คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (JACKJAE FT. YUGBAM) ไม่รู้ตัว (JACKJAE FT. YUGBAM) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
cr.sqw>

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 พ.ค. 58 / 23:11





กริ๊ง   กริ๊ง

 เสียงเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กดังขึ้น บนโต๊ะหัวเตียง เรียกความสนใจจากร่างขาวที่กำลังเดินเช็ดผมมาจากห้องน้ำอย่างดี

‘ BAMBAM ’  ชื่อของคนที่โทรเข้ามาโชว์หราอยู่บนหน้าจอ เจ้าของโทรศัพท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วนิ้วเรียวก็สไลด์ โทรศัพท์กดรับโทรศัพท์ทันที

“ว่ายังไงแบม”  มือข้างหนึ่งถือโทรศีพท์มือข้างหนึ่งก็เช็ดผมไปด้วย

“พี่ยองแจ พ พี่ยองแจได้ยินแบมมั้ย ” ปลายเสียงดูกระหืดกระหอบผิดปรกติ พาลทำให้คนที่ได้ยินตกใจไปด้วย

“อะไรแบม เป็นอะไร ? ค่อยๆพูดๆใจเย็นๆ”  ยองแจหย่อนตัวลงหน้ากระจกวางผ้าเช็ดผมลง คิ้วสองข้างเริ่มผูกเป็นโบว์โดยอัตโนมัตด้วยความสงสัย

“พี่ยองแจ  พี่ยองแจช่วยแบมด้วย ช ช่วยแบมด้วย”  ปลายสายเสียงสั่นเครือ และเริ่มร้องให้สะอึกสะอื้นออกมา

“ อะไรแบม ! ใครทำอะไรแบมบอกพี่มาเดี๋ยวนี้นะ !!”  ยองแจกำลังตกใจและเผลอตะคอกใส่ปลายสาย ด้วยความเป็นห่วงปนตกใจ 


ยองแจเป็นผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ให้กับรายการผีชื่อดังในสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง ทำให้ได้เจอกับแบมแบมที่เป็นเด็กฝึกงาน แบมแบมเป็นเด็กหัวอ่อน ทำงานเก่ง แต่ติดที่แบมแบมเป็นชาวต่างชาติแบมแบมเลยไม่ค่อยได้คุยกับใครที่ที่ทำงานเท่าไหร่เพราะว่าภาษายังไม่แข็งแรงมากนัก  ได้ยองแจช่วยเป็นทั้งล่ามและพี่เลี้ยงที่ช่วยตรวจทานงานให้จนทั้งคู่สนิทกัน ยองแจเอ็นดูและรักแบมแบมเหมือนน้องในใส้เช่นเดียวกับที่แบมแบมเคารพและรักยองแจเหมือนเป็นพี่แท้ๆ

“พี่ยองแจ จำที่พวกเราไปบ้านร้างนั่นได้มั้ย” ปลายเสียงพูดไปด้วยสะอื้นไปด้วยทำเอายองแจแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง ยองแจพยักหน้าน้อยๆก่อนตอบปลายสายไปว่า


“อืมจำได้สิ” ยองแจชอบตามคนในกองไปดูโลเคชั่นจริงในการถ่ายรายการทุกครั้ง

“วันนี้แบมกลับเข้าไปอีก พี่เจบอมดันลืมกล่องอุปกรณ์ไว้บนบ้านร้างหลังจากขึ้นไป วางกล้องซ่อนไว้ในบ้าน”  แจบอม หรือ อิมแจบอมที่แบมแบมกล่าวถึงคือ หนึ่งในทีมตากล้องขาโหดของรายการ

“พี่แจบอมเลยใช้ให้ผมกับยูคยอมไปเอา พีรู้มั้ยข้างบนนั้นมันน่ากลัวมากเลย บ้านนี้ของจริงนะพี่” แบมแบมร่ายยาวต่อหลังจากปรับเสียงของตัวเองให้ปรกติและหยุดร้องไห้แล้ว

“เออรู้ว่าของจริง พี่เลยรีบกลับไง แล้วยังไงต่อ”  ยองแจหัวเราะน้อยๆแต่ก็ยังอดเป็นห่วงปลายสายไม่ได้ถึงแม้ว่าแบมแบมจะคุมเสียงไม่ได้สั่นและหยุดร้องไห้แล้วแต่เจ้าตัวก็ยังดูลนๆผิดปรกติอยู่ดี

“พี่เจบอมบอกว่าลืมไว้แถวๆห้องนั่งเล่นในบ้าน ผมกับยูคยอมก็เลยเข้าไปเอา แต่ในบ้านมันเก่ามากและไม่มีใครอยู่หลายสิบปี ผมกับยูคยอมเลยเปิดไฟฉายในมือถือ เข้าไปเอา หลังจากนั้---”


เปรี้ยง !!!!



เสียงฟ้าผ่าอย่างแรง ทำให้ยองแจที่กำลังตั้งใจฟังปลายสายเล่าเหตุการณ์ให้ฟังนั้น สะดุ้งสุดตัว

“โห่  ไอ้เวรกูตกใจหมด” ยองแจสบถเสียงดังแข่งกับฝนที่เริ่มสาดลงมาอย่างแรงก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่างกันเม็ดฝนที่สาดเข้ามาในตัวห้อง

“เล่าต่อสิแบมพี่ฟังอยู่” ยองแจกลับมานั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกอีกครั้ง เข้าเพิ่งมองที่กระจก ฝนก็สาดมาไม่ถึงทำไมกระจกถึงมัว ส่องไม่เห็นตัวเองเลย

“หลังจากนั้น ยูคยอมก็เปิดประตูบ้านเข้าไป  มันไม่รอแบมเลยพี่ยองแจ ”  แบมแบมเริ่มร้องไห้อีกครั้ง  ยองแจที่ฟังอยู่หยิบเอาผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดผมเมื่อกี้มาเช็ดที่กระจก ทำไมมันมัวแบบนี้เห็นส่องไม่ค่อยเห็นเลย

“เห้ยใจเย็นๆ มีปัญหากับยูคมันหรอ ใจเย็นก่อนอย่าร้องไห้ พี่ฟังเราเล่าไม่รู้เรื่อง” แบมแบมและยูคยอมเป็นทั้งเพื่อนที่ฝึกงานด้วยกันและเป็นทั้งคู่รักกันอีกด้วย ยองแจไม่เคยเห็นสองคนนี้ทะเลาะกันจนถึงขนาดที่แบมต้องโทรมาร้องไห้ด้วยขนาดนี้ และตอนนี้เขาชักจะโกรธยูคยอมหน่อยๆแล้วล่ะที่ทำให้น้องรักของเขาต้องเสียน้ำตา

“ป  เปล่า  พี่ยองแจ  พี่ยองแจรู้มั้ย แบมวิ่งเข้าไปตามมันในบ้านแล้วไม่เจอใครเลย กล่องอุปกรณ์ก็วางไว้ที่เดิม แต่ตัวมันหายไปไหนก็ไม่รู้ คนยิ่งกลัวๆอยู่ แบมเรียกมันตั้งนานมันก็ไม่ตอบแบมเลยเดินเข้าไปตรงห้องครัวใกล้ๆห้องนั่งเล่น แบมเห็นมัน  เห็นมัน.. ”  ยองแจตกใจหนักกว่าเดิมเมื่อปลายสายปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก

“อะไรแบม !!  ยูคมันเป็นอะไร!!”  ยองแจที่เริ่มนั่งไม่ติดถามปลายสายกลับไปอย่างรีบร้อน

อนแบมไปเจอมันที่ห้องครัวแบมเรียกมันแล้วมันก็หันมา ตอนมันหันมา...”  แบมแบมสะอื้น

“........”

นั่นไม่ใช่หน้ามัน อ่ะพี่ยองแจ  ไม่ใช่หน้ามัน มันหันมาแต่หัว !!!”  ปลายสายเริ่มฟูมฟาย เช่นเดียวกับยองแจที่กำลังตกใจเป็นอย่างมาก เรื่องล้อเล่นหรอถ้าเป็นเรื่องล้อเล่นแบมแบมเล่นดีมากเลยนะ

“แบมเลยวิ่งหนีออกมา  ฮือ  พี่ยองแจช่วยแบมด้วย พี่ยองแจให้แบมไปอยู่ด้วยนะ” เสียงแบมแบมสั่นเครือจนน่าเวทนา ทำเอาคนที่ได้ยินร้อนใจอย่างหนัก


แล้วทำไมไม่ช่วยมัน!! แบมอยู่ไหน พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้ ยองแจรีบลุกขึ้นไปหยิบกุญแจรถเตรียมจะไปหาน้องรักที่กำลังลำบากอยู่ในตอนนี้

“  พี่ยองแจ!!  พี่ยองแจตอบแบมมากก่อนให้แบมไปอยู่ด้วยได้มั้ย  ได้มั้ยพี่ยองแจ  ให้แบมอยู่ด้วยนะแบมไม่เหลือใครแล้ว” ปลายสายอ้อนวอน  สิ่งที่ยองแจคิดตอนนี้คือ แบมแบมต้องโดนสิ่งที่อยู่ในบ้านนั้นหลอกแล้วเป็นแน่แท้


“ได้สิ  ได้แบมมาอยู่กับพี่ก่อนได้  มาอยู่ให้สบายใจก่อน แล้วตอนนี้อยู่ไ---” 

“จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!”  ยองแจยังไม่ทันจะพูดจบประโยคปลายสายก็สวนขึ้นมาพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูดีใจมาก

พี่ยองแจให้แบมไปอยู่ด้วยจริงใช่มั้ย  ให้แบมไปอยู่ด้วยนะ  ให้แบมไปอยู่ด้วย แบมดีใจมากเลยแบมจะได้ออกไปแล้ว!!

ยองแจดึงโทรศัพท์ออกจากข้างหูด้วยความประหลาดใจ แบมแบมถามเขาซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนไม่มีสติ ทำไมแบมแบมพูดแบบนี้  ...

 

 

                                                   

                                                                           มันมีอะไรผิดปรกติ





“แบมแบม  ฮัลโหลแบมแบม!!  ตั้งสติหน่อย แบมแบม!!”  ยองแจตะคอกใส่ปลายสายที่ตอนนี้เอาแต่พร่ำถามเขาว่า  จะให้ไปอยู่ด้วยจริงๆหรือ


จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!” 


จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!” 


จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!” 


ปลายสายยังคงถามอยู่อย่างนั้นจนยองแจเกิดกลัวขึ้นมาอย่างประหลาด  เหงื่อกาฬผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าและฝ่ามือยองแจกำมือถือแน่นน้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาทั้งสองข้างด้วยความกลัว อากาศรอบตัวเย็นลงผิดปรกติจน เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาตัวสั่นเพราะอากาศที่จู่ๆก็เย็นลงหรือว่าความกลัวที่คับแน่นจิตใจอยู่ตอนนี้กันแน่ หรือว่านี่ไม่ใช่แบมแบมน้องรักของเขา แล้วแบมแบมของเขาหายไปไหน  นี่เขากำลังเจอกับอะไรกันแน่  นี่ผีหลอกหรือ  หรือว่าแบมแบมโทรมาแกล้ง หลากหลายความติดตีกันยุ่งไปหมดในหัว มือไวเท่าความคิด นิ้วเรียวกดวางสายทันที


                                                           แต่

.

.

.

.


 “จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!” 

“จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!” 

“จริงหรอพี่ยองแจ !!  พี่ยองแจจะให้ไปแบมอยู่ด้วยจริงๆหรอ!!!  พี่ยองแจจะให้แบมไปอยู่ด้วยจริงๆนะ!!” 

 

 

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

    ปังๆๆๆๆ!!!!!

เสียงเคาะประตูรัวทำให้ยองแจที่เพิ่งปาโทรศัพท์ทิ้งไปบนพื้นด้วยความตกใจ หันไปมองที่ประตูอย่างหวาดกลัว


“พี่ยองแจ!!!!!!! พี่ยองแจเปิดประตูให้ผมหน่อย!!!”  ประตูที่สั่นอย่างแรง และเสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ยองแจตกใจขึ้นไปอีก

“ย ย ยูคยอมหรอ !”  ยองแจตะโกนถามไปอย่างกล้าๆกลัว ๆ พลางเหลือบตาไปมองโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้ลงไปนอนอยู่ที่พื้น.

 

 “ให้แบมไปอยู่ด้วยนะ  ให้แบมไปอยู่ด้วย”

“ให้แบมไปอยู่ด้วยนะ  ให้แบมไปอยู่ด้วย อย่าทิ้งแบมอีก!!!!


 

 

เสียงของแบมแบมเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์  ทั้งๆที่เขากดวางไปแล้วแท้ๆ  ยองแจตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว  มองโทรศัพท์สลับกับประตูที่กำลังสั่นเพราะแรงเคาะจากคนที่อยู่ข้างนอก

“พี่ยองแจ !!  เปิดประตูให้ผมที!!  พี่ยองแจ!!  ”  เสียงของยูคยอมดูรีบร้อนเหมือนหนีอะไรมา

“อะไร  ยูคยอม  ม มาหาพี่มีอะไร”  ยองแจทำใจดีสู้เสือ ค่อยๆเดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ

“พี่ครับ  ครับ แบมแบมเค้า  แบมเค้า..”  ยูคยอมร้องไห้โฮออกมา พร้อมบอกให้ยองแจเปิดประตูให้ทีเพราะตอนนี้เขาก็หนีแบมแบมมา


ผมตามแบมเข้าไปในบ้านร้างเพื่อที่จะไปเอากล่องอุปกรณ์  แต่แบมก็หายไปไหนไม่รู้  พอผมเดินเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ถัดจากห้องนั่งเล่น ผมเห็นแบมอยู่ในนั้นพอผมเรียก คนที่หันมามันไม่ใช่แบมแบม  มันหันมาแค่หัวตัวมันไม่หันมาอ่ะพี่ยองแจ  พี่ช่วยผมด้วย เปิดประตูให้ผมที!!”   ยูคยอมเริ่มเสียสติ เคาะประตูหนักขึ้น  ยองแจตกใจมากลืมตัววิ่งไปเปิดประตูให้ยูคยอมทันที




แอ๊ด.....



“ยูค---”

“ พี่ยองแจผมขออยู่ด้วยนะครับ ผมขอมาอยู่ด้วยพี่ทิ้งผมไม่ได้นะพี่มาก่อนผม..”

 ทันที่ยองแจเปิดประตูออกไปนั้น สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าซีดเซียวที่ปูดนูนไปด้วยเส้นเลือดน่าสะอิดสะเอียนของยูคยอมและแผลเหวอะหวะชวนหวาดเสียวที่ต้นคอ  เลือดที่ไหลย้อยลงมาเปรอะเสื้อ บางจุดเริ่มแห้งกรัง รุ่นน้องหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากฉีกยาวไปถึงไปหู และยื่นมือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดจะมาจับมือของยองแจ

 

“ พี่ยองแจผมขออยู่ด้วยนะครับ..”



เห้ยยยยยยย !!!!!!!!!!”  ยองแจตะโกนลั่น ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับไป

 

 

สองนักศึกษาฝึกงานของรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งเสียชีวิตปริศนาในบ้านร้างแห่งหนึ่งแถบชานเมืองเมื่อค่ำวานนี้ ตำรวจยังไม่ได้สรุปว่าทั้งคู่เสียชีวิตเพราะเหตุใด  สภาพศพเบื้องต้นพบว่า ใบหน้าของทั้งคู่บิดเบี้ยวอย่างมากจนผิดปรกติคาดว่าคงตกใจอะไรบางอย่างอย่างรุณแรง และตามร่างกายพบแผลเหวอะหวะนับสิบแผล  แต่ไม่พบร่องรอยผู้ร้ายที่ฆ่าทั้งคู่แต่อย่างใด ทางตำรวจจะ----

 

เสียงโทรทัศน์เงียบลงเพราะมือเรียวกดรีโมทสั่งปิดไปก่อนที่นักข่าวจะรายงานข่าวเสร็จ โดยไม่รู้เลยว่าถ้าเขาฟังต่ออาจจะเป็นผลดีต่อตัวเองก็ได้..



“เป็นยังไงบ้างยองแจ”  แจ็คสันแฟนหนุ่มของยองแจถามขึ้นอย่างเป็นเมื่อเมื่อคนตัวเล็กที่ตอนอยู่บนเตียงกุมขมับตัวเอง

“พี่แจ็คสัน  สองคนนั้นตายแล้ว ของคนนั้นตายแล้ว”  ยองแจโผเข้ากอดคนรัก บ้านร้างนั่นขึ้นชื่อว่าผีดุที่สุดในย่านนั้น  ใครเข้าไปก็มักจะออกมาในสภาพที่เรียกว่า ศพ ทั้งนั้น และเรื่องแบมและยูคยอมก็ยิ่งทำให้เรื่องอาถรรพ์ร้างแห่งนั้นเป็นที่โจทษ์จันท์มากขึ้นตอกย้ำว่าบ้านหลังนั้นเฮี้ยนจริงๆ

“ เค้าไปสบายแล้ว ยองแจ เค้าไปสบายแล้ว”  แจ็คสันที่เข้ามาเจอยองแจหมดสติอยู่ที่ประตูและอุ้มยองแจมาไว้ที่เตียงลูบผมนุ่มเบาๆอย่างปลอบโยน

ยองแจร้องไห้อยู่นานกว่าจะหยุด ทำเอาแจ็คสั้นไม่รู้จะสรรหามุกตลกที่ไหนมาปลอบคนขี้แยที่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว

“ โอ๋ คนเก่งไม่ร้องนะครับ  ไม่ร้องเขาไปสบายแล้ว เราทำอะไรไม่ได้จริงๆเนาะ”  แจ็คสันกอดยองแจแล้วลูบหลังเบาๆ 

จังหวะเดียวกับที่ไฟห้องกระตุกวูบ ยองแจตกใจมากผละออกจากอ้อมกอดของแจ็คสัน แล้วเอื้อมมือไปควานหาไฟฉายที่ลิ้นชักหัวเตียง ไม่ถึงอึดใจยองแจก็ควานหาสิ่งที่เรียกว่าไฟฉายเจอ  พอเขาเปิดไฟฉายส่องดูไม่เห็นคนรักจึงเรียกหา


“พี่แจ็คสัน  พี่แจ็คสันหายไปไหนเนี่ย” ยองแจตะโกนเรียกหาคนรักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังทำเขาขวัญเสียไม่น้อยและยังไม่หายช็อคจนถึงตอนนี้

พี่อยู่กับยองแจตลอดเวลานั่นเหละ ” ยองแจ สะดุ้งน้อยๆ สัมผัสได้ถึงแรงโอบรัดที่ต้นคอ เขาถอนหายใจเบาๆก่อนจะเอาไฟฉายไปส่องหน้าคนรักหวังจะแก้เผ็ดที่ทำให้เขาตกใจ


!!!!!!!!!!!



แจ็คสันยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ยองแจก่อนที่ศรีษะของเขาจะร่วงไปด้านหลังต่อหน้าต่อตาของยองแจ  ยองแจกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจน้ำตาไหลอาบสองแก้มขาว  เขารีบวิ่งไปที่ประตูมือที่สั่นจับลูกบิดประตูผิดๆถูกๆ

“จะไปไหนยองแจ  ไม่รักพี่แล้วหรอ”  ร่างไร้ศรีษะของแจ็คสันเดินมาหายองแจที่พยายามเปิดประตูอย่างช้าๆ

“พี่แจ็คสัน พี่ พ”  ยองแจปิดปากร้องไห้ฟูมฟาย อีกมือหนึ่งก็พยายามเปิดประตู  เมื่อเปิดได้แล้วก็รับวิ่งออกจากห้องทันที แล้วพบว่าเหตุการณ์ข้างนอกยังปรกติดีไม่ได้ไฟดับหรือมีเหตุการณ์แปลกประหลาดเหมือนที่เขาเจอแต่อย่างได

“ช่วยด้วยครับ !!  ช่วยผมด้วย!! ”  ยองแจตะโกนให้คนช่วยแต่เหมือนว่าคนแถวนั้นจะไม่สนใจยองแจที่กำลังวิ่งออกมาจากห้องเลย แม้กระทั่งคนที่เพิ่งเดินสวนเขาไป

ยองแจวิ่งมาที่ลิฟต์แต่กดเท่าไหร่ลิฟต์ก็ไม่ยอมเปิด ตาเหลือบไปเห็นคนที่ใช้ลิฟต์อีกตัวกำลังจะกดปิดลิฟต์

รอด้วยครับ!!  รอผมด้วย!!”  ยองแจรีบตะโกนและวิ่งไปที่ลิฟต์ที่กำลังจะเปิดลง  แต่  คนในลิฟต์ก็กดปิดประตูลิฟต์อย่างกับว่าเขาไม่ได้ยินและเห็นยองแจเลย

คนสมัยนี้ช่างไร้น้ำใจ..  ยองแจคิด

“บ้าเอ้ย!!!”  ยองแจทุบประตูลิฟต์และทรุดตัวลงร้องไห้อย่างหนัก  ตอนนี้เขาสับสนไปหมด เขากำลังเจอกับอะไร  แจ็คสันที่เขาเจอเมื่อกี้คืออะไร  ถ้าเป็นเหมือนกับเมื่อคืน แจ็คสันตายแล้วหรอ แล้วตายได้ยังไงในเมื่อเมื่องานแจ็คสันยังมาส่งเขาที่คอนโดอยู่เลย


“ยองแจ...   อย่ากลัวพี่เลย”  แจ็คสันที่ตอนนี้มาในสภาพปรกติแต่ผิวพรรณและใบหน้าดูซีดเซียวผิดมนุษย์ คุกเข่าลงเอานิ้วที่เย็นเฉียบของตัวเองมาเช็ดน้ำตาให้คนรัก

“ พี่แจ็คสัน..”  ยองแจพูดอย่างอ่อนแรง  เขายังไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง  บางเขาอาจจะฝัน อาจจะกำลังฝันร้ายที่สุดในชีวิตก็เป็นได้

“ยองแจจะกลัวพี่ทำไมครับที่รัก  ยองแจก็ไม่ใช่คน...” แจ็คสันประคองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของยองแจขึ้นมาจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา

แจ็คสันไม่พูดอะไรเพียง ก้มลงไปถลกขางกางเกงที่ปรกข้อเท้าของยองแจ ทำให้ยองแจเห็นเชือกสีแดงและป้ายเล็กๆที่ผูกติดกับขาของยองแจ  ยองแจเบิกตาโพลงขึ้นด้วยความตกใจสุดชีวิต



Choi youngjae  DATE TIME 18/04/XX  


หรือว่าเมื่อวานนี้....


!!!!!!!!!!!!!






สองนักศึกษาฝึกงานของรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งเสียชีวิตปริศนาในบ้านร้างแห่งหนึ่งแถบชานเมืองเมื่อค่ำวานนี้ ตำรวจยังไม่ได้สรุปว่าทั้งคู่เสียชีวิตเพราะเหตุใด  สภาพศพเบื้องต้นพบว่า ใบหน้าของทั้งคู่บิดเบี้ยวอย่างมากจนผิดปรกติคาดว่าคงตกใจอะไรบางอย่างอย่างรุณแรง และตามร่างกายพบแผลเหวอะหวะนับสิบแผล  แต่ไม่พบร่องรอยผู้ร้ายที่ฆ่าทั้งคู่แต่อย่างใด ทางตำรวจจะเร่งดำเนินการตรวจสอบต่อไป แต่เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาทางตำรวจได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาว่า สายที่โทรออกเป็นสายสุดท้ายของหนึ่งในนักศึกษาที่เสียชีวิตนั้น คือ หนึ่งในผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์รถชนข้างสะพานเสียชีวิตคาที่ทั้งสองศพเมื่อค่ำวานนี้ในเวลาไล่เลี่ยนี้นั่นเองค่ะ และยังพบอีกว่าหนึ่งในผู้ตายนั้นเป็นผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ของรายการผีชื่อดังสถานีเดียวกับนักศึกษาฝึกงานทั้งคู่ด้วย ซึ่งคดีทั้งสองจะเกี่ยวข้องกันหรือไม่อย่างไรเมื่อได้ความคืบหน้าแล้ว ทางสถานีจะรีบนำกลับมารายรายค่ะ

 

 


 The end






-------------------------------------------

ท๊อคคึ talk

 นั่งไถมือถือทั้งวันทั้งคืนไม่รู้จะทำอะไรทำเอาหลายๆเรื่องมายำๆ

ก็ได้เป็นฟิคกากๆง่อยๆด้วยประกาลฉะนี้แล..

อยากจะแต่งฟิคยาวใจจะขาดแต่ก็ตันๆๆๆๆๆๆ เห้อม 

ไปด่าไปหวีดไปประจาร์ณเอ้ยวิจาร์ณกันได้ที่

#ฟิคยองแจไม่รู้ตัว นะคะ จะมีคนอ่านรึเปล่าก็อีกเรื่องนึง....

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ มาดาม 'ลี จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    0/340

    10

    0%

    20 พ.ค. 58

  • แฟนฟิคเกาหลี

    1

    0/298

    3

    0%

    6 มิ.ย. 59

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 mjaey (@kanyapak197) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 16:21
    อ่านแล้วหลอนเบยย งื้ออ
    #10
    0
  2. #9 Baboi (@kaew_kz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 19:19
    หลอนมากกกกก -0-
    #9
    0
  3. วันที่ 11 กันยายน 2558 / 16:44
    ไรท์เตอร์ค่ะ ตะมาย ทำกับหนุแบบเน้TT(ตอนนี้เขียนลบๆยุ่เนี่ยยย) หนุนอนคนเดียวนะค่ะไรท์เตอร์ สงสารสักนี๊สสสTT
    #8
    0
  4. วันที่ 8 กันยายน 2558 / 13:19
    โหดมากค่ะ ไม่มีใครรอดเลย น้ำตาจิไหล
    #7
    0
  5. #6 4090
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 18:21
    คิดไม่ออกเลย ว่าถ้าได้อ่านตอนกลางคืนจะเป็นยังไง มันหลอนมากกกกกก ฮื้อออ คือกลัวอ้ะ แต่มันต้องอ่านให้จบอ้ะ อ่านไม่จบก็ค้างคา พออ่านจบก็กลัว มันเป็นเรื่องสั้นที่หลอนมาก บรรยายเป็นคำพูดไม่ถูกเลย นั่งช็อคอ้ะ คนอื่นเป็นไงไม่รู้ แต่นี่นั่งอึนอยู่กับที่เลย ฮื่อออ ไรท์โหดมาก แต่งได้หลอนสุดๆ
    #6
    0
  6. #5 pear
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 16:04
    TT_TT ดีนะไม่อ่านตอนกลางคืน หลอนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    แค่นี้ก็หลอนสุดพลังแล้ว มันน่าติดตามแต่มันก็น่ากลัว

    อยากอ่านต่อแต่แบบก็กลัวมาก อ่อยยย

    อารมณ์เหมือนดูหนังสยองขวัญด้วยความอยากรู้แต่เอามือปิดตาแง้มๆไรงี้เลยค่ะ

    อีเสียงจากโทรศัพท์ตอนนนี้ยังหลอนอยู่เลย

    แงงงงงงง
    #5
    0
  7. #4 maprangseetha (@maprangseetha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 12:17
    เค้ากลัววววววววววววววววววววว
    #4
    0
  8. #3 mxnllglx (@mxnllglx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 09:36
    แง๊ น่ากลัวมาก ฮรึก ดีนะอ่านตินเช้า ฮรืออออออ~
    #3
    0
  9. #2 kray krislay (@nuben1312) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 01:58
    อ่านไปเราลุ้นไป ทำไมจบแบบนี้ ฮืออออหลอนนน เราอ่านตอนกลางคืนด้วย
    #2
    0
  10. #1 violetkhunie (@violetkhunie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 00:11
    ระ ระ ไรท์เตอร์คะ ฮือออออออออ เค้ากลัววว เค้าไม่คิดว่ามันเป็นแนวผี ฮือออออ อ่านตอนเที่ยงคืนด้วย ระแวงหลังไปหมดเลยยย อ่านแล้วหยุดไม่ได้คือต้องอ่านให้จบด้วยไงงง ฮือออออ นี่หลอนแบมแบมสุดหละ ตอนแรกอ่านนึกว่าแจ็คเป็นผีในบ้าน นี่นึกไปถึงว่าแจ็คจะเป็นหมอผีมาช่วยยองแจไรงี้ ไปๆมาๆขับรถชนสะพานคู่ซะงั้น 55555555555 #ในเลขห้ามีน้ำตา(แห่งความกลัว)ซ่อนอยู่
    #1
    0