Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 8 : Syn 006 องค์ชาย!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    1 ส.ค. 57

Syn 006 องค์ชาย!?

            ภายในห้องประชุมของวิหารกลาง ชายร่างสูงเรือนผมสีขาวถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่มองกองเอกสารตรงหน้าที่ทั้งสูงและตั้งเรียงจนเต็มโต๊ะตัวยาว หนังตาชายหนุ่ม (?) กระตุกถี่รัวด้วยความหงุดหงิดจนเจ้าตัวเผลอปล่อยจิตสังหารออกมาโดยไม่รู้ตัว...จนเหล่ามังกรแสงน้อยใหญ่ที่บ้างก็เก็บเอกสารที่ทำเสร็จแล้วไปส่งและเอามาเพิ่มใหม่ต่างก็พากันสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัวแล้วถอยห่างออกไปตามๆ กัน

            “เฮ้ๆ เจ้าทำให้สายพันธุ์ของเจ้าตนอื่นๆ หวาดกลัวกันไปหมดแล้วนะ”

            ไดรลูเกียร์ตวัดหน้าไปทางซ้ายมือของตนพร้อมด้วยจิตสังหารที่น่ากลัวกว่าเดิม ในที่นี้คนที่กล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองมีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น และคนที่ชอบพูดจายียวนเขามากที่สุด...

            “ถ้าไม่อยากถูกทำลายวิหารก็เงียบไปเลยเดดาอัส!

            เดดาอัสหัวเราะออกมาน้อยๆ เมื่อเจอไดรลูเกียร์ขู่ฟอด “เจ้าล้อเล่นใช่ไหมล่ะ? ข้ารู้หรอกน่า~ คนที่กล้าเผาวิหารข้าจริงๆ มีแค่คุณหนูเท่านั้นล...”

            “เจ้าก็รู้ว่าซินพูดจริงทำจริงเหมือนข้า”

            อดีตราชามังกรเมฆายิ้มค้างเมื่อไดรลูเกียร์ดักขึ้นก่อนที่ตนจะได้ทันพูดจบ

            ให้ตายเหอะ! ฝันร้ายเมื่อหนึ่งปีก่อนเขายังลืมมันไม่ได้ เจ้าหมอนี่ก็ดันขุดเรื่องน่ากลัวๆ นั่นมาขู่เขาอีก! ใช่ เมื่อหนึ่งปีก่อนซินดาเทีย...เด็กน้อยที่เขาติดเรียกว่า คุณหนู คนนั้นได้ใช้เพลิงสีดำเผาวิหารของโยเซ็นและเฮเวนฟอส และคุณหนูนั่นกำลังจะเผาวิหารของเขาเป็นรายต่อไป...หากเขาไม่ยอมทำตามเงื่อนของของเธอเสียก่อน

            เงื่อนที่ที่ต้องยอมให้เธอคนนั้นกลับไปยังพื้นโลกเบื้องล่าง

            ในวันนั้นไดรลูเกียร์ไม่ได้คัดค้านอะไรแต่ก็ถามเรื่องสุขภาพของอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง ในเมื่อคุณพ่อที่หวงลูกสาว (?) ตัวเองมานานยอมกันง่ายๆ แบบนี้ แล้วเขาที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับอีกฝ่ายจะมีสิทธิอะไรไปห้าม แถมสถานะของซินยังสูงกว่าเขาแม้จะไม่ได้เป็นจักรพรรดิแล้วก็ตาม นั่นเป็นอีกสาเหตุที่เขายอมปล่อยอีกฝ่ายไป

            ถ้าขืนขัดใจ ดีไม่ดีเขานี่ล่ะที่จะหายไปจากโลกนี้ก่อนวิหารของตน

            “น่าๆ ข้ารู้ว่าเจ้าหงุดหงิดแค่ไหนที่ไม่ได้ลงไปหาคุณหนูถึงสองเดือน แต่เจ้าก็ควรจะรู้ตัวด้วยว่าที่งานมันเยอะแบบนี้มันก็เพราะเจ้าทิ้งหน้าที่นี้ไปนานเกือบสิบศตวรรษนั่นล่ะ”

            ใช่ เดดาอัสพูดถูก เพราะเมื่อในตอนนั้นไม่มีมังกรไทวะหรือสายเลือดที่สามารถเป็นจักรได้ ดังนั้นเขาที่เป็นมังกรที่แข็งแกร่งที่สุดรองมาจากจักรพรรดิจึงต้องทำหน้าที่เป็นจักรพรรดิต่อไปโดยปริยาย

            แต่เขากลับไม่รับผิดชอบ ทิ้งงานสำคัญเอาไว้ข้างหลังดื้อๆ เพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง

            ดังนั้นเขาจึงไม่อาจโต้ตอบอีกฝ่ายได้...

            “เพื่อเป็นการปลุกใจเจ้าที่เริ่มเหนื่อยล้า...แต่น แต๊น~ ข้ามีเรื่องสารทุกข์สุขดิบของคุณหนูมาเล่าให้เจ้าฟัง”

            จักรพรรดิคนปัจจุบันหันขวับเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงซินดาเทีย สายเลือดที่เหลืออยู่หนึ่งในสองของเขาที่รักแสนรักยิ่ง เดดาอัสมองดวงตาสีฟ้าเข้มที่ทอประกายวาววับเหมือนเด็กๆ แล้วก็ยิ้ม

            ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ จะกี่ปี ซินดาเทียยังคงสำคัญกับไดรลูเกียร์เสมอ

            “เรื่องอะไร เจ้ารู้อะไร บอกมาให้หมด!

            “อะแฮ่ม! ข้าขอยินดีล่วงหน้า หลานรักเจ้ามีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ”

            ได้ยินเช่นนั้นราชามังกรแสงถึงกับอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าที่เรียบนิ่งอยู่ตลอดเวลาบัดนี้เผยความช็อกออกมาให้ผู้คนได้เห็นเต็มตาเป็นเวลานาน

            ในใจเดดาอัสอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ล้อเลียนอีกฝ่าย แต่เมื่อคิดถึงผลที่จะตามมา...ไม่เสี่ยงดีกว่าแฮะ

            “ไม่นะ...ซิน หลานรักของข้า นี่ข้าดูแลเจ้าผิดทางงั้นรึ!

            เสียงตบหัวดังป้าบสนั่นห้อง เดดาอัสผู้น่าสงสารหน้าทิ่มโต๊ะอย่างแรง!

            “อย่ามาพูดพล่อยๆ นะเดดาอัส! ภรรยาของซินคือข้าต่างหาก!!” เอวานเท้าสะเอวพร้อมด้วยเสียงแปดหลอดว้ากใส่เดดาอัสจนวิหารกลางสะเทือน มังกรตนอื่นๆ รีบหนีออกจากวิหารกลางแทบไม่ทัน

            “อูย...ก็มันจริงนี่นา!” เดดาอัสหันไปเถียงกับสาวเจ้าเพียงหนึ่งเดียวที่กล้าตบหัวเขาจนหน้าทิ่มแบบนี้!

            “ใคร...นางเป็นใคร เจ้าเห็นรึเปล่า?” ไดรลูเกียร์พยายามสงบสติอารมณ์ถามเพื่อนเก่าที่โดนเพื่อนสาวตบจนหน้าทิ่ม

            “ไม่ พอข้าไปถึงมอลโนวาคุณหนูกับพวกหน่วยนักรบมังกรก็ไม่อยู่ที่อาณาจักรแล้ว เห็นว่าออกไปทำภารกิจนอกอาณาจักรกัน...แถมยังหิ้วภรรยาสุดน่ารักไปด้...”

            ป้าบ!!! คราวนี้เอวานยังไม่ทันได้ขยับตัวไดรลูเกียร์ก็พุ่งไปตัวหัวเดดาอัสจนโต๊ะประชุมตัวยาวพังเละ! ราชามังกรหยาดฟ้าอ้าปากเหวอ...น้อยครั้งนักที่ไดรลูเกียร์จะกระทำอะไรเช่นนี้ออกมา ซึ่งแต่ละครั้งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับซินดาเทียทั้งนั้น

            “พูดมาดีๆ...”

            “ก็ได้ๆ! พอข้าไปหาคุณหนูที่มอลโนวาเมื่อเช้านางก็ไปทำภารกิจนอกอาณาจักรแล้ว! พอข้าถามเรื่องคุณหนูกับซาเมลเจ้านั่นก็บอกว่าตอนนี้คุณหนูมีภรรยาแล้ว แถมยังน่ารักมากๆ อีกต่างหาก!! ถามใครในหอเซาท์พวกเขาก็บอกเป็นเสียงเดียวกันแบบนี้”

            ทั้งไดรลูเกียร์และเอวานได้ยินดังนั้นแล้วเบิกตากว้าง ทั้งสองอึ้งค้างเป็นเวลานานก่อนที่ไดรลูเกียร์ผู้ที่รู้สึกตัวเป็นคนแรกทิ้งตัวนั่งกับเก้าอี้ที่ตนใช้นั่งมาตลอดการเป็นจักรพรรดิต่อจากซิน

            “ใครอยู่ข้างนอกเอาโต๊ะตัวใหม่มาให้ข้า! มาจัดเรียงเอกสารใหม่ด้วย!!!” น้ำเสียงกร้าวตะหวาดลั่น...จนแม้แต่ราชามังกรสวรรค์รุ่นแรกทั้งสองที่อยู่ตกนี้ยังเผลอตัวสั่นด้วยความกลัวกับน้ำเสียงที่ไม่ได้ยินมานานของไดรลูเกียร์

            ราวกับว่าเขาได้กลับไปเป็นไซย์ทาเลียคนนั้น...คนที่โหดเหี้ยมอำมหิตก่อนที่จะได้เจอกับลาเบียร์ผู้อ่อนโยน

            น้ำเสียงน่ากลัวอย่างที่เหล่ามังกรรุ่นปัจจุบันไม่เคยได้ยินของไดรลูเกียร์ทำให้เหล่ามังกรรีบกรูเข้ามาทำตามคำสั่งของราชามังกรแสงอย่างไวว่อง ส่วนไดรลูเกียร์หรือไดรกอน...รีบปั่นเอกสารด้วยความเร็วที่ไวกว่าเดิมจนมังกรตนอื่นๆ ตาค้าง

            รีบปั่นงานให้เสร็จจะได้รีบไปหาหลานรักสินะ... เดดาอัสและเอวานคิดในใจ อย่างน้อยไดรลูเกียร์ก็ยังมีความรับผิดชอบอยู่น่ะนะ

            รอข้าก่อนนะซิน ข้าจะรีบกลับไปหาเจ้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!!

 

            ทางด้านซินดาเทีย เด็กสาวในคราบเด็กหนุ่มกอดอกจ้องหน้าเหล่าทหารที่มาคุมตัวเขาไว้ในฐานะ ตัวก่อเหตุความวุ่นวาย ให้กับงานเทศกาลด้วยความหงุดหงิด...นี่เวลาอีกครึ่งชั่วโมงของเธอจะต้องหมดไปกับการสอบสวนของทหารงี่เง่าพวกนี้งั้นรึ!?

            ไม่ว่าจะพูดความจริงไปสักกี่ครั้งเจ้าพวกนี้ก็ไม่ยอมเชื่อเธอ นี่มันเรื่องงี่เง่าที่สุดในชีวิตหนึ่งปีของซินเลย!

            “จะให้พูดกี่ครั้งข้าก็จะยืนยันคำเดิม ข้าเป็นผู้เสียหาย!” ซินเริ่มแผ่จิตสังหารด้วยความหงุดหงิดจนเรย์กะต้องคอยกระตุกแขนเสื้อของคุณสามีกำมะลอไม่ให้อารมณ์ของเจ้าตัวปะทุมากไปกว่านี้

            “แต่ผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่าเจ้าเป็นมังกรที่อาละวาด...” ทหารคนหนึ่งที่ทำหน้าที่จดบันทึกการสอบปากคำแย้งขึ้น เส้นเลือดตรงขมับของซินเต้นถี่ยิบมากกว่าเดิม!

            “ฟัง-ข้า-นะ!!” ซินพูดด้วยน้ำเสียงช้าๆ และชัดเจนจนทหารสามคนที่ทำหน้าที่สอบปากคำเธอต่างพากันสะดุ้งเฮือกด้วยความกลัวแวบหนึ่ง “ข้า-เป็น-ผู้-เสีย-หาย! เจ้านักล่าพวกนั้นจะพาภรรยาของข้าไป แถมยังจะล่าข้าอีก! ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อป้องกันตัว! หรือถ้าเจ้าอยู่ในเหตุการณ์นั้นเจ้าจะยอมให้พวกมันเอาตัวภรรยาเจ้าไปง่ายๆ ล่ะ?”

            ทหารทั้งสามนายเหลือบไปมองเด็กสาวที่หลบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังซินด้วยความกล้า แถมมือยังเกาะแขนเสื้อของเด็กสาวแน่น...นั่นคงจะเป็นภรรยาที่พูดถึงสินะ

            ปีศาจ... ทหารทั้งสามนายคิดในใจ เจ้าพวกที่ตายไปคงจะเป็นนักล่าปีศาจสินะ แต่เจ้าเปี๊ยกนี่...มันใช่มังกรแน่เรอะ!?

            “ข้าเป็นพยานได้ว่าสองคนนี้เป็นผู้เสียหาย” ชายหนุ่มผมบลอนด์ทองเดินเข้ามากลางวง ทหารทั้งสามนายชักและจ้องชายคนนั้นด้วยความตกใจ หากแต่ยังไม่ทันทำอะไรชายผู้นั้นก็หันไปจ้องทหารทั้งสามคน...ด้วยสายตาที่ซินอ่านออกว่า ห้ามพูดอะไรออกมาทั้งนั้น

            นี่มันเรื่องอะไรกัน???

            “มะ...หมายความว่า...”

            “ผู้เสียชีวิตทั้งห้าคนนี้เป็นผู้ก่อเหตุ เจ้าหมอนี่ทำลงไปเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น”

            เรย์กะหันซ้ายหันขวามองคนทั้งสี่คุยกันด้วยใบหน้าเคร่งเครียดก่อนจะหันไปมองซินที่เงียบตั้งแต่ที่ชายคนนี้เข้ามา ดวงตาสีฟ้าเข้มนั้นจ้องมองที่ชายผมทองอย่างเคร่งเครียดจนเธอนึกหวั่น

            เธอไม่เคยเห็นซินเป็นแบบนี้มาก่อน

            ...แต่จะว่าไป ทุกคนต่างก็เข้าใจผิดว่าซินเป็นผู้ชายอย่างไม่ติดใจสงสัยอะไรเลยสักนิด

            เมื่อชายผมทองปริศนาผู้ที่เคยถูกซินฝากความอับอายไว้ให้เคลียร์กับพวกทหารเสร็จเขาก็หันหน้ากลับมาหาพวกซิน เห็นได้ชัดว่าซินดาเทียอารมณ์เสียสุดๆ ที่พวกทหารไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด ทั้งๆ ที่เรื่องที่ชายคนนี้พูดนั้นเป็นข้อความเดียวกันกับที่ซินชี้แจงให้ทหารทั้งสามนายนั่นไป ชายปริศนาชะงักเมื่อเห็นซินทำปากเชิดใส่อย่างหงุดหงิด ทำเอาเรย์กะ ชายปริศนา และทหารทั้งสามนายหน้าเหวอไปตามๆ กัน

            “ข้าไม่ถือว่าติดค้างอะไรเจ้าหรอกนะ แต่ก็...ขอบคุณก็แล้วกัน” ซินดาเทียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แค่ฟังเผินๆ ก็รู้ว่าเจ้าตัวจำใจพูด อดีตปีศาจขาวคว้าข้อมือของเรย์กะมากุมไว้ “ไปกันเถอะเรย์ พวกเราเสียเวลาที่นี่มามากเกินพอแล้ว”

            “เอ๊ะ เอ๋!?” เรย์กะเหลอหลา ไม่ทันตั้งตัวในการกระทำปุบปับของซิน คุณสามีกำมะลอก็ลากตัวเธอออกไปจากเหตุการณ์ชวนหงุดหงิดเสียแล้ว

            หลับหลังซิน นายทหารทั้งสามคนต่างก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้าย แต่ละคนหน้าขึ้นสี

            “บ้า บ้าน่า เจ้านั่นมันเป็นผู้ชาย...” นายทหารคนหนึ่งพึมพำด้วยน้ำเสียงสับสนในชีวิต

            “แต่ทำไมมันน่ารักจังวะ!” ทั้งๆ ที่พวกเขาควรจะโกรธที่เจ้าเด็กนั่นไม่สำนึกในบุญคุณของชายผมทองแท้ๆ!

            ชายผมทองมุ่นคิ้วอย่างไม่พอใจ เขาเดินดุ่มๆ ตามซินกับเรย์กะไป เมื่อซินเห็นว่าคนที่ตนไม่อยากเห็นหน้าเดินตามมาก็คิ้วกระตุก สองเท้าเร่งความเร็วจนเรย์กะแทบจะวิ่ง อีกฝ่ายก็ไม่น้อยหน้ารีบจ้ำอ้าวจนเดินแบบผลัดกันแซงกับซิน เรย์กะตาลายกับการกระทำของทั้งสองคน...นี่ตกลงสองคนนี้กำลังแข่งกันเดินใช่ไหม!?

            ความอดทนของซินหมดลง เด็กสาวหยุดเดินก่อนจะหันขวับไปมองชายผมทองอย่างหงุดหงิด “ตามมาทำไม” พร้อมกับแผ่จิตสังหารใส่อย่างหงุดหงิด

            หงุดหงิด! หงุดหงิด!! แม้แต่พวกซาบรีย์ยังไม่ทำให้เธอหงุดหงิดได้มากเท่านี้เลย!

            “ข้าไม่ได้ตามเจ้า” ชายผมทองเลิกคิ้วพร้อมกับทำเสียงยียวนใส่หน้านิ่ง

            ซินกัดฟันกรอดอย่างพยายามระงับอารมณ์ ถ้าเรย์กะไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยล่ะก็เธอต่อยเจ้าหล่อหัวทองนี่ (มันหล่อจริงๆ จนปฏิเสธไม่ได้ ฮึ่มๆ!) จนฟันหลุดหมดปากไปแล้ว!!!

            “ไม่ได้ตามแล้วสิ่งที่เจ้าทำอยู่มันเรียกว่าอะไร” เย็นไว้...ฟรองเซ่พูดเอาไว้เสมอว่าความใจเย็นคือสิ่งที่ครองโลก (?)

            “ทางนี้เป็นทางกลับบ้านของข้า ข้าก็ต้องเดินทางนี้สิ”

            ทันใดนั้นเสียงเหมือนอะไรขาดผึงก็ดังขึ้นในหัวของเรย์กะและชายปริศนา...

            “ไม่ทนแล้วโว้ย!!

            จู่ๆ ซินดาเทียก็ตะโกนขึ้นมาอย่างสุดทนจนทั้งสองสะดุ้ง เด็กสาวช้อนตัวเรย์กะขึ้นอุ้มเจ้าหญิงแล้ววิ่งหนีทันทีด้วยความเร็วสูงจนร่างของทั้งสองหายไปราวกับใช้เวทมนต์เคลื่อนที่ความเร็วสูง!

            “เฮ้ย!?” ชายปริศนาร้องออกมาด้วยความตกใจ...นี่ถึงขั้นหนีเลยรึ!?

            แปลกคนจริงๆ!

 

            ด้านหน้าราชวังแห่งซาเดีย พวกฟรองเซ่มารอซินกับเรย์กะก่อนเวลา เนื่องจากว่าซินจะมาที่นี่ถูกที่โดยไม่หลงทางก็ต่อเมื่อพวกเขาคนใดคนหนึ่งอยู่ที่นี่ และพวกเขาต้องมาถึงที่นี่ก่อนกำหนดเพื่อให้ซินไม่เลยกำหนดเวลาที่ได้ตกลงกันไว้

            ฟรองเซ่กอดอกหน้านิ่ง แม้ในใจจะรู้สึกกระวนกระวายเมื่อได้ยินเสียงทหารจำนวนมากที่ออกไปจากวังคุยกันเรื่องเหตุฆาตกรรมหมู่กลางเมืองตรงสถานที่จัดงานเทศกาลพอดีก็นึกเป็นห่วงซิน นี่ก็ผ่านมานานเกินครึ่งชั่วโมงแล้วเด็กสาวคนนั้นยังไม่มาเสียที แม้ใจจะยากเข้าไปตามหาซินในเมืองแค่ไหนก็ไปไม่ได้

            มันจะทำให้คนอื่นผิดสังเกต

            องค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวาทำได้แค่หงุดหงิดกับตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้...ถ้าซินไม่ขอเขาไว้ก่อนจะมาที่นี่ล่ะก็เขาจะไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปจากเขาเด็ดขาด!

            “ในเมืองเกิดอะไรขึ้นกันนะ” รินกะ สาวน้อยเพียงคนเดียวในกลุ่ม (ในตอนนี้) รำพันขึ้นด้วยความกังวล ฟรองเซ่ที่ได้ยินเข้าชะงักนิ่ง เริ่มแผ่ออร่าดำมืดออกมามากกว่าเดิม คู่หูดูโอ้แห่งหอเซาท์จึงตวัดสายตาคาดโทษส่งมาให้ ทำเอาหญิงสาวยิ้มแหยที่ลืมไปว่าคุณชายแห่งสายพิเศษ F ยังคงยืนอยู่ตรงนี้แถมยังหูดีมากกว่าเดิม แล้วเธอก็ต้องกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อที่ว่างข้างๆ เธอปรากฏร่างของซินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

            “ซิน!?” ทุกคนตกใจเมื่อเห็นว่าหัวหน้าหอเซาท์อุ้มเรย์กะมา แถมยังมาแบบรวดเร็วปุบปับซะเหมือนวิ่งหนีใครมา

            ซินดาเทียวางร่างของเรย์กะให้ยืนปกติแล้วทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไม่อายสายตาใคร เด็กสาวหอบหายใจหนักหน่วงอย่างไม่เคยเป็นจนทุกคนตกใจและเป็นห่วง

            “เจ้าเป็นอะไร!? ทำไมทำเหมือนกับวิ่งหนีใครมา!?” ฟรองเซ่รีบถามรัวเร็วด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดของซินมีเหงื่อเม็ดโตผุดพรายราวกับไปวิ่งรอบอาณาจักรมา

            “ข้าไม่เป็นไร...ก็แค่ฝืนมากไปนิด...”

            “คงไม่นิดแล้วล่ะ” เสียงเย็นของชเรดดักขึ้น ทุกคนหนาวสะท้านกับน้ำเสียงที่น่ากลัวกว่าปกติของชายหนุ่ม

            หากแต่ซินกลับแค่เม้มปากพองแก้มเหมือนเด็กที่โดนจับผิดได้ ไม่สะทกสะท้านกับน้ำเสียงเย็นจับขั้วหัวใจของเพื่อนสมัยเด็กของตน

            “ก็ได้ๆ ข้าวิ่งจากในเมืองจนมาถึงที่นี่ ข้าหนีพวกทหาร...”

            “อะไรน้าาาาา~~!!!” ทุกคนประสานเสียงออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจจนซินดาเทียและเรย์กะยกมืออุดหูแทบไม่ทัน

            “นี่เจ้าไปก่อเรื่องมางั้นรึ! ที่ทหารออกไปเป็นจำนวนมากนั่นเป็นฝีมือเจ้าใช่ไหม!?” ไรเซอร์เขย่าตัวซินอย่างบ้าคลั่ง เชลกับชเรดพุ่งเข้าไปผลัก (เตะ) หลานชายของอดีตหัวหน้าองค์รักษ์มังกรราชันย์ออกจากซินอย่างแรง

            “คือ อันที่จริงข้าคุยกับพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว ข้าวิ่งหนีเจ้าบ้านั่นที่ทำให้ข้าหงุดหงิดต่างหาก...คิดๆ ไปก็ทำให้ข้านึกถึงพวกซาบรีย์ขึ้นมา”

            “...” ทุกคนเงียบเมื่อได้ยินคำว่า ซาบรีย์ ออกจากปากของซิน เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ว่าซินนั้นชิงชังซาบรีย์มากแค่ไหน หากแต่เรย์กะกลับเป็นคนเดียวไม้สงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆ ทุกคนก็นิ่งไปเมื่อซินพูดถึงซาบรีย์

            มันคืออะไร?

            หัวหน้าหอเซาท์ผ่อนลมหายใจยาวแล้วลุขึ้นยืน “เข้าไปข้างในกันเถอะ เดี๋ยวข้าเล่าให้ฟังระหว่างทาง”

            ทุกคนจึงยอมเดินเข้าไปข้างในโดยที่เรย์กะคอยช่วยพยุงซินเดิน แม้ซินจะบอกว่าตนเองไม่เป็นไรแล้วก็ตาม...หากแต่ใบหน้าของซินก็ยังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อมากมายอยู่ดี เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองถูกเล่าออกมาจากปากของซินเป็นความจริงทุกอย่าง

            และดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสังเกต...ว่าฟรองเซ่เริ่มแผ่รังสีทะมึนมากขึ้นทุกที

            ทั้งหมดเข้าไปพบองค์ราชาแห่งซาเดียตามที่เหล่าทหารหน้าประตูวังรายงาน ห้องใหญ่โตที่ถูกประดับตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่หรูหราจนซินเหงื่อตก กลัวว่าตนจะไปทำให้ข้าวของในห้องนี้เสียหาย เงินเดือนทั้งชีวิตทหารของเธอต้องจ่ายไม่หมดแน่ๆ สำหรับข้าวของหนึ่งชิ้น (โถ่ถัง เจ้ามีไดรอยู่ทั้งคนนะ!)

            “พวกเจ้าคือ...” ชายหนุ่มผมบลอนด์เงินที่นั่งอ่านเอกสารรายงานของเหล่าทหารอยู่บนโต๊ะทำงานริมหน้าต่างเลิกคิ้วขึ้น...ก่อนที่จะยิ้มกว้าง เขาเดินมายังกลางห้องที่ถูกวางเอาไว้ด้วยชุดโซฟาเนื้อดีแล้วผายมือไปยังที่นั่ง “ขอบคุณพวกเจ้ามากที่ตอบรับคำขอของข้า เชิญนั่งก่อน”

            เมื่อเจ้าของถิ่นอนุญาต ทั้งหมดจึงเดินไปนั่งที่ชุดโซฟาตามคำเชิญ ดวงตาสีทัวร์มาลีนสะดุดเข้ากับร่างของคนที่เกือบจะเตี้ยที่สุดในกลุ่ม แม้จะมีเหงื่อแห่งความเหนื่อยล้าออกมากมายหากแต่ใบหน้ากับเรียบนิ่งราวกับว่าสิ่งที่เห็นคือเรื่องโกหก

            นิ่งมาก... เจ้าของห้องยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ คนนิ่งๆ แบบนี้ต้องแกล้งสนุกมากแน่ๆ

            “พวกเราคือหน่วยนักรบมังกร...ถูกส่งมาช่วยพวกท่านที่นี่ตามเนื้อหาของสาสน์ที่ท่านแจ้งมายังเรา” ฟรองเซ่พูดขึ้น เรียกดวงตาสีทัวร์มาลีนให้หันกลับมาสนใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซินรู้สึกว่ามันคุ้นแปลกๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของชายเจ้าของห้อง...องค์ราชาแห่งซาเดีย

            คนนี้น่ะรึ วอลแรนซ์ ราชาแห่งซาเดียคนปัจจุบัน? ดูๆ ไปก็แทบจะอายุพอๆ กับรัชทายาทอันดับสองรีเซลล์

            “ไม่ได้เจอเจ้าตั้งแต่เดือนที่แล้วสินะฟรองเซ่ ตั้งแต่ที่เจ้ามาเชื่อมสัมพันธไม่ตรีกับทางเรา ว่าแต่...หนึ่งในนี้มีคนรักของเจ้าบ้างไหมน้า~” ดวงตาสีทัวร์มาลีนไล่มองรินกะและเรย์กะ ไม่ได้สนใจซินแม้แต่น้อย...

            ซินโอบไหล่เรย์กะแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงคนรักของฟรองเซ่แล้วมองไปที่เรย์กะ วอลแรนซ์ยิ้มแหยเมื่อตนกำลังจะทำให้ชีวิตรักของคนอื่นสั่นคลอน

            เอาเถอะ ถึงเจ้าเด็กนั่นจะน่าแกล้ง แต่ถ้านั่นทำให้ชีวิตรักของเจ้าเด็กนั่นสั่นคลอนเขาก็รู้สึกแย่ล่ะนะ

            “เอาไว้วันหน้าข้าจะแนะนำนางให้รู้จักแน่นอน” ฟรองเซ่แสยะยิ้ม...ที่ทุกคน (ยกเว้นซิน) คิดว่าน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ “แต่นั่นคงจะเป็นวันที่นางพร้อมที่จะแต่งงานกับข้าแล้วนะ”

            หวงสินะ... ทุกคน (ยกเว้นซิน) ต่างคิดในใจ เจ้าคุณชายนี่จะหวงไปถึงไหนกัน!?

            “เข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน...ที่ข้าบากหน้าเขียนสาสน์นั่นขึ้นมาแล้วส่งไปให้ทางเจ้านั่นเป็นเพราะพวกปีศาจที่บุกเข้ามาที่นี่เริ่มถี่มากขึ้นทุกที ทั้งยังแต่ละครั้งพวกมันจะแข็งแกร่งกว่าปีศาจก่อนหน้าที่ถูกส่งมา ทหารของข้าก็เริ่มลดจำนวนลงมากขึ้นทุกที...ข้าไม่รู้ว่าอาณาจักรนี้จะอยู่รอดไปอีกนานแค่ไหน” คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากับด้วยความเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้น “ข้าอยากให้อาณาจักรนี้อยู่รอด ขอร้องล่ะ...ช่วยอาณาจักรนี้ด้วยเถอะ”

            ทุกคนนิ่งค้างเมื่อคนเป็นราชา (แม้จะอาณาจักรอื่นก็เถอะ) มาก้มหัวขอร้องแบบนี้ ซินนิ่งเงียบ...มองท่าทางของราชาตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งไม่ต่างจากเดิม

            คนคนนี้...เอาจริง

            น้อยครั้งนักที่ซินจะเจอราชาปกครองเมืองหรืออาณาจักรที่จะทำอะไรด้วยใจจริงแบบนี้ แถมยังกล้าก้มหัวขอร้องคนอื่นที่แทบจะเหมือนคนแปลกหน้าโดยไม่คำนึงถึงฐานะของตนเองเช่นนี้

            เหมือนเจ้าบ้าโอเมโตะไม่มีผิด...

            “ท่านลุกขึ้นเถอะ พวกเรามาที่นี่เพื่อมาหยุดสงครามนี้ตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจรับภารกิจนี้มาแล้ว” ฟรองเซ่พูดความจริง...เขาไม่ได้โกหกนะ พวกเขามาเพื่อหยุดสงครามจริง แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปว่าไม่ได้มาเพื่อเป็นกำลังเสริมตามที่อีกฝ่ายขอมา

            ราชาวอลแรนซ์ยิ้มกว้าง เขาเรียกทหารที่อยู่หน้าห้องให้เข้ามาพาพวกฟรองเซ่ไปยังห้องพักที่ได้จัดเตรียมไว้รอ หากทว่าไม่ได้มีเพียงแค่ทหารที่เข้ามา เพราะชายหนุ่มปริศนาที่ถูกซินเตะออกเวทีลานประลองที่วาเคียนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเองก็มาเหมือนกัน!

            ซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เรย์กะยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ

            “มาพอดี...ข้าจะแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก นี่คือรัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งซาเดีย วอลโร อืม...เจ้าชายนั่นล่ะ” ราชาวอลแรนซ์ขยายความเมื่อเห็นใบหน้าไม่เข้าใจของเรย์กะที่เพิ่งเคยได้ยินอะไรแบบนี้ครั้งแรก

            “องค์ชาย!?” เรย์กะช็อกหนักกว่าเก่า

            “ชิ! ถึงว่า...ทำไมข้าหงุดหงิดแปลกๆ เวลาเห็นหน้าเจ้านี่” ในขณะที่ซินพึมพำเสียงเบา หน่วยนักรบมังกรที่ได้ยินแค่ในกลุ่มถึงกับยิ้มแหย

            ซินยอมรับฟรองเซ่ก็จริง แต่ใช่ว่าซินจะเลิกเกลียดราชนิกุลคนอื่นได้

            แถมช่วงนี้ถูกประคบประหงมสุดๆ จนจมูกรับรู้เกือบทู่หมดแล้ว

            “เจ้า...มังกรเตี้ยในงานกับภรรยาชาวปีศาจ?” วอลโรเลิกคิ้วสงสัยที่เห็นอีกฝ่ายที่นี่ ในขณะที่ซินแทบจะพุ่งไปเตะอีกฝ่ายหากโคเรลไม่ล็อกคอเอาไว้ได้ทัน

            “อ้าไอ่อ้ายเอี้ยยย!! อื้อออ!! (ข้าไม่ได้เตี้ย)” เพลรีบอุดปากซินที่จะพูดในประโยคที่ทุกคนในห้องเซาท์รู้ดีว่าจะพูดอะไรออกมา...

            ราชาและรัชทายาทแห่งซาเดียมองท่าทางดิ้นทุรนทุรายของซินแล้วเหงื่อตก ตัวเล็กนิดเดียวแต่ดูท่าจะแรงเยอะไม่ใช่น้อยนะนั่น...

            “นั่นลูกชายท่านรึ?” ฟรองเซ่ถามวอลแรนซ์ด้วยสีหน้าอึ้ง (แต่คนละเรื่องกับเรย์กะ) ทำเอาวอลแรนซ์ถึงกับผงะ

            “ไม่ใช่ วอลโรเป็นน้องชายของข้า ในตระกูลข้าคือผู้เหลือรอดที่เหมาะกับการปกครองบัลลังก์มากที่สุดจึงถูกรับเลือกให้เป็นราชา ส่วนวอลโรในตอนนั้นยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยเป็นรัชทายาทแทน”

            ฟรองเซ่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ...ก่อนที่จะหันไปมองซินที่ดิ้นมากจนหมดฤทธิ์หลับไปแล้ว

            “ถ้าอย่างนั้นพวกข้าขอตัวก่อน คนของข้าหมดแรงแล้วหลังจากที่ไปเล่นมา...หลังจากที่ไม่ได้เล่นมานาน”

            วอลแรนซ์ชะงักให้กับคำพูดประโยคหลังของฟรองเซ่ มันเป็นประโยคที่ธรรมดา แต่น้ำเสียงของหัวหน้าหน่วยนักรบมังกรคนนี้ช่วงน่ากลัวเหลือเกินในตอนที่พูดประโยคนี้ขึ้นมา

            ราวกับว่ากำลังกักเก็บโทสะไม่ให้ปะทุอยู่...

            ประตูห้องถูกเปิดผัวะอย่างไม่เกรงใจพร้อมกับชายหนุ่มผมดำในชุดเกราะสีดำที่เดินเข้ามาอย่างองอาจ เขาก้มหัวให้วอลแรนซ์และวอลโรแล้วหันไปหาพวกฟรองเซ่

            “ข้าได้ยินว่าหนึ่งในนี้มีมังกรที่ไปอาละวาดในเมืองมาสินะ!” ดวงตาสีดำคู่คมที่ทอประกายของคนที่กระหายการต่อสู้ปราดมองแต่ละคนก่อนที่จะไปหยุดที่โคเรลที่ทำการหิ้วร่างของซินพาดบ่าอยู่ “เจ้าน่ะจงมาสู้กับข้าซะดีๆ!!

            มือใหญ่ปัดเป็นเชิงปฏิเสธ “ขอโทษด้วย คนที่เจ้าตามหาอยู่ไม่ใช่ข้าหรอก”

            “เฮะ!?” ชายผมดำหน้าเหวอ ไม่ใช่หมอนี่เรอะ!?

            “เจ้าตัวเล็กต่างหาก” มืออีกข้างที่ว่างของโคเรลชี้ที่ร่างของซินที่หลับพาดอยู่บนบ่าของเขา “หลับไปแล้ว”

            ชายผมดำช็อก...แล้วพวกฟรองเซ่ก็เดินผ่านไปยังห้องพักที่ถูกตระเตรียมไว้โดยที่ไม่สนใจชายผมดำอีก วอลโรถอนหายใจให้กับชายหนุ่มแล้วเดินเข้ามาวางมือบนบ่าอย่างเข้าใจความรู้สึก

            “ทำใจเถอะซีรอส เจ้าเด็กนั่นล่ะ...มังกรอาละวาดที่เจ้าตามหาอยู่น่ะ” ไม่อยากจะนึกถึงเรื่องเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเลย เจ้าเด็กนั่นมันโจมตีเขาทีเผลอ!

 

            ภายในอาณาจักรยามค่ำคืน ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินทางออกจากอาณาจักรซาเดียอย่างรีบร้อน ใบหน้าของแต่ละคนเผยความตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

            “รีบหนีกันเถอะ เจ้าคนที่ฆ่าห้าคนนั้นต้องไม่ปล่อยพวกเราเอาไว้แน่”

            “ห้าคนนั้น? นักล่าปีศาจที่จะล่า คนของข้า ใช่ไหม?”

            “ใช่ๆ เจ้าห้าคนนั้นล่ะ...เอ๊ะ!?

            กลุ่มชายฉกรรจ์ชะงักกับน้ำเสียงเย็นเยียบและไม่คุ้นเคย เสียงที่พวกมันไม่เคยได้ฟังมาก่อน...พวกมันหันกลับไปทางด้านหลังด้วยความตื่นตระหนก ยิ่งเห็นร่างสูงในชุดคลุมของนักเดินทางที่ไม่คุ้นตาด้วยแล้วพวกมันก็ทำหน้ายิ่งกว่าเห็นผี

            “เจ้า...คนที่เดินสวนกันเมื่อเช้า!?” แม้ฮูดของผ้าคลุมจะบดบังใบหน้าครึ่งบน แต่ความรู้สึกอันตรายที่ไม่น่าเข้าใกล้นี่มีอยู่คนเดียวแน่ๆ

            “ก็ว่าแล้วน่าจะเป็นกลุ่มเดียวกัน...ใช่จริงๆ สินะ”

            จบคำพูดประโยคนั่นร่างของเหล่าชายฉกรรจ์ก็ถูกฟันขาดเป็นชิ้นๆ ทันที! ไม่มีแม้แต่เสียงที่หลุดลอดออกมาให้ได้ยิน ชายร่างสูงในชุดคลุมสะบัดแขนขวาที่มีดาบเขี้ยวมังกรที่งอกออกมาจากหลังมือตรงข้อมือจนเลือดของพวกชายฉกรรจ์กระเด็นออกไป

            “ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจล่านาง พวกเจ้าเองก็ต้องยอมรับความตายที่ข้าคนนี้เป็นคนหยิบยื่นให้ด้วยเช่นกัน”

            จะไม่ยอมให้กลับไปเป็นเหมือนตอนนั้นแน่...ตัวตนของเธอที่ไร้ความรู้สึกคนนั้น

            จะปกป้องเอง

            เขาจะปกป้องให้ได้ ปกป้องซินดาเทียและหัวใจของเธอ!

 

---------------------------------------------------

            จบไปอีกตอน...

            เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือความโหดของซินยังมีความยันของฟรองเซ่อยู่ (อาเร๊ะ!?)

            ตอนต่อไป Syn 007 เพื่อนเก่า (?)

            ใครจะโผล่มา ตัวประกอบของภาคแรก

            ติดตามตอนต่อไป.

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #110 daisy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 14:54
    อัพได้แล้ววววววว

    #เค้ารออยู่
    #110
    0
  2. #107 ธิดาหน้าเดียว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 19:25
    ไดรลูเกียร์มาแล้ว(รึป่าว) รีบมาอัพน๊ะ
    #107
    0
  3. #106 no name (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 17:17
    สมกับการรอคอย

    สนุกมากๆๆ.........อัพต่อเลย
    #106
    0
  4. #105 21633 (@mo21633216332163) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 19:59
    ภาคสองท่าจะมัน
     
     
    #105
    0
  5. #103 I T (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 19:28
    สนุกมากกก......มาอัพต่อเร็วๆน้า
    #103
    0
  6. #101 ธิดาหน้าเดียว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 21:09
    อย่าลืมมาต่อตอนต่อไปนะ รู้มั๊ยเรานอนเหี่ยวเฉาเป็นตัวอะไรซักอย่าง? มานานแล้วนะ
    #101
    0
  7. #100 ธิดาหน้าเดียว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 21:09
    อย่าลืมมาต่อตอนต่อไปนะ รู้มั๊ยเรานอนเหี่ยวเฉาเป็นตัวอะไรซักอย่าง? มานานแล้วนะ
    #100
    0
  8. #99 ING inG (@ounging69) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 10:26
    คิดถึงงงงงง พร้อมติดตามตอนต่อไป....
    #99
    0
  9. #98 เปลวเทียน (@kitjanon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 11:11
    อร๊ายยยยยย  ตอนใหม่มาแล้ว
    รอๆ  อัพเร็วน้า
    #98
    0
  10. #96 PIASIM (@piasimcafe30236) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 07:57
    หายไปนานมากเลยค่ะ. อยากอ่านต่อเร็วจังค่า รอติดตามอยู้่ค่า ขอบคุณค่ั. ซินเก่ง เท่ มากเลยค่ั/
    #96
    0
  11. วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 07:52
    กรี๊ด ตอนใหม่ >< ขอบคุณค่ะ
    #95
    0
  12. #94 พี (@gamhunter) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:56
    ค้างๆๆ รอๆๆ
    #94
    0
  13. #93 Atk. S. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 21:58
    อัพเร็วนะ555
    #93
    0
  14. #92 Sappire (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 21:48
    อ้ายยยยดีใจ><



    นึกว่าต้องรอนานมากแน่ๆ เพราะไรท์บอกว่าจะหยุดอัพนาน



    ขอบคุณที่มาอัพน้าา สนุกมากกมาต่อเร็วๆน้าา
    #92
    0