่างมังกรไทวะมาก่อนปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวเล็กๆ แค่นี้น่ากลัวกว่ามังกรไทวะตัวใหญ่ตอนนั้นอีก!

            “เจ้าเป็นอะไรไปรึดราโก้?” ดารีเซญ์ถามเมื่อเห็นใบหน้าของน้องชายต่างมารดาแลดูซีดเซียวกว่าที่เคย

            ดูเหมือนจะมีแค่ไดรกอน เพล และสองพี่น้องคูนี้นี่ล่ะที่รอยยิ้มของฟรองเซ่ทำอะไรไม่ได้

            “เปล่าขอรับเจ้าพี่” ดราโก้เลือกที่จะไม่บอกใครดีกว่า...เรื่องน่ากลัวแบบนั้นน่ะ!

            “ซิน กินเข้าไปเยอะๆ สิ ปกติเจ้ากินมากกว่านี้ไม่ใช่หรือไง?” ไดรกอนเริ่มดุมังกรอุษาด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมกินอะไรเข้าไปอีกทั้งที่กินเข้าไปแค่นิดเดียว ซ้ำยังนอนหงายท้องตบพุงตัวเองเป็นการบอกว่าอิ่มแล้วอีกต่างหาก!

            “ท่านก็เอาแต่ว่าซิน ท่านยังไม่ได้กินอะไรเลยนะขอรับท่านทวด” ดารีเซญ์ว่าพลางตักกับข้าวใส่จานไดรกอน มังกรแสงมองภาพนั้นอย่างซึ้งใจ ดีใจที่แม้ความจริงเรื่องที่ตนเป็นท่านทวดต้นตระกูลของทั้งสองคน...แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่เกลียดเขาอย่างที่เคยนึกกลัว

            แถมยังอ้อนเก่งกว่าเดิมอีก...

            มังกรอุษากลิ้งไปตกอยู่บนตักไดรกอนแล้วเอาหัวเล็กๆ นั่นถูไถกับหน้าท้องของไดรกอนอย่างออดอ้อน ท่าทางเช่นนั้นทำเอาคุณพี่หวงน้องทั้งสองแทบจะเลือดกำเดาไหล

            จะน่ารักเกินไปแล้ว!

            “นี่ก็อีกคน เด็กจริงๆ” ไม่ว่าเปล่ามือหนาลูบหัวมังกรตัวจิ๋วอย่างอ่อนโยน

            เรย์กะมองภาพตรงหน้าอย่างสนใจ...ตอนแรกเธอคิดว่าซินทั้งแปลกและประหลาดแล้ว ภาพที่เห็นตรงหน้ายิ่งยืนยันสิ่งที่เธอคิดเข้าไปอีก เพราะซินมีบรรยากาศรอบตัวที่สามารถทำให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาให้อ่อนโยนขึ้นมาได้ แถมยังสามารถทำให้คนมองหลงรักได้แม้จะอยู่ในร่างมังกรก็ตาม

            ดูจากสายตาของทหารซาเดียคนอื่นๆ ที่มานั่งพักตอนนี้ที่จ้องมานั่นไง...

             “ความเสียหายที่ซาเดียได้รับครั้งนี้รุนแรงน่าดูเลยนะ” ไดรกอนพูดขึ้นมาเสียงเรียบเมื่อสัมผัสได้ถึงผู้มาใหม่...ที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหลังตน

            “แต่กระหม่อมไม่ตกใจเท่ากับการที่จักรพรรดิเช่นท่านมาถึงที่นี่ได้” วอลแรนซ์ค้อมหัวเพียงนิดแล้วเอ่ยตอบ

            “ข้าเพียงแค่กลับมาทำหน้าที่ของตนเองเท่านั้น”

            “หน้าที่?” วอลแรนซ์ทวนคำของไดรกอนด้วยความสงสัย

            “ข้าเป็นมังกรคู่หู...ของเด็กคนนี้” ว่าในขณะที่ยังคงลูบหัวของมังกรอุษาที่ตอนนี้นอนนิ่งอยู่บนตักของตน ดวงตาสีทัวร์มาลีนมองตามด้วยความตกใจ

            “คู่หู!? จักรพรรดิไม่อาจเป็นมังกรคู่หูให้ใครได้มิใช่หรือ!?” แน่นอนว่าไม่มีมังกรตนไหนอาจหาญมาเป็นคู่หูให้ได้ด้วย

            “ข้าไม่ใช่จักรพรรดิ...ตั้งแต่แรก”

            ทั้งไดรกอนและซินดาเทียไม่ใช่จักรพรรดิตั้งแต่แรก เพราะตำแหน่งนี้แท้จริงแล้วมันเป็นของดารีเซญ์ต่างหาก

            “ไม่ใช่จักรพรรดิ!? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!

            “คนที่เป็นจักรพรรดิตัวจริงคือดารีเซญ์ต่างหาก” ไดรกอนตอบออกไปอย่างไม่ปิดบัง เพราะนับแต่นี้...การปิดบังเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องดีอีกต่อไป พวกปีศาจเริ่มรู้ตัวแล้ว การให้ฝ่ายมนุษย์รู้ความจริงนี้จะช่วยให้ดารีเซญ์ปลอดภัยมากขึ้น เพราะมนุษย์จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรจักรพรรดิของตนได้แน่

            และด้วยจำนวนคนที่อยู่เหตุการณ์นั้นมีไม่น้อย ข่าวลือเรื่องนี้จึงแพร่ขยายไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะมีเรื่องหลายเรื่องที่เกิดความวุ่นวายขึ้น แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยดี ไดรกอนที่ตอนนี้นั่งอยู่บนขอบระเบียงชั้นสองให้สายลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่านไปเหม่อมองท้องฟ้าที่เป็นสีดำไร้ดวงดาวตรงหน้า

            “เจ้าคิดว่าข้าทำถูกไหมที่ตัดสินใจพูดเรื่องนั้นออกไป” ถามมังกรอุษาที่ตอนนี้เกาะไหล่ของตนอยู่

            “แก๊ซ! (ข้าคิดว่าเจ้าทำดีแล้วล่ะ)”

            “ฮะๆ เชื่อไหมว่าตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนพวกเรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง แต่มันสลับที่กันยังไงก็ไม่รู้” รอยยิ้มอ่อนโยนจุดขึ้นให้มังกรจิ๋วที่เกาะไหล่ตนอยู่

            เมื่อก่อนคงจะเป็นไดรกอนที่เกาะไหล่ซิน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าซินเองที่เป็นฝ่ายเกาะไหล่ของไดรกอน ซินพยักหน้ารับรัวๆ พร้อมกับคลอเคลียที่แก้มของไดรกอน สิ่งที่ซินดาเทียชื่นชอบมากที่สุดคือรอยยิ้มในยามนี้ของไดรกอน รอยยิ้มที่อบอุ่น รอยยิ้มที่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้เห็น ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ตาม

            “เจ้ามอร์แกนเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

            “แก๊ซ (ก็ดี เรียนรู้เร็ว แถมยังใช้ชาเอไทม์ได้คล่องในเวลาเพียงไม่นาน นับว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง)”

            “คิดว่าเจ้านั่นจะเป็นหุ่นเชิดให้เจ้ายามรบได้ดีแค่ไหน”

            “...แก๊ซ (...ดีกว่าทุกคน แต่ไม่ได้ดีถึงขนาดที่ว่าจะใช้ดาบสองมือได้นานๆ)”

            “แน่ล่ะ เจ้านั่นใช้ดาบสองมือได้เหมือนเจ้าก็แทบจะเกินขีดจำกัดแล้ว” ไดรกอนพยักหน้ารับกับความคิดของตัวเอง “แล้วต่อจากนี้...จะทำยังไงต่อล่ะ?”

            มังกรอุษาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว สิ่งที่ออกมาจากปากของมังกรจิ๋วทำให้คนฟังอดที่จะแสยะยิ้มตามเสียไม่ได้

            สงครามที่แท้จริง...แค่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

 

            ภายในห้องอึมทึมและอับชื้น เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นไม่ขาดสาย ปีศาจชราจ้องสภาพปวงตายของอ็อตแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ แม้ใจหนึ่งจะสงสาร แต่ก็อดสมเพชอีกฝ่ายไม่ได้...ก็ใครใช้ให้ทำตามคำสั่งของ องค์รานี แบบเป๊ะๆ อย่างเจ้านี่บ้างเล่า! อย่างน้อยก่อนทำภารกิจก็ควรจะระวังเจ้ามังกรหวงลูกอย่างราชามังกรแสงนั่นเอาไว้เสียหน่อยมิได้หรือไร

            ก็รู้อยู่ว่ามันเป็นมังกรโมโหร้าย...

            “ก็ยังดีที่เจ้าพวกนั้นเอาเจ้าหนีกลับมาจากกรงเล็กของมังกรแสงตนนั้นได้” ปีศาจชราเอ่ยขึ้นแล้วถอนหายใจ

            โชคดีสุดๆ เลยล่ะเจ้านี่...

            “เจ้านั่น...อึก! เจ้าพวกมังกรบ้านั่น! ข้าจะถลกหนังออกมาให้สัตว์ประหลาดแทะเล่นเลยคอยดูสิ!!” อ็อตตวาดลั่นด้วยความโกรธแค้นที่สุมอยู่เต็มหัวใจ

            มันหยามหน้าเขาต่อหน้าลูกน้องนับหมื่น!

            “หึ คงจะยากหน่อยล่ะ...ในเมื่อศัตรูของเจ้าในตอนนี้ไม่ใช่จักรพรรดิ แต่เป็นถึง ซินดาเทีย เชียวนะ”

            “ซินดาเทีย? ก็แค่เจ้าเด็กนั่นไม่ใช่หรือไง” อ็อตหัวเราะเย้ยหยันในลำคอ ก่อนที่จะสะอึกขึ้นมาด้วยความจุกเจ็บ

            นี่เจ้านั่นเตะข้าไม่กี่ครั้งก็ทำให้ข้าผู้นี้ถึงกับช้ำในสาหัสเลยงั้นรึ!?

            “แต่เด็กนั่นเป็นคนที่อยู่นอกเหนือคำทำนายของไดรลูวาร์คนนั้น...และอยู่นอกเหนือคำทำนายขององค์รานี” ดวงตาสีเลือดที่ไม่ได้ฝ่าฟางตามอายุหรี่จ้องปีศาจหนุ่มที่ยังคงไร้เดียวสาในความคิดตน “แถมยังเป็น...ตัวตนที่ไม่มีอยู่ในโลกนี้”

            ตัวอันตราย...ไม่ว่าจะเป็นต่อเผ่าพันธุ์ไหนก็ตาม!!

            “หมายความ...ว่ายังไง?”

            “เจ้าจะได้รู้ต่อจากนี้...ว่าเด็กนั่นคือตัวอันตรายที่เจ้าไม่ควรประมาท รวมทั้งราชามังกรแสงตนนั้นด้วย...มันคือตัวแปลทั้งหมดของเด็กนั่น”

            “???”

            “และความหวังขององค์รานี...ก็อยู่ที่ตัวตนของเจ้าสองคนนั้นด้วย”

            ต่อให้เมื่อเกือบสองปีก่อนเจ้าจะใจดีปล่อยข้ามา...แต่คราวหน้าที่ได้เจอกัน ข้าก็จะยังคงเป็นศัตรูของเจ้า ล้างคอรอเอาไว้ได้เลยจักรพรรดิ...ไม่สิ ผู้ปลดปล่อย!

            ดวงตาสีเลือดของปีศาจชราทอประกายวูบวาบท่ามกลางความมืดอย่างน่ากลัว...

 

 

---------------------------------------------------------------

            สวัสดีวันปีใหม่ค่าาา!! คิดว่าจะแต่งไม่ทันวันนี้เสียแล้ว >__<

            ตอนนี้ถือเป็นคำขอบคุณสำหรับทุกคนที่ติดตามผลงานของแฮทมาตลอดนะคะ! (ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเก่าหรือเจ้าใหม่ก็ตาม ^^)

            เกิดอะไรขึ้นต่อไป เมื่อปีศาจในมุมมืดเริ่มโผล่หาง (ข้าไม่มีหางนะโว้ย!)

            ตอนต่อไป - Syn 018 คำสาปและตราบาป -

            ใครที่คิดถึงอสูรแดงแห่งแดนใต้ ตอนหน้าพลาดไม่ได้นะคะ!

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #370 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 08:07
    ซินน่ารักกก มีอ้อนด้วย
    #370
    0
  2. #278 เปลวเทียน (@kitjanon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:16
    สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังค่าาา
    นิดเดียวเองนี่เพิ่งวันที่ 7 เอง
    สนุกมากเลยค่ะ  รอตอนต่อไปอยู่น้า
    #278
    0
  3. #276 ไอจอมยุ่ง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 20:38
    รอไม่ไหวแล้วสิ มาต่อเร็วน้า
    #276
    0
  4. #275 mon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:39
    สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่า สนุกมาากค่า รอติดตามเหมือเดิมนะคะ ^^ สู้ๆ
    #275
    0
  5. #274 fairy_devil (@angle_vempire) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 21:54
    รอค่าาาาา ติดตาม ๆ ๆๆ รักเลยค่ะ 
    #274
    0
  6. #273 อิสปาเร (@pandagon1827) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 15:53
    สนุกมากเลยค่ะ
    #273
    0
  7. #272 LoKi VampirE (@ri-j_yoh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 12:19
    อะ อะ อสูรแดงจะมีบทแล้วววว
    #272
    0
  8. #271 sakiritakara (@sakiritakara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 10:58
    เย้เย้ ซินกลับมาแว้ววว
    #271
    0
  9. #270 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 10:56
    อ้ากกกกกกกก
    อยากจับซินมาหัดเล่นชะมัดเจ้าค่ะ!!!
    //โดนฟรองซ์จับถ่วงน้ำ ไดรจับไปแล่เนื้อT.T
    มาเร็วทันใจม๊วกเลยค่ะ
    อสูรแดง~*^*
    #270
    0
  10. วันที่ 2 มกราคม 2558 / 07:32
    สนุกมากเลยค่ะ มาต่อไวไวนะคะ 

    //คำว่าตัวแปล เขียนว่า ตัวแปร ค่ะ หรือถ้าไม่ได้หมายความแบบนี้ขอโทษด้วยค่ะ
    #269
    0
  11. #268 dark rose (@41240) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 07:02
    อ้าย ^_^ สนุกฟุดๆ
    #268
    0
  12. #267 zenbongsakura (@zenbongsakura) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 23:49
    ขอบคุณค่ะไรท์ที่มาลงตอนใหม่ให้เร็วมาก ชอบคู่ซินดาเทียกับฟรองเซ่ตอนนี้จัง มุ้งมิ้งมากอ่า น่ารัก><
    #267
    0
  13. #266 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 21:34

    กรี๊ดดดดด ตกใจหมดเลย ไม่นึกว่าจะมาเร็วขนาดนี้ O_O 


    ตอนนี้มุ้งมิ้งมากเลยค่า ทั้งตอนฟรองซ์หวานกับซิน ไหนจะตอนซินอ้อนไดรอีก น่ารักมากเลย ^^ ว่าแต่อสูรแดงจะมาตอนหน้าเหรอค่ะเนี่ย จะเกิดอะไรขึ้นหว่า รออ่านค่า ^^ (ปีศาจก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วด้วยสิ....)


    ปล.สวัสดีปีใหม่ค่าพี่แฮท ขอให้สุขภาพแข็งแรง และมีความสุขมากๆนะคะ ^^ 





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มกราคม 2558 / 23:19
    #266
    0
  14. #265 FaIThFuL (@123pimza000) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 20:13
    มาแล้วววๆๆ >< คิดถึงไรท์ที่สุดเลยยยย 😘😘
    มาต่อเร็วๆนะคะ ค้างที่สุดเลยอ่า แต่จะรอนะอสูจแดง 
    ปล.อยากให้ซินเป็นมนุษย์เร็วๆสอแล้วคะ รอไม่ไหวแล้ว >< อิอิ
    #265
    0
  15. #264 milkystar (@mintstarnoii) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 19:37
    สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่าาาา ^^
    สนุกมากเลย เป็นกำลังใจให้น้ะค้ะ สู้ๆค่ะ
    #264
    0