MarkBam :: sf พี่มาร์คลูกติด//นกข้างบ้าน//นกข้างตัว//ตัวปัญหา//แมวแบม

ตอนที่ 28 : SF ::: แมวแบม #2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1981
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    2 พ.ค. 60







#แมวแบม 1



+++++++++++





          นิสัยอย่างหนึ่งของแมวคือ ชอบข่วนจนเราเป็นแผล แล้วจากนั้นก็กลับมาเลียแผลให้ ไม่ต่างอะไรกับการ ตบหัวแล้วลูบหลัง แบมแบมแบมเองก็เป็นแมว เมื่อผมที่เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตื่นลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าเล็กๆ ของเจ้าแมวดำที่กำลังแลบลิ้นเลียแผลบนหน้าของผมที่เจ้าตัวข่วนไปเมื่อช่วงกลางวัน

          “อื้อออ เจ็บ!” ผมเบียงหน้าหนีอย่างรำคาญเพราะความเจ็บแสบจี๊ดๆ จากน้ำลายของเขาด้วย

          “ขอโทษ..” เสียงเล็กที่เปล่องออกมาครึ่งเสียงเพียงเพื่อต้องการให้มันดูน่ารัก น่าให้อภัยแต่เสียใจมุขนี้ใช้กับผมไม่ได้ผลเป็นครั้งที่สามหรอก

           ครับ! ก่อนหน้านี้ผมเสียรู้เจ้าแมวปีศาจนี้ใจอ่อนไปกับท่าทางออดอ้อนนี้ไปถึงสองหนแล้ว 

          เจ็บใจชะมัด

          “แง้ววววว” 

          เมื่อแบมแบมเห็นท่าว่าผมจะไม่เล่นด้วย เจ้าตัวก็กระโดดไปนั่งที่โซฟาตัวที่เรากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันก่อนหน้านี้ เพราะคอนโดที่ผมอยู่มันเป็นหอพักเล็กๆ มีเตียงนอน โซฟาตัวยาว และโต๊ะไว้ทำงาน ไม่ได้ถูกแบ่งเป็นห้องๆ ก็สมกับราคาที่มนุษย์เงินเดือนไม่คงที่แบบผมพอจะจ่ายไหว

          หึ! ใช่สิ! ก็กินจนอิ่มแล้วนี้ เจ้าแมวเอาแต่ใจตัวเอง ไม่คิดถึงหัวอกคนที่อารมณ์ค้างบ้างเลย ว่ามันจะทรมานและหงุดหงิดแค่ไหน

         “มาร์ค..นายกินอะไรหรือยัง?” แบมแบมกลายร่างจากแมวดำเป็นคนอีกครั้ง แต่ยังคงยกเท้าหน้า..เอ้ย! ข้อมือขึ้นมาเลียเล่นตามพฤติกรรมของแมวอยู่

          ผมใช้สายตามองค้อนเขาไปหนึ่งทีแล้วเปลี่ยนเป็นนอนคว่ำหน้าหันหนีไปอีกทาง ได้ยินแค่เสียงแบมแบมร้องแง้วๆ ตามประสาแมวที่ถูกขัดใจ

          “ผมถาม..ตอบสิมาร์ค!” 

          เอาแต่ใจชะมัด นี่ไม่ได้สำนึกเลยใช่ไหมว่าตัวเองทำอะไรเอาไว้

          พรึบ! 

          “เมี้ยววววว!” 

          เสียงแบมแบมมาพร้อมกับร่างเล็กๆ ของแมวน้อยที่กระโดดขึ้นมาบนตัวผม เขากระโดดโลดเต้นไปมาที่หลังจนผมรู้สึกจุกหน่อยๆ  

          “ลงไปนะเจ้าแมวดื้อ!” ผมดุเขาเสียงดังแล้วพลิกตัวอย่างแรงจนตัวเล็กๆ ของเขาร่วงหล่นลงจากหลังผมแล้วกระแทกที่พื้นห้องเสียงดังแอ่ก~

          “โอ้ยยย เจ็บ” 

          ผมตกใจสะดุ้งลุกขึ้นมาดูเห็นร่างที่กลายมาเป็นคนอีกครั้งนอนฟุบหน้าอยู่กับพื้นห้อง เขาเอามือทั้งสองข้างลูบหัวบริเวณข้างๆ ใบหูเล็กๆ ไปมา

          “สมน้ำหน้าจะได้รู้ว่าคนอื่นเขาก็เจ็บเป็นเหมือนกัน” ผมชะโงกหน้าไปดูแล้วยิ้มเยาะ สะใจเป็นบ้าสมน้ำหน้าเจ้าแมวดื้อครั้งที่สอง

          “โอเคๆ ผมรู้แล้ว ขอโทษแล้วกันก็ตอนนั้นผมไม่ได้ตั้งใจ” แบมแบมลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิมองหน้าผมตาแป๋ว

          สุดท้ายกลายเป็นผมเองที่ต้องใจอ่อนยอมเจ้าแมวนี่อีกครั้ง เพราะถึงผมจะเล่นเกมงอนง้อต่อไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น จะไล่เขาก็ไม่ไป ก็อยู่ๆ กันไปแบบนี้แหละบันเทิงดี!

          ผมลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนรู้สึกสบายตัว จากนั้นก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ที่มุมห้องเพื่อหยิบรายอนแบบถ้วยมากดน้ำร้อนใส่ แล้วก็ถือมานั่งกินที่หน้าทีวี นี่แหละครับอาหารหลักตอนช่วงใกล้จะสิ้นเดือนของผม 

          “นี่แบมแบม ฉันถามจริงๆ นะ ทำไมนายไม่ไปอยู่กับคนอื่น ทำไมต้องเป็นฉัน” ผมถามในขณะที่กำลังนั่งกินรายอมอยู่ที่โซฟา 

          “ก็นายอร่อย” 

          “แค่กๆๆ” ผมสำลักน้ำชุปรายอนจนหน้าดำหน้าแดงเพราะมันเป็นแบบรสเผ็ด แต่คงไม่เผ็ชเท่าคำตอบของอีกคนหรอก

          “ฉันมีรสชาติด้วยหรอ” 

          “มีสิ! ผมถึงชอบกินนายไง” แบมแบมตอบผมได้หน้าเฉยแล้วใช่มือหยิบอาหารแมวแบบเม็ดเข้าปาก 

          อันที่จริงเขาก็กินอาหารแมวนะครับ แต่เขาบอกว่ามันไม่อิ่ม กินเป็นของว่างได้แต่มันไม่เพียงพอ เขาต้องกินความอยากของคนเป็นอาหารหลัก ซึ่งผมก็ไม่รู้เข้ากินไปช่วงไหน ไม่เห็นจะทำท่าดูดวิญญาณเหมือนหนังแฟนตาซีที่เคยดูเลย รู้ตัวอีกทีเขาก็บอกว่าอิ่มแล้ว..

          “แล้วทำไมต้องเป็นฉัน มีมนุษย์ตั้งหลายล้านคนบนโลก บางทีนะอาจจะมีใครสักคนที่รักหรือชอบแมวมากว่าฉันก็ได้”

          ผมไม่ได้เกลียดแมวแต่ก็ไม่ได้รักสัตว์ ตลอดชีวิตจึงไม่เคยคิดจะอะไรมาเลี้ยงเลย แค่เลี้ยงตัวผมเองก็ลำบากจะแย่ ผมไม่เคยคิดจะหาภาระใส่ตัว แต่ก็ไม่รู้เวรกรรมอันใดอยู่ๆ ภาระก็ตกมาใส่หัวผมซะงั้น

          “ก็นายเป็นเจ้านายของผม” ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าเอาแขนขึ้นมาแล้วสั่นกระดิ่งที่ข้อมือจนเสียงดังกุ้งกริ้งๆ “อันนี้..นายก็ให้ผม นายเป็นเจ้าของผม” 

          รอยยิ้มที่น่ารักจนผมแอบเผลอยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว และนั้นมันก็ทำให้ผมเจ็บแผลที่โดนข่วนที่หน้าตะหงิดๆ แล้วทำไมคนที่เรียกผมว่าเจ้านายถึงได้ชอบทำร้ายและเอาแต่ใจกับผมจัง

          “เออช่างมันเถอะ เพราะถึงฉันจะบอกว่าไม่อยากให้นายอยู่ด้วยนายก็ไม่ไปใช่ไหม” ผมตัดบทเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับแมวดำนี่ยังไงผมก็เถียงมันไม่ชนะหรอก

          “ผมไปไหนไม่ได้แล้ว เพราะผมเลือกแล้ว” แบมแบมโยนอาหารแมวแบบเม็ดเข้าปากเหมือนมันเป็นขนมกอนเล่นแล้วหัวเราะร่ากับรายการวาไรตี้ที่ฉายในทีวี 

          ผมเลิกสนใจเจ้าแมวนี้แล้วรีบกินให้อิ่มจะได้ทำงานที่ค้างเอาไว้ก่อนหน้านี้ ผมทำงานเขียนบทความให้กับนิตยสารชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ผมไม่ใช่นักเขียนชื่อดังอะไรหรอกครับ แค่ได้เขียนสกูปเล็กๆ ในหน้าที่คนชอบเปิดผ่านเวลาอ่านหนังสือก็เท่านั้น 

          กรุ้งกริ้งๆ เสียงกระดิ่งที่คอแบมแบมสั่นไหวไปมาเมื่อเขาวิ่งกระโดดโลดเต้นกับตัวเองที่โซฟาตัวยาวตามประสาแมวว่างงาน

          “นี่แบมแบม..นายช่วยอยู่นิ่งๆสักชั่วโมงสองชั่วโมงได้ไหม ฉันไม่มีสมาธิทำงาน” ผมวางมือที่กำลังกดพิมพ์อยู่หน้าแป้นเอาไว้แล้วหันมาดุเจ้าแมวดื้อ

          “ผมก็ไม่ได้กวนอะไรนายนิ ถึงจะอยากให้นายมาเล่นด้วยใจจะขาด” 

          กรุ้งกริ้งๆ ในขณะที่เขาต่อเถียงผมเขาก็ไม่ได้หยุดกระโดดเลย บางครั้งผมก็เห็นเขาชอบวิ่งไปมาในห้องเหมือนวิ่งไล่อะไรซักอย่าง แต่จริงๆ มันไม่ได้มีอะไร เขาบอกว่าแค่ทำแก้เบื่อ..วิถีแมวจริงๆ

          “ถ้างั้นนายถอดไอ้สร้อยคอกระดิ่งนั้นออก ฉันรำคาญ” 

          “ไม่เอา.. ผมชอบ” แบมแบมไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยสักนิด ไอ้แมวดำที่ก่อนหน้านี้บอกว่าผมเป็นเจ้านายมันหายไปไหน ทำไมผมไม่เห็นรู้สึกเลยว่าผมสั่งอะไรสัตว์เลี้ยงของตัวเองได้ 

          “ถ้านายอยากให้ผมเงียบ กล่อมผมนอนหน่อยสิ” ว่าจบเจ้าแมวดำก็กระโดดขึ้นมานั่งที่ตักผมเหมือนเมื่อช่วงกลางวัน แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้กวนหรือโลมเลียอะไรผม กลับนอนนิ่งๆ ให้ผมลูบหัวไปมา แล้วทำหน้าเชื่องๆ เคลิ้มๆ เหมือนชอบที่ผมลูบหัวลูบตัวให้เขา ไม่นานเจ้าตัวเล็กก็พล็อยหลับไป

          ตอนนั้นแหละผมถึงได้ทำงานจริงๆ จังๆ สักทีโดยที่ตักก็มีแบมแบมนอนหลับให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง



          ช่วงสองสามเดือนที่ผมอยู่กับแบมแบมผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพูดเยอะขึ้น ออกจะไปทางขี้บ่นด้วยซ้ำ เพราะไม่ว่าเรื่องอะไร เขาก็จะทำให้ผมต้องว่าอยู่แทบทุกครั้งไป

          “แบมแบม..ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้ฝนเล็บที่ขาโต๊ะ ขาเก้าอี้ มันเป็นรอยเห็นไหม”

          “แง้ววววว” เขาก็มักจะนั่งฟังแล้วยกเท้าหน้าขึ้นมาถูๆ กับจมูกตัวเองไปมาไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร ด่าผมคือหรือเปล่าก็ไม่รู้

          “นี่ก็ด้วย บอกแล้วผ้ากำมะยี่มันติดขนง่ายอย่าเอามาเล่น..แล้วนั้นตุ๊กตาตั้งโชว์สวยๆ เอามากัดทำไม” 

          ไม่ว่าผมจะบ่นจะว่าหรือจะดุยังไงเขาไม่ไม่เคยจะเชื่อฟัง เอาแต่มองหน้าผมตาปริบๆ แล้วกระโดดไปพังข้าวของชิ้นใหม่ จนตอนนี้ห้องผมแทบจะไม่เหลืออะไรที่เป็นกระเบื้องแล้ว แตกหมด! 

          “วันนี้ฉันจะออกไปข้างนอก นายเฝ้าบ้านดีๆ อย่าทำอะไรพังอีกละเข้าใจไหม”

          “เมี้ยวววว” 

          ผมได้แต่ส่ายหัวไปมาแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้อง ไม่อยากจะคาดหวังอะไรกับเจ้าแมวนี่ แค่กลับมาแล้วห้องไม่เละผมก็ดีใจแล้ว

        
BamBam..

          “ทำไมเจ้านายนายขี้บ่นจังเลย” 

          ‘ยูคยอม’ เพื่อนสนิทของผมที่อาศัญอยู่ในคอนโดเดียวกันเอ่ยทักขึ้นเมื่อมาร์คออกจากบ้านไปแล้ว

          ผมกระโดดออกมาที่ระเบียงหลังห้อง แล้วกระโดดมายืนอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านยื่นเข้ามาใกล้กับห้องที่ผมอยู่

          “มาร์คเค้าก็เป็นแบบนั้นแหละ แง่วๆ” ผมยกขาหน้าขึ้นมาเลียตามประสาแมวที่รักความสะอาด  “แล้วนายละ ไม่ได้เจอกันนานเลย” 

          “ฉันโอเค เจ้านายฉันเค้ารักแมวไม่เหมือนไอ้มนุษย์หน้านิ่งของนายหรอก” ยูคยอมว่าให้มาร์คหน้าตาเฉยทั้งที่ตัวเองก็เป็นแมวที่หน้านิ่งที่สุดในโลกเหมือนกัน

          “เอ้ยๆ มาร์คเค้าก็ไม่ได้เกลียดฉัน แต่ขี้รำคาญไปหน่อยแค่นั้นเอง” 

          ชีวิตแมวอย่างผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ วันๆ ก็กิน นอนๆ ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ถึงผมจะเป็นปีศาจแมวแต่ผมก็ไม่ได้เก่งไปกว่าแมวปกติทั่วไปเลย ไม่มีคาถาอาคมอะไรทั้งสิ้น เพียงแค่แปลงร่างเป็นคนได้เท่านั้นเอง
          
          
Mark…

          “มาร์ค...ผมหิว” 

          ผมแทบจะกรอกตาบนใส่แบมแบมที่นั่งกอดเข่าอยู่ที่โซฟา ผมเลี้ยงเขาไม่ดีตรงไหน อาหารแมวผมก็ซื้อให้ วันไหนใจดีขมนแมวผมก็ซื้อติดมือมา แต่แบมแบมก็ไม่เคยพอ ได้คืบจะเอาศอก

          “ผมไม่ได้กินนายมาอาทิตย์หนึ่งแล้วนะ ผมหิวมากเลย” ใบหน้าเล็กในร่างครึ่งคนครึ่งแมวที่เกยอยู่ที่เขาตัวเอง

          เพียงใช้หางตามองผมก็เห็นว่าแบมแบมกำลังจะกระโดดมาที่ตัก ผมจึงรีบหันไปพูดเสียงดุกับเขาเสียก่อน

          “หยุด!” ผมบอกเสียงแข็งแล้วยกมือขึ้นมาชี้ไปที่เขา

          “แง่ววววว” แบมแบมเม้มริมฝีปากเขาหากันแล้วเบินปากล่างให้ยื่นออกมาทำท่าเหมือนเด็กจะร้องไห้ ถึงผมจะเห็นว่ามันน่ารักขนาดไหน ผมก็ไม่หลงกลเพราะผมเห็นท่าทางแบบนี้ของเขามาหลายต่อหลายครั้งแล้ว

          ร่างเล็กนั่งเอาเข่าชันขึ้นมากอดแล้วเอาใบหน้าที่ถูกประดับไปด้วยหูแมวเล็กๆ เกยเอาไว้อีกที เขาหลับตาปริบๆ ใส่ผมเพื่อหวังว่าผมจะใจอ่อน

          และมันก็มักจะได้ผลเสมอ

          “โอเค..ถ้านายรอจนกว่าฉันจะทำงานเสร็จ ฉันจะยอมให้นายกิน” 

          ดวงตากลมโตวาวโลดเมื่อได้ยินคำอนุญาต ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มจนแทบจะฉีกถึงหู 

          “จริงนะ!?”

          “ถ้านายเป็นเด็กดี” ผมยังไม่วายยื่นของเสนอกลับ แบมแบมพยักหน้ารับคำผมรั่วๆ เหมือนเด็กที่อยากได้ของที่ต้องการ

          “มาร์คใจดีที่สุดเล๊ยยยย!” เขาชื่นชมผมแล้วแปลงร่างกลับเป็นแมวกระโดดโลดเต้นฉลองความดีอกดีใจจนเสียงหระดิ่งที่ห้อยคอเขาดังกรุ้งกริ้งๆ อีกครั้ง

          “แล้วนายก็หยุดกระโดดด้วย จะให้พูดอีกกี่ทีว่าเสียงกระดิ่งนายมันน่ารำคาญ”

          เมื่อผมพูดจบเสียงกระดิ่งก็หายไปพร้อมกับร่างเล็กๆ ของแมวน้อยสีดำที่นอนแน่นิ่งขดตัวอยู่กลางโซฟาไม่ขยับแม้กระทั่งขน ผมเกือบจะหลุดขำที่เห็นดวงตากลมๆ ของเขาล่อกแล่กขยับไปมา อารมณ์คงประมาณการให้เด็กอนุบาลมานั่งสมาธิเพื่อแลกกับของที่อยากได้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามแค่ไหนแต่ความซุกซนที่มีอยู่ในตัวก็พร้อมจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ ไม่ให้ขยับตัวขยับตาก็ยังดี ผมจะรอดูว่าแบมแบมจะอยู่นิ่งๆ ได้กี่นาที

          ผมหัวเราะขำกับท่าทางๆ การนิ่งแบบเกรงๆ ของแบมแบมแล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับงานตัวเองต่อ และเมื่อผมได้จมเข้าสู่สิ่งที่ตัวเองรักผมก็แทบจะลืมดูนาฬิกาว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว 

          หลังจากที่กดเซฟงานที่ตัวเองเพิ่งปั่นพิมพ์จนเสร็จร่างกายผมก็รู้สึกล้าเต็มที ปวดหลังจนต้องยกแขนขึ้นเหนือศีรษะเพื่อบิดขี้เกียจไปมา พอหันไปที่โซฟาที่ก่อนหน้านี้มีแต่เสียงดังน่ารำคาญก็พบสาเหตุว่าทำไหมห้องผมมันถึงได้เงียบดูผิดปกติไป

          แบมแบมนอนหลับไปแล้ว หลับในร่างของแมวนั่นแหละครับ เขาขดตัวจนเอาหัวไปชนกับหาง ตัวบางๆ กระเพื้อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ

          นิ่งเป็นหลับขยับเป็นซน ไม่พอร้องหิวๆ อีกต่างหาก เจ้าแมวน้อยจอมขี้เกียจ

          ผมจัดการปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกจากเก้าอี้เบาๆ เพราะกลัวว่าสิ่งมีชีวิตอีกตัวจะตื่นแล้วมาทำให้ผมไม่ได้นอนแทน เดินอ้อมอย่างเบาเท้าแล้วปีนขึ้นเตียงที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร วันนี้อดมื้อเย็นนะครับแมวน้อย ถือซะว่าไดเอทละกัน หุ่นจะได้ดีดี...คิๆ


          ในขณะที่ผมกำลังจมเข้าสู่ความฝันที่สวยงาม ก็เหมือนมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเอง ผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ร่างกายบิดเร้าโดยไม่ทราบสาเหตุ เหงื่อกาฬพุดซึมทั่วใบหน้าและลำคอ ผมรู้สึกอัดอึดเหมือนมีอะไรบางอย่างที่มีน้ำหนักแต่ไม่มากกำลังมาทาบทับอยู่บนตัว และอะไรบางอย่างในร่างกายของผมต้องการการปลดปล่อย

          “แพลบ~” 

          สิ่งแรกที่ผมเห็นเมื่อลืมตาขึ้นคือใบหน้าหวานของเจ้าแมวดำที่อยู่ในร่างของมนุษย์ ดวงตากลมโตกำลังจ้องมาที่ผมเหมือนผมเป็นเหยื่อ ลิ้นเล็กถูกแลบออกมาเลียริมฝีปากอวบอิ่มไปมารอบๆ พร้อมรอยยิ้มที่แสดงความพออกพอใจในขณะที่ผมโมโหจนควันแทบออกหู

          “แบมแบม!!” ผมแทบจะตะโกนใส่หน้าของคนที่เอาร่างกายบอบบางคร่อมทับร่างผมอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา โผ่ลพ้นออกมาเพียงแค่ส่วนหัวที่มีใบหูเล็กของแมวกระดิกไปมาอย่างอารมณ์ดี

          “มาร์ค” เขาส่งยิ้มหวานจนตาปิดให้ผม ในขณะที่ใบหน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ “นายอร่อยมากเลย..แพลบ~” 

          แบมแบมแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง มันเป็นพฤติกรรมที่ผมสังเกตได้ว่าเขาจะทำในตอนที่หิว กับตอนที่กินอิ่ม ซึ่งผมเดาว่าในสถานการณ์นี้คงจะอิ่มจนพุงแทบแตกแล้วแน่ๆ

          ผมเป็นมนุษย์ผู้ชายที่ร่างกายไม่ได้มีแรงต้านทานกับอะไรมากมาย ถึงผมจะไม่ได้หื่นกาม แต่ต่อให้คนๆ นั้นเป็นผู้ชายที่ตายด้านมาอยู่ในสถานการณ์แบบผมร้อยทั้งร้อยผมว่ายังไงก็ต้องคล้อยตามกันทั้งนั้น 

          ร่างบางที่อยู่ตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ที่มีรูปร่างสมส่วน เอวบาง สะโพกมน ผิวกายที่ขาวละเอียดยิ่งกว่าเม็ดทราย แบมแบมมีทุกอย่างที่สามารถกระตุ้นต่อมความอยากในตัวให้ออกมาได้แม้ว่าตอนนั้นเราจะไม่รู้ตัวเลยก็ตาม

         “นี่นายอยาก! ถึงขั้นลักหลับกันเลยหรอ” ผมพูดติดตลกแล้วยิ้มบางๆ ออกมาเมื่อได้แกล้งให้คนตรงหน้าทำหน้างอใส่

          “พูดจาน่าเกลียด..ผมก็แค่หิว” ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเจ้าแมวขี้ยั่วนี่จะมีมุมเขินจนแก้มแดงเรื่อกับเขาเป็นเหมือนกัน

          “แล้วมาร์คล่ะ..มาร์คก็หิวเป็นเหมือนกันนะ”

          สัญชาตญาณความเป็นชายของผมบอกให้ผมเอื้อมมือไปกอดเอวขอดบอบบางที่อยู่ในระดับต้นขาของผมเอาไว้ ใบหูเล็กของอีกคนขยับดุ๊กดิ๊กไปมาจนผมอดไม่ได้ที่จะยกมือที่ยังว่างขึ้นไปคลึงนวดไปมาจนเจ้าแมวขี้ยั่วเคลิบเคลิ้มเอียงหัวเข้ากับมือผมเพื่อรับสัมผัสนั้น

          “อ่ะ!” ร่างบางสะดุงเฮือกเมื่อมือที่กอดเอวเล็กเอาไว้ก่อนหน้านี้เริ่มลูบวนไปมาที่บริเวณแผ่นหลัง

          “ผมอิ่มแล้ว ขอบคุณนะมาร์ค” แบมแบมเอามือดันออกผมเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากอ้อมกอดแต่พอแรงเขาสู้ผมไม่ได้ เจ้าแมวปีศาจก็กลายร่างเป็นแมวตัวน้อยแล้วกระโดดออกจาตัวผมทันที 

          “แบม!! กลับมานี่นะ!!” ผมโมโหทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ แบมแบมมักจะทิ้งผมเอาไว้หลังจากที่เขาอิ่มแล้วเสมอ

         “ผมจะออกไปวิ่งเล่นย่อยอาหารสักหน่อย นายก็ควรตื่นได้แล้วนะนี่มันเช้าแล้ว อรุณสวัสดิ์มาร์ค” เจ้าแมวจอมร้ายกาจขยิบตาให้ผมหนึ่งทีแล้วกระโจนออกไปที่ระเบียง ผมรู้ว่าตรงนั้นมันมีต้นไม้ที่กิ่งมันยื่นมาที่ห้องผม มันเป็นทางที่แบมแบมมักจะใช้โดดไปมาทุกที

           ผมได้แต่ตีอกชกลมเจ็บใจทำอะไรเจ้าแมวดำนั้นไม่ได้ เพราะยังไงผมก็ไล่เขาไม่ทัน กว่าจะกล่อมให้ตัวเองผ่อนคลายแล้วจัดการให้หายอึดอัดผมก็ใช้เวลาหลายนาที ผมเริ่มต้นเช้านี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ทุกอย่างจึงดูจะน่าหงุดหงิดใจไปเสียงทุกอย่าง ผมหงุดหงิดแม้กระทั้งก้อนไหมพรมที่แบมแบมชอบเอาไว้กัดเล่นจนถึงขั้นเอามันไปซ้อนเพื่อให้เจ้าได้ตัวได้หา 

         เอาสิจะได้รู้ว่าเวลาที่ผมหงุดหงิดตอนไม่ได้ดั่งใจมันเป็นยังไง เจ้าแมวผี!











*** แมวแบมชอบเปลี่ยนร่างกลับไปมาตามใจ และตามอารมณ์ตัวเอง จิตนาการตามให้ทันนะจ๊ะ


*** 1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจ ฝากเม้นท์ให้เค้าด้วยเน๊อะ >_<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #2184 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 09:28
    คุณมาร์คคคคค
    #2184
    0
  2. #2171 oohsebam12 (@oohsebam12) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 16:28
    สงสารพี่เค้านะคะ ค้างเติ่งเลย
    #2171
    0
  3. #2161 Ppchat (@pepsii123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:14
    มาให้อยากแล้วจากใจสินะจริงๆเล้ยยยยย55555
    #2161
    0
  4. #2099 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 19:14
    แกล้งมาร์คจังนะแบม
    #2099
    0
  5. #1882 ลีลีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 13:41
    ยัยตัวร้ายยยย สักวันต้องถูกมาร์คจัดการแน่นอน
    #1882
    0
  6. #1799 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 10:05
    น้องเหมัยวเเบมก็ไปลักหลับพี่เขาก็โมโหน่ะสิ
    #1799
    0
  7. #1797 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 09:53
    555555555555 มาทำให้อยากละจากไปตลอดเจ้าแมวแบม
    #1797
    0
  8. #1785 i_am_a_weirdo (@i_am_a_weirdo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 11:33
    โถววววมาร์ค
    #1785
    0
  9. #1784 ytuan89 (@ytuan89) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 00:54
    สงสารมาร์คอะ เมื่อไหร่จะได้กินแบมบ้าง แง
    #1784
    0
  10. #1783 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:06
    ทั้งขำทั้งสงสาร 555
    #1783
    0
  11. #1782 fafofafu (@fafofafu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 01:19
    สงสารเขานะคะ 555555
    #1782
    0
  12. #1781 spaceofwhite (@zhomao) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 19:41
    สงสารมาร์คสุด วันหลังล๊อคห้องปิดหน้าต่างไว้เลยนะ 555555
    #1781
    0
  13. #1780 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 17:58
    นกตล๊อดน่าสงสาร 55555 แบมตัวแสบ
    #1780
    0
  14. #1778 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    สงสารมาร์ค55555555555555555555 ชาตินี้จะได้กินแบมแบมบ้างไหมเนี่ยยยย555555555
    #1778
    0
  15. #1777 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 12:57
    แสบเหลือเกิน ลูกเอ๋ย สงสารพี่แก 555555
    #1777
    0
  16. #1776 Chachaaim (@Chachaaim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 11:40
    55555 สงสารมาร์คค
    #1776
    0
  17. #1775 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 09:16
    คุณนักเขียนเขาจะนกจนจบเรื่องเลยไหมอะ สงสาร
    #1775
    0
  18. #1774 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 08:01
    สงสารมาร์ค555555
    #1774
    0
  19. #1772 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 01:32
    สงสารมาร์คจังเลยอิอิ
    #1772
    0
  20. #1771 MBY_626 (@miraculous_626) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 01:15
    แสบจริงๆ หนีได้ตลอดด
    #1771
    0
  21. #1770 luzia atiria (@opung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:49
    แสบมากกกก 5555555
    #1770
    0
  22. #1769 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:47
    ทั้งน่ารัก ทั้งหมั่นเขี้ยว ทั้งดื้อ แต่สงสารมาร์คมากเลย สงสารเค้านะคะ ????????????????
    #1769
    0
  23. #1768 ppchanok (@ppchanok) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:20
    กรี๊สสสสาสสา ชอบมากกก
    #1768
    0
  24. #1767 wan62063 (@wan62063) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    สงสารร
    #1767
    0
  25. #1766 cckblovgot7 (@cckblovgot7) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:42
    ไรท์เอาให้มาร์คนกให้หนักเลยโทษฐานทำเรานกในวันนี้
    #1766
    0