MarkBam :: sf พี่มาร์คลูกติด//นกข้างบ้าน//นกข้างตัว//ตัวปัญหา//แมวแบม

ตอนที่ 6 : SF ::: มาร์คลูกติด #5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    14 ส.ค. 59




# มาร์คลูกติด 5




Mark...


@หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้า


          “มัคอ้ามมมม” 

          ผมรวมเอามือเล็กของปันปันที่นั่งอยู่ที่ตักและพยายามจะป้อนไอศกรีมเข้าปากผมให้ได้ลง แล้วส่งยิ้มให้เค้าแบบถนอมน้ำใจ ปันปันก็ว่าง่ายเอาช้อนอันเดิมเข้าปากตัวเอง แม้ว่าตอนนี้ไอศกรีมบางส่วนจะเลอะที่แก้มกลมๆ ทั้งสองก้อนนั้นแล้ว

          ปันปันคือลูกชายตัวน้อยของผมเอง

          ‘ลูก’ ที่ผมผลิตออกมาอย่างบรรจง 

          ‘ลูก’ ที่ถอดแบบความเป็นผมออกมาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง นอกจากดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นแล้วไม่มีส่วนไหนเลยที่เค้าจะไม่เหมือนผม

          “ปันปัน..ขอลุงมั่งดิ..อ้ามมม” แจ็คสันที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะพยายามเล่นกับปันปันเหมือนทุกครั้งแต่ผลตอบรับมันก็มักจะเป็นเหมือนอย่างที่เคย

          “โนว!!” ไม่เพียงแค่การตอบรับอย่างไร้มารยาท แต่ปันปันถึงขั้นถลึงตาใส่แจ็คสัน แล้วลากถ้วยไอศกรีมสตอเบอรี่ของเค้าเข้าหาตัวจนมันแทบตกจากโต๊ะ

          ปันปันไม่ใช่เด็กนิสัยน่ารักเหมือนหน้าตาหรอกครับ ติดจะเอาแต่ใจด้วยซ้ำ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร โลกส่วนตัวสูงออกแนวจะติดชอบอยู่คนเดียว ผมถึงได้บอกว่าเค้าถอดแบบผมออกมาเปะ จนผมกลัวว่าลูกผมจะมีปัญหาด้านการเข้าสังคม (เหมือนผม)

          ผมไม่อยากจะโทษป๊ากับม๊าของผมที่เลี้ยงปันปันแบบตามใจมาตั้งแต่เกิด ด้วยความที่เค้าเป็นหลานคนแรกทุกคนในบ้านจึงเห่อ และเอาอกเอาใจ จนเค้ากลายเป็นคนไม่สนใจอะไรเลย อยากได้อะไรต้องได้ แต่โชคดีอย่างหนึ่งผมจะเป็นคนเดียวที่เค้าจะเชื่อฟัง ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม  แต่ถ้าผมบอกว่า ‘ไม่ได้’ ก็คือไม่ได้

          การที่ผมมีปันปันถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่มันคือความจริงที่ว่าเค้าเกิดจากความผิดพลาด เทอมแรกของการเป็นนักเรียนมัธยมปลายผมไปซัมเมอร์ที่เอลเอและได้เจอกับเจน สาวยุโรปผมบลอนด์สุดเซ็กซี่ เราควงกันจนสิ้นหน้าร้อนนั้นและโบกมือลาจากกันด้วยดี ผมซึ่งรู้จักวัฒนธรรมฝั่งตะวันตกดีว่าเราไม่จำเป็นต้องผูกมัดกันด้วยเซ็กส์ เธอโอเค ฉันโอเค ถึงวันต้องเซกู๊ดบายทุกอย่างก็เซเยส

          เรื่องมันควรจะจบแบบนั้นเมื่อผมกลับมาเกาหลี ถ้าผมไม่ได้รับเมสเซสจากเจนประมาณสามเดือนให้หลัง วันนั้นเธอโทรมาหาผมแล้วบอกว่าเธอท้อง ผมก็เหมือนผู้ชายทั่วๆ ไปที่ถามว่า ‘แน่ใจหรอว่าเป็นลูกของฉัน’ เจนยืนยันหนักแน่นเธอบอกว่าช่วงที่ควงผมเธอไม่มีใครเลย ซึ่งผมก็เชื่อเธอง่ายๆ โดยที่ไม่มีเหตุผล

          ป๊ากับม๊าด่าผมสามวันสามคืนติดกันตอนที่ผมโทรไปสารภาพเหมือนมันเป็นเรื่องเกรดตก แต่สุดท้ายเค้าก็รับเจนไปดูแลจนเธอคลอด หลังจากที่เธอคลอดปันปันได้เพียงแค่สามเดือนเธอบอกผมว่าเธอจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อังกฤษ ครอบครัวเธอไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เธอยกปันปันให้เราแบบไม่มีเงื่อนไข ซึ่งผมโอเคเพราะเราหมดรักกันตั้งแต่สิ้นซัมเมอร์นั้นแล้ว

          ปันปันถูกป๊ากับม๊าพาไปเลี้ยงที่บ้านเกิดของผมที่แอลเอ ทิ้งให้ผมเรียนที่เกาหลีจนจบมอปลาย ตอนแรกผมกะจะไปต่อมหาลัยที่นั้นเพราะอยากไปอยู่กับลูก แต่ป๊ากับม๊าผมมีแพลนจะมาปักหลักที่เกาหลี ผมจึงสอบเข้าเรียนมหาลัยที่นี่เพื่อรอ

          ป๊าม๊าพาปันปันกลับมาเยี่ยมผมทุกๆ ซัมเมอร์ จนเมื่อปีที่แล้วช่วงที่ผมปิดเทอม ผมมีเวลาได้อยู่กับลูก ปันปันติดผมมากเพราะเค้าเริ่มโตและพูดรู้เรื่อง เรานอนด้วยกันทุกคืน ตื่นพร้อมกัน และผมทิ้งช่วงเวลานั้นให้กับเค้าคนเดียวจนเพื่อนๆ คิดว่าผมไม่ได้อยู่ที่เกาหลี วันที่ปันปันต้องกลับไป ผมยังจำวันนั้นได้ดี เค้าร้องไห้โยเยแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ผมยืนส่งจนถึงเวลาที่เค้าต้องเข้าไปในเกส หัวใจผมเหมือนถูกฉีกออกเป็นส่วนๆ เมื่อปันปันที่ดิ้นขลุกๆ อยู่ในอ้อมกอดของม๊า แขนเล็กทั้งสองข้างไขว่คว้ามาข้างหน้าแม้จะได้คืนไปเพียงแค่อากาศ

          “อึก...อยู่กับมัค อึก..จะอยู่กับมัค” เสียงเล็กที่เปล่งออกมาแบบไม่เต็มเสียงเพราะถูกก้อนสะอึกบดบัง มันเป็นถ้อยคำที่ตัดขาดทุกอย่าง ขาดแม้กระทั้งความกลัวในใจที่ผมมี

          ผมตัดสินใจเดินเข้าไปในเกสแม้พนักงานที่สนามบินจะวิ่งมาลุมทึงผมเหมืนคนบ้าอาระวาด และผมก็ได้ปันปันกลับมาสู่อ้อมอก ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายแต่ผมจะทำให้ดีที่สุด 

          ‘ผมจะเลี้ยงปันปันด้วยตัวของผมเอง’ นั่นคือคำพูดที่ผมบอกม๊าในวันนั้นท่านจึงยอมปล่อยปันปันให้กับผม

          ช่วงแรกมันลำบากมากจนผมคิดว่าจะเอาเค้าไปคืนให้ม๊า ผมต้องไปเรียนและเอาเค้าไปฝากที่สถานรับเลี้ยงเด็ก(เป็นโรงเรียนอนุบาลด้วย) พอเลิกก็รีบไปรับ หลายครั้งที่ผมเหนื่อยจนท้อ แต่ทุกคืนก่อนนอนปันปันจะปีนขึ้นมานั่งที่อกผมพร้อมทาบปากเล็กลงมาที่ริมฝีปากของผม เพียงแค่เตะเบาๆ แล้วส่งยิ้มมาให้

           “จุ๊บ..ปันรักมัค”

          การกระทำที่แสนไร้เดียงสาแต่ออกมาจากความคิดน้อยๆ ของเด็กที่อายุยังไม่สี่ขวบดีมันทำให้ผมคืนเค้าให้ม๊าไม่ได้จริงๆ



          “มัค ‘แม่’ คืออะไร?”

          ผมที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงขั้นเกือบสำลักเมื่อเจอคำถามที่ปันปันไม่เคยถามมาก่อน “ปันไปได้ยินมาจากไหน”

          “ลิซ่าบอก เพื่อนปันก็มีแม่นะทำไมปันไม่มี” ปันปันถามคำถามพวกนั้นออกมาโดยไม่ได้ใส่ใจนัก เหมือนเค้าแค่สงสัยไปตามประสาเด็ก ปากเล็กยังคงเม้มเข้ากันเมื่อสัมผัสถึงความเย็นของไอศกรีมที่เจ้าตัวเป็นคนตักเข้าปาก

          ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับคำถามของลูกชายตัวน้อย แม้แต่แจ็คสันเองที่ชอบเล่นตลกไปเรื่อยยังแอบเงียบ แต่โชคดีหน่อยที่ปันปันไม่ได้คาดคันเอาคำตอบ พอผมเงียบไปนานเจ้าตัวก็เหมือนจะลืมเพราะมัวหลงไหลไปกับรสชาติของไอศกรีมรสโปรดอีกครั้ง



@มหาวิทยาลัย

          “เฮ้ย!! ไอ้มาร์ค!!”

          “มึงจะตะโกนอะไรหนักหนาว่ะ!” ผมบ่นไอ้แจ็คสันแล้วเก็บปากกากับซีสเข้ากระเป๋าหลังจากที่หมดคาบเรียนแล้ว

          “กูถามมึงรอบที่สามแล้วสึด! ใจลอยไปไหนว่ะ” ไอ้แจ็คสันว่าพลางยัดโทรศัพท์ที่มันหยิบขึ้นมากดตั้งแต่ต้นคาบใส่กระเป๋ากางเกง

          “ถามอะไร”

          “ถามว่าวันนี้จะไปดูน้องปีหนึ่งเค้าซ้อมเชียรหน่อยมั้ย” แจ็คสันจับโต๊ะเรียนเปิดขึ้นแล้วลุกยืนเต็มความสูง

          “ไม่หรอกว่ะ ต้องรีบไปรับลูก” 

          “โถ..ไอ้พ่อหม้ายลูกติด ชีวิตมึงนี่มันหน้าอนาถแท้ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปหาแม่ให้ลูกมึงว่ะ” แจ็คสันตบไหล่ผมทำหน้าเบะปากเหมือนจะร้องไห้แบบโอเว่อร์แอคติ้งสุดๆ 

          “นั้นนะสิว่ะ เสียชาตินักศึกษาหมด” เจบี เพื่อนอีคนของผมที่เพิ่งตื่นจากการฟุบหลับเต็มๆคาบลุกขึ้นแล้วบิดขี้เกียจ “น้องๆ เชียร์ลีดเดอร์ปีนี้อย่างแจ่ม ขอบอกว่ามึงโคตรพลาด” 

          “แวะไปหน่อยมั้ยมึง เผื่อจะเจอแม่ของลูกมึงก็ได้นะเว้ย” รอยยิ้มที่ไอ้แจ็คสันส่งมาให้ผมโคตรจะสื่อความหมายตามที่มันพูดเลย ไม่มีความตอแหลหรือซ้อนเร้นอะไรทั้งนั้น แล้วผมแม่งก็บ้าตามมันมาจริงๆ

          นี่เป็นครั้งแรกที่ผมยอมไขว้เขวโอนอ่อนตามที่ไอ้แจ็คสันพูด จริงๆ ก็ไม่ได้หวังจะมาหาแม่ให้ลูกอะไรหรอกครับ แค่คิดว่าตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสองโมง แวะไปสักสิบยี่สิบนาทีก็ไม่ได้เสียเวลามากมายอะไร ยังไงโรงเรียนปันปันก็เลิกตั้งสี่โมงเย็น

          1 2 1 2 3 1 2 1 2 1 !!

          1 2 1 2 3 1 2 1 2 2 !!

          1 2 1 2 3 1 2 1 2 โยน!!

          ผมที่กำลังเดินเข้ามาในโรงยิมที่เด็กๆ ปีหนึ่งใช่สำหรับซ้อมเชียร์ สายตาก็ดันไปสะดุดกับกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังต่อตัวกันที่หน้าแสตนเชียร์ ร่างเล็กของใครบางคนถูกจับเวี่ยงแล้วโยนให้ขึ้นไปยืนอยู่ที่ยอด จนผมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าพลาดแล้วตกลงมาคงเจ็บหนักหน้าดู

          “ดีมาก! ดีมาก! พี่ขออีกรอบนะ” เสียงของฮยอนอาซึ่งผมจำได้ดีเพราะเมื่อปีที่แล้วตอนที่ผมแข่งบาสเธอเป็นหัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์นำตะโกนร้องเชียร์ผมจนการแข่งขันจบ คงไม่แปลกอะไรถ้าปีนี้เธอจะเป็นคนซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ให้น้องใหม่

          “ดีแล้วนะแบมแบม พี่ขอแบบเมื่อกี๊อีกทีนะ” 

          “ครับ!” เด็กที่ฮยอนอาบอกก้มหัวรับคำอย่างว่าง่าย 

          ผมเดินตามแจ็คสันกับเจบีขึ้นมานั่งที่แสตนเชียร์ฝั่งที่ยังว่างเพื่อนั่งดูน้องปีหนึ่งซ้อมเชียร์กัน ทุกอย่างก็เดิมๆ เหมือนปีที่แล้ว ตอนนั้นรู้สึกโชคดีที่ผมเป็นนักกีฬาเลยใช้เป็นข้ออ้างในการหลีกเลี่ยงการเป็นเชียร์ลีดเดอร์ได้ ยังจำสีหน้าที่โคตรเสียดายของพี่แทคยอนพี่รหัสผมได้ดี เพราะพี่แก่พยายามเหลือเกินที่จะให้ผมเป็นเชียร์ลีดเดอร์ตามที่สายรหัสของผมสืบทอดกันมา

            “อ้าว!!ไอ้มาร์ค ลมอะไรหอบมึงมาถึงที่นี้ได้ว่ะ” ตายยากเหลือเกินครับ ก็คนที่ผมกำลังนินทาเดินมาโน้นแล้ว พี่แทคยอนนั่งลงข้างๆ ผมแล้วหันไปจ้องกลุ่มเชียร์ฯ แบบโคตรจะภูมิอกภูมิใจ

          “ลมอยากมีเมีย ฮ่าๆ” ไอ้แจ็คสันที่นั่งอยู่ถัดจากผมชะโงกหน้าเข้ามาเผือกตอบแทนผมที่ยังไม่ได้แม้แต่จะขยับปาก

          “สึด!!” ผมมอบคำชมจากใจให้มันพร้อมชูนิ้วกลางให้เพิ่มแทนคำขอบคุณ

          “โน้นเว้ย มึงเห็นมั้ยมาร์ค ความเป็นเชียร์ที่อยู่ในสายเลือดที่กูนึกว่าจะล่มสลายที่รุ่นมึง มีน้องแบมคนสวยของกูมาสืบทอดให้แล้ว” 

          ผมมองตามสายตาที่โคตรจะหยาดเยิ้มของพี่รหัสผม เห็นร่างเล็กคนเดิมที่ขึ้นไปยื่นอยู่ที่ยอดชูสองมือขึ้นเหนือหัวแล้วส่งยิ้มไปรอบๆ 

         ~ วิ้ง

         ตุ้ม!!  แล้วทุ่งข้าวสาลีก็กลายเป็นโกโก้ครั้น!!

          เพียงแวบเดียวที่เด็กคนนั่นส่งวิ้งออกมาจากตาคู่สวย เหมือนมีพลุนับร้อยระเบิดอยู่ในอกของผม

          นี่มันอะไรกัน ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมานานแค่ไหนแล้วนะ นานจนเกือบเท่าอายุของปันปันเลยก็ว่าได้


          “เอ้ย!! ไอ้มาร์คมึงเป็นอะไรว่ะ!!” ผมเสียงของพี่แทคยอคดังแว่วๆ อยู่ที่ข้างหูพอจับประเดนเป็นประโยคคำถามได้เล็กน้อย

          “ผมว่าผมเจอแล้วว่ะพี่”

          “เจออะไรของมึงว่ะ?” เหมือนผมจะสังเกตเห็นว่าพี่รหัสของผมหันมาจ้องหน้าผมแบบมีคำถาม ผมจึงรีบเฉลยคำตอบเพื่อไม่ให้พี่รหัสผมทำหน้าโง่ใส่ผมต่อไป

          “แม่ของปันปัน”





          “ปันปัน..ชอบแบมแบมไหมครับ” ผมถามลูกชายตัวน้อยที่อยู่ในชุดนอนลายปิกาจูนั่งอยู่ที่ท้องของผมเพราะเรากำลังจะเข้านอนกันแล้ว

          วันนี้ผมพาปันปันไปเจอแบมแบมเพราะอยากให้พวกเขาลองทำความรู้จักกัน สำหรับผมแบมแบมเหมือนรักแรกพบ แต่ถ้าปันปันเซโนวทุกอย่างก็จบ ก็ผมมันคนมีพันธะนี่น่าจะทำไงได้

          นิสัยหนึ่งของปันปันคือไม่คุยกับคนแปลกหน้า และไม่ชอบคลุกคลีกับผู้ชาย เจบี แจ็คสัน หรือแม้กระทั่งโจอี้ที่เป็นอาแท้ๆ ของเค้ายังได้อุ้มแทบจะนับครั้งได้ เพื่อนก็จะมีเล่นแต่กับผู้หญิง คุณครูก็ต้องเป็นผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ลูกผมเป็นเพราะเขาขาดแม่หรือป่าว แต่จิตแพทย์เฉพาะทางสำหรับเด็กที่ผมเคยพาเค้าลองไปปรึกษาบอกผมว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก็คล้ายๆ ผู้ชายเจ้าชู้ทั่วๆ ไปที่ชอบอยู่แต่ในหมู่สาวๆ แต่ลูกผมเพิ่งจะสี่ขวบเองนะครับหมอ..ไม่เร็วไปหน่อยหรอ

          “ปันชอบแบมแบม” ปันส่งยิ้มหวานที่ไม่ว่าใครพบเห็นก็ต้องหลงใหลมาให้ผมแล้วพยักหน้างึกหงักประกอบคำตอบของเขา “แบมแบมสวย”

          ตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกผมยืนมองอยู่นอกร้าน ไม่ใช่แค่มองพฤติกรรมปันปัน แต่แอบสังเกตแบมแบมด้วย ว่าพวกเขาสองคนจะเข้ากันได้ไหม มันเหมือนผมยกภูเขาออกจากอกตอนที่เห็นปันปันยื่นอมยิ้มให้ แล้วแบมแบมรับเอา แค่นั้นไม่พอลูกชายตัวน้อยของผมยังเข้าไปกอดคอหอมแก้มเค้าอย่างถือวิสาสะ แต่ถือว่าเป็นเรื่องดีมากๆ ที่แบมแบมเองก็มองปันปันด้วยสายตาที่เอ็นดูไม่แพ้กัน

          “ให้แบมแบมเป็นแม่เอามั้ย”

          ปันปันขมวดคิ้วแล้วเอามือเท้าคางทำท่าคุ้นคิดตามที่ผมพูด “อืม มมม ? แม่คืออะไร?”

          เพราะก่อนหน้านี้ผมยังไม่ได้ตอบคำถามของเขา คงไม่แปลกที่ปันปันจะยังไม่หายสงสัย

          ทุกครั้งผมมักจะมีวิธีหลอกล้อและสอนปันปันในแบบของผมเสมอ ซึ่งครั้งนี้ก็เหมือนกัน ผมไม่อยากให้เค้าคิดว่าตัวเองขาดหรือไม่เหมือนใคร ผมไม่อยากให้เค้าคิดว่าแม่คือสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้จึงตอบออกไปแบบบ่ายเบียง “แม่คือของแถมของพ่อ”

          คิ้วเล็กยิ่งขมวดเข้ากันแน่ เมื่อคำตอบของผมมันไม่ค่อยชัดเจน 

          “ก็เหมือนเวลาที่ปันกินติมไง พ่อก็เหมือนไอติม แม่ก็เหมือนท้อปปิ้ง มีก็ได้ไม่มีก็ได้ ยังไงปันก็กินติมได้ใช่ไหมครับ” ผมจ้องหน้าเค้าเพื่อจะสังเกตว่าเค้าเข้าใจที่ผมบอกไหม

          “อ่อ” ปากเล็กคลี่ยิ้มเมื่อเขาเริ่มทำความเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด “แม่คือท้อปปิ้ง คือของแถมของพ่อ” ปันปันพยักหน้าหงึกหงักๆ หลายครั้งจนผมหมั่นเขี้ยวดึงแก้มเล็กของเค้าไปมา

          “ปันอยากให้แบมแบมเป็นท้อปปิ้ง เป็นของแถมของมัค” ปันปันพูดแค่นั้นแล้วนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนตัวของผม เราเล่นกันนิดหน่อยแล้วผมก็บอกให้เค้านอน

          ก่อนนอนผมหลับตาลงเห็นแต่หน้าหวานๆ ของแบมแบมลอยเข้ามาในหัว ถ้าผมรู้ว่าตัวเองมีน้องรหัสน่ารักขนาดนี้นะ จะทั้งไปเทรค ไปแคร์ ไม่ปล่อยให้เค้าเหงาใจถึงทุกวันนี้หรอก รอก่อนนะแบมแบม

          พี่รหัสคนนี้จะเทรคแคร์น้องเอง









*** เข้ามาแล้วแอบตกใจ เห็นรีดเข้ามาอ่านกันเยอะเลย >_<  เห็นมีบอกว่าตามมาจาทวิต ทวิตไหนเอ่ยผู้ใดเป็นคนเอาไปโปรโมท ช่วยแสดงตนด้วยอีไรต์คนโบราณอยากจะกราบขอบคุณงามๆ /-_-\



*** 1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจ ฝากคอมเมนท์ให้เค้าด้วยเน๊อะ >_<




          


          







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #2208 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 01:13

    หึหึ นี่มันร้ายทั้งพ่อทั้งลูกเลยนี่น่า?

    #2208
    0
  2. #2191 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:58
    โอ้ยเรื่องมันมีที่มาที่ไปนี้เอง เขิลลลล
    #2191
    0
  3. #2163 oohsebam12 (@oohsebam12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 19:43
    แหม..แอบร้ายนะคะ มาดูตงดูตัวก่อนดั่ว...คนจริงกระทิงทอง ฮาฮา
    #2163
    0
  4. วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:44
    พิมัคมันร้ายยยย
    #2105
    0
  5. #2061 Whitelover (@Whitelover) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 01:06
    <p>แหมมมม พี่มาร์คมีความแอบร้าย</p>
    #2061
    0
  6. #2025 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 17:37
    อิคุณพ่อแผนสูงอ้ะแก
    #2025
    0
  7. #2013 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:34
    แหม คุณพ่อออออ นี่แผนมั้ยคะ
    #2013
    0
  8. #2001 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 00:43
    โอ๊ยยยน่ารักมากกกก ไปตกหลุมรักน้องก่อนนี่เองง เจอน้องวิ้งแล้ว บู้ม!!!เลยหรออ โอ๊ยเขินอ่าาา แล้วดูสอนลูก555
    #2001
    0
  9. #1991 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 17:53
    เขินนนย
    #1991
    0
  10. #1961 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 02:15
    ขอแหมให้พ่อลูกคู่นี้ไปสามกิโลได้มั้ยคะ55555ถถ
    #1961
    0
  11. #1956 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 22:46
    โอ้ยยย มาร์คมันร้ายยยย สอนลูกได้แบบ งื้ออออ แม่คือท้อปปิ้งของแถมของพ่อ แล้วน้องแบมก็เป็นท้อปปิ้งด้วยนะ กรี้ดดดดดดด
    #1956
    0
  12. #1949 มิรา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 19:33
    โห พออ่านถึงตรงนี้ มาร์ค ร้ายมากจริงๆ
    #1949
    0
  13. #1938 TUA_IQ (@TUA_IQ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:36
    55555โอ๊ยขุ่นพ่อออออ
    #1938
    0
  14. #1934 missbb (@missbb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 09:24
    เขิลลลลลผ~~
    #1934
    0
  15. #1903 Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 00:02
    พี่มาร์คร้ายกาจจจ
    #1903
    0
  16. #1891 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 20:10
    ชอบไอเดีย พ่อเป็นไอติม แม่คือท็อปปิ้ง แม่คือของแถมของพ่อ  น่ารักมาก> <
    #1891
    0
  17. #1818 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 07:39
    แอบชอบแบมก็ไม่บอก
    #1818
    0
  18. #1659 tatarzyx (@tatarzyx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 00:44
    โอยยย น่ารัก ดีต่อใจมากเลยค่ะมาร์ค แหม่ๆน้องแบมสวยยยย >< งื้อออ มันไม่ใช่ความบังเอิญหรือพรหมลิขิต เพราะบางทีคนเราก็ต้องสร้างพรหมลิขิตขุ้นมาเอง อ๊ายยยย ทุกอย่างนั้นมีที่มาสินะคะมาร์ค
    #1659
    0
  19. #1547 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 07:02
    ความจริงเปิดเผย ยอมใจคุณมาร์คค่ะ
    #1547
    0
  20. #1465 Coco98 (@Coco98) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 10:18
    มาร์คมันร้ายยย
    #1465
    0
  21. #1328 Babyhae (@beamhaebaby) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 11:13
    มาร์คร้ายนี่นา55555555
    #1328
    0
  22. #1264 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:19
    อย่างนี้นี่เอง แอบปิ๊งน้องมาก่อนแล้ว ร้ายนะ
    #1264
    0
  23. #1082 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 10:01
    ร้ายกาจ คำเดียวจริงๆที่เหมาะกับม้าคคคค
    #1082
    0
  24. #1036 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 18:45
    อ้อนี่แอบเห็นน้องแล้วปิ้งนี่เองถึงได้กลับมาเทคแคร์น้องรหัสได้เนี่ย
    #1036
    0
  25. #779 marks eye (@eelee129) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 22:46
    สปาร์คมาก่อนแล้วนี่เอง แหมๆ
    #779
    0