Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 28 : Syn 026 รอยยิ้มของความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 ม.ค. 59

Syn 026 รอยยิ้มของความตาย

            แสงแดดยามเช้าส่องรอดเข้ามาในห้องปลุกให้สองชีวิตตื่นขึ้นมาจากนิทรา ราชามังกรแสงหาววอดก่อนที่จะเสมองอีกคนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมตน...จะเรียกว่าตื่นคงจะไม่ถูกนึกเพราะถึงแม้เจ้าตัวจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วแต่ตัวก็ยังโงนเงนไปมา ดวงตาหรี่ปรือเหมือนจะหลับไปอีกรอบ ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่คมเลื่อนไปมองอีกร่างที่ยังคงนอนนิ่งเป็นเด็กขี้เซาไม่ยอมตื่น ไดรกอนถอนหายใจแล้วส่ายหัว เด็กน้อยของเขานี่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีหรือเติบโตไปมากแค่ไหนก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดีนั่นแหละ

            “ซิน เช้าแล้ว ตื่นได้แล้ว” ไดรกอนบินเข้าไปปลุกเด็กน้อยของตนที่นอนกอดผ้าห่มน้ำลายไหลยืด ราชามังกรแสงแทบอยากจะร้องไห้ เด็กน้อยของเขาโตจนหมั้นหมายแถมยังใกล้จะแต่งงานแล้วแต่ยังนอนน้ำลายยืดเป็นเด็กๆ อยู่เลย!

            “นายท่านคะ ถ้านายท่านไม่ตื่นตอนนี้นายท่านจะไม่มีเวลาแล้วนะคะ” ลีเวียธานเขย่าร่างของซินช่วยไดรกอนปลุกอีกคน แม้ท่าทางของลีเวียธานจะงัวเงียอยู่แต่ถ้าเพื่อความปลอดภัยของซินล่ะก็เธอยินดีถ่างตาไม่ยอมนอนเลย

            “หืมมม ได้เวลาแล้วรึ?” ซินดาเทียว่าเสียงยานก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น กะพริบตาเพื่อปรับแสงอยู่สักพักจึงลุกขึ้นจากเตียงแต่โดยดี “ไปอาบน้ำกันเถอะ ป่านนี้ไออาคงรอแล้วล่ะ”

 

            “มาช้าจังนะซิน...ลีเวีย?” ราชายักษ์ทักอดีตผู้ล่ากบฏสองทวีปก่อนที่จะชะงักเมื่อเห็นลีเวียธานเดินตามซินดาเทียมาด้วยท่าทางงัวเงีย จะเดินให้มันตรงๆ ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

            “ขอโทษที อากาศมันดีไปหน่อยเลยนอนเพลิน” ซินดาเทียว่าพลางดึงเก้าอี้ออกมานั่ง เซ็ตสึที่ยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของไดอาเนสยกการินชาใส่แก้วให้ทั้งสามคนผู้มาใหม่ก่อนที่จะไปยืนอยู่ที่เดิม ซินดาเทียเบ้ปากให้กับความเคร่งครัดในหนาที่ของเซ็ตสึจนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “มานั่งดีๆ เถอะเซ็ตสึ นี่คือการประชุม และข้าไม่ใช่แขก”

            “แต่ว่า...”

            “ถ้าไม่นั่งข้าจะพังคอลเล็กชันสะสมบ้าๆ นั่นของเจ้าซะ”

            พรึ่บ! ยังไม่ทันที่ซินดาเทียจะได้ทันพูดจบเซ็ตสึก็รีบพุ่งตัวมานั่งดีๆ อย่างรวดเร็วทันที ลีเวียธานถึงกับตาสว่างเมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนที่ไม่สมกับเป็นเซ็ตสึแบบนั้น ดวงตาสีเขียวหันไปจ้องซินดาเทียที่นั่งอยู่ข้างตน

            “คอลเล็กชันคืออะไรหรือคะ”

            “ของสะสมที่มีเป็นชุดๆ อย่างชุดกระโปรงลูกไม้ที่เจ้าใส่อยู่นี่ไง ของเซ็ตสึทั้งนั้น” ว่าพลางจิ้มที่แขนเสื้อที่พองและมีลูกไม้น่ารักราวกับว่านี่เป็นเสื้อของตุ๊กตา

            “เมื่อคืนหลับสบายดีไหมลีเวีย” ไดอาเนสถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเด็กสาวเป็นคนนอนยากเมื่ออยู่ต่างที่

            “สบายดีค่ะ ข้าได้นอนกอดนายท่านด้วย” ว่าแล้วก็กอดซินดาเทียแน่นพร้อมกับเอาแก้มถูไถอย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมว

            อิจฉาโว้ย! ไดอาเนสได้แต่ตะโกนก้องในใจก่อนที่จะกระแอมไอออกมา “แล้วเรื่องนั้นน่ะ...เจ้าเอาจริงรึ?” เขาพอจะรู้ว่าอย่างซินดาเทียคิดที่จะทำอะไรอยู่ ปีศาจร้ายพยักหน้ารับ

            “ไม่มีปัญหาใช่ไหม?” เด็กสาวถาม เธอไม่อยากให้ไดอาเนสต้องตกที่นั่งลำบาก แต่นี่เป็นสิ่งที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับทุกทางแล้ว

            “ปัญหาน่ะมีแน่ แต่ถ้ายื่นหูยื่นแมวกันข้าก็ไม่มีอะไรที่จะเกี่ยง บ้านเมืองพังน่ะซ่อมใหม่ได้...แต่ถ้าคนตายนี่ซ่อมยังไงก็ไม่ฟื้นหรอก” ราชายักษ์ว่าพร้อมยักไหล่ “ถ้าเจ้าคิดว่าดี ข้าก็จะช่วย แต่ในขณะนั้นเจ้าก็ช่วยรับผิดชอบพวกเขาหน่อยละกัน”

            “แน่นอน ทางเราจะต้อนรับขับสู้อย่างดี แถมจะช่วยซ่อมไอ้ที่พังๆ นั่นให้ใหม่ด้วย”

            “ถ้าอย่างนั้นถล่มให้ราบเลยนะ ข้ากำลังคิดที่จะวางแผนเมืองใหม่พอดีแต่ติดที่ว่ามันต้องใช้เวลานานและเปลืองงบประมาณ แล้วก็มีปัญหาเรื่องที่อยู่ของประชาชนด้วย”

            มุมปากของปีศาจร้ายกระตุก “พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเลยนะ”

            “แน่นอน นิสัยข้อนี้ข้าก็ได้มาจากเจ้าไง”

            “ช่างเถอะ ได้ยินอย่างนี้ก็ค่อยโล่งใจหน่อย...จะได้อาละวาดได้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงพะวงอะไรอีก” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากผู้มาใหม่ทำให้ทั้งห้าหันไปมอง ก็พบว่าโคเรลยืนกอดอกแล้วแสยะยิ้มอยู่ ข้างๆ ชายร่างใหญ่คือคู่หูร่างผอมแห้งและเหล่านักรบมังกรที่อยู่กันพร้อมหน้า

            “ก็ว่าอยู่ว่ามันแปลกๆ ไม่ผิดไปอย่างที่คิดจริงๆ” ฟรองเซ่ว่าพลางถอนหายใจ

            “มานั่งที่โต๊ะดีๆ ไหม?” ราชายักษ์ยิ้มพลางผายมือเชื้อเชิญ ทุกคนเดินเข้ามาในห้อง ตอนนี้มีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้น ส่วนพวกซาเดียยังไม่ตื่นขึ้นมาเลย

            “...รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ซินดาเทียถาม

            “ตั้งแต่ที่เจ้าคิดจะใช้วาเคียนเป็นสนามรบนั่นแหละ อย่างเจ้าที่ไม่คิดเอาชีวิตผู้บริสุทธิ์มาเกี่ยวข้องน่ะไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็แปลก” ชเรดว่าแล้วยกแก้วชาขึ้นจิบ

            “รู้แล้วก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องค่อยๆ แอบบอกทีละคน ฮาล...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อยู่ข้างเรย์กะไว้ อย่าให้นางเป็นอะไรหรือให้ใครพานางไปได้เด็ดขาด”

            “ครับ”

            “ส่วนหน่วยนักรบมังกร...ก็จัดการกับกองทัพปีศาจไป ข้าคิดว่าคราวนี้ฝ่ายนั้นคงยกทัพมาทั้งเผ่าพันธุ์แน่ ส่วนโคเรลกับเพล...ข้าอยากให้พวกเจ้าสองคน จับเป็น พวกผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจหน่อย”

            “เดี๋ยวๆ! ทำไมงานนี้ถึงตกเป็นพวกข้าสองคนล่ะ! ใช้คนอื่นไม่ง่ายกว่ารึ!?” โคเรลแย้งขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินหน้าที่ของตนกับคู่หู

            “พวกเจ้าสองคนเหมาะสมที่สุดแล้ว...นักล่าฮันเตอร์อย่างพวกเจ้าที่ซ่อนตัวจนแม้แต่อาณาจักรมอลโนวาหรือแม้แต่ราชายักษ์ยังจับสังเกตไม่ได้น่ะเหมาะที่สุดแล้ว”

            “อะไรนะ!!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับหันขวับไปทางคู่หูต่างไซด์ แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าสองคนนี้เป็นนักล่าอะไร ไม่คิดว่าจะเป็นคนอันตรายอย่างพวกนักล่าฮันเตอร์

            นักล่าฮันเตอร์คือนักล่าที่ล่านักล่าด้วยกัน แน่นอนว่าถึงขนาดล่านักล่าด้วยกันได้แสดงว่าต้องให้ล่าแม้แต่ปีศาจหรือมังกรระดับสองก็ย่อมทำได้ง่ายๆ อยู่แล้ว

            “เจ้า...รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เพลถามเสียงแผ่ว ตัวตนของพวกเขาถือเป็นความลับ เพราะมีคนมากมายที่ต้องการพลังและความสามารถของนักล่าฮันเตอร์

            “รู้ตั้งแต่วันครอบครัวเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว...ตอนที่พวกเจ้าบอกชื่อสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่พวกเจ้าอยู่ ที่นั่นน่ะฝึกเด็กที่เก็บมาให้เป็นนักล่ามือฉมัง แต่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั่นก็ถูกนักล่ามากมายเผาทำลายทิ้งเมื่อเจ็ดปีก่อน มีเด็กอยู่เพียงสองคนที่รอดชีวิต และเด็กสองคนนั้น...คือนักล่าฮันเตอร์” ซินดาเทียเลิกคิ้วให้ทั้งสองคนที่นั่งอ้าปากค้าง “อย่าดูถูกหน่วยข่าวกรองของข้าสิ โอโตเมะ”

            “ว่าไง” ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ (ที่ยอมรับชื่อนี้อย่างจำยอม) โผล่ขึ้นมากลางวงจนทุกคนตกใจ...ผู้ชายคนนี้โผล่มาจากตรงไหนเนี่ย! ซินดาเทียแบมือราวกับขออะไรบางอย่างจากกษัตริย์แห่งวิชเทห์ ชายหนุ่มมาดเถื่อนก็หยิบรูปถ่ายให้สองใบอย่างรู้งาน

            “สองคนนี้คือผู้อาวุโสของเผ่าปีศาจ เราจำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากสองคนนี้เพื่อจบสงคราม...ทำได้ใช่ไหม?”

            “เฮ้อ! ...ก็ได้...” โคเรลยอมรับอย่างจำยอม คาชีล์ตบไหล่อีกฝ่ายอย่างเข้าใจ...เอาเถอะ เขาเคยประสบเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้วตอนที่อยู่กับเจ้าเด็กนี่

            “ส่วนฟรองซ์กับลีเวีย ข้าอยากให้พวกเจ้าร่วมมือกัน หากเกิดเรื่องที่ไม่สมควรจะเกิดขึ้น จัดการตามความเหมาะสม” ดวงตาสีฟ้าเข้มมองสบทั้งสองคน “พวกเจ้าสองคนคือไพ่ใบสุดท้ายที่อยู่ในมือข้า เป็นคนที่ข้าเชื่อว่าเหมาะกับหน้าที่นี้มากที่สุด...ข้าฝากด้วย” พูดจบก็ก้มหัวให้ทั้งสองคน ทั้งห้องนิ่งเงียบ ไม่คิดว่าคนอย่างซินดาเทียจะยอมก้มหัวให้ใครแบบนี้

            “นายท่านจะไม่ตาย...ข้าสัญญาค่ะ” ลีเวียธานพูดเสียงสั่น มือเรียวบีบไหล่เล็กบีบมือของอีกคนเอาไว้แน่น “ข้าจะทำให้ดีที่สุดค่ะ”

            “นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ” เรย์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เธอตามคำพูดของพวกเขาไม่ทันเลย

            “ในสงครามครั้งนี้เป็นไปได้ว่าซินจะกลายเป็นมังกรมารอีกครั้งขอรับ พวกเราจึงต้องเตรียมแผนรับมือกันเอาไว้ก่อน เพราะถ้าหากพลาดขึ้นมา...โลกได้กลายเป็นนรกยิ่งกว่าเหตุการณ์ของอาเทอร์เมื่อพันปีก่อนแน่” เซ็ตสึเป็นคนตอบคำถามให้

            “เพราะวิธีที่จะกำจัดซินได้ง่ายที่สุดคือการทำให้ซินกลายเป็นมังกรมาร และยืมมือของคนทั้งโลกฆ่าซิน” ไรเซอร์พูดเสริมขึ้น

            “คุยเรื่องอะไรกันอยู่รึ” เสียงของวอลแรนซ์ถามขึ้นจากทางด้านหลัง ทุกคนหันไปมองก็เห็นพวกซาเดียที่เดินตามท่านปู่ยูซุยมา ชายชราขยิบตาให้เป็นเชิงว่าพวกเขาเพิ่งมาและไม่ได้ยินเรื่องที่พูดเธอคุยกัน

            “พวกเราตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังวาเคียนวันนี้เจ้าค่ะ” รินกะเป็นคนตอบคำถามของอดีตกษัตริย์แห่งซาเดีย

            “เอ๊ะ! วันนี้เลยรึ!? พวกเราเพิ่งคุยกันเมื่อวานเองนะ” เวดีสร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอยังไม่ได้เตรียมตัวเลย

            “ตอนนี้ยิ่งพวกเราเคลื่อนไหวเร็วมากเท่าไรพวกเราก็จะยิ่งได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้น” เชลอธิบายให้ฟังเมื่อเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้

            นี่มันยุ่งยากมากกว่าที่คิดเอาไว้ในตอนแรกเสียอีก

            “แล้วจะเดินทางกันตอนไหน” วอลโรถามอย่างไม่เจาะจง ทว่าดวงตาของเขากลับจ้องที่ซินดาเทียที่ตอนนี้ดูโตขึ้นกว่าตอนแรกที่เขาเจอเธอเสียอีก

            น่าแปลก...ที่เขาไม่อาจละสายตาไปจากเด็กสาวในตอนนี้ได้เลย

            “ตอนนี้” ไดอาเนสตอบแล้วลุกขึ้น ทุกคนลุกขึ้นตามราชายักษ์แล้วทยอยเดินกันออกจากไปเรียวกัง ยกเว้นซินดาเทียที่เดินมาหาท่านปู่ยูซุยแล้วก้มหัวให้ชายชรา

            “ขอบคุณสำหรับที่พักและการช่วยเหลือนะท่านปู่”

            “โฮ่ๆ ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะเจ้าก็เหมือนกับหลานคนหนึ่งของข้านั่นแหละ” มือที่เหี่ยวย่นไปตามกาลเวลายกขึ้นลูบหัวเด็กน้อยที่ตนนึกเอ็นดู “ไปเสียเถอะ...แล้วกลับมาเยี่ยมข้าบ้างนะ อ้อ พาข้าไปป่วนยัยเอลพาร์ด้วยก็ดี”

            คำพูดของชายชราทำเอาเด็กสาวหลุดหัวเราะออกมา “ท่านย่าซาฟาได้สาปท่านพอดี”

            “ฮ่าๆ ก่อนที่ยัยนั่นจะสาปข้าคงลื่นล้มสาปตัวเองก่อนล่ะ”

            ซินดาเทียยิ้มให้ชายชราอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไปจากเรียวกังโดยไม่หันหน้ากลับมาอีก เมื่อทุกคนเดินออกไปกันหมดแล้วรอยยิ้มบนริมฝีปากของชายชราก็หายไป ดวงตาฝ้าฟางเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายพลางพูดเสียงแผ่ว

            “โชคชะตาที่ถูกเปลี่ยนงั้นรึ...มันจะจบแบบแฮปปี้เอด หรือแบดเอดกันนะ”

            “ยูซุย...”

            “ท่านไดรลูวาร์คาดเดาถูกมาตลอด ยกเว้นเรื่องนี้...เรื่องของสายเลือดลาเบียร์อีกคนที่กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก เป็น ผู้ปลดปล่อย ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น”

            “ก็เพราะไม่น่าจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ไม่ใช่หรือไงท่านไดรลูวาร์ถึงมองไม่เห็นน่ะ” เฮซพูดแทรกคำพูดของคู่หูตน นั่นทำให้ยูซุยชะงักก่อนที่จะยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

            “นั่นสินะ...เพราะไม่มี จึงไม่รู้ และเพราะไม่มี จึงคาดเดาไม่ได้”

 

            คนกลุ่มหนึ่งเดินทางด้วยความรวดเร็ว สายลมที่เริ่มหนาวพัดปะทะใบหน้าทว่าก็ไม่ทำให้พวกเขาหยุดการเดินทางในครั้งนี้ได้ ทว่ามันก็เหตุให้ต้องหยุดชะงักไปหมายครั้งเมื่อมีพวกปีศาจดักซุ่มจู่โจมตลอดทางจนซินดาเทียและไดอาเนสต้องนำหน้าและให้โคเรลและเพลรั้งท้ายเพื่อที่จะได้ปกป้องคนอื่นๆ ได้ง่าย

            “พวกมันรู้ข่าวเร็วกันดีนะ” ไดอาเนสพูดเสียงกลั้วหัวเราะขณะที่มือก็กระชากร่างของปีศาจผู้โชคร้ายที่พุ่งเข้าใส่ราชายักษ์

            “แหงล่ะ ใช่ว่าพวกเราจะมีหน่วยข่าวกรองอยู่ฝ่ายเดียว ทางนั้นน่ะทำกันเป็นกระบวนการเลยนะ” ซินดาเทียตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ก่อนที่ร่างของปีศาจที่พุ่งเข้าใส่จะโดนดาบจิตในมือของเด็กสาวฟันขาดกระจาย

            “ตามไม่เลิกเลยแฮะ” ฟรองเซ่ที่วิ่งประกบหลังซินดาเทียถอยร่นไปด้านหลังแล้วดึงแขนของเรย์กะให้เข้าไปใกล้ซิน มืออีกข้างก็ใช้ดาบใส่มือฟันร่างของปีศาจที่กระโจนเข้าใส่จากทางด้านบน

            “นายท่าน...”

            “ว่าไงลีเวีย มีแผนอะไรรึเปล่า”

            “พวกนายท่านไปกันก่อนเลย เดี๋ยวทางนี้ข้าดึงเอาไว้เอง”

            ดวงตาสีฟ้าเข้มเหลือบมองเด็กสาวที่ตนเคยช่วยชีวิตเอาไว้ ดวงตาสีเขียวใบไม้ทอประกายที่น่าขนลุกออกมา ซินดาเทียหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเด็กสาวข้างตนก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่าย

            “รีบๆ ตามมาล่ะ”

            “ค่ะ!

            “พวกเรา! ลุยผ่านไปเลย ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น!!!” ซินดาเทียตะโกนก้องแล้วเพิ่มความเร็วให้กับฝีเท้า พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจอะไรจริงๆ

            ทุกคนรีบเร่งตามซินดาเทียไป ในขณะที่ลีเวียธานหยุดวิ่งเพียงคนเดียว พวกปีศาจที่พยายามจะตามทุกคนไปก็ถูกบางอย่างฟันจนร่างขาดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ปีศาจตนอื่นๆ หยุดชะงักมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่พวกมันจะผวาเฮือกเมื่อเห็นว่าอะไรคือที่มาที่ทำให้ร่างของเพื่อนมันกลายเป็นเศษเนื้อเช่นนั้น

            “ตามพวกเขาไปไม่ได้นะคะ” ลีเวียธานกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาสีเขียวใบหน้าทอประกายราวกับอัญมณีแห่งผืนป่าวาววับจับจ้อง เหยื่อ ของเธอพร้อมกับแย้มยิ้มอ่อนหวาน “เพราะพวกเจ้า...ต้องถูกฆ่าที่นี่ค่ะ”

            ดาบเขี้ยวมังกรทั้งเจ็ดที่งอกออกมาตั้งแต่ปลายนิ้วจนถึงศอกขวาตวักฟาดฟันกับเหล่าปีศาจด้วยความเร็วจนพวกมันมองไม่ทัน! หยาดเลือดสาดกระเซ็น เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานดังก้องไปทั่วป่าเข้าจนสัตว์ต่างๆ พากันวิ่งหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ กลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งไปทั่วพื้นที่ในขณะที่ร่างบางในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวน่ารักน่าทะนุถนอมยังคงไล่ฆ่าพวกปีศาจไม่หยุด ชุดที่เคยเป็นสีขาวบัดนี้เริ่มมีสีแดงของเลือดแต่งแต้มเป็นลวดลาย ทว่าเด็กสาวก็ไม่ใส่ใจเลยสักนิด

            “แก! แกมันสัตว์ประหลาด!” ปีศาจร้องลั่น มองเด็กสาวรูปร่างบอบบางที่น่ากลัวกว่าที่เห็นภายนอกไปไกลโข

            ฆ่าพวกมันทั้งๆ ที่ยังยิ้มอยู่เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!

            “ข้าเป็นทุกอย่างค่ะ ถ้ามันจะทำให้นายท่านปลอดภัย...” อัญมณีแห่งไพรพฤกษ์ที่บัดนี้ฉายแต่แววแห่งความตายจ้องมองเหยื่อที่ตอนนี้เหลืออยู่ไม่มากนัก “ส่วนพวกเจ้าที่เป็นอันตรายต่อนายท่าน...ข้าจำต้องกำจัดทิ้งค่ะ”

            จะไม่ยอมให้แตะต้องแม้เพียงปลายนิ้วเด็ดขาด

            ร่างเล็กพุ่งทะยานเข้าใส่พวกปีศาจอย่างไม่กลัวตาย ดาบเขี้ยวมังกรตวัดฟาดฟันร่างของพวกปีศาจเป็นว่าเล่น เหล่าปีศาจที่ยังมีชีวิตอยู่สะท้านเฮือกกับจิตสังหารที่น่ากลัว ทั้งยังดาบเขี้ยวมังกรที่เคลื่อนไหว หายไป และโผล่ออกมาตามใจของเจ้าของนั้นทำให้พวกมันรับมือไม่ทัน กระบวนท่าต่อสู้ที่พลิกแพลงไปมาตลอดเวลาทำให้ไม่มีปีศาจตนไหนตามการเคลื่อนไหวของเด็กสาวทัน

            เหนือไปกว่าสิ่งอื่นใด สิ่งที่พวกมันกลัวมากกว่าดาบเขี้ยวมังกรและและจิตสังหารที่ร่างเล็กปล่อยออกมา ดวงตาที่มีแต่แววแห่งความตายที่มองสบทีไรเป็นต้องสะท้านเฮือกคือรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากของเด็กสาว

            มันคือรอยยิ้มของความตาย!

 

            อีกด้านหนึ่งพวกซินดาเทียเดินทางด้วยความเร็วที่ไม่ลดลงอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ไม่มีแม้แต่จิตสังหารของพวกปีศาจที่ไล่ตามมาเลยสักนิด การเดินทางให้ถึงวาเคียนจึงไวกว่าที่คิดเอาไว้

            “ลีเวียจะเป็นอะไรรึเปล่าขอรับ” เซ็ตสึถามขึ้นด้วยความกังวล ซึ่งคำถามนั้นเรียกสายตาสองคู่ของซินดาเทียและไดรกอนได้เป็นอย่างดีจนเซ็ตสึถึงกับสะดุ้งกับการกระทำที่พร้อมเพรียงกันของทั้งสอง

            ให้ตายสิ! จะผ่านมากี่ปีข้าก็ไม่ชินกับมันเสียที!

            “ก่อนที่จะห่วงคนอื่น ห่วงตัวเจ้าเองก่อนเถอะ”

            แถมยังพูดพร้อมกันอีกต่างหาก!

            “ข้ามีอะไรที่ยังต้องเป็นห่วงอีกรึขอรับ!” เซ็ตสึร้องออกมาอย่างไม่เข้าใจ เขามีส่วนไหนที่ต้องเป็นห่วงกัน!

            “ก็ไอ้นิสัยชอบสะสม ของพรรค์นั้นไง ถึงขนาดยัดเยียดของชอบของตัวเองให้ลีเวียใส่อีกนะ” ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่โตหรี่มองเซ็ตสึ...อย่างรังเกียจ

            “ข้าไม่ได้ยัดเยียดนะขอรับ! อีกอย่างไอ้ ของพรรค์นั้นที่ท่านว่าเนี่ยมันยังไงกันขอรับ!

            “หรือจะบอกว่าชุดลูกไม้พวกนั้นที่อยู่ในกระเป๋าของลีเวียไม่ใช่เจ้าที่เป็นคนจัดหาให้?” ซินดาเทียเลิกคิ้วถามอีกฝ่าย ซึ่งเซ็ตสึถึงกับสะอึก พูดอะไรไม่ออกกับคำถามแทงใจดำนั่น...ก็จะเป็นใครซะอีกล่ะที่มีหน้าที่ดูแลเด็ก (?) นอกจากเขาคนนี้!

            “ข้าถามตามตรงนะไออา เซ็ตสึไปแอบชอบลูกขุนนางคนไหนหรือไงถึงได้มีแต่ของแบบนั้นน่ะ” ซินดาเทียหันไปถามสหายร่วมรบของตนอย่างอดไม่ได้ ซึ่งไดรกอนก็หันไม่เลิกคิ้วใส่เป็นเชิงถามเช่นกัน

            “เปล่าหรอก เซ็ตสึยังไม่ได้ชอบใคร ก็แค่ความฝันของผู้ชายคนหนึ่งที่อยากมีลูกสาวแล้วก็เห็นลูกสาวตัวเองใส่ชุดน่ารักๆ ก็เท่านั้นเอง”

            คำตอบที่ได้รับนั้นทำเอาซินดาเทียทำหน้ายี๋ โชคดีจริงๆ ที่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลี้ยงเธอมาหรือคึกอยากจับเธอแต่งตัวเหมือนเด็กผู้หญิงที่เป็นลูกขุนนางคนอื่นๆ แค่เธอถูกโคเรลจับใส่เมื่อปีที่แล้วมันก็เกินพอแล้ว! พร้อมกับในใจที่รู้สึกสงสารลีเวียธานขึ้นมาตงิดๆ

            “เป็นรสนิยมที่น่าขนลุกชะมัด” เด็กสาวอดไม่ได้ที่จะพูดประโยคนี้ขึ้นมา

            “คนที่รู้สึกแบบนั้นคงมีแค่เจ้าเท่านั้นล่ะซิน เด็กผู้หญิงคนไหนๆ ก็อยากแต่งตัวน่ารักกันทั้งนั้น” ไดอาเนสส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนที่จะหันไปเห็นไดรกอนที่ทำหน้าแบบเดียวกับซินดาเทียไม่มีผิด “อ้อ มีคุณพ่อหวงลูกคนนี้อีกคน...ข้าไม่แปลกใจจริงๆ ทำไมเจ้าถึงโตมาเป็นแบบนี้”

            “แบบไหน?”

            “แบบที่เจ้าเป็นอยู่ รู้ไหมว่าเจ้าซนยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีก”

            “พวกคนในหอเซาท์ก็ว่าแบบนั้น” พูดถึงตรงนี้แล้วเด็กสาวรู้สึกอยากจำทำงานให้เสร็จไวๆ แล้วกลับไปหาเจ้าพวกนั้นเสียแล้วสิ... “ว่าแต่ เจ้าเตรียมเสร็จแล้วใช่ไหม”

            คำถามนี้เรียกรอยยิ้มร้ายจากราชายักษ์ได้เป็นอย่างดี “เสร็จก่อนที่พวกเราจะออกเดินทางเสียอีก”

            “ก็ดี เพราะข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกมันจะบุกมาที่นี่เมื่อไหร่”

            “แล้วเด็กคนนั้นไม่เป็นอะไรหรือ” ฟรองเซ่เดินเข้ามาร่วมในวงสนทนาเมื่อเห็นว่าทั้งสี่คุยอะไรบางอย่างกันอยู่

            “หมายถึงลีเวียธานหรือ? ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อให้พลาดท่า ยังไงก็ไม่เป็นอะไร” ซินดาเทียตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ และนั่นเรียกความสนใจจากทั้งสามได้ดี

            “หมายความว่ายังไง?” ไดอาเนสถามอย่างไม่เข้าใจ ซึ่งเซ็ตสึกับฟรองเซ่พยักหน้าด้วยความอยากรู้

            “เด็กคนนั้นถูกป่าแห่งการกำเนิดเลี้ยงดูมาหลายปี ถือว่าเป็นคนของป่าแห่งการกำเนิด ดังนั้นรอบๆ ตัวของเด็กคนนั้นจึงมีภูติจากป่าแห่งการกำเนิดคอยปกป้องดูแลยามเกิดอันตราย” ทว่าไดรกอนกลับเป็นคนตอบ เรียกสายตาของชายหนุ่มทั้งสามไป

            “มีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วยรึ?”

            “มันเป็นเรื่องมหัสจรรย์ของป่าแห่งการกำเนิด ผู้คิดร้ายเมื่อเข้าไปจะไม่ได้กลับออกมาอีก ทว่าในทางกลับกันเมื่อมันยอมรับใครสักคนมันก็จะเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดีราวกับว่าคนคนนั้นคือลูกหลานแท้ๆ ของมัน”

            “แล้วเจ้าเอาลีเวียไปปล่อยในที่แบบนั้นตั้งแต่นางยังเด็กเนี่ยนะ!” ราชายักษ์ร้องขึ้นมา ให้ตายเถออะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เด็กตรงหน้าทำให้เขารู้สึกโกรธมากที่สุดเลย!

            “ป่าแห่งการกำเนิดชอบจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ ซึ่งตอนนั้นลีเวียก็ยังเด็กมาก ทั้งยังเพิ่งสูญเสียคนในครอบครัวไปจึงทำให้จิตใจของนางว่างเปล่า ตอนนั้นนางเป็นยิ่งกว่าผ้าขาวเสียอีก” ว่าจบก็พยักพเยิดไปยังทางที่พวกเขาเพิ่งวิ่งมา “นั่นไง พูดถึงก็มาพอดี”

            ทุกคนหันไปมองยังทางที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา ปรากฏร่างบางในชุดลูกไม้สีขาวที่ตอนนี้เลอะไปด้วยเลือดสีแดงสีดำเต็มไปหมด ใบหน้าเรียวเล็กนั้นยังคงมีรอยยิ้มหวานปรากฏอยู่ ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองสะท้านเฮือกและรู้สึกกลัวอย่างไม่อาจห้าม

            “ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะนายท่าน” ลีเวียวิ่งเข้ามากอดเอวซินดาเทียอย่างออดอ้อน ท่าทางที่เหมือนกับเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังอ้อนพ่อแม่อยู่นั้นทำให้คนมองพูดไม่ออก

            ซินดาเทียยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายพร้อมกับเอ่ยชมจนเรียกรอยยิ้มกว้างจากเด็กสาวผมสีเขียวใบไม้ได้เป็นอย่างดี ใช่ ลีเวียธานเหมือนเด็ก แต่ก็น่ากลัว

            “รู้ไหม หากพวกเจ้าเปรียบข้าเป็นปีศาจร้าย เด็กคนนี้ก็คงเป็น...ความตายที่บริสุทธิ์”

            “เจ้าตั้งใจที่จะให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกงั้นรึ?”

            “เปล่า ข้าแค่อยากให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้น ไม่ได้หวังอะไรมากกว่านั้นเลย แต่จากที่เห็นวันนี้ข้าคงจะสรุปได้แบบนี้ล่ะ”

            “แล้วเจ้าจะปล่อยให้นางเป็นอย่างนี้ต่อไปรึไง” ไดอาเนสขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ชอบใจ จนซินดาเทียเหยียดยิ้มใส่อีกฝ่ายอยู่ถือไพ่เหนือกว่า

            “กินเด็ก”

            “นี่เจ้า!” ไดอาเนสหน้าแดงเถือก และภาพที่เห็นนี้ก็ทำให้ซินดาเทียหัวเราะออกมา

            “อย่ากังวลไปเลย ถ้าให้ข้าเดา ก่อนหน้านี้ลีเวียแทบจะเหมือนตุ๊กตาที่มีชีวิตเลยใช่ไหมล่ะ?” คำถามของซินดาเทียทำให้ราชายักษ์ชะงัก เพราะมันคือเรื่องจริง “แต่ลีเวียก็สามารถเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้นี่ เป็นผู้หญิงมากกว่าข้าด้วยซ้ำ บางทีอาจจะเป็นเจ้าก็ได้นะที่ช่วยเปลี่ยนนาง”

            “หมายความว่า...”

            “ก็เหมือนเด็กนั่นแหละ สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ที่นิสัยของลีเวียยังเด็กมากขนาดนี้มันมาจากการที่นางหลับไปนานมาก...ถ้าข้าเดาไม่ผิด นางอาจจะหลับไปตั้งแต่แยกทางกับข้า อืม นับๆ แล้วก็ประมาณยี่สิบปี”

            “นานโคตร!!!

            “ใช่ไหมล่ะ เพราะอย่างนั้นลีเวียจึงบริสุทธิ์ดุจดั่งเด็กแรกเกิด”

            “...ฟังๆ แล้วเหมือนเจ้ากำลังโฆษณาอยู่ยังไงก็ไม่รู้” ไดอาเนสหรี่ตามองปีศาจร้ายตรงหน้า

            “ช่างเรื่องนี้เถอะ ยังไงก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ตอนนี้ข้าหิว เซ็ตสึ ไปทำอะไรมาให้พวกข้ากินหน่อยสิ”

            “ทำไมต้องเป็นข้าล่ะขอรับ!!” เซ็จสึร้องลั่น เขาเองก็เดินทางมาเหมือนๆ กับซินดาเทีย เขาเองก็เหนื่อยนะ!

            “ง่ายนิดเดียว นั่นเพราะเจ้าทำอาหารอร่อยยังไงล่ะ”

            “ข้าเองก็ทำอร่อยนะ!!” เชลกับแบล็กร้องออกมาพร้อมกันอย่างไม่ยอม...พวกเชฟ (ได้สถาปนาตัวเอง) เป็นเชฟส่วนตัวของซินนะ!

            ดวงตาสีฟ้าเข้มมองสองพี่น้องอาดอสที่ลากเซ็ตสึไปทำอาหารอย่างคึกคักแล้วก็ถอนหายใจ หวังว่าพวกนั้นคงไม่ทะเลาะกันจนพวกเธอไม่ได้กินข้าวหรอกนะ ก่อนที่จะหันไปเห็นลีเวียธานเดินวนๆ รอบตัวฟรองเซ่ ดวงตาคู่โตสีเขียวใบไม้จดจ้องชายหนุ่มอย่างพิจารณา

            “ท่านคืออีกคนที่ได้รับพลังของนายท่านสินะ” ลีเวียธานถามขึ้นเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฟรองเซ่

            ซินดาเทีย ไดรกอน และไดอาเนสมองท่าทางของเด็กสาวด้วยความแปลกใจ ต่างจากฟรองเซ่ที่เลิกคิ้วขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย “ใช่”

            “แล้วท่านก็ทำพันธะสัญญากับนายท่านด้วย?”

            “ใช่”

            ลีเวียธานยิ้มแฉ่ง มือบางคว้ามือของเจ้าชายอันดับสามแห่งมอลโนวาขึ้นมาจับแล้วเขย่าเบาๆ “งานนี้ฝากตัวด้วยนะ ข้าจะพยายาม ถ้าเกิด เรื่องนั้น ขึ้น ข้าจะเป็นโล่เพื่อให้ท่านช่วยนายท่านเอง”

            จบคำพูดประโยคนั้นก็ทำให้ทั้งสี่คนนิ่งตะลึง ก่อนที่พวกเขาจะเพิ่งระลึกถึงความจริงบางอย่างที่พวกเขาหลงลืมไปอย่างไม่น่าให้อภัย

            ฟรองเซ่คือคู่พันธะสัญญาของซินดาทีย นั่นหมายจความว่าถ้าเกิด เรื่องนั้น ขึ้น ฟรองเซ่คือคนที่สามารถช่วยซินดาเทียได้!

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

            จบไปอีกตอนแล้ว! (ใกล้จะจบแล้ว! // แน่หรือ?)

            สวัสดีวันปีใหม่ค่า ขอให้นักอ่านทุกคนอ่านตอนนี้ให้สนุกนะคะ ><

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #598 natnichakawtatip (@natnichakawtatip) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 12:21
    อ่านมาตั้งแต่ภาคที่ปล้สจนถึงตอนนี้รวดเดียวเลย ชอบมากค่ะ//ซินน่าร้ากกกก~~~
    #598
    0
  2. #594 blackhome-aom (@blackhome-aom) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:47
    อื้อหือ ซินยังน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย //ลิเวียธานหลับนานจางงง.อย่างกับเจ้าหญิงนิทรา~~ตั้ลลล้ากก มาอัพเร็วๆนะคะไรต์ ดูท่าแล้ว มีคนรอหลายคนมากเค่อะ! ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ จะได้มีแรงมาอัพนิยายต่อ คิคิ
    #594
    0
  3. #589 Ellim (@Ellim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 02:39
    วันนี้.........ที่รอคอย!!!!!!!!!!!!
    #589
    0
  4. #587 โอม...จงอัพ... (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 05:40
    เดินเข้ามาในศาลา...เดินเข้ามาด้วยน้ำตา กราบไรท์สามคราแล้วก็พูดว่า..."ไรเตอร์คะ"...อัพค่ะ!อัพๆๆๆๆๆ(?)
    #587
    0
  5. #586 Loveanime14 (@Loveanime14) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 13:01
    มาต่อไวๆนะคะ^^
    #586
    0
  6. #584 timmyna (@timmyna) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 15:09
    ไรท์กลับมาต่อเร็วๆๆนะค่ะ^^
    #584
    0
  7. #580 Dream (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 14:39
    ไรท์จ๋าาาาาารีบมาต่อให้จบเถอะนะ
    #580
    0
  8. #579 Dream (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 14:38
    ไรท์จ๋าาาาาารีบมาต่อให้จบเถอะนะ
    #579
    0
  9. #578 Dream (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 14:38
    ไรท์จ๋าาาาาารีบมาต่อให้จบเถอะนะ
    #578
    0
  10. #577 อิอิ....กลัวนะเนีย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 00:22
    ไรท์จ้าาาาาาา&#128536;&#128536;&#128536;

    อ๊ากกกกกกค้างจังงง&#128548;&#128548;&#128548;&#128548;

    อัพเถอะนร้าาาา&#128525;&#128525;&#128525;&#128525;
    #577
    0
  11. #576 รัน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 17:37
    ไรท์~ กลับมาได้แล้ววววววว รอนานแล้วนะToT
    #576
    0
  12. #572 TheSmile007 (@17235092) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:53
    กลับมาได้เเล่ววว
    #572
    3
    • #572-2 เฟนดิ (@12345678900000) (จากตอนที่ 28)
      26 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:50
      ไรท์เป็นอะไรหรอคะ
      #572-2
    • #572-3 ผู้หวังดีและสอดรู้สอดเห็น (จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:48
      เห็นว่าเป็นลมชักกับอะไรนี่ล่ะ เจ้าตัวรู้สึกวูบกับปวดหัวบ่อยๆ เมื่อสองอาทิตย์ก่อนก็วูบตกบันไดไปทีนึงล่ะ
      #572-3
  13. #567 CrAzy_Se@L (@crazy-seal-555) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:48
    แฮทค๊าาาาา หายนานไปแล้วนะคะะะะะะ 
    #567
    0
  14. #563 siriratmueantong (@siriratmueantong) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:50
    ไรท์ต๋ารออยู่นะค่ะ มาอัพต่อไวๆๆนะค่ะ
    #563
    0
  15. #555 KTTT5555 (@21318) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 19:36
    HNY(ย้อนหลัง)ค่ะ
    #555
    0
  16. #553 รัน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 01:58
    ฉันจะรอ รอเธออยู่ตรงนี้
    #553
    0
  17. #551 Perna (@pernar) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 02:01
    ฟรองซ์มีบทแล้ววุ้ยตั้งสองประโยคกับอีกอีกหนึ่งที่พูดรวม
    ช่วงนี้อัพบ่อยดีจุงอัพเรื่อยๆน่ะ ถ้าเขียนผิดอะไรก็ขอประทานอภัยเนื่องจากตอนนี้อ่านนิยายหลายเรื่องจนมึน
    #551
    0
  18. #548 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 05:33
    ฮึกๆ//เอาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา
    ปริ่มมากค่ะฟรองซ์มีบทเด่นแล้วถึงจะแค่...
    #548
    0
  19. #547 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 23:34
    ฟรองซ์มีบทพูดแย้ววว เย้ๆ ไรท์ใจดีจังเลยค่า ออกสองวันวันละตอนเลย รอตอนต่อไปอยู่นะคะ ^^
    ปล.Happy New Year ค่า ขอให้ปีนี้มีความสุขเยอะๆ และสุขภาพแข็งแรงมากๆนะคะ รักไรท์ค่า~
    #547
    0
  20. #546 LoKi VampirE (@ri-j_yoh) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 22:04
    สองตอนติดกัน ฟินนน
    #546
    0
  21. #545 เด็กดี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 21:57
    ยังรอเหมือนเดิมนะ แต่!! มาต่อเร็วๆหน่อยก็จะดีมากๆ
    #545
    0
  22. #544 อิสปาเร (@pandagon1827) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 19:25
    HNY. เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ
    #544
    0
  23. #543 ChubbyOwl (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 19:23
    มาติดๆกันแบบนี้ชอบมากค่ะ!
    #543
    0
  24. #542 pang-raksina (@pang-raksina) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 19:18
    สนุกมากค่ะ มาต่อไวๆนะ สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #542
    0
  25. #541 B.lood K.ing (@kratal) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 18:47
    รู้สึกเหมือนไรต์จะใจดีนะเนี่ย ลงติดกันมาตั้งสองตอน 55+
    แต่รู้สึกเหมือนฟรองซ์จะค่าตัวแพงขึ้นนะนั้น ออกมาแค่แป๊ปเดียวเอง
    #สู้ๆฮับเป็นกำลังใจให้นิยายหนุกมาก ????????
    #541
    0