Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 27 : Syn 025 พบกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    31 ธ.ค. 58

Syn 025 พบกันอีกครั้ง

            “บ่อน้ำร้อนที่นี่ให้ความรู้สึกที่ดีจริงๆ เลยน้า~” เชลพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายก่อนที่จะไถลตัวกับโขดหินที่ตนพิงอยู่จนเหลือแค่ศีรษะที่โผล่พ้นจากน้ำ

            “แน่สิ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่อันตรายและมีมังกรมากมายอยากจะมาผ่อนคลายที่นี่หรอก” ลูก้าในร่างแปลงมนุษย์ตอบด้วยใบหน้าผ่อนคลายไม่แพ้กัน

            “ตราบาปของซินจะหายจริงหรือ?” ฟรองเซ่หันไปถามไดรกอนที่นั่งอยู่ข้างๆ กันอย่างไม่แน่ใจ

            “หายน่ะหายแน่ แต่ต้องใช้เวลานานกว่าของคนอื่นหน่อยเพราะตราบาปมันใหญ่เกินไป รวมทั้งต้องชำระพิษร้ายของมังกรทมิฬให้หมดก่อนด้วยถึงจะสามารถรักษาตราบาปนั่นจนเหลือเพียงแค่แผลเป็น...ไม่แน่ว่าร่างกายพวกเจ้าทุกคนฟื้นฟูเสร็จแล้วตราบาปของซินจะยังไม่หายสนิทดีเลยก็ได้...”

            “ว้าย!” ยังไม่ทันที่ไดรกอนจะได้ทันพูจบเสียงทางด้านผู้หญิงร้องออกมาพร้อมกันนั่นทำให้พวกผู้ชายลุกขึ้นจะไปดูด้วยความเป็นห่วง หากไดรกอนก็ห้ามเอาไว้ก่อน

            “ทำไมล่ะ? ท่านไม่เป็นห่วงพวกนางหรือ” วอลโรถามราชามังกรแสงด้วยน้ำเสียงที่ติดจะไม่พอใจ

            “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก...ซินคงจะทำอะไรบางอย่างจนพวกนั้นตกใจเล่นน่ะ” ว่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจเท่าไหร่

            เมื่อสังเกตดีๆ จะรู้ว่าไม่ได้มีเพียงแค่ไดรกอนคนเดียวเท่านั้นที่ยังเฉย แต่รวมไปถึงเหล่าผู้คนที่มาจากมอลโนวาด้วย

            ...สรุปคือมีแค่พวกเขาสี่คนเท่านั้นหรือที่กระวนกระวายไปเอง?

            “...คงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนพวกท่านชินแล้วสินะ” วอลแรนซ์ถามเมื่อประมวลความคิดหนึ่งขึ้นมาได้

            “มากกว่านี้เจ้าตัวเล็กก็ทำไปแล้ว” โคเรลว่าพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

            “มากกว่านี้?” อาร์ดาสทวนคำของโคเรลด้วยใบหน้ายุ่งยาก...นี่มันจะมีมากกว่านี้อีกหรือ!

            “รู้ไหมว่าสาวๆ ในราชวังน่ะหลงซินหัวปักหัวปำจนแม้แต่ผู้ชายอย่างเราๆ ยังเสียดาย แถมเรื่องตบตีแต่ละครั้งสาเหตุยังมาจากการแย่งซินนี่ล่ะ” พูดมาถึงตรงนี้โคเรลก็แทบจะร้องไห้ เขารู้หรอกว่าซินมีเสน่ห์กับคนทุกเพศทุกวัย แต่อย่างน้อยก็เหลือมาให้พวกเขาบ้างเถอะ!

            “ว่าแต่...ท่านคิดยังไงถึงสอนให้เด็กคนนั้นกินเหล้ามังกรตั้งแต่เด็กน่ะ?”วอลแรนซ์นึกไปถึงตอนที่ซินดาเทียยอมกินอาหารในตอนที่ไดรกอนไม่อยู่แล้วอดที่จะถามไม่ได้ แน่นอนว่าคนอื่นๆ ก็สงสัยไม่แพ้กัน

            “นั่นสิ ท่านคิดอะไรอยู่” เชลหรี่ตาถาม เขาไม่คิดว่าราชามังกรแสงตนนี้คิดอะไรตื้นเขินอยู่แน่

            ไม่อย่างนั้นไดรกอนคงไม่หลอกทุกคนมาได้ร่วมพันปีแบบนี้หรอก

            “พวกเจ้าคิดว่าเด็กแรกเกิดที่ถูกขังเอาไว้ในคุกจะรอดรึไงถ้าไม่มีใครดูแล นางร่างกายอ่อนแอเพราะต้องทนแบกรับพลังของเชอานินม์เพื่อไม่ให้อายุขัยของตัวเองรั่วไหล ทั้งยังไม่เคยกินนมแม่เลยสักหยด...มันเป็นช่วงเวลาที่อันตรายมากสำหรับมังกรแรกเกิด”

            “แล้วซิน...เอ่อ กินนมใครล่ะ? อยู่ในคุกมืดคงไม่มีผู้หญิงที่ไหนมาให้นมหรอกนะ” แบล็กถามด้วยความสงสัย แม้ใจจะยอมรับกับสิ่งที่ไดรกอนพูด แต่ก็ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับการที่หลอกให้ซินกินเหล้ามังกรตั้งแต่ยังเป็นทารก

            “เอวาน”

            “ฮะ!? ยัยป้านั่นน่ะรึ!!!” ลูก้าอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อของราชามังกรหยาดฟ้า ยัยป้านั่นมีนมได้ด้วยเรอะ!?

            “เอวานเคยมีลูกกับคุโรวแต่แท้งตั้งแต่ยังไม่ฟักเป็นไข่ ดังนั้นเอวานจึงสามารถผลิตนมให้มังกรทารกได้ แถมรายนั้นก็ยินดีที่จะให้น้ำนมจึงไม่มีปัญหาอะไร”

            เพราะยิ่งเป็นน้ำนมของมังกรระดับราชา น้ำนมนั้นก็ยิ่งมีพลังมากพอที่จะช่วยให้มังกรทารกที่ได้ดื่มกินมีร่างกายแข็งแรงและพลังที่แข็งแกร่ง เรื่องนี้เหล่าคนที่เป็นมังกรและสายเลือดต้องห้ามต่างก็รู้ดี

            “ทว่า...มันก็ไม่มากพอที่จะช่วยให้ซินในตอนนั้นมีชีวิตรอดได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ข้าจำเป็นต้องให้นางกินเหล้ามังกรที่เป็นสูตรของข้าควบคู่ไปด้วย...พวกเจ้าก็รู้นี่ว่าเหล้ามังกรนั้นมีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูพลัง แต่สูตรของข้ามันพิเศษกว่าตรงนี้ช่วยเพิ่มอายุขัยด้วย คล้ายๆ กับยาอายุวัฒนะที่พวกเจ้ารู้จักนั่นล่ะ” ยิ่งเหล้าพวกนั้นเขาหมักมาปีกว่า อนุภาพก็ยิ่งรุนแรงจนทำให้ตอนนี้ซินดาเทียมีร่างกายที่แข็งแกร่งจนแม้แต่ราชามังกรสวรรค์รุ่นแรกยังไม่กล้าทำให้เด็กน้อยโกรธ

            “สูตร?” คนฟังทวนคำด้วยความแปลกใจ พูดอย่างกับเหล้ามังกรมีหลายสูตรงั้นแหละ

            “ราชามังกรสวรรค์จะมีสูตรเหล้ามังกรเป็นของตนเอง ซึ่งของแต่ละตนนั้นจะมีสรรพคุณพิเศษที่แตกต่างกัน ของข้ากับเชลเพิ่มพลังมังกรในร่างให้สูงกว่าปกติ ดังนั้นเพลิงของพวกเราจึงรุนแรงกว่าเพลิงของมังกรตนอื่น” แบล็กพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าเหมือนไม่เข้าใจของแต่ละคน

            “เลิกพูดเรื่องเหล้ามังกรแล้วรีบๆ อาบน้ำให้คำสาปหายไวๆ ซะ พวกเรายังต้องกลับไปเตรียมแผนก่อนที่กำลังเสริมจะมาอีก” ไดรกอนตัดบทเมื่อแต่ละคนเอาแต่สนใจเรื่องที่เขาพูดจนไม่เป็นอันสนใจคำสาปของตนเอง ดวงตาสีฟ้าเข้มเงยขึ้นมองท้องฟ้าพลางคิดหนัก

            เด็กคนนั้น...เป็นคนแบบไหนกันนะ ไดรกอนตอนนี้หนักใจกับกำลังเสริมที่กำลังจะมาถึง เด็กอีกคนที่เขาไม่รู้ว่าเด็กสาวของเขาไปมอบเขี้ยวมังกรให้ตั้งแต่เมื่อไหร่

           

            “ฮ้า~ สบายตัวดีจัง!” เชลเหยียดแขนขึ้นบิดขี้เกียจเมื่อเท้าลงสัมผัสกับพื้นดินหน้าโรงเตี๊ยมของท่านปู่ยูซุย ในขณะที่คนอื่นๆ ทยอยกันลงจากหลังของราชมมังกรแสงที่พาพวกเขากลับมาถึงที่พัก

            ซินดาเทียที่ตอนนี้กลับมาเป็นร่างปัจจุบันทั้งตัว สีผม และสีตาหันขวับไปที่ประตูทางเข้าของโรงเตี๊ยมก่อนจะเปรยขึ้น “ดูท่าพวกนั้นคงจะมาถึงแล้ว”

            “เจ้าไดอาเนสงั้นรึ? งั้นก็เข้าไปกันเถอะ” ไดรกอนว่าพลางเดินนำเข้าไป

            ทุกคนเดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเจ้าของโรงเตี๊ยม ที่นั่นพวกเขาเจอคนแปลกหน้าอยู่สามคน ซึ่งหนึ่งในนั้นพวกเขารู้จักดีในนาม ราชายักษ์ ชายผมสีน้ำตาลอ่อนหันมามองไดรกอนและซินดาเทียแล้วส่งยิ้มพลางก้มหัวทักทาย คนสุดท้ายคือเด็กผู้หญิงท่าทางบอบบางคนหนึ่งที่นั่งหน้ามุ่ยอย่างคนไม่สบอารมณ์ เส้นผมสีเขียวใบไม้ตรงยาวคลุมสะโพก ดวงตาสีเดียวกันกับเส้นผมหันขวับมามองพวกเชลแล้วทำตาวาวราวกับว่าตนกำลังเจอเหยื่ออันโอชะ ซึ่งเหล่ามังกรและสายเลือดต้องห้ามต่างพาใจกันสะดุ้งทันทีเพราะเด็กผู้หญิงที่ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคือนักล่ามังกร! ดวงตาที่ราวกับอัญมณีแห่งพงไพรไล่มองผ่านทุกคนราวกับไม่ใส่ใจ ก่อนที่จะหยุดนิ่งมองไดรกอนนานกว่าคนอื่นทุกคนอื่นๆ ผวาว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทว่าดวงตาคู่นั้นก็เลยผ่านไปเหมือนกับคนอื่นๆ ก่อนที่จะมาหยุดที่ซินดาเทีย และดวงตาคู่นั้นก็เบิกกว้างอย่างตกใจ

            “อ้าว กลับมาช้าจังเลยนะไดรกอน ซิ...”

            “นะ...นายท่าน...”

            “หือ!?” ทุกคนร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ เมื่อไม่ทันที่ไดอาเนสจะกล่าวชื่อของซินจบเด็กสาวนักล่ามังกรก็ครางออกมาเสียงเบา น้ำใสคลอหน่วยที่ขอบตาพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามากอดซินอย่างรวดเร็วจนทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัวหรือไหวตัวทัน!

            “นายท่าน! นายท่าน! ฮึก!!

            “...” ซินดาเทียไม่ได้พูดอะไรออกไปนอกจากยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มสีเขียวใบไม้ของเด็กสาวที่กำกอดตนแน่นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร ต่างจากคราวแรกที่บรรยากาศรอบตัวเด็กสาวคนนี้นั้นอันตรายและไม่น่าเข้าใกล้

            “นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะซินดาเทีย” ดูเหมือนว่าราชายักษ์จะเรียกสติตนเองได้เป็นคนแรกจึงเอ่ยปากถามคนที่น่าจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุด

            “ลีเวียธาน...ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมยานบินล่มเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน”

            “อะไรนะ!!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจอีกครั้ง ไม่มีใครในโลกนี้ไม่รู้จักโศกนาฏกรรมในครั้งนั้น และทุกคนก็รู้ด้วยว่าในครั้งนั้นไม่มีใครรอดชีวิต แต่ว่าสิ่งที่ออกมาจากปากของซินดาเทียนี่คืออะไร!?

            “อันที่จริงตอนนั้นชีวิตนางเรียกได้ว่าตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว ข้ากำลังจะฆ่านาง...แต่นางกลับร้องขอให้ช่วยชีวิต ข้าก็เลยมอบเขี้ยวน้ำนมของตัวเองให้ พร้อมกับพาไปยังป่าแห่งการกำเนิดเพราะเชื่อว่าภูติในป่านั้นจะช่วยดูแลนางได้ แล้วหลังจากนั้นข้าก็ไม่เคยได้ยินเรื่องของนางอีกเลย” ซินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งนั้นให้ทุกคนฟัง ทว่าเหล่ามังกรและสายเลือดต้องห้ามเมื่อได้ยินต่างก็ทำตาถลนใส่เด็กสาวที่ยังทำหน้านิ่ง ไม่อนาทรร้อนใจกับเรื่องร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นกับเผ่าพันธุ์มังกรในอนาคตเลยแม้แต่นิด!

            “แล้วตอนนั้นเจ้าไม่รู้หรือไงว่าเด็กนี่เป็นนักล่ามังกร!” ฟีนอล (ที่ยังคงร่างเป็นมังกรเพลิงตัวจิ๋วเกาะหัวไรเซอร์) กรี๊ดลั่นพลางใช้นิ้วเล็กๆ ของตัวเองใช้ลีเวียธานที่ยังคงกอดซินดาเทียแน่นไม่ยอมปล่อย

            “ทำไมข้าจะไม่รู้” ซินดาเทียขมวดคิ้วใส่ฟีนอลกับคำปรักปรำที่อีกฝ่ายว่าเธอ

            ทำไมเธอจะไม่รู้ละว่าลีเวียธานไม่ตัวอะไร?

            “แต่เจ้ากลับช่วยนาง!?

            “...ก็ตอนนั้นคำขอร้องของนางมันทำให้ข้านึกถึงเรื่องของข้ากับไดรนี่นา” ซินดาเทียผู้ไม่เกรงกลัวอะไรทว่าเมื่อพูดถึงประโยคนี้กลับเสหน้าหนีทุกคน นั่นทำให้แม้แต่ฟีนอลที่โกรธเด็กสาวจนแทบจะหุ่งไปฉีกร่างของจอมสร้างเรื่องทิ้งต้องชะงักตามคนอื่นๆ ไปด้วย “อีกอย่าง ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นกับข้า อย่างน้อยเด็กคนนี้...ก็สามารถฆ่าข้าได้” ว่าพลางใช้มือของตนเองลูบหัวลีเวียธานเล่น

            “ไม่! ข้าจะไม่ฆ่านายท่านเด็ดขาด!!” ลีเวียธานร้องลั่นแล้วผละออกจากซินดาเทีย ดวงตาสีเขียวใบไม้เหลือบไปทางสีมรกตจ้องมองซินดาเทียด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าก็จะไม่ฆ่าท่านเด็ดขาด!

            “ต่อให้ข้าต้องกลายเป็นมังกรมารแล้วทุกข์ทรมานกับการเป็นแบบนั้นน่ะหรือ?”

            เด็กสาวนักล่ามังกรชะงักพร้อมกับก้มหน้าซึม ซินดาเทียเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาแล้วลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

            “ใช่ว่าเรื่องนั้นมันจะเกิดขึ้นจริงสักหน่อย มันอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยก็ได้ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก” ซินเงยหน้ามองทุกคนในห้องแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังต่างจากทุกครั้ง “ในเมื่อมาอยู่ที่นี่กันครบทุกคนแล้ว เรามาเริ่มสงครามครั้งสุดท้ายกันเถอะ”

 

            “สรุปว่าเป้าหมายของพวกมันนอกจากจะฆ่าเจ้าแล้วยังต้องการตัวเรย์กะด้วย?” ไดอาเนสสรุปหลังจากที่ฟังเรื่องทุกอย่างนอกจากที่ตนรู้จากไดรกอน ซินดาเทีย และหน่วยข่าวกรองข้อมูลลับอย่างกษัตริย์คาชีล์ (ที่ตอนนี้ก็ยังคงแต่งตัวเถื่อนๆ สไตล์เจ้าตัวอยู่)

            “แล้วทำไมพวกมันถึงมาเคลื่อนไหวเอาตอนนี้ล่ะขอรับ?” เซ็ตสึ ราชองครักษ์ส่วนตัวผู้พ่วงตำแหน่งคนติดตามของราชายักษ์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

            แน่นอนล่ะว่าทุกคนสงสัยเรื่องนี้

            “คนที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้เองก็ถูกมังกรมารตามล่าเหมือนกัน แล้วพวกเจ้าคิดว่าคนสติดีที่ไหนที่รู้ว่าตัวเองโดนตามล่าจะออกมาเป็นเป้านิ่งกันล่ะ” ตอนแรกซินดาเทียเองก็สงสัยเหมือนกัน แต่พอได้รู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังที่ทำให้พวกปีศาจเริ่มก่อสงครามก็พอจะเข้าใจในอะไรหลายๆ อย่าง

            คนที่ทำให้อาเทอร์กลายเป็นมังกรมารก็คือพูชี และอาเทอร์ก็แค้นพ่อของเขามากเพราะตลอดมาถูกพูชีกรอกเรื่องเท็จเข้าหูทุกวัน แน่นอนว่าเมื่อได้สังหารพ่อของตนสมใจอยากคนที่จะถูกแก้แค้นคนต่อไปก็หนีไม่พ้นพูชี อองเฟห์ และที่ไม่เริ่มทันทีก็เพราะต้องการที่จะยืนยันว่ามังกรมารถูกสังหารไปแล้วเป็นเรื่องจริง

            “...ก็จริงนะขอรับ” เซ็ตสึพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อคิดตามเรื่องราวจริงๆ ที่ได้ฟังมาเมื่อไม่นานมานี้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่คมเหล่มองลีเวียธานที่ยังคงกอดแขนซินดาเทียเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะปล่อยซินเสียทีลีเวีย”

            “ไม่เอา! ข้าจะไม่ยอมให้นายท่านไปไหนอีกแล้ว!” ลีเวียธานจ้องเขม็งไปยังเซ็ตสึจนชายหนุ่มชะงัก

            เจอหน้าเจ้านาย (?) ตัวเองไม่ถึงชั่วโมงก็ปีกกล้าขาแข็งใส่ข้าแล้วเรอะ!?

            ดวงตาสีฟ้าเข้มสองคู่มองท่าทางเหมือนพ่อที่ถูกลูกสาวเมินของเซ็ตสึก็กลั้นขำ ไม่ต้องเดาเลยว่าตอนอยู่วาเคียนชายหนุ่มคนนี้เป็นคนดูแลทุกเรื่องของลีเวียธานเป็นแน่

            “แล้วทำไมลีเวียถึงได้เกาะติดเจ้าเสียขนาดนั้นล่ะ” ราชายักษ์เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ...ปกติลีเวียธานไม่เกาะติดใครขนาดนี้

            “คงเพราะความจำเสื่อมกับอำนาจเขี้ยวน้ำนมของข้าล่ะมั้ง”

            “อำนาจเขี้ยวน้ำนม?” ทุกคนทวนคำพูดของซินดาเทียด้วยความแปลกใจ

            “ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะสามารถรับอำนาจจากเขี้ยวน้ำนมของมังกรได้ ยิ่งเขี้ยวน้ำนมที่ได้รับมาเป็นของมังกรที่มีอำนาจมหาศาลมากแค่ไหนก็ยิ่งส่งผลกระทบต่อร่างกายมากขึ้นเท่านั้น บางคนถึงตายเลยก็มี” ลูก้าเป็นคนอธิบายในขณะที่คนอื่นๆ ยังทำหน้าเหรอหราเหมือนคนไม่เข้าใจ โดยเฉพาะเหล่านักรบมังกรและสายเลือดต้องห้าม “ไม่สงสัยบ้างหรือว่าทำไมมังกรสวรรค์อย่างพวกข้าถึงเลือกแล้วเลือกอีกกว่าจะได้คู่หูมา? ก็เพราะเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยจนพวกเราต้องเลือกคนที่มีพลังเข้ากับพวกเราได้เท่านั้นมาเป็นคู่หูเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นว่าเราฆ่าพวกเขาทางอ้อม และพวกเราก็จะมีแผลใจเหล่านั้นไปตลอดชีวิต ที่พวกเจ้าไม่รู้ก็ไม่แปลกเพราะส่วนใหญ่พวกเจ้าอาศัยอยู่บนพื้นโลกเบื้องล่างนี้ พวกเจ้าสองคนแทบจะไม่กลับแดนสวรรค์เลยถ้าไม่มีประชุมสำคัญกับไปเพราะคำขอของซิน” ว่าแล้วก็ปรายตามองเชลกับแบล็กเพื่อให้รู้ว่า พวกเจ้าสองคน ที่ลูก้าพูดถึงคือใคร

            “ในกรณีของลีเวียธานน่าจะเป็นผลกระทบทางจิตใจ เพราะร่างกายไม่มีปัญหา แต่ที่ยึดติดกับข้าน่าจะมาจากในตอนนั้นลีเวียธานสูญเสียครอบครัวทุกคนไป และอำนาจของเขี้ยวน้ำนมที่นางได้รับก็ดึงชีวิตของนางเอาไว้ทำให้นางรู้สึกว่าข้าคือคนที่นางสามารถพึ่งพาได้ดั่งพ่อแม่ของนาง” มือเล็กจับแขนขวาของลีเวียธานมาลูบเล่น ซึ่งเด็กสาวก็ไม่ขัดขืนแต่อย่างใด “ไหนลองใช้พลังของข้าให้ดูหน่อยซิ”

            ลีเวียธานยิ้มเมื่อซินดาเทียพูดกับเธอ เพียงแค่คิดดาบเขี้ยวมังกรก็งอกออกมาตั้งแต่ปลายนิ้วจนถึงข้อศอก ทุกคนผวาเฮือกกับความน่ากลัวของมัน...แม้แต่ฟรองเซ่ยังอดไม่ได้ที่จะกลัว เพราะดาบเขี้ยวมังกรของลีเวียธานไม่ได้มีเพียงแค่หนึ่ง แต่มีถึงเจ็ด! ใบมีดโค้งงอคล้ายคมเคียวยมทูตที่งอกออกมาจากปลายนิ้วทั้งห้า หลังมือ และข้อศอกข้างขวา แม้แต่ไดอาเนสกับเซ็ตสึยังตะลึงกับภาพที่เห็น

            ดาบเขี้ยวมังกรผลุบเข้าผลุบออกเป็นว่าเล่นตามการเคลื่อนไหวมือของเด็กสาว ภาพนั้นยิ่งทำให้คนมองสะท้านเฮือก ในขณะที่ซินดาเทียยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

            “ควบคุมสมดุลพลังได้ดี ใช้ได้อย่างอิสระ แม้จะไม่ดึงตัวดาบออกมาก็ยังดึงพลังออกมาใช้ได้...น่าสนแฮะ นี่เจ้าเพิ่งตื่นมาไม่กี่เดือนก่อนจริงหรือนี่” พูดไปก็ลูบหัวเด็กสาวไป ลีเวียธานหยุดใช้พลังแล้วนั่งนิ่งๆ รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากบางเหมือนเด็กที่ได้รับคำชมจากพ่อแม่

            “แล้วเจ้ามั่นใจกับแผนนี้มากแค่ไหนล่ะซิน” ไดอาเนสถามเพื่อนร่วมงานของตน แน่นอนว่าเขาเชื่อในตัวเด็กสาวคนนี้ แต่อีกใจเขากลับรู้สึกว่าแผนในครั้งนี้ของซินดาเทียมันแปลกไปจากที่เคย

            “เจ้ารู้จักข้ามาตั้งแต่เกิดแล้วนี่ เจ้าก็น่าจะรู้นะว่าข้าเป็นคนแบบไหน” ทว่าคนถูกถามกลับไปตอบแล้วปัดไปเรื่องอื่นที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับคำถามของราชายักษ์

            ราชายักษ์เหยียดยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น ใช่ เขารู้จักซินดาเทียดี ดีไม่น้อยไปกว่าไดรกอนที่เป็นคนเลี้ยงเด็กสาวมา ดวงตาสีทับทิมที่เหลือเพียงข้างทอประกายระยับจนแม้แต่เซ็ตสึยังขนลุก พร้อมกับเข้าใจประโยคที่เหมือนไม่ใช่คำตอบของซินดาเทียเมื่อครู่ ราชองครักษ์ส่วนตัวผู้พ่วงตำแหน่งคนติดตามถอนหายใจอย่างรู้สึกปลง ยิ่งมองหน้าผู้นำสงครามแต่ละคนก็ยิ่งรู้สึกเพลีย

            “แล้วยูแซย์รู้เรื่องนี้หรือเปล่าล่ะ” ไดอาเนสเอ่ยถามพลางยกชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ต่างจากทีแรก

            “ไม่หรอก เห็นว่าตอนนี้กำลังยุ่งกับเรื่องภายในแอสทรัลไลน์ แถมชอว์ยังไม่ยอมปริปากอีกว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ไม่อยากไปเพิ่มปัญหาให้สองคนนั้นหรอก”

            “ชอว์? หึ...จะว่าไปยูแซย์ก็ความรู้สึกช้าจริงนะ เจ้านั่นอุส่าห์ลงทุนซะขนาดนั้นก็ยังไม่เคยรู้ตัวเลย”

            “เลิกพูดถึงเจ้ากระเทยเก๊นั่นเถอะ พูดถึงทีไรข้ารู้สึกเบื่อทุกที กันข้ากับยูแซย์ตลอด! ถึงขนาดไล่ข้าออกมาจากวังบาดาลแล้วส่งต่อให้ราชินีภูติในป่ากินคนเลยนะ!

            “แต่เจ้ากระเทยเก๊ที่เจ้าว่าก็เพื่อนสนิทเจ้าไม่ใช่หรือ” ไดรกอนเลิกคิ้วขึ้นมองเด็กสาวของตนที่ตอนนี้สะบัดหน้าหนีเรียบร้อยแล้ว “พวกเจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ นี่มันก็ดึกแล้ว เดี๋ยวข้า...”

            “ข้านอนกับท่านนะ!” ลีเวียธานทะลุขึ้นมากลางปล้องพร้อมกับกอดซินดาเทียแน่น ไม่ทันให้ไดรกอนได้พูดจบ ราชามังกรแสงนวดขมับตนเองแล้วไล่ให้ทุกคนไปพักผ่อน ส่วนตัวเองก็แปลกร่างเป็นมังกรตัวจิ๋วแล้วบินไปเกาะไหล่ซินดาเทียที่เดินเข้าห้องนอนตัวเองพร้อมกับมีลีเวียธานเกาะแน่นเสียยิ่งกว่าปลิง

 

            “นายท่าน จะดีหรือคะ” เมื่ออยู่ในห้องนอนกันแค่สามคน (รวมไดรกอน) ลีเวียธานก็ถามออกมา

            “หือ?” ซินดาเทียหันหน้าเข้าหาเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ

            “ข้ารู้นะว่านายท่านไม่ได้จะทำอย่างที่พูด...นายท่านจะทำแบบนั้นจริงๆ หรือ” ลีเวียธานถามด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล

            ซินดาเทีนนิ่งแล้วยิ้มออกมา มือเล็กลูบหัวลีเวียธาน “สมกับที่เป็นคนที่ข้าเลือกจริงๆ ...ตามที่เจ้าเข้าใจนั่นแหละ”

            “มันอันตรายนะ”

            “...ข้ารู้ เพราะมีเจ้ากับฟรองซ์อยู่ด้วยไงข้าถึงได้กล้าทำแบบนี้”

            “นายท่าน...”

            “ฟังนะ...เจ้าคือความยืดหยุ่น ส่วนฟรองซ์คือความเถรตรง ถ้าพวกเจ้าร่วมมือกัน ต่อให้จะเกิดเรื่องที่เลวร้ายที่สุดขึ้นพวกเจ้าก็ต้องทำได้...และต้องทำให้ได้ เพื่อตัวเจ้า เพื่อทุกคน”

            ไดรกอนที่นอนอยู่บนหมอนใบเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวเตียงหรี่ตามองโดยที่ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ลีเวียธานพยายามพูด

            เขาเองก็เข้าใจว่าซินดาเทียต้องการจะทำอะไร แน่นอนว่าเขาอยากจะห้าม แต่ก็ไม่ห้าม...เพราะกลัวว่า เจ้านั่น จะไหวตัวทันจนเด็กสาวของเขาต้องตกอยู่ในอันตรายมากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้ แน่นอนว่าเขากังวล แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากนอกจากเชื่อใจเด็กสาวอย่างที่ทำและเป็นมาตลอด

            “แล้วท่านล่ะ? เพื่อท่านล่ะ?”

            “ข้าเชื่อว่าถ้าเจ้ากับฟรองซ์ร่วมมือกัน ข้าจะไม่เป็นอะไร”

            “กับผู้ชายคนนั้น?”

            “ใช่...กับฟรองซ์ พวกเจ้าสองคนคือคนที่ข้าเลือก และเป็นคนที่ข้าไว้ใจ และเป็นคนที่สามารถรับพลังของข้าได้”

            “...เข้าใจแล้วค่ะ”

            ลีเวียธานรับรู้ได้ว่าฟรองเซ่เองก็เป็นคนที่ ถูกเลือก เหมือนกับเธอแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และทำเป็นไม่รู้อะไร เพราะเธอรู้ว่าซินดาเทียใจดี คงจะช่วยชีวิตผู้ชายคนนั้นเหมือกับเธอ ใช่ ซินดาเทียช่วยผู้ชายคนนั้นเหมือนกับเธอจริงๆ แต่ที่เหนือมากกว่านั้นคือผู้ชายคนนั้นยังเป็นผู้ทำพันธะสัญญากับซินดาเทียอีกด้วย

            นั่นหมายความว่าผู้ชายคนนั้นคือคนสำคัญ

            “...ท่านจะไม่ตายใช่ไหม”

            “ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าสองคน” ซินดาเทียยิ้ม ลีเวียธานนิ่งเงียบ ราวกับว่าคำพูดนั้นคือน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่หน้าเธอ เด็กสาวกัดริมฝีปากแล้วสบตากับดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้น

            “ข้าจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ”

            เพื่อท่าน...คนที่เห็นตัวตนของข้า คนที่ต้องการให้ข้ามีชีวิตอยู่

          คราวนี้จะข้าปกป้องท่านให้ได้

 

 

-------------------------------------------------------------------

            แฮทกลับมาแล้ววววว (หลบฝ่าเท้าคนอ่าน)

            ขอโทษที่ให้รอนานค่ะ แฮทไม่มีอะไรที่จะแก้ตัว ยอมรับตามตรงว่าพล็อตหาย สมองว่างไปช่วงใหญ่ๆ และอึ้งมากเมื่อเจอ แฮทททท...ออกมาจากป่ารึยังงง อึ้งค่ะ รู้ได้ไงคะว่าบ้านแฮทอยู่ใกล้ป่า =[]=!! (ถึงจะแค่หลังบ้านก็เถอะ) แฮทโดนสตอล์กรึเปล่าคะ!? (คงมีแต่คนหลงผิดนั้นแหละที่จะมาทำแบบนี้กับเธอ = =)

            ตอนต่อไป - Syn 026 รอยยิ้มของความตาย -

 

 

ตายๆ ไปง่ายกว่านะคะ

 

 

            ควาเซตอนหน้าเข้าสู่พล็อตจบแล้ว ติดตามกันด้วยนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #554 ราตรีสีกุหลาบ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:32
    ระ ไรท์กลับมาแย้วววววววววววววว
    #554
    0
  2. #552 รัน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 01:28
    มาสักที นึกว่าจะไม่แต่งต่อแล้วนะ อิอิ จะรอตอนต่อไปนะ สู้ๆ
    #552
    0
  3. #550 NATURERY (@NATURERY) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 19:51
    เข้ามาดูว่ามีนิยายอัพมั้ย และก็เกิดการกลั้นหายใจพักนึงและต้องขยี้ตาตัวเองงงง แฮท มาอัพพพพ และมันตลกตงที่ไปอ่านตอนล่าสุดก่อนน คิดว่าตัวเองเริ่มเบลอ 5555 คอยน้าาาา
    #550
    0
  4. วันที่ 2 มกราคม 2559 / 17:50
    เย้ เย้ ฮูเร่ เย้ เย้ 5555 ในที่สุดไรท์ก็กลับมาอัพนิยายเรื่องนี้ต่อแล้ว 
    หลังจากที่รอคอยมานานนนนนนนนนนนนนนมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    .
    .
    .
    ปล.สวัสดีปีใหม่นะคะ
    #549
    0
  5. #538 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 14:45
    ในที่สุดไรผู้หายไปก็กลับมา1ตอนโฮๆ
    #538
    0
  6. #537 ChubbyOwl (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 14:18
    ในที่สุดก็กลับมานะคะ ฮือออ คิดถึง ฟรองซ์เป็นพระเอกแน่นะคะ.... ไร้บทซะจริงๆ ขาดความหวานค่ะ! รีดเดอร์ต้องกาความหวานนน
    #537
    0
  7. #536 blackdevilvinus (@lar0649) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 11:00
    ไรท์กลับมาแล้วววววว ในที่สุดดดดดด ไรท์ก็กลับมา (^O^)
    #536
    0
  8. #535 Perna (@pernar) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 09:59
    อัพแล้ววง!! เฮ...ขอตั้งชื่อตอนนี้ว่า"ฟรองซ์ผู้ไร้บท"
    #535
    0
  9. #534 B.lood K.ing (@kratal) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 08:58
    ฮรือออออว์ ในที่สุดไรต์ก็กลับมาาาาาาาาา

    ว่าแต่ทำไมตอนนี้ฟรองซ์ไม่มีบทอ่ะ 555+
    #534
    0
  10. #533 LoKi VampirE (@ri-j_yoh) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 02:55
    ติดตามรออย่างจดจ่อเลยค่ะ มาเร็วๆๆนะ
    #533
    0
  11. #532 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 23:09
    โถ...บทฟรองซ์ไปไหนโผล่แต่ชื่อกับตัวบทพูดหาย...-..-
    #532
    0
  12. #531 Human>_< (@-a-z-0-9--) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 22:26
    ไรท์ จ๋าาาา คิดถึงที่สุดดด ไรท์ กลับมาแล้ว ว้ากกกกกกกก กรี๊ดลั่นบ้าน
    #531
    0
  13. #530 rinsirinansuwan (@rinsirinansuwan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 21:38
    ดีใจที่ไรท์กลับมาแล้ววว สนุกมากๆ รีบมาต่อนะค้าาา รออยู่ .
    #530
    0
  14. #529 milkystar (@mintstarnoii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 21:27
    เย้ ไรท์กลับมาแล้ววว ลีเวียธานน่าร้ากกกกก ชอบๆ สนุกมากค่า ต่อเร็วๆนะคะ รออ่านค่าาาาา
    #529
    0
  15. #528 pang-raksina (@pang-raksina) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 19:50
    กลับมาเเล้ว ดีใจจนร้องไห้เลย มาต่อไวๆนะค่ะ
    #528
    0